Treść orzeczenia
Sygn. akt II Ca 1/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
K., dnia 20 marca 2014 r.
Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy
w składzie:
SSO Wojciech Vogt (spr.)
SSO Marian Raszewski
SSO Henryk Haak
st. sekr. sąd. Elżbieta Wajgielt po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2014 r. w Kaliszu na rozprawie przy udziale sprawy z powództwa Prezydenta Miasta K. przeciwko M. C., R. C., S. K., małoletnim O. K. i W. rodzeństwo K. o eksmisję na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 18 października 2013r. sygn. akt I C 1282/13
I. zmienia punkt 3 zaskarżonego wyroku i nadaje mu następujące brzmienie:
„3. orzeka, że pozwanym S. K. i małoletnim O. i W. rodzeństwu K. reprezentowanym przez matkę S. K. nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego z powodu zajęcia lokalu bez tytułu prawnego”
II. w pozostałym zakresie oddala apelację,
III. zasądza od pozwanej S. K. na rzecz powoda kwotę 260 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania odwoławczego.
Uzasadnienie
Miasto K. wniósł przeciwko pozwanym M. C., R. C., S. K., małoletnim O. i W. rodzeństwu K. reprezentowanym przez matkę S. K. o eksmisje z lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w K. przy ul. (...) oraz obciążenie pozwanych kosztami postępowania.
Powód cofnął pozew w stosunku do pozwanych M. C. i R. C..
Pozwana S. K. przyznała, że zajmuje lokal bez tytułu prawnego.
Sąd Rejonowy w Kaliszu wyrokiem z dnia 18 października 2013 r. nakazał pozwanym S. K.i małoletnim O.i W.rodzeństwu K.reprezentowanym przez matkę S. K.aby opróżnili, opuścili i wydali powodowi Miastu K. lokal mieszkalny nr (...)położony w K.przy ul. (...)o łącznej powierzchni użytkowej (...) m 2 składający się z trzech izb wraz z pomieszczeniem przynależnym. Umorzył postępowanie wobec pozwanych M. C.i R. C.. Orzekł o uprawnieniu eksmitowanych pozwanych do otrzymania lokalu socjalnego i wstrzymał termin wykonania eksmisji do czasu złożenia przez Miasto K.oferty zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego i orzekł o kosztach postępowania. Rozstrzygnięcie swoje opar na następujących ustaleniach:
Nieruchomość, w której znajduje się przedmiotowy lokal mieszkalny stanowi własność powoda. Pozwana wraz z dziećmi zajmuje ten lokal bez tytułu prawnego. Zajęła go za zgodą rodziców ówczesnych najemców. M. C. i R. C. utracili tytuł prawny do lokalu na skutek wypowiedzenia umowy najmu z dnia 31 sierpnia 2011 r. z uwagi na zaległości czynszowe. Obecnie pozwana samotnie wychowuje dwoje małoletnich dzieci w wieku 10 i 11 lat. Pracuje dorywczo w sklepie. Otrzymuje alimenty na dzieci w wysokości 300 zł miesięcznie oraz zasiłek rodzinny.
Apelację od tego rozstrzygnięcia wniósł powód zaskarżając wyrok w części (punkt 3 wyroku), w którym sąd orzekł o uprawnieniu pozwanych do lokalu socjalnego. Zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, w tym art. 233 § 1 k.p.c. przez pominięcie faktu, że pozwani - S. K. i jej dzieci - są lokatorami w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, gdy tymczasem oni samowolnie zajęli lokal w momencie, gdy rodzice S. K., których mieszkanie zajęła nie byli już najemcami. Ponadto zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędne przyjęcie, że pozwani są lokatorami i przysługuje im prawo do lokalu socjalnego. Wniósł o zmianę wyroku poprzez stwierdzenie, że pozwanym nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego z powodu samowolnego zajęcia lokalu i zasądzenie kosztów.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje
Apelacja jest częściowo zasadna. Racje ma skarżący, że Sąd Rejonowy – mimo istnienia niespornego materiału dowodowego w tym zakresie – nie ustalił, czy najemcy spornego lokalu M. C. i R. C. posiadali przysługujące im prawo do lokalu w momencie, gdy ich córka S. K. z dziećmi zasiedliła ten lokal. Okoliczność ta ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia i decyduje o tym, czy pozwanym przysługuje prawo do lokalu socjalnego.
Z pisma Miejskiego Zarządu Budynków Mieszkalnych w K. z dnia 6 maja 2013 r. (k-13 akt) wynika, że S. K. wraz z dziećmi zamieszkują w spornym lokalu bez zameldowania od grudnia 2012 roku.
Umowa najmu, w oparciu o którą M. C. i R. C. władali przedmiotowym lokalem została skutecznie rozwiązana z dniem 31 sierpnia 2011 r. (dowód; pismo (...) w K. z dnia 7 lipca 2011 r., k- 15 akt).
Z powyższego wynika, że rodzice S. K. użyczając jej lokal nie byli już jego najemcami i nie łączył ich żaden stosunek prawny z właścicielem lokalu. Art. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów definiuje lokatora jako najemcę lokalu lub osobę używająca lokal na podstawie innego tytułu niż prawo własności. Jako lokatora traktuje się również osobę, której w przeszłości przysługiwał tytuł prawny do lokalu (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2001 r., III CZP 66/01).
Natomiast S. K. nigdy nie przysługiwał żaden tytuł prawny w stosunku do wynajmującego. Taka osoba nie jest lokatorem w rozumieniu powołanych wyżej przepisów.
Prawo do otrzymania lokalu socjalnego w wypadku eksmisji nie przysługuje osobom nie będący lokatorami, gdyż z art. 1 ustawy wynika, że ustawa reguluje zasady i formy ochrony praw lokatorów. Ponadto z art. 17 ustawy o ochronie praw lokatorów wynika, że art. 14 i 16 ustawy nie stosuje się gdy zajęcie lokalu nastąpiło bez tytułu prawnego. Jednak w takiej sytuacji nakazując opróżnienie lokalu sąd w wyroku wskazuje te powody.
Należy podkreślić, że pozwana S. K. z dziećmi – mimo, że zajmuje lokal bez tytułu prawnego – nie zajęła samowolnie lokalu. Zajęła go bowiem za zgodą posiadaczy tego lokalu. W tej sytuacji nie ma zastosowania uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 maja 2005 r. (III CZP 6/05).
Natomiast w oparciu o przepisy adresowane do gminy (art. 24 ) może ona przydzielić pozwanej lokal socjalny, jeżeli uzna, że zostały spełnione przesłanki wskazane w tym przepisie ( III CZP 66/01 )
Dalej idące żądanie powoda nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, na podstawie art. 385 i 396 k.p.c., orzec jak w sentencji.