Treść orzeczenia
Sygn. akt II AKzw 958/13
Postanowienie
Dnia 5 czerwca 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : SSA Alina Kamińska
Protokolant : Anna Tkaczyk
przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Białymstoku – Małgorzaty Gasińskiej-Werpachowskiej po rozpoznaniu w sprawie S. G. s. B. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 29 kwietnia 2013 r. sygn.akt IV Kow 795/13/el w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o zastosowanie dozoru elektronicznego na podstawie art.437§1kpk postanawia utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29.04.2013r. Sąd Okręgowy w Białymstoku pozostawił bez rozpoznania wniosek skazanego S. G. w przedmiocie udzielenia skazanemu zezwolenia na odbywanie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim Wydział Zamiejscowy w Hajnówce w sprawie VII K 618/09 poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego.
Postanowienie to zaskarżył skazany. Odwołując się do trudnej sytuacji rodzinnej wskazał, że jest jedynym żywicielem rodziny.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Zaskarżone postanowienie jest trafne, choć argumentacja przywołana na jego poparcie okazała się nie do końca prawidłowa.
Stosownie do treści art. 54 ustawy z dnia 07.09.2007 r. o wykonywaniu kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego (Dz. U. z 2008 r. nr 172, poz 1069 ze zm.) w przypadku, gdy skazany lub jego obrońca złożą w tej samej sprawie ponowny wniosek o udzielenie zezwolenia na odbywanie kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, przed upływem 3 miesięcy od dnia wydania postanowienia o odmowie udzielenia takiego zezwolenia, wniosek ten pozostawia się bez rozpoznania.
S. G. o udzielenie mu zezwolenia na odbycie kary 8 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Bielsku Podlaskim Wydział Zamiejscowy w Hajnówce w sprawie VII K 618/09 ubiegał się po raz trzeci. Sąd Okręgowy w Białymstoku postanowieniem z dnia 03.01.2013r. odmówił udzielenia mu tego zezwolenia, zaś postanowieniem z dnia 04.02.2013r. następny wniosek skazanego w tej sprawie, na mocy art. 54 w/w ustawy, pozostawiono bez rozpoznania.
Kolejny wniosek o zastosowanie dozoru elektronicznego, skutkujący wydaniem zaskarżonego postanowienia, S. G. złożył w dniu 04.04.2013r. Sąd Okręgowy uznał, że skoro wniosek ten wpłynął przed upływem 3 miesięcy od dnia wydania ostatniej decyzji w przedmiocie zastosowania dozoru, tj. od dnia wydania postanowienia z dnia 04.02.2013r., należało go także pozostawić bez rozpoznania. Sąd ten stanął bowiem na stanowisku, że choć w treści art. 54 w/w ustawy jest mowa wyłącznie o postanowieniu o odmowie udzielenia zezwolenia, to z punktu widzenia ratio legis tego przepisu orzeczenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania ma taki sam skutek, gdyż faktycznie zamyka drogę do zastosowania dozoru elektronicznego.
Z tak wyrażonym poglądem nie można się zgodzić. Celem unormowania zawartego w tym przepisie jest bowiem zapobiegnięcie ponownemu merytorycznemu rozpoznawaniu wniosków opartych na podobnych lub tożsamych stanach faktycznych. Jednocześnie ustawodawca zakłada, że po upływie 3 miesięcy sytuacja skazanego może ulec na tyle istotnej zmianie, że ponowne rozważenie kwestii zezwolenia jest uzasadnione. A zatem chodzi wyłącznie o sytuację, gdy kolejny wniosek wpłynie przed upływem 3 miesięcy od merytorycznego rozpoznania sprawy, nie zaś od wydania decyzji o