Treść orzeczenia
Sygn. akt II Ca 334/15
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
K., dnia 5 listopada 2015 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
SSO Wojciech Vogt (spr.)
SSO Marian Raszewski
SSO Paweł Szwedowski
st. sekr. sąd. Elżbieta Wajgielt po rozpoznaniu w dniu 05 listopada 2015 r. w Kaliszu na rozprawie sprawy z powództwa D. S. przeciwko (...) S.A. z siedzibą w S. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Krotoszynie z dnia 31 marca 2015r. sygn. akt I C 83/15
1. oddala apelację,
2. zasadza od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. na rzecz powódki D. S. kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.
Uzasadnienie
Powódka D. S.wniosła przeciwko pozwanemu (...) S.A. (...) E. (...)w S.o zasądzenie na swoją rzecz kwoty 9.500 zł tytułem zadośćuczynienia za obrażenia ciała i doznaną krzywdę oraz kwotę 300,00 zł tytułem zwrotu kosztów wizyt lekarskich z ustawowymi odsetkami od dnia 2 listopada 2013 r. a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów.
Sąd Rejonowy w Krotoszynie wyrokiem z dnia 31 marca 2015 r. zasądził od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. na rzecz powódki D. S. kwotę 4300 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 2 listopada 2013 r. i oddalił powództwo w pozostałym zakresie oraz rozdzielił stosunkowo koszty postępowania.
Apelację do tego rozstrzygnięcia złożyła pozwana zaskarżając wyrok częściowo w punkcie 1 ponad zasądzona kwotę 1300 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 listopada 2013 r. do dnia zapłaty, to jest co do kwoty 3000 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 listopada 2013 r. i w punkcie 3 wyroku w całości.
Zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności treści opinii biegłych sądowych z dziedziny neurologii i psychiatrii, co doprowadziło do ustalenia nadmiernego zakresu krzywdy doznanej przez powódkę a skutek zdarzenia z dnia 28 listopada 2013 r. i naruszenie prawa materialnego art. 445 w zw. z art. 444 i 822 k.c. w zw. z art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych przez błędne ustalenie wysokości należnego zadośćuczynienia. Powołała się też na naruszenie art. 6 k.c. przez przyjęcie, że powódka wykazała, że przysługuje jej zadośćuczynienie w wysokości 5.500 zł.
Wniosła o zmianę orzeczenia w zaskarżonej części poprzez zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty 1300 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 2 listopada 2013 r. i oddalenie powództwa w pozostałej części oraz zasądzenie kosztów postepowania.
Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r.., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).
Sąd Rejonowy wbrew zarzutom podniesionym w apelacji prawidłowo ocenił wysokość zadośćuczynienia i zasadnie uznał, że kwota 5.500 zł stanowi kwotę odpowiedniego zadośćuczynienia.
Ustalając wysokość należnego zadośćuczynienia Sąd I instancji wziął pod uwagę wszystkie istotne dla oceny tej sprawy okoliczności. Wskazał, że powódka w następstwie zdarzenia drogowego doznała urazu stłuczenia docinka szyjnego kręgosłupa bez ograniczenia sprawności i bez powikłań neurologicznych. Doznała również ogólnych potłuczeń otarć naskórka. Z powodu doznanego urazu powódka nosiła miękki kołnierz ortopedyczny. W okresie około 4 tygodni powódka doznała dolegliwości bólowych na poziomie 5-6 stopni w 10 stopniowej skali bólu. Następnie od września 2013 r. stopień bólu osłabł i wynosił 3-4 stopnie w tej samej skali. Obecnie natężenie bólu jest niewielkie. Nie ma trwałych skutków zdarzenia. Powódka nie wymaga dalszego leczenia. U powódki wystąpiły również krótkotrwałe reaktywne i przemijające zaburzenia adaptacyjne. Zaburzenia te polegały na kłopocie ze snem, wzmożonej płaczliwości, trudności z koncentracją , lęku przed jazdą samochodem. Objawy te utrzymywały się przez pierwszy miesiąc po wypadku potem słabły. Powódka wróciła do pełnej sprawności w zakresie funkcjonowania psychicznego.
Z powyższych ustaleń wynika, że mimo braku trwałości skutków i stopnia inwalidztwa powódka doznała szeregu poważnych i długotrwałych obrażeń. Musiała znosić ból fizyczny i cierpienia psychiczne, co musi znajdować swoja rekompensatę w przyznaniu jej odpowiedniego zadośćuczynienia. Zdrowie jest zbyt cennym dobrem aby jego naruszenie rekompensować symbolicznymi kwotami.
Odmienna ocena stanu faktycznego dokonana przez skarżącego nie może decydować o zasadności apelacji.
Należy podkreślić, że zadośćuczynienie ma głównie pełnić funkcje kompensacyjną i przyznana kwota musi rekompensować pieniężnie doznaną przez powódkę krzywdę. Nie może to być kwota symboliczna i nie może zależeć od poziomu życia osoby poszkodowanej.
Doznana przez powódkę krzywda, zakres cierpień i dolegliwości fizycznych i psychicznych w pełni uzasadniają wysokość przyznanego powódce zadośćuczynienia.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z art. 385 k.p.c. orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c.