Treść orzeczenia
Sygn. akt II Ca 66/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 24 kwietnia 2014 roku
Sąd Okręgowy w Legnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie następującym:
SSO Sylwia Kornatowicz (spraw.)
z dnia 25 września 2013 roku
Sygn. akt I C 753/13
SO Elżbieta Hallada SO Jolanta Pratkowiecka st. sekr. sąd. Roksana Babiarczyk po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2014 roku w Legnicy na rozprawie sprawy z powództwa R. M. przeciwko pozwanemu P. S. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Lubinie oddala apelację.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy w Lubinie wyrokiem z dnia 25.09.2013 r. w sprawie sygn. akt I C 753/13 oddalił powództwo R. M. przeciwko P. S. o zapłatę kwoty 2.000 zł tytułem kary umownej za niewykonanie umowy, zawartej 9.09.2011 r., a nazwanej umową o dzieło. Na jej mocy, wedle ustaleń Sądu Rejonowego, pozwany miał za wynagrodzeniem w ciągu miesiąca roznieść ulotki reklamowe firmy (...) do wszystkich skrzynek pocztowych (a w ich braku do drzwi furtek i lokali) oraz do małych sklepów w P. i okolicach w promieniu 5 km. Pozwany wykonał umowę terminie 14 dni i zwrócił powodowi resztę ulotek, jednakże R. M. stwierdził niewykonanie umowy, odmówił wypłaty wynagrodzenia i naliczył karę umowną. Sąd I instancji uznał, że łącząca strony umowa miała charakter starannego działania, a zatem nie była umową o dzieło, lecz umową o świadczenie usług w rozumieniu art.750 k.c. W ocenie Sądu Rejonowego powód nie przedstawił w procesie żadnego dowodu świadczącego o niestarannym działaniu P. S. przy wykonywaniu umowy, natomiast pozwany wykazał swoimi zeznaniami i zawartym na płycie CD dziennikiem wykonania zlecenia, że wykonywał je prawidłowo. Sąd pominął dowód z zeznań powoda, który nie usprawiedliwił skutecznie swojego niestawiennictwa na rozprawie w dniu 25.09.2013 r.
R. M. złożył apelację od wyroku. Zarzucił w niej wadliwą ocenę zebranych dowodów, nieuzasadnione uniemożliwienie powodowi złożenia zeznań oraz przedstawienia dowodów i w konsekwencji niesłuszne uznanie, że pozwany należycie wykonał umowę. Skarżący podniósł, że z załączonych do pozwu i apelacji dowodów wynika jednoznacznie, że P. S. nie wywiązał się ze zobowiązania, co w myśl §8 umowy uzasadnia obciążenie go karą umowną. Z apelacji powoda można wnioskować, że domagał się on zmiany zaskarżonego wyroku przez uwzględnienie powództwa.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie podlega uwzględnieniu.
