Treść orzeczenia
Sygn. akt II Cz 291/15
Postanowienie
Dnia 24 lipca 2015 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w następującym składzie:
Przewodniczący: SSO Ireneusz Płowaś (spr.)
SSO Piotr Starosta
SSO Tomasz Adamski
po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2015 roku w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku wierzyciela Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezesa Sądu Rejonowego w Ś. przeciwko dłużnikowi M. F. o egzekucję kosztów postępowania karnego i orzeczonej kary grywany w przedmiocie skargi dłużnika na postanowienie komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w Ś. P. P. z dnia 04.06.2014 roku w sprawie Kms 306/13 na skutek zażalenia dłużnika od postanowienia Sądu Rejonowego w Ś. z dnia 26.11.2014 roku, sygn. akt I Co 732/14 postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Ś. postanowieniem z dnia 26.11.2014 roku uwzględnił częściowo skargę dłużnika i obniżył koszty postępowania egzekucyjnego ustalone postanowieniem z dnia 04.06.2014 roku przez Komornika P. P. do kwoty 280,50 zł nakazując komornikowi zwrot na rzecz dłużnika nadpłaconej kwoty 182,98 zł. W pozostałym zakresie skarga została oddalona.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący twierdził, iż nie jest dłużnikiem bowiem postępowanie zostało wydane w wyniku przestępstwa. Skarżący domagał się uchylenia postanowienia ustalającego koszty postępowania egzekucyjnego w całości. Sąd rejonowy stwierdził, iż podstawę egzekucji stanowił tytuł wykonawczy tj. wyrok Sądu Rejonowego w Iławie z dnia 21.12.2011 roku zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 14.02.2013 roku, w którym wymierzono oskarżonemu grzywnę im zasądzono od niego koszty sądowe.
Sąd Rejonowy wskazał, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Komornik ani sąd rozpoznający skargę nie mogą ponownie rozstrzygać sprawy, w której powstał tytuł wykonawczy. Żadne argumenty dłużnika, dotyczące pominiętych lub niewłaściwie jego zdaniem ocenianych dowodów nie mogły być w niniejszej sprawie rozważane.
Sąd Rejonowy jedynie skorygował wysokość kosztów uznając, iż opłata stosunkowa winna wynieść nie jak to wskazał Komornik 15% a 8% wartości egzekwowanego roszczenia zgodnie z art.49 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, bowiem egzekucję skierowano wyłącznie do emerytury dłużnika.
W pozostałym zakresie skargę dłużnika Sąd Rejonowy oddalił jako bezzasadną.
Zażalenie na to postanowienie wniósł dłużnik domagając się jego uchylenia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie dłużnika należało uznać za bezzasadne.
Sąd Okręgowy podziela wszelkie ustalenia i rozważania Sądu rejonowego jako prawidłowe.
Jak wynika zarówno ze skargi jak i zażalenia dłużnik w istocie nie kwestionuje prawidłowości postępowania komornika sądowego a cały czas czyni zarzuty pod adresem sądów rozpoznających sprawę w której tytuł egzekucyjny wydano. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do ponownego badania sprawy, w której wydano egzekwowane orzeczenie. Tego właśnie domaga się dłużnik w niniejszej sprawie. Nie jest to dopuszczalne, albowiem jedynie w trybie przewidzianym w odpowiednich przepisach proceduralnych możliwe jest podważanie zasadności orzeczeń sądowych. Dłużnik jak wynika z treści zażalenia skorzystał z możliwości zaskarżenia wyroku w trybie instancyjnym. To, że nadal nie zgadza się z wyrokiem nie daje mu żądnych uprawnień do podnoszenia w trybie skargi na czynności komornika zarzutów natury merytorycznej będących przedmiotem rozpoznania w innym postępowaniu apelacyjnym lub zażaleniowym.
Zgodnie z art. 767 kpc skarga stanowi jedynie środek nadzoru nad czynnościami podejmowanymi przez komornika i innym celom służyć nie może. Wobec czego wszelkie twierdzenia i żądania dłużnika zmierzające do podważenia prawomocnego tytułu egzekucyjnego muszą pozostać bez rozpoznania w toku postepowania ze skargi na czynności komornika sądowego.
Dlatego też na mocy art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 1 i 2 kpc i art. 13 § 2 kpc zażalenie dłużnika jako bezzasadne należało oddalić.