Treść orzeczenia
Sygn. akt II Cz 400/15
Postanowienie
Dnia 15 czerwca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
SSO Henryk Haak
SSO Marian Raszewski - spr.
SSO Paweł Szwedowski
po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2015 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa "(...)w K. przeciwko Z. S. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego od postanowienia Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 5 marca 2015r. sygn. akt I Nc 1786/13 postanawia:
I. oddalić zażalenie,
II. zasądzić od pozwanego na rzecz powoda kwotę 600zł tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.
Dnia 15 czerwca 2015 roku
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 marca 2015r. Sąd Rejonowy w Kaliszu oddalił wniosek pozwanego o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu, odrzucił sprzeciw od nalazu zapłaty z dnia 11 czerwca 2013r. i oddalił wniosek o zabezpieczenie roszczenia.
Oddalając zażalenie pozwanego na powyższe postanowienie Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Ustawowa regulacja instytucji procesowej przywrócenia terminu ( art. 168 kpc- 172 kpc) na czoło spośród innych przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu , wysuwa przesłankę braku winy strony w uchybieniu terminu. Wobec braku wskazania w treści art. 168 kpc kryteriów oceny zachowania się strony, w jednolicie utrwalonym orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że brak winy w niedokonaniu w terminie czynności procesowej podlega ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy ( postanow, SN z 14.01.1972 II CRN 448/71) i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem ( postanow. SN z 9.08.1974 r. II CZ 149/74). Można przyjąć, że brak winy występuje w przypadku choroby strony / uczestnika postępowania/, czy jej przedstawiciela ustawowego, która uniemożliwia podjęcie działania nie tylko osobiście , ale i skorzystania z pomocy innych osób.
Rację ma Sąd Rejonowy , że odpis nakazu zapłaty został prawidłowo pozwanemu doręczony w sposób zastępczy przez dorosłego domownika i wywołał skutki prawne. Rzeczą pozwanego było podjęcie stosownych działań procesowych związanych z zapadłym orzeczeniem. Ponadto – słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji - nie zaistniały w sprawie szczególne okoliczności przemawiające za przywróceniem terminu po upływie roku.
Dlatego na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 397§2 i 13§2 kpc).