Treść orzeczenia
Sygn. akt II Cz 376/13
Postanowienie
Dnia 20 listopada 2013 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w następującym składzie:
Przewodniczący: SSO Ireneusz Płowaś (spr.)
SSO Janusz Kasnowski
SSO Aurelia Pietrzak
po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2013 roku w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. L. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek zażalenia uczestników postępowania H. M. i L. M. od postanowienia Sądu Rejonowego w Szubinie V Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w Nakle nad Notecią z dnia 08.04.2013 roku o uzupełnieniu orzeczenia o kosztach procesu zawartego w punkcie 2 wyroku z dnia 19.03.2013 roku w sprawie V C 4/13 postanawia:
1. zmienić zaskarżone postanowienie poprzez jego uchylenie,
2. zasądzić od powódki na rzecz pozwanego kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Szubinie w V Zamiejscowym Wydziale Cywilnym z siedzibą w Nakle nad Notecią wyrokiem z dnia 19.03.2013 roku zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 5.533,44 zł oraz 11.000 euro z odsetkami ustawowymi od dnia 3 marca 2010 roku do dania zapłaty, uwzględniając roszczenie powódki w calości. W punkcie 2 tego wyroku zasądzono od pozwanego na rzecz powódki kwotę 7.232,04 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyroku w odniesieniu do rozstrzygnięcia o kosztach procesu zawartego w jego punkcie 2 Sąd Rejonowy podał, że o kosztach orzekł zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. Wskazał, iż na koszty te w kwocie 7.232,04 zł złożyła się opłata w kwocie 2.547 zł, zaliczki wpłacone przez powódkę na poczet kosztów biegłego w łącznej kwocie 2.268,14 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 2.417zł.
Sąd Rejonowy dodatkowo wskazał, iż w wyroku nie rozliczył zaliczki wpłaconej przez pozwanego, gdyż na rozprawie w dniu 19.03.2013 r. biegły złożył jeszcze wniosek o przyznanie kosztów z tytułu jego udziału na tej rozprawie. O tych kosztach Sąd orzeknie w osobnym postanowieniu i tam rozliczy zaliczkę uiszczona przez pozwanego.
Następnie postanowieniem z dnia 08.04.2013 roku Sąd uzupełnił wyrok z dnia 19.03.2013 roku w punkcie 2 w ten sposób, że zasądził od pozwanego na rzecz powódki oprócz kwoty 7.232,04 zł także kwotę 1.200 zł.
W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Rejonowy podał, że po wydaniu wyroku, pismem z dnia 20.03.2013 roku pełnomocnik powódki wniósł o sprostowanie, względnie uzupełnienie wyroku w zakresie zasądzenia zwrotu także kwoty 1.200 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, która nie została ujęta w wyroku. W uzasadnieniu swego stanowiska pełnomocnik powódki podał, iż koszty zastępstwa procesowego w tej sprawie powinny wynosić 3.600 zł, a z zasądzonej w wyroku kwoty wynika, że z tego tytułu Sąd zasądził jedynie kwotę 2.400 zł. Sąd Rejonowy wskazując na treść art. 351 § 1,2 i 3 k.p.c. uznał wniosek o uzupełnienie wyroku za dopuszczalny. Sąd Rejonowy stwierdził, iż faktycznie w wyroku zasądził jedynie zwrot kosztów z tytułu zastępstwa procesowego przyjmując pierwotnie wskazaną przez powódkę wartość przedmiotu sporu tj. 48.840 zł. Natomiast w chwili wydawania wyroku należało przyjąć wartość euro według aktualnego kursu, który wynosił 4,1231( k- 179). Zatem ostatecznie należało przyjąć wartość przedmiotu sporu w kwocie 50.907,54 zł ( 11.000 euro x 4,1231=45.354,10 + 5553,44 zł=50.907,54zł). Przy takiej wartości przedmiotu sporu minimalna stawka kosztów z tytułu zastępstwa procesowego wynosi 3.600 zł. ( § 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych…Dz. U. nr 163 poz. 1349 ze zm.) Natomiast Sąd w wyroku faktycznie zasądził jedynie kwotę 2.400 zł.
Dlatego też Sąd Rejonowy uwzględnił wniosek o uzupełnienie wyroku.
