Treść orzeczenia
Sygn. akt II Ca 1063/18
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 19 czerwca 2018 r.
Sąd Okręgowy w Krakowie II Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie:
SSO Anna Nowak
po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2018 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa E. R. przeciwko R. W. o zapłatę na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie z dnia 8 grudnia 2017 roku, sygnatura akt I C 1297/16/S
1) oddala apelację;
2) zasądza od pozwanej na rzecz powódki kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.
SSO Anna Nowak
Uzasadnienie
Niniejsza sprawa była rozpoznana przez Sąd Rejonowy w postępowaniu uproszczonym. Również Sąd Okręgowy jako Sąd II instancji rozpoznał sprawę w postępowaniu uproszczonym.
Sąd Odwoławczy nie prowadził postępowania dowodowego, zatem na zasadzie art. 505 13 § 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku obejmować będzie jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Zarzuty apelacji nie zasługiwały na uwzględnienie.
Bezzasadny okazał się zarzut pozwanej dotyczący przedawnienia roszczenia. Apelująca uzasadniając ten zarzut podniosła, że odpis pozwu został doręczony pozwanej na rozprawie w dniu 13 maja 2016 r., wobec czego roszczenie główne w zakresie, w jakim obejmuje okres do dnia 13 maja 2016 r. uległo przedawnieniu. Z powyższym poglądem nie sposób się zgodzić. Otóż z treści art. 123 § 1 pkt 1 k.c. jasno wynika, że bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia. W świetle powyższego nie ma znaczenia kiedy odpis pozwu został doręczony stronie przeciwnej, decydująca jest bowiem data wniesienia pozwu. Pozew w niniejszej sprawie został wniesiony w dniu 26 lutego 2015 r., co oznacza, że dochodzone przez powódkę roszczenie obejmujące należności czynszowe za okres od 1 marca 2013 r. do 31 lipca 2013 r. nie uległy przedawnieniu.
Nie doszło również do naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 5 k.c., gdyż nie zachodzą podstawy, aby zarzucić powódce, iż postępuje w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego (określanymi obecnie często jako zasady słuszności) i dlatego powinna być traktowana tak, jakby już wyszła poza treść swego prawa, a więc już go nie może dalej wykonywać, co usprawiedliwiałoby odmówienie jej ochrony. Przy stosowaniu art. 5 k.c. trzeba mieć na względzie, że domniemywa się, iż korzystający ze swego prawa czyni to w sposób zgodny z zasadami współżycia społecznego (ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa). Dopiero istnienie szczególnych okoliczności może domniemanie to obalić i pozwolić na zakwalifikowanie określonego zachowania, jako nadużycia prawa, niezasługującego na poparcie z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Ciężar wykazania tych szczególnych okoliczności spoczywa jednak na osobie (stronie procesu) powołującej się na art. 5 k.c. Okoliczności takich apelująca, w ocenie Sądu Okręgowego, nie udowodniła. Okolicznością bezsporną w rozpoznawanej sprawie było bowiem, że w okresie objętym żądaniem pozwu pozwana korzystała z lokalu, sama też przedłużyła umowę najmu. Biorąc zatem pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, nie można przyjąć, że dochodzenie przez powódkę roszczeń z umowy najmu, w sytuacji gdy pozwana korzystała z lokalu powódki, stanowi nadużycie prawa. Kwestia ta nie stoi w sprzeczności z jakimikolwiek powszechnie uznanymi wartościami. W trakcie trwania umowy najmu pozwana mogła skorzystać z przysługujących jej uprawnień określonych w przepisach prawa, jednak z nich nie skorzystała.
Uznając apelację za bezzasadną Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., orzekł o jej oddaleniu.
O kosztach postępowania apelacyjnego rozstrzygnięto stosownie do jego wyniku, zasądzając od pozwanej na rzecz powódki kwotę 450 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję w oparciu o art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. oraz § 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie.
SSO Anna Nowak