Treść orzeczenia
Sygn. akt II Cz 189/16
Postanowienie
K., dnia 11 kwietnia 2016 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: S.S.O. Henryk Haak
Sędziowie: S.S.O. Wojciech Vogt
Dnia 11 kwietnia 2016 roku
S.S.O. Marian Raszewski – spr. po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) z siedzibą we W. przeciwko K. D. o zapłatę w przedmiocie zażalenia powoda na zarządzenie Przewodniczącego w Sądzie Rejonowym w Krotoszynie z dnia 23 lutego 2016 r., sygn. akt I C 185/16 postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie. S.S.O. Wojciech Vogt S.S.O. Henryk Haak S.S.O. Marian Raszewski
Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 23 lutego 2016 r. zwrócono pozew (...) z siedzibą we W. z uwagi
na uiszczenie przez profesjonalnego pełnomocnika opłaty od pozwu w nieprawidłowej wysokości.
W uzasadnieniu wskazano, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych gdyż powód nie jest bankiem.
Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył powód zaskarżając je w całości i domagając się jego uchylenia i przyznania kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucono naruszenie art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych poprzez jego niezastosowanie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że źródłem zobowiązania pozwanego jest umowa kredytu, stanowiąca czynność bankową w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe, która to przesłanka przesądza o zastosowaniu przy wymiarze opłaty w niniejszej sprawie art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Analizując zarzuty wobec zaskarżonego zarządzenia słuszność należy przyznać skarżącemu, że art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1025 ze zm.), w brzmieniu nadanym mu z dniem
27 listopada 2015 r., wprowadza jedynie kryterium przedmiotowe stosowania tej regulacji. Przepis ten nie przewiduje obecnie jakichkolwiek ograniczeń podmiotowych, w zakresie możliwości korzystania z dobrodziejstwa tej regulacji.
W przepisie tym jasno wskazano, że opłata stosunkowa wynosząca maksymalnie 1.000 zł, należna jest w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 128, ze zm.). Podzielić zatem należy stanowisko skarżącego, że nie ma żadnych podstaw prawnych by w świetle brzmienia tego przepisu różnicować sytuację podmiotów będących bankami w rozumieniu art. 2 Prawa bankowego od podmiotów, które od banków nabyły wierzytelność wynikającą z czynności bankowej. W ocenie Sądu Okręgowego powyższe unormowanie odnosi się zarówno do spraw inicjowanych przez banki, jak też spraw inicjowanych przez kontrahentów banków. W tym ostatnim przypadku nie ma znaczenia
to, czy kontrahent banku jest konsumentem czy przedsiębiorcą.
Na marginesie wskazać należy, że swoją wolę wprowadzenia ograniczenia podmiotowego do brzmienia art. 13 ust. 1a ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych ustawodawca uzewnętrznił dopiero w ustawie nowelizującej z dnia 18 marca 2016 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 421), która wejdzie w życie 15 kwietnia br. i będzie miała zastosowanie jedynie do spraw wszczętych po dniu wejścia w życie tej regulacji.
W zakresie wniosku o przyznanie kosztów postępowania zażaleniowego wskazać należy, że na obecnym etapie postępowania rozstrzygnięcie to jest przedwczesne, ze względu na nie spełnienie przesłanki zakończenia sprawy w instancji (art. 108 § 1 k.p.c.).
Mając na uwadze powyższe rozważania na podstawie art. 386 § 4 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzeczono jak w sentencji.
S.S.O. Wojciech Vogt S.S.O. Henryk Haak S.S.O. Marian Raszewski