Treść orzeczenia
Sygn. akt II Ca 239/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia
13 listopada 2013r.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
SSO Bogumił Goraj
SO Irena Dobosiewicz SO Aurelia Pietrzak (spr.) sekr. sądowy Tomasz Rapacewicz po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013r. w Bydgoszczy na rozprawie sprawy z powództwa (...) Funduszu (...)w W. przeciwko T. P. o zapłatę na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Tucholi z dnia 31 października 2012r. sygn. akt. I C 313/12 I oddala apelację, II zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1200 zł (jeden tysiąc dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Na oryginale właściwe podpisy
Uzasadnienie
Powód (...)Fundusz (...)z siedzibą w W., w dniu 18 listopada 2011 roku wniósł o zasądzenie od pozwanego, T. P. kwoty 20.530,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami od kwot 4.700 zł, 151 zł i 2.672,54 zł od dnia 18 listopada 2011 roku do dnia zapłaty, od kwoty 13.006,33 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP od dnia 18 listopada 2011 roku do dnia zapłaty, oraz o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu powód wskazał, że zobowiązanie pozwanego wynika z zawartej przez niego umowy pożyczki z Bankiem (...) S.A., która z uwagi na naruszenie warunków spłaty pożyczki została wypowiedziana. Na podstawie umowy o przelew wierzytelności powód w dniu 14 grudnia 2010 roku nabył wierzytelność wobec pozwanego z tytułu powyższej umowy, o czym pozwany został poinformowany.
Pozwany w sprzeciwie wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu. Potwierdził fakt zawarcia umowy o pożyczkę w dniu 3 listopada 2008 roku, jednak podniósł, iż w znacznej części kwotę pożyczki spłacił, zaś bank przyjął inne rozliczenie, niż wynikałoby to z umowy. Pozwany przyznał, że nie dokonał spłaty pozostałej kwoty i umowa została rozwiązana. Nadto podniósł zarzut przedawnienia roszczenia.
W toku postępowania przed Sądem Rejonowym powód ograniczył żądanie pozwu w zakresie odsetek wnosząc o zasądzenie odsetek ustawowych od kwoty roszczenia głównego od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.
Wyrokiem z dnia 31 października 2012 r. Sąd Rejonowy w Tucholi zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 20.530,27 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 18 listopada 2011 r. do dnia zapłaty, umorzył postępowanie w pozostałej części, zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 2.674 zł tytułem zwrotu kosztów procesu i nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Tucholi kwotę 770 zł tytułem kosztów sądowych.
Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje
W dniu 3 listopada 2008 r. pomiędzy (...) S.A. z siedzibą w W. a T. P. zawarta została umowa pożyczki wraz z pakietem ubezpieczeniowym. Pozwany zobowiązał się do spłaty pożyczki w 48 ratach miesięcznych. Terminy spłaty rat zostały ustalone na okres od 3 grudnia 2008 roku do dnia 3 listopada 2012 roku.
W dniu 14 grudnia 2010 roku powód nabył wierzytelność od banku (...) S.A., wynikającą z powyższej umowy pożyczki.
Pozwany nie spłacił pożyczki, nie przedstawił żadnych dokumentów na potwierdzenie jej spłaty w części.
W ocenie Sądu I instancji zarzut przedawnienia roszczenia powoda był bezzasadny, gdyż termin ten wynosi 3 lata (art. 118 k.c.) Jak wynika z harmonogramu spłat pożyczki termin spłaty pierwszej raty był ustalony na dzień 3 grudnia 2008 roku (k. 104 akt). Niezależnie od terminu, w którym nastąpiło rozwiązanie umowy, pozew w sprawie został skierowany do Sądu jeszcze przed upływem okresu 3 lat (18 listopada 2011 roku).
Mając powyższe na uwadze Sąd Rejonowy uwzględnił żądanie pozwu, w postaci, jakiej zostało sformułowane w piśmie z dnia 4 czerwca 2012 roku. Wobec ograniczenia roszczenia do kwoty odsetek ustawowych, ponad wynikającą z tego tytułu kwotę do wysokości stopy odsetek umownych, Sąd I instancji umorzył postępowanie, na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. w związku z art. 203 § 1 k.p.c.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c.
Apelację od wyroku wniósł pozwany, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez oddalenie powództwa. W ocenie skarżącego nastąpiło przedawnienie roszczenia powoda na podstawie art. 554 k.p.c., nadto powołał się na umowę ubezpieczeniową.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny, które to ustalenia Sąd Okręgowy przyjmuje za własne i czyni je podstawą swojego rozstrzygnięcia bez potrzeby ponownego ich przytaczania.
Nie mógł odnieść skutku zarzut przedawnienia roszczenia, gdyż, jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, w przedmiotowej sprawie stosuje się art. 118 k.c. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie ma zastosowania żaden z przepisów szczególnych, a zatem mając na uwadze końcową część przywołanego przepisu – przedawnienie nastąpiłoby po upływie lat trzech, co jednak nie miało w tym przypadku miejsca. Abstrahując od terminu wymagalności roszczenia, z całą pewnością nie doszło do jego przedawnienia, gdyż, jak trafnie wskazał Sąd I instancji, pozew został wniesiony przed upływem trzech lat od daty wymagalności pierwszej raty pożyczki.
Nie można zgodzić się ze skarżącym, że w przedmiotowej sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 554 k.c., gdyż przepis ten reguluje termin przedawnienia roszczeń wynikających z umowy sprzedaży, nie zaś pożyczki. Strony łączyła umowa pożyczki, a nie umowa sprzedaży produktu w postaci pożyczki, jak sugerował to pozwany w apelacji. Bank bowiem nie sprzedał pozwanemu żadnego produktu, by miały w tej stronie zastosowanie przepisy o umowie sprzedaży, tylko zawarł z pozwanym umowę nazwaną – umowę pożyczki, która jest uregulowana w przepisach kodeksu cywilnego – zwłaszcza kwestia przedawnienia, jak i w ustawie o kredycie konsumenckim.
Sąd Okręgowy nie odniósł się do zarzutu dotyczącego ubezpieczenia pożyczki, gdyż skarżący nie przedłożył na potwierdzenie swoich twierdzeń żadnych dokumentów, ani w żaden inny sposób nie wykazał istnienia takiej okoliczności – nie została ona załączona jako dowód w sprawie. Ponadto ewentualna umowa ubezpieczenia stanowi stosunek zobowiązaniowy pomiędzy pozwanym a ubezpieczycielem i pozostaje bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie.
Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., oddalił apelację jako niezasadną.
O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c. i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490).
Na oryginale właściwe podpisy
Za zgodność z oryginałem