Treść orzeczenia
Sygn. akt II Ca 664/13
Postanowienie
Dnia 18 czerwca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSO Piotr Starosta
Sędziowie: SO Aurelia Pietrzak
SO Tomasz Adamski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2014 roku w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa W. B. przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w B. o zapłatę na skutek skargi powoda o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 10 marca 2011 roku w sprawie o sygnaturze II Ca 36/11 postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W dniu 24 czerwca 2013 r. skarżący W. B. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonej w sprawie w sprawie o sygn. akt: I C 1923/05. Jako podstawę prawną swojej skargi wskazał art. 401 pkt 2 k.p.c, art. 403 § 2 k.p.c. oraz art. 407 k.p.c. W uzasadnieniu podał, że dowiedział się o nowych dowodach w sprawie, a także, że będąc osadzonym w Areszcie Śledczym w B., nie został doprowadzony na rozprawę dniu 4 listopada 2010 r., na której po przesłuchaniu świadka Sąd Rejonowy w Bydgoszczy, bez wysłuchania jego osoby, zamknął rozprawę i odroczył ogłoszenie wyroku.
W piśmie procesowym wniesionym w dniu 27 listopada 2013 r., będącym odpowiedzią na wezwanie Sądu do usunięcia braków formalnych, powód sprecyzował, że skarga jest konsekwencją nieprawidłowego postępowania Sądu, który odrzucał wnioski o doprowadzenie go na rozprawę, jak również zwlekał z ustanowieniem dla niego pełnomocnika z urzędu. Uczestnictwo skarżącego w rozprawach miało być także utrudniane przez pozwanego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Skarga powoda podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowa skarga dotyczyła sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt: II Ca 36/11, zmieniającym orzeczenie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 9 listopada 2010 r., sygn. akt: I C 1923/05 /k.232 akt sprawy I C 1923/05/, poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 2.000 zł i oddalenie powództwa w pozostałym zakresie. Sąd Okręgowy w dalszej części apelację oddalił oraz orzekł o kosztach postępowania odwoławczego /k.270-270v akt sprawy I C 1923/05/.
Wznowienie postępowania polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem co do istoty sprawy, jeżeli zachodzą przyczyny szczegółowo wskazane w art. 401 - 403 k.p.c. Tylko w przypadku rzeczywistego zaistnienia jednej z podstaw wymienionych w powyższych przepisach możliwe jest wznowienie postępowania. Zakres badania sądu w tym zakresie wyznacza treść złożonej skargi. Konsekwencją negatywnej oceny w zakresie zaistnienia podstaw wznowienia jest
zastosowanie art. 410 § 1 k.p.c, który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie przewidzianego terminu, niedopuszczalną lub nieopartą na ustawowej podstawie.
Skarga o wznowienie postępowania nie opiera się na ustawowej podstawie w rozumieniu art. 410 § 1 k.p.c. zarówno wtedy, gdy przytoczona w niej podstawa nie odpowiada wzorcowi którejkolwiek z podstaw wznowienia, jak i wówczas, gdy podstawa ta odpowiada wprawdzie temu wzorcowi, lecz w rzeczywistości nie wystąpiła (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28.02.2014 r., IV CZ 126/13, LEX nr 1446452). Ten dominujący pogląd przyjmuje, że badanie oparcia skargi na ustawowej podstawie nie ogranicza się do kontroli, czy wskazane w skardze okoliczności odpowiadają ustawowym podstawom wznowienia, ale obejmuje również ustalenie, czy podstawa rzeczywiście istnieje.
Przenosząc powyższe wywody o charakterze ogólnym na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że pomimo przytoczenia w skardze twierdzeń objętych zakresem ustawowych podstaw warunkujących wznowienie, żadna z przywołanych w niej przyczyn w rzeczywistości nie wystąpiła. Powód powołał się na wykrycie nowych dowodów w sprawie (art. 403 § 2 k.p.c.) oraz na niemożność działania w toku postępowania (art. 401 pkt 2 k.p.c). Odnośnie pierwszej podstawy, powód ograniczył się jedynie do podania, że dowiedział się o nowych dowodach, jednakże nie wskazał na nie. Nie sprecyzował, jaki nowy środek dowodowy został przez niego wykryty i tym samym nie podał, dlaczego nie skorzystał z niego w poprzednim postępowaniu. Wobec tego Sąd Okręgowy nie miał podstaw do uznania, że przesłanka wymieniona w art. 403 § 2 k.p.c. rzeczywiście zachodzi w niniejszej sprawie.
Podobny wniosek wypływa po analizie treści skargi pod kątem podstawy zawartej art. 401 pkt 2 k.p.c. a polegającej na braku możności działania. Przede wszystkim zauważyć należy, iż powód był w sprawie reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego dla niego z urzędu, który od momentu wyznaczenia był obecny na wszystkich posiedzeniach przewidzianych na rozprawę, w tym także na rozprawie odwoławczej. Nadto, poza terminami, pełnomocnik ten składał pisma procesowe, w których przedstawiał wnioski dowodowe, twierdzenia i argumentację prawną na poparcie roszczenia powoda. Wobec tego nie sposób stwierdzić, aby powód był w sprawie pozbawiony możności działania. O takiej sytuacji można mówić wówczas, gdy przedmiotem rozprawy, w której strona nie mogła wziąć udziału, były kwestie merytoryczne, mogące mieć wpływ na wynik sprawy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25.11.2011 r., II CZ 86/11, LEX nr 1096039). Tymczasem w rozpoznawanym przypadku taki stan rzeczy nie wystąpił. Pełnomocnik powoda miał możliwość wypowiedzenia się co do każdej kwestii merytorycznej związanej ze sprawą, co
zresztą czynił. Skoro zatem interesy powoda były zabezpieczone, Sąd Rejonowy nie miał obowiązku doprowadzania go na terminy posiedzeń wyznaczonych na rozprawę. Z tego tylko powodu nie można skutecznie domagać się wznowienia postępowania w oparciu o art. 401 pkt 2 k.p.c. Tym samym druga podstawa powołana w skardze również nie zaistniała w sprawie.
Ubocznie Sąd Okręgowy wskazuje, że nawet gdyby wystąpiła w sprawie niemożność działania ze strony powoda, to i tak - z racji upływu trzymiesięcznego terminu przewidzianego w art. 407 § 1 k.p.c. - wznowienie postępowania nie byłoby już możliwe. Powód złożył przedmiotową skargę w dniu 24 czerwca 2013 r., zaś o treści prawomocnego wyroku w sprawie uzyskał informację najpóźniej w kwietniu 2011 r. /k.298 akt sprawy I C 1923/05/.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 410 § 1 k.p.c, odrzucił skargę powoda jako nieopartą na ustawowej podstawie wznowienia postępowania.