descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II C 352/25

Uzasadnienie

wyroku z dnia 23 czerwca 2025 roku

Pozwem z dnia 23 listopada 2022 r. (data stempla pocztowego na kopercie k. 58) powód Uniwersyteckie Centrum (...) (dalej jako (...)) wniósł o zasądzenie od pozwanego A. M. (1) na rzecz powoda kwot:

i. 2.819,29 zł tytułem należności głównej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 30 września 2022 r. do dnia zapłaty;

ii. 396,06 zł tytułem skapitalizowanych odsetek, na którą składają się skapitalizowane odsetki w wysokości 289,37 zł liczone od kwoty 2.030,02 zł od dnia 13 listopada 2020 r. do dnia 29 września 2022 r., a także skapitalizowane odsetki w wysokości 106,69 zł liczone od kwoty 789,27 zł od dnia 31 grudnia 2020 r. do 29 września 2022 r. wraz z dalszymi ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia powództwa.

Powód wniósł także o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem uiszczonej opłaty od pełnomocnictwa. Zgodnie z uzasadnieniem pozwu, strona świadczyła na rzecz pozwanego odpłatne usługi medyczne, wystawiając z tego tytułu faktury VAT. Pozwany nie uregulował jednak w pełni wynikającego z niej zadłużenia w terminie (nie zapłacił kwoty 2.030,02 zł wynikającej z faktury VAT nr (...) oraz kwoty 789 zł wynikającej z faktury VAT nr (...)). Jako podstawę prawną powód wskazał art. 50 ust. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (pozew k. 3-12).

W dniu 3 lutego 2022 roku referendarz sądowy w tutejszym Sądzie Rejonowym wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, zasądzając sporne świadczenie w całości ( nakaz zapłaty k. 64).

Wobec braku możliwości skutecznego doręczenia korespondencji sądowej pozwanemu pod adresem wskazanym w pozwie oraz bezskuteczności ustalenia adresu A. M. (1) za pośrednictwem komornika sądowego, postanowieniem z dnia 23 października 2023 roku ustanowiony został dla niego kurator w osobie adwokata M. B. ( postanowienie o ustanowieniu kuratora k. 95).

W dniu 5 listopada 2024 roku ( data stempla pocztowego k. 110) kurator pozwanego, zachowując przepisany termin, złożył sprzeciw od nakazu zapłaty, wnosząc o oddalenie powództwa w całości oraz przyznanie mu wynagrodzenia z tytułu pełnionej funkcji. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany podniósł, że strona powodowa nie wykazała dochodzonego roszczenia tak co do zasady, jak i wysokości, nie precyzując na czym miały polegać świadczone usługi medyczne, ani na czyje zlecenie były realizowane (sprzeciw od nakazu zapłaty k. 104-107).

W toku postępowania strony konsekwentnie popierały pierwotnie zajęte przez siebie stanowiska w sprawie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny

(...) świadczyło na rzecz A. M. (1) usługę medyczną w postaci leczenia w szpitalnym oddziale ratunkowym (dalej jako (...)) oraz Klinice (...) w dniu 5 października 2020 r. oraz w okresie 7-13 października 2020 roku. Z tytułu świadczenia ww. usługi medycznej wystawione zostały faktury VAT o numerach: (...) (z tytułu leczenia w klinice; kwota: 6.830,02 zł brutto; termin płatności: 12 listopada 2020 roku) i (...) (z tytułu leczenia na (...); kwota 789,27 zł, termin płatności 30 grudnia 2020 roku). A. M. (2) nie posiadał ubezpieczenia zdrowotnego w chwili hospitalizacji. A. M. (2) uiścił na rzecz (...) jedynie kwotę 4.800 zł wynikającą z faktury VAT nr (...).

( dowody: faktury VAT k. 23-24; kalkulacja kosztów konsultacji pacjenta na (...) k. 27; kalkulacja kosztów hospitalizacji pacjenta w klinice k. 28; wezwanie do zapłaty z 17.02.2021 r. k. 29; dokumentacja medyczna k. 123-209; cennik usług k. 210-219; pismo NFZ k. 226-227)

Pismem z dnia 17 lutego 2021 roku, (...) wezwało A. M. (2) do zapłaty spornej kwoty w terminie 7 dni przelewem na rachunek bankowy szpitala, licząc od dnia odebrania korespondencji. A. M. (2) nie odebrał wezwania do zapłaty.

( dowód: wezwanie do zapłaty z 17.02.2021 r. k. 29)

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o dokumenty złożone przez stronę powodową wraz z jej pismami procesowymi. Zdaniem Sądu, przedmiotowa dokumentacja pozostawała wiarygodna, tak w zakresie jej treści, jak i formy, a ponadto umożliwiła ustalenie przejrzystego oraz spójnego obrazu sporu i pozostawała wystarczająca dla wydania orzeczenia w niniejszym postępowaniu.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

Istotą sporu pomiędzy stronami było to czy pozwany A. M. (1) był zobowiązany do uiszczenia opłaty za świadczenie medycznej w postaci leczenia w dniach 5 października oraz 7-13 października 2020 r. W sporze tym rację należało przyznać stronie powodowej.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że pozwany w toku hospitalizacji nie przedstawił żadnego dokumentu, z którego wynikałoby jego prawo do skorzystania z nieodpłatnych usług medycznych świadczonych przez powoda.

