Treść orzeczenia
II Cz 120 /14
Postanowienie
Dnia 8 kwietnia 2014 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Barbara Mokras – spr.
po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa A. W. przeciwko Skarbowi Państwa – Komendzie Powiatowej Policji w O. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim z dnia 10 lutego 2014 r. sygn. akt I C 62/14 postanawia: oddalić zażalenie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim zwolnił powoda od połowy kosztów sądowych.
W uzasadnieniu podał, że sytuacja materialna i rodzinna powoda pozwala mu na uiszczenie połowy kosztów sądowych.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł powód wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i zwolnienie go od kosztów sądowych w całości.
Sąd Okręgowy zważył co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zwolnienia od kosztów sądowych, zgodnie z art. 102 pkt 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398) może się domagać osoba fizyczna, która złożyła oświadczenie, że nie jest w stanie ich ponieść bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W przedmiotowej sprawie składający wniosek o zwolnienie od kosztów powód nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść połowy kosztów. Podkreślić bowiem należy, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania zasadności złożonego przez siebie wniosku.
Powód podał, że otrzymuje łącznie 2.363 zł. miesięcznie ( 1.600 zł. wynagrodzenie, 610 zł. renta socjalna i 153 zł. zasiłek pielęgnacyjny) i pozostaje na wspólnym utrzymaniu z matką. Uznać więc należy, że słuszne jest stanowisko sądu pierwszej instancji, iż wniosek powoda o zwolnienie go od kosztów sądowych jest zasadny jedynie częściowo. Podkreślenia wymaga okoliczność, że instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania dla siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające – może zwrócić się o pomoc państwa (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24.09.1984 r. II CZ 104/84, Lex 8623). Ponadto, jak wskazał Sąd Najwyższy, dla wydatków związanych z prowadzeniem procesu strona powinna znaleźć pokrycie w swych dochodach przez odpowiednie ograniczenie innych wydatków nie będących niezbędnymi dla utrzymania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24.07.1980 r. I CZ 99/80, Lex 8257).
Wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie wynosi 20.000 zł., w związku z tym cała opłata od pozwu wynosi 1.000 zł. Biorąc pod uwagę sytuację rodzinną i majątkową powoda stwierdzić należy, że jest on w stanie uiścić połowę tej kwoty bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym siebie i rodziny. W chwili obecnej innych kosztów sądowych nie ma.
W świetle powyższego uznać należy, że zażalenie powoda nie jest uzasadnione i na
mocy art. 385 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. należało postanowić jak wyżej.