Treść orzeczenia
Sygn. akt II Cz 436/15
Postanowienie
K., dnia 7 lipca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: S.S.O. Wojciech Vogt
Sędziowie: S.S.O. Barbara Mokras – spr.
S.S.O. Janusz Roszewski po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. i E. G. o wznowienie postępowania w sprawie I Co 658/12 w przedmiocie zażalenia J. G. i E. G. na postanowienie Sądu Rejonowego w Jarocinie z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt I Co 412/15 postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 8 maja 2015 r. Sąd Rejonowy w Jarocinie odrzucił skargę J. G. i E. G. o wznowienie postępowania w sprawie ich skargi na czynność komornika, w której Sąd prawomocnie oddalił skargę na zaniechanie dokonania czynności egzekucyjnych przez komornika.
W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, iż przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu na podstawie art. 410 k.p.c. z uwagi na jej niedopuszczalność. Postępowanie, którego wznowienia domagają się skarżący zostało zakończone postanowieniem, stąd o dopuszczalności skargi rozstrzyga norma zawarta
w art. 399 § 2 k.p.c. Z uwagi na fakt, że skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazali art. 403 k.p.c., a wspomniany przepis dopuszcza wznowienie postępowania jedynie na podstawie art. 401 1 k.p.c., podlegała ona odrzuceniu. Sąd Rejonowy wskazał nadto,
że mimo wezwania skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie postępowania pismo skarżących nie spełnia minimum warunków określonych w art. 409 k.p.c.
Zażalenie na powyższe orzeczenie wnieśli J. G. i E. G., zaskarżając
je w całości i domagając się wznowienia postępowania z uwagi na niewdrożenie w Polsce dyrektyw UE o dostępie do bezpłatnej porady prawnej oraz z uwagi na orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z prawem działań banków.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Analizując zarzuty podniesione przez skarżących wskazać należy, iż Sąd zobowiązany jest stosować obowiązujące przepisy prawa. Skoro zatem, jak słusznie wskazał Sąd Rejonowy, z brzmienia art. 399 § 2 k.p.c. wynika wprost, iż nie jest możliwe wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem na podstawie art. 403 k.p.c., to nie ma podstaw do zakwestionowania orzeczenia Sądu I instancji.
Z uwagi na powyższe, jasne, regulacje prawne nie ma żadnych podstaw do wystąpienia z zapytaniem do Trybunału Konstytucyjnego. Podkreślić także należy z całą stanowczością,
iż żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie mają zarzuty skarżących dotyczące niewdrożenia przez Polskę dyrektyw UE o dostępie do bezpłatnej pomocy prawnej.
Mając na uwadze powyższe rozważania zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.