Treść orzeczenia
Sygn. akt II Cz 109/14
Postanowienie
Dnia 8 września 2014 roku
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w następującym składzie:
Przewodniczący: SSO Ireneusz Płowaś
SSO Bogumił Goraj
SSO Wojciech Borodziuk
po rozpoznaniu w dniu 8 września 2014 roku w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku (...) Kasy (...) (...) we W., Banku (...) S.A. w W., (...) S.A. w W., (...) Bank (...) S.A. w W., Spółdzielni (...) w L., (...) Banku (...) S.A. w W. przeciwko T. S. i K. S. o świadczenie pieniężne na skutek zażaleń dłużników od dwóch postanowień Sądu Rejonowego w Świeciu z dnia 30.09.2012 roku, sygn. akt I Co 3289/11 postanawia: oddalić oba zażalenia.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Świeciu w dniu 30.09.2013 roku wydał dwa postanowienia, w których przysądził własność nieruchomości położonej w B., stanowiącej działkę nr (...) o powierzchni 6,68 ha dla której Sąd Rejonowy w Świeciu prowadzi księgę wieczystą KW nr (...) ( (...)) na rzecz A. R. za kwotę 155.000 złotych, która została uiszczona w całości oraz przybicia nieruchomości położonej w B. stanowiącej działkę nr (...) o powierzchni 4,75 ha dla której Sąd Rejonowy w Świeciu prowadzi księgę wieczystą KW nr (...) ( (...)) na rzecz D. T. za kwotę 113.000 złotych, która została uiszczona w całości.
W uzasadnieniu obu tych postanowień Sąd wskazał, iż obaj w/o licytanci w terminie określonym przez przepis art. 967 kpc uiścili resztę ceny nabycia nieruchomości, dlatego też na mocy art. 998 § 1 kpc Sąd przysądził własność nieruchomości.
Zażalenia na oba te postanowienia, jak wynika z treści zażalenia, wnieśli dłużnicy, domagając się ich uchylenia. Zarzucili oni, iż cena nabycia została uiszczona po upływie ustawowego terminu.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Na wstępie stwierdzić należy, że wprawdzie dłużnicy w tytule zażalenia piszą o jednym postanowieniu z dnia 30.09.2013 roku to jednak jak wynika z treści zażalenia zakresem zaskarżenia objęli oni dwa postanowienia o przysądzeniu własności obu nieruchomości. Podniesiony w zażaleniu zarzut odnosić się będzie, zatem do obu postanowień.
Dłużnicy ograniczyli się jedynie do postawienia wyżej przytoczonego zarzutu nie uzasadniając go w żaden sposób. Jednak z analizy akt sprawy wynika, iż zarówno w przypadku nieruchomości oznaczonej numerem 44/1 jak też 4/1 terminy do uiszczenia reszty ceny nabycia nie zostały przez oby licytantów przekroczone.
Zarządzeniem z dnia 23.08.2013 roku wydanym po uprawomocnieniu się postanowień o przybiciu, wezwano licytanta A. R. i D. T. do uiszczenia reszty ceny nabycia odpowiednio w kwotach 140.840 zł i 103.900 zł. Wezwanie do uiszczenia reszty ceny nabycia licytant A. R. otrzymał w dniu 05.09.2013 roku (karta 262 akt) a wpłaty wymaganej kwoty dokonał w dniu 06.09.2013 roku (karta 264 akt). D. T. wezwanie takie otrzymał w dniu 04.09.2013 roku (karta 261) a uiścił resztę ceny nabycia w dniu 11.09.2013 roku (karta 263). Obu wpłat dokonano na wskazane w wezwaniach rachunki depozytowe Sądu Rejonowego przed upływem dwóch tygodni od wezwań. Oznacza to, iż obaj licytanci uiścili wymagane do uzupełnienia cen nabycia kwoty w terminie ustawowym wynikającym z art. 967 kpc.
Skoro jak wynika z w/o dokumentów znajdujących się w aktach sprawy licytanci uiścili ceny nabycia we właściwym terminie i formie, zarzut podniesiony w zażaleniu uznać należy za bezzasadny.
Wobec powyższego zażalenia dłużników jako bezzasadne na mocy art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 1 i 2 kpc i art. 13 § 2 kpc należało oddalić.