Zażalenie na postanowienie z dnia 08.04.2013 roku uzupełniające punkt 2 wyroku wniósł pozwany, zaskarżając je w części ponad zasądzoną od pozwanego na rzecz powódki kwotę 7.232,04 tj. co do kwoty 1.200 zł.
Pozwany zarzucił postanowieniu naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 98 § 1 oraz 3 kpc w zw. z § 4 i § 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z dnia 28.09.2002 roku poprzez uznanie, iż stawka kosztów zastępstwa procesowego winna być liczona od wartości roszczenia dochodzonego w walucie obcej według średniego kursu waluty z dnia wyrokowania, nie zaś z dnia wnoszenia pozwu. Nadto zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego w szczególności art. 351 kpc poprzez uzupełnienie postanowienia w przedmiocie zasądzenia na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu poprzez zasadzenie na jej rzecz dodatkowej kwoty 1.200 zł. tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sytuacji, gdy Sąd w wyroku zawarł postanowienia o kosztach procesu w tym kosztach zastępstwa procesowego.
Pozwany wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 7.232,04 zł. oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Jako wniosek ewentualny pozwany zażądał uchylenia postanowienia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania wraz z rozstrzygnięciem o kosztach instancji odwoławczej.
W uzasadnieniu zażalenia na poparcie zasadności pierwszego z podnoszonych zarzutów pozwany wskazał 3 orzeczenia Sądu Najwyższego wydane w sprawach: II C 2019/37, I CR 121/84 i II CZ 174/97 dotyczące sposobu obliczania wartości przedmiotu sporu zgodnie z art. 19 § 2 kpc. Dodatkowo wskazano na treść § 4 ust 2 wskazanego w tym zarzucie Rozporządzenia. Odnośnie drugiego zarzutu podniesiono, iż zgodnie z poglądami doktryny w przypadku, gdy sąd orzekł w zakresie kosztów procesu pozytywnie stronie nie przysługuje wniosek o uzupełnienie wyroku a zażalenie. W niniejszej sprawie powódka mimo, że twierdziła, iż Sąd rozstrzygnął o kosztach błędnie, zażalenia takiego nie złożyła.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie należało uznać za zasadne. Sąd Okręgowy podziela zarzut dotyczący naruszenia przepisu art. 351 kpc. Biorąc pod uwagę treść zażalenia skarżący w istocie domagał się jedynie uchylenia postanowienia o uzupełnieniu wyroku a nie kwestionował prawidłowości rozstrzygnięcia o kosztach procesu zawartego w punkcie 2 wyroku. Dlatego też Sąd II instancji ograniczył swoje rozważania jedynie do postanowienia z dnia 08.04.2013 roku.
Uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów procesu jest możliwe wyłącznie w przypadku, gdy Sąd takiego dodatkowego orzeczenia w wyroku nie zawarł. Nie można natomiast w tym trybie domagać się naprawienia ewentualnej pomyłki, jaką Sąd popełnił rozstrzygając o kosztach procesu.
Nie ma wątpliwości, iż w wyroku z dnia 19.03.2013 roku Sąd Rejonowy zamieścił orzeczenie o kosztach zasadzając od pozwanego na rzecz powódki z tego tytułu kwotę 7.232,04 zł. Wobec tego wniosek o uzupełnienie wyroku złożony przez pełnomocnika powódki w dniu 22.03.2013 roku (karta 192 akt) winien zostać oddalony jako niedopuszczalny. Powódka nie domagała się, bowiem w istocie uzupełnienia wyroku poprzez dodanie do niego brakującego orzeczenia o kosztach procesu a dokonania korekty tego orzeczenia zamieszczonego w punkcie 2 wyroku poprzez zasądzenie dodatkowo z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika procesowego kwoty 1.200 zł.
Wobec tego rację ma pozwany, iż taka zmiana orzeczenia o kosztach procesu możliwa była wyłącznie w trybie zaskarżenia tego postanowienia zażaleniem, którego jednak powódka w terminie nie złożyła.
Już tylko z tej przyczyny należało na podstawie art. 386 § 1 kpc w zw. z art. 397 § 1 i 2 kpc uwzględniając zażalenie zmienić zaskarżone postanowienie z dnia 08.04.2013 roku poprzez jego uchylenie.
Skoro uzupełnienie postanowienia o kosztach postępowania zgodnie z wnioskiem powódki nie było w ogóle dopuszczalne omówienie drugiego z podniesionych w zażaleniu zarzutów nie jest konieczne.