Treść orzeczenia
Sygn. akt II Ca 172/14
Postanowienie
Dnia 17 października 2014 roku
Sąd Okręgowy w Szczecinie II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
SSO Dorota Gamrat - Kubeczak (spr.)
SSO Robert Bury
SSR del. Grzegorz Szacoń
st. sekr. sąd. Elżbieta Szlachta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2014 roku w S. sprawy z powództwa M. S. (1) i M. S. (2) przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. o zapłatę na skutek apelacji wniesionej przez powodów od wyroku Sądu Rejonowego Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt I C 1925/09
1. odrzuca apelację;
2. zasądza od powodów M. S. (1) i M. S. (2) solidarnie na rzecz pozwanego (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kwotę 90 (dziewięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 października 2013 r. Sąd Rejonowy Szczecin - Prawobrzeże i Zachód w Szczecinie w sprawie z powództwa M. S. (1), M. S. (2) przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w S. (sygn. I C 1925/09): umorzył postępowanie w zakresie żądania zapłaty kwoty 29.400 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 7.07.2009 r. (pkt 1); zasądził od pozwanego na rzecz powodów solidarnych kwotę 20.600 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 7.07.2009 r. (pkt 2) oraz orzekł o kosztach procesu (pkt 3-5).
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż w toku procesu powodowie ograniczyli swoje powództwo w zakresie żądania kwoty 29.400 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 7 lipca 2009 r. i zrzekli się roszczenia w powyższym zakresie. Zgodnie z art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku, przy czym sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu w przypadku wystąpienia okoliczności wskazanych w art. 203 § 4 k.p.c. Zdaniem Sądu z okoliczności sprawy nie wynika, by cofnięcie pozwu było sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzało do obejścia prawa zatem uznał, iż powód skutecznie cofnął pozew i na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie w tym zakresie, o czym orzekł w pkt 1 wyroku.
W pozostałym zakresie Sąd I instancji podtrzymane powództwo o zapłatę 20.600 zł uwzględnił w całości. O czym orzeczono jak w pkt 2 wyroku.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i 100 zd. 2 k.p.c. dokonując rozdzielenia poniesionych kosztów postępowania, przy uwzględnieniu stosunku, w jakim każda ze stron ponosi odpowiedzialność za wynik procesu. O nieuiszczonych kosztach sądowych orzekł na podstawie art. 83 ust. 2 i 113 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.
Apelację od powyższego wyroku wywiodła strona powodowa zaskarżając go w części, tj. co do pkt 2 – w zakresie kwoty 1.000 zł oraz co do punktów 3 i 4. Wniosła o jego zmianę poprzez zasądzenie na rzecz powodów solidarnych kwoty 21.600 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 07.07.2009 r. oraz zasądzenie kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Orzeczeniu zarzucili naruszenie:
- art. 233 § 1 k.p.c. poprzez ocenę, iż opinia biegłego sądowego Z. K. oraz biegłego K. B. zawierały wyczerpujące wywody dotyczące okoliczności oznaczonych w tezie dowodowej podczas gdy obie opinie wskazywały na wadę w postaci zbudowania ścian międzylokalowych z pustaka pozaklasowego, co obniża wartość nieruchomości lokalowej powodów, a co nie znalazło odzwierciedlenia przy obliczaniu wartości nieruchomości,
- art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i 100 zdanie 2 k.p.c. poprzez błędne rachunkowo rozdzielenie kosztów zgodnie z wynikiem procesu,
- art. 100 k.p.c. oraz art. 83 ust. 2 i 113 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych poprzez nieuwzględnienie w rozliczeniu kosztów sporządzenia opinii biegłych sądowych zaliczek uiszczonych przez powodów.
W uzasadnieniu apelujący rozwinęli tak postanowień zarzuty i wnieśli jak na wstępie.
W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie oraz zasądzenie od powodów solidarnie na rzecz pozwanej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.
Stosownie do dyspozycji przepisu art. 370 k.p.c., sąd pierwszej instancji odrzuci na posiedzeniu niejawnym apelację wniesioną po upływie przepisanego terminu, nieopłaconą lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również apelację, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z kolei w myśl art. 373 k.p.c. sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu niejawnym apelację, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd pierwszej instancji.