Przede wszystkim stwierdzi należy, że Sąd Rejonowy nie uchybił przepisom proceduralnym i prawidłowo przeprowadził postępowanie. Powód został szczegółowo pouczony o regułach tego postępowania, zasadach przedstawiania dowodów oraz sposobie usprawiedliwiania nieobecności (karta 46 akt). Sąd I instancji uwzględnił pierwszy wniosek skarżącego i celem przesłuchania stron rozprawa w dniu 19.07.2013 r. została odroczona na 25.09.2013 r. Wezwanie na ten termin R. M. odebrał 26.07.2013 r., czyli w tym samym mniej więcej czasie, gdy powziął wiadomość o rozprawie karnej w Sądzie Rejonowym w Siemianowicach Śląskich (karty 57 i 65 akt). Nie ulega zatem wątpliwości, że powód powinien był i mógł odpowiednio wcześniej zawiadomić Sąd Rejonowy w Lubinie o niemożności stawienia się na rozprawie, a uczynił to dopiero telefonicznie w dniu posiedzenia i nie przedstawił wówczas żadnego dokumentu, potwierdzającego jego wezwanie do innego Sądu. Kopię takiego wezwania złożył powód już po rozprawie w dniu 25.09.2013 r., a zatem niewątpliwie nie usprawiedliwił swojego niestawiennictwa na tej rozprawie, co uprawniało Sąd Rejonowy do pominięcia dowodu z zeznań powoda. Należy jednocześnie uznać, że skarżący miał w procesie zapewnioną możliwość złożenia wszelkich posiadanych dowodów, gdyż postępowanie toczyło się blisko rok, a od otrzymania przez powoda pierwszego wezwania na rozprawę wraz z pouczeniem do wydania wyroku minęły 3 miesiące. Do czasu rozstrzygnięcia sprawy w pierwszej instancji R. M. nie udowodnił swojego roszczenia, natomiast pozwany skutecznie je podważył, uczestnicząc aktywnie w procesie, tj. składając wskazane przez Sąd Rejonowy dowody. Wcześniejsze wydanie nakazu zapłaty oparte zostało na twierdzeniach powoda, jednakże sprzeciw pozwanego twierdzenia te podważył i spowodował konieczność przedstawienia przez powoda kolejnych dowodów, w tym z jego zeznań czy dokumentów powołanych w apelacji. Na tym etapie postępowania są one spóźnione i nie podlegają uwzględnieniu, o czym powód był pouczany (art.381 k.p.c.).
Dowody zgromadzone w pierwszej instancji ocenione zostały przez Sąd Rejonowy z zachowaniem zasady swobody z art.233 k.p.c. Niewykluczone, że zeznania powoda i inne przedstawione przez niego we właściwym terminie dowody mogłyby doprowadzić Sąd Rejonowy do innych wniosków i ustaleń faktycznych, jednakże Sąd ten nimi nie dysponował z przyczyn leżących po stronie skarżącego. Zebrany materiał dowodowy uprawniał Sąd I instancji do poczynienia przedstawionych w pisemnym uzasadnieniu ustaleń, które Sąd odwoławczy akceptuje i przyjmuje za własne. W ich świetle brak podstaw do uznania, że P. S. nienależycie wykonał umowę i że na skutek tego zobowiązany jest do zapłaty na rzecz powoda kary umownej. Dlatego zaskarży wyrok uznać należy za słuszny jako odpowiadający ujawnionym w sprawie okolicznościom faktycznym i prawu.
W takim stanie rzeczy apelacja R. M. podlegała oddaleniu jako pozbawiona uzasadnionych podstaw na mocy art.385 k.p.c.
Nie podlegał uwzględnieniu wniosek powoda o odroczenie rozprawy apelacyjnej, złożony bezpośrednio przed jej terminem. Skarżący powołał się na chorobę, a zgodnie z art.214(1)§1 k.p.c. usprawiedliwienie niestawiennictwa z powodu choroby wymaga przedstawienia stosownego zaświadczenia, wystawionego przez lekarza sądowego. R. M. zaświadczenia takiego nie złożył, gdyż do swojego pisma (w formie fotokopii) dołączył jedynie druk zwolnienia L-4 i zaświadczenie wydane przez lekarza sądowego do rozprawy w innej sprawie, odbytej przed Sądem Okręgowym w Katowicach w dniu 16.04.2014 r. Nie została zatem spełniona żadna przesłanka z art.214§1 k.p.c., uzasadniająca odroczenie rozprawy apelacyjnej w niniejszej sprawie. Jak wynika ze wskazanego pisma powoda, jego intencją było stawienie się na rozprawie celem złożenia zeznań i przedstawienia kolejnych dowodów na poparcie pozwu, jednakże byłyby to czynności spóźnione, niepodlegające przeprowadzeniu w postępowaniu apelacyjnym, jako że powód mógł ich dokonać w pierwszej instancji i dlatego Sąd odwoławczy nie wzywał powoda do osobistego stawiennictwa na rozprawie apelacyjnej.