Treść orzeczenia
Sygn. akt II Ca 92/14
Postanowienie
Dnia 22 maja 2014 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny - Odwoławczy
w następującym składzie:
Przewodniczący - SSO Piotr Starosta
Sędziowie - SO Wojciech Borodziuk
Sygn. akt II Ca 88/13
SO Aurelia Pietrzak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2014 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa(...)Funduszu(...)w W. przeciwko J. K. o zapłatę na skutek skargi pozwanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 17 września 2013 r., sygnatura akt postanawia:
1. oddalić wniosek pozwanego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu,
2. odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W dniu 6 lutego 2014 r. skarżący J. K. – reprezentowany przez pełnomocnika A. K. (ojca) – wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 17 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt: II Ca 88/13. Jednocześnie domagał się zwolnienia jego osoby od kosztów procesu oraz ustanowienia radcy prawnego z urzędu. W uzasadnieniu podał, że jego skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w sprawie nie doszło do rozwiązania umowy pożyczki będącej podstawą roszczenia powoda. Zatem zobowiązanie nie stało się wymagalne. Skarżący wskazał, że wypowiedzenie kredytu zawarte w aktach dotyczyło innej umowy, aniżeli tej, która legła u podstaw powództwa. Wobec tego Sąd bezzasadnie uznał roszczenie powoda.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Skarga pozwanego podlegała odrzuceniu, albowiem nie została oparta na ustawowej przesłance wznowienia postępowania. Oczywista bezzasadność skargi skutkowała również oddaleniem wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu.
Rozpoczynając rozważania od wniosków zawartych w skardze, wskazać należy, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka wskazana w art. 109 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity - Dz. U. 2010 r. Nr 90, poz. 594 ze zm.), albowiem wniosek o oczywistej bezzasadności skargi nasunął się Sądowi Okręgowemu niezwłocznie zaznajomieniu się z treścią skargi, bez konieczności jej analizy. Odnośnie zaś wniosku o przyznanie pełnomocnika z urzędu – pełnomocnik skarżącego w sposób jasny sformułował swoje zarzuty względem prawomocnie zakończonego postępowania, zatem wobec ich jednoznaczności, a także oczywistej bezzasadności, Sąd Okręgowy uznał udział profesjonalisty za zbędny (art. 117 § 5 k.p.c.). Z powyższych względów, w oparciu o wskazane przepisy, orzeczono jak w punkcie 1 postanowienia.
Przedmiotowa skarga została wniesiona od orzeczenia tutejszego Sądu z dnia 17 września 2013 r., wydanego w sprawie z powództwa (...) Funduszu (...)w W. przeciwko skarżącemu (II Ca 88/13) /k.135 akt sprawy I C 194/12/, którym to orzeczeniem oddalono apelację skrżącego od wyroku Sądu Rejonowego w Szubinie z dnia 17 października 2012 r. uwzględniającego w całości powództwo o zapłatę /k.103 akt sprawy I C 194/12/.
Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem co do istoty sprawy, jeżeli zachodzą przyczyny szczegółowo wskazane w art. 401 – 403 k.p.c. Tylko w przypadku rzeczywistego zaistnienia jednej z podstaw wymienionych w powyższych przepisach możliwe jest wznowienie postępowania. Zakres badania sądu w tym zakresie wyznacza treść złożonej skargi.
Analiza złożonej skargi, przytoczonych w niej okoliczności i argumentów, pozwala jednoznacznie stwierdzić, iż w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna ze wskazanych przez ustawodawcę podstaw wznowienia. Pozwany w skardze podnosi te same okoliczności, na jakie wskazywał w toku postępowania przed Sądem Rejonowym w Szubinie. Nie wskazuje wprost żadnej podstawy wznowienia, co więcej, z przytoczonych przez niego twierdzeń takiej podstawy nie sposób zinterpretować. Dyskwalifikuje to tak sformułowany przez niego nadzwyczajny środek zaskarżenia, jakim jest skarga o wznowienie postępowania. Konsekwencją powyższej oceny jest konieczność zastosowania art. 410 § 1 k.p.c., który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przewidzianego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie. Wobec powyższego, z racji nie zaistnienia żadnej rzeczywistej przyczyny wznowienia postępowania wymienionej przez ustawodawcę w art. 401 – 404 k.p.c., Sąd Okręgowy odrzucił skargę pozwanego.
Wobec tego Sąd Okręgowy na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. odrzucił skargę pozwanego jako nieopartą na ustawowej podstawie (punkt 2 postanowienia).