Godzi się w tym miejscu zauważyć, iż strona może zaskarżyć orzeczenie Sądu I instancji li tylko i wyłącznie w takim zakresie, w jakim jest ono dla niej w jakikolwiek sposób krzywdzące czy niekorzystne. Warunkiem dopuszczalności zaskarżenia orzeczenia jest bowiem interes skarżącego w tym zaskarżeniu, zachodzący w wypadku tzw. gravamen, polegający - najogólniej mówiąc - na niezgodności orzeczenia z żądaniem zgłoszonym w procesie przez strony ( postanowienie Sądu Najwyższego z 5 września 1997 r., III CKN 152/97). Zauważenia wymaga, iż w niniejszej sprawie strona powodowa zaskarżyła wyrok w zakresie jego punktu 2, którym to Sąd Rejonowy w całości uwzględnił żądanie strony powodowej i zasądził na jej rzecz – zgodnie z żądaniem po cofnięciu powództwa co do kwoty 29.400 zł - kwotę 20.600 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu. W tych okolicznościach uznać należało, iż strona powodowa nie posiadała wymaganego interesu prawnego w zaskarżeniu punktu 2 wyroku, albowiem był on dla niej korzystny i z tego też względu, zdaniem Sądu II instancji, apelacja strony powodowej była niedopuszczalna.
Sąd Odwoławczy doszedł do przekonania, iż przedmiotowa apelacja była niedopuszczalna także z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, zaskarżone może być tylko orzeczenie istniejące. Nie można zatem wnieść środka odwoławczego od orzeczenia, które nie zostało - w rozumieniu przepisów prawa procesowego - wydane. Chodzi tu zarówno o brak orzeczenia w ogóle, jak i o brak w wydanym orzeczeniu rozstrzygnięcia w określonym przedmiocie ( postanowienie SN z dnia 7 grudnia 2011 r., II PZ 34/11, LEX nr LEX nr 1130377). Jeżeli strona wniosła środek odwoławczy dotyczący przedmiotu nieobjętego rozstrzygnięciem w sentencji orzeczenia, to środek ten podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny z powodu braku substratu zaskarżenia ( postanowienie SN z dnia 21 września 2011 r., II PK 34/11, LEX nr 1103014).
W rozpoznawanej sprawie strona powodowa w piśmie procesowym z dnia 07 czerwca 2013 r. ograniczyła powództwo o kwotę 29.400 zł i w tym zakresie zrzekła się roszczenia oraz jednocześnie wniosła o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda solidarnie kwotę 20.600 zł wraz z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu (k. 709). Z sentencji zaskarżonego wyroku wynika, iż w Sąd I instancji zgodnie z żądaniem strony powodowej umorzył w punkcie 1. sentencji postępowanie co do kwoty 29.400 zł, a w punkcie 2. sentencji zasądził od pozwanego na rzecz powodów solidarnie kwotę 20.600 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 07 lipca 2009 r., tj. od dnia wniesienia pozwu. Z powyższego wynika, iż strona powodowa nie wnosiła o zasądzenie na jej rzecz kwoty 21.600 zł, a zatem nie było przedmiotem rozstrzygania przez Sąd I instancji żądanie zapłaty dodatkowej kwoty 1.000 zł, której apelujący domagają się obecnie. Mając na uwadze, iż Sąd Rejonowy uwzględnił w całości żądanie powodów, a przy tym brak jest jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w sentencji wyroku, którym oddalone byłoby ich żądanie, to uznać należało, iż apelacja powodów z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia jest niedopuszczalna.
Dodać należy, iż przesłanką badania zasadności zarzutów wywiedzionej apelacji w zakresie kosztów postępowania jest dopuszczalność – niekoniecznie skuteczność – apelacji w jej zasadniczym zakresie, tj. co do istoty sprawy. Sąd Odwoławczy stanął na stanowisku, iż mając na względzie, że w niniejszej sprawie apelacja strony powodowej okazała się niedopuszczalna w jej zasadniczej części, brak jest podstaw do czynienia rozważań odnośnie prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji w zakresie kosztów postępowania.
Reasumując, Sąd Okręgowy na podstawie art. 370 k.p.c. w zw. z art. 373 k.p.c. apelację jako niedopuszczalną odrzucił, o czym orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.
O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. oraz § 6 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490 j.t.). Wobec odrzucenia apelacji strony powodowej w całości, zasadnym było obciążenie jej kosztami procesowymi strony przeciwnej, na które to składało się wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w kwocie 90 zł. O czym Sąd Okręgowy orzekł jak w punkcie 2 sentencji.