Zgodnie z art. 50 ust. 11 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 roku o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U.2021.1285 t.j. z późn. zm.), w stanach nagłych lub w przypadku, gdy ze względu na stan zdrowia nie jest możliwe złożenie oświadczenia, o którym mowa w ust. 6, świadczenie opieki zdrowotnej zostaje udzielone pomimo braku potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w sposób wskazany w ust. 1, 3 lub 6. W takim przypadku osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do przedstawienia dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej albo złożenia oświadczenia, o którym mowa w ust. 6, w terminie 14 dni od dnia rozpoczęcia udzielania świadczenia opieki zdrowotnej, a jeżeli świadczenie to jest udzielane w oddziale szpitalnym, w terminie 7 dni od dnia zakończenia udzielania świadczenia opieki zdrowotnej - pod rygorem obciążenia tej osoby kosztami udzielonych jej świadczeń.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, strona powodowa prawidłowo i wystarczająco sprecyzowała świadczoną usługę medyczną i związaną z nią należność, a także przedstawiła dowód wezwania pozwanego do uiszczenia tejże dobrowolnie, zaś w toku postępowania wykazała, że pozwany zobowiązany był do opłacenia należności powoda za usługę medyczną. Zatem dochodzone przez powoda świadczenie należało, co do zasady, zasądzić na jego rzecz.

Zgodnie z art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik spóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Roszczenie strony powodowej wynikające z faktury VAT nr (...) stało się wymagalne z dniem 13 listopada 2020 r. Roszczenie strony powodowej wynikające z faktury (...) stało się wymagalne z dniem 31 grudnia 2020 r.

Na tych podstawach, w pkt I wyroku zasądzono od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 3.215,35 zł (stanowiącą sumę żądań powoda wyartykułowanych w pozwie) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od:

i. kwoty 2.819,29 zł tytułem należności głównej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 30 września 2022 r. do dnia zapłaty;

ii. kwoty 396,06 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu (tj. 23 listopada 2022 r.) do dnia zapłaty.

W pkt II wyroku Sąd rozstrzygnął o zasadach rozliczenia kosztów procesu. Zgodnie z art. 98 § 1 k.p.c., strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Według art. 98 § 1 1 k.p.c., od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Pozwany przegrał zawisły spór w całości. Wobec tego zasądzono od niego na rzecz strony powodowej kwotę 1.773,67 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zasądzona należność obejmowała: 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 roku, poz. 1964 t.j.); 200 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu (k. 68); 213,87 zł tytułem zwrotu kosztów poniesionych w związku z podjęciem próby doręczenia korespondencji sądowej pozwanemu za pośrednictwem komornika sądowego (k. 82), 442,80 zł tytułem uiszczonej zaliczki na poczet wynagrodzenia kuratora (k. 89) oraz 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (k. 14).

W pkt III wyroku Sąd przyznał kuratorowi pozwanego (ustanowionemu dla niego jako nieznanemu z miejsca pobytu) wynagrodzenie w wysokości 474 zł. Podstawą przyznania wynagrodzenia w wysokości wskazanej w pkt III wyroku był § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. 2018 r. poz. 536). Zgodnie z ww. przepisem wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł. Zgodnie z § 1 ust. 3 ww. rozporządzenia wysokość wynagrodzenia w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w kwocie wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej wskazanych stawek minimalnych, jeżeli uzasadnia to:

1) nakład pracy kuratora, w szczególności czas poświęcony na przygotowanie się do działania w postępowaniu, liczba stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjęte w sprawie;

2) wartość przedmiotu sporu;

3) stopień zawiłości sprawy.

W niniejszej sprawie Sąd ustalił wynagrodzenie kuratora na podstawie § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, a także dodał do ww. wysokości wynagrodzenia należny od niego podatek od towarów i usług (VAT) w wysokości 23 % (tj. 82,80 zł) i wziął pod uwagę nakład pracy kuratora mającej na celu ustalenie miejsca pobytu pozwanego i udokumentowane przez kuratora wydatki z tym związane w wysokości 31,20 zł (k.104-110; 230-233). Sądowi znany jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2025 roku (sygn. akt SK 89/22) w którym Trybunał orzekł, że § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. z 2018 r. poz. 536) jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP i w konsekwencji wynagrodzenie kuratora należy ustalić na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, jednak orzeczenie to do chwili wydania wyroku nie zostało opublikowane.

W pkt IV wyroku Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazał pobranie od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie kwoty 31,20 zł tytułem zwrotu wydatków tymczasowo pokrytych ze środków Skarbu Państwa, od obowiązku uiszczenia których strona powodowa była zwolniona (udokumentowane wydatki kuratora).

ZARZĄDZENIE

odpis wyroku wraz z uzasadnieniem proszę doręczyć kuratorowi strony pozwanej wraz z pouczeniem o apelacji.

sędzia

Daniel Pomierski