Treść orzeczenia
Sygn. akt II Cz 450/13
Postanowienie
Dnia 25 czerwca 2013 r.
Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
SSO Iwona Siuta ( spr. )
SO Sławomir Krajewski SO Zbigniew Ciechanowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2013 r. w S. na posiedzeniu niejawnym sprawy z C. L. i K. L. przeciwko H. J. (1) i P. S. (1) o zapłatę na skutek zażalenia pozwanych na postanowienie Sądu Rejonowego w Stargardzie Szczecińskim z dnia 12 listopada 2013 r. sygn. akt I Nc 1691/11 postanawia:
1. oddalić zażalenie pozwanej H. J. (1);
2. odrzucić zażalenie pozwanego P. S. (1).
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy w Stargardzie Szczecińskim odrzucił sprzeciw pozwanej H. J. (1) od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 21 września 2011 w sprawie sygn. akt I Nc 1691/11.
W uzasadnieniu wskazał, że mimo wezwania pozwanej do usunięcia braków formalnych sprzeciwu nie zostały one usunięte, co w konsekwencji skutkuje ich odrzuceniem na podstawie art. 504 § 1 k.p.c.
Z powyższym postanowieniem nie zgodzili się pozwani H. J. (1) i P. S. (1) zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o jego zmianę. Orzeczeniu zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że uchybili terminowi i nie uzupełnili braków formalnych sprzeciwu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie pozwanej H. J. (1) okazało się niezasadne, co skutkowało jego oddaleniem. Zażalenie pozwanej P. S. (1) podlegało odrzuceniu.
Poza sporem jest, iż w dniu 21 września 2011 r. Sąd Rejonowy w Stargardzie Szczecińskim wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym. Odpis nakazu zapłaty doręczono pozwanej H. J. (1) w dniu 6 października 2011 r., zaś pozwanemu P. S. (1) w dniu 28 września 2011 r. W dniu 13 października 2011 r. pozwani wnieśli sprzeciw od nakazu zapłaty. Zarządzeniem z dnia 18 listopada 2011 r. wezwano pozwaną do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez wskazanie: czy zaskarża nakaz zapłaty w całości czy w części, przedstawienie zarzutów przeciwko żądaniu pozwu oraz przedłożenia dodatkowego odpisu sprzeciwu dla drugiego powoda oraz uzupełnionego sprzeciwu wraz z kopia załączników. Postanowieniem z dnia 18 listopada 2011 r. sprzeciw pozwanego P. S. (1) został odrzucony jako spóźniony. Odpis zarządzenia doręczono pozwanej w dniu 29 listopada 2011 r. W dniu 6 grudnia 2011 r. pozwana złożyła pismo procesowe w 1 egzemplarzu, w którym podała, że zaskarża nakaz zapłaty w całości. Do pisma dołączyła 10 załączników także w 1 egzemplarzu.
Zgodnie z treścią art. 503 § 1 k.p.c. pismo zawierające sprzeciw wnosi się do sądu, który wydał nakaz zapłaty, a w przypadku nakazu wydanego przez referendarza sądowego - do sądu, przed którym wytoczono powództwo. W piśmie pozwany powinien wskazać, czy zaskarża nakaz w całości, czy w części, przedstawić zarzuty, które pod rygorem ich utraty należy zgłosić przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy, oraz okoliczności faktyczne i dowody.
Skoro pismo procesowe pozwanej z dnia 13 października 2011 r. nie spełniało wymogów formalnych Sąd I instancji działając w trybie art. 130 § 1 k.p.c. prawidłowo wezwał pozwaną do uzupełnienia braków formalnych pisma w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
Istotnie rację należy przyznać pozwanej, iż w dniu 6 grudnia 2011 r. ( a zatem z zachowaniem ustawowego terminu - wezwanie doręczono jej bowiem w dniu 29 listopada 2011 r. ) pozwana złożyła pismo procesowe, w którym wskazała zakres zaskarżenia i przedstawiła dowody na poparcie swoich twierdzeń.
Pisma tego nie sposób jednakże potraktować jako wykonania nałożonego na nią zobowiązania w całości, albowiem pozwana nie złożyła w zakreślonym terminie drugiego egzemplarza pisma z dnia 12 października 2011 r. oraz kopii pisma z dnia 6 rudnia 2011 r. wraz z załącznikami. W tej sytuacji zasadnie Sąd rejonowy przyjął, że pozwana nie wykonała zobowiązania w całości, co na podstawie art. 504 § 1 k.p.c. skutkowało odrzuceniem sprzeciwu, albowiem jak trafnie wskazuje przy tym Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 maja 2008 r. (I CZ 34/08, LEX nr 424407), termin wyznaczony do usunięcia braku formalnego pisma procesowego należy uznać za niezachowany, jeżeli strona w tym terminie w ogóle nie podjęła czynności uzupełniającej lub wprawdzie ją podjęła, ale w taki sposób, że brak nie został w całości uzupełniony.
Mając powyższe na względzie zażalenie pozwanej H. J. (1) podlegało oddaleniu o czym Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
Odnosząc się do kwestii zażalenia pozwanego P. S. (1) wskazać należy, zgodnie z treścią art. 370 k.p.c. sąd pierwszej instancji odrzuci na posiedzeniu niejawnym apelację wniesioną po upływie przepisanego terminu, nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również apelację, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z przepisu art. 373 k.p.c. wynika zaś, że sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym apelację, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji. Na mocy regulacji zawartej w treści art. 397 § 2 k.p.c. powyższe przepisy znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu zażaleniowym.
Sąd orzekający podziela przy tym stanowisko judykatury wyrażone w uzasadnieniu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2009r. wydanej w sprawie o sygn. akt III CZP 36/09 (OSNC 2010/2/24, Biul. SN 2009/6/9, M. Prawn. 2009/23/1276), zgodnie z którym interes prawny stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia orzeczeń sądowych. Interes prawny oznacza zaś obiektywną, tj. wywołaną rzeczywistym naruszeniem lub zagrożeniem określonej sfery prawnej potrzebę uzyskania określonej treści rozstrzygnięcia.
W rozpatrywanej sprawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 listopada 2011 r. Sąd Rejonowy rozstrzygnął wyłącznie w przedmiocie sprzeciwu wniesionego przez pozwaną H. J. (1). Wydane zatem orzeczenie w żadnym stopniu nie dotyczy pozwanego. W tej sytuacji nie sposób przyjąć, by pozwany mógł doznać jakiegokolwiek uszczerbku prawnego na skutek orzeczenia, które go nie dotyczy. Wobec powyższego pozwany P. S. (1) nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowego orzeczenia, a w konsekwencji jego zażalenie na te postanowienie jest niedopuszczalne.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy na podstawie art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c. orzekł jak w sentencji postanowienia.
Sygn. akt II Cz 350/13
Z/ 1. odnotować, zakreślić w Cz.
2. odpis postanowienia doręczyć :
-powodom,
-pozwanej H. J.
- pozwanemu P. S.
3. akta zwrócić SR PiZ w Sz-nie
25.06.2013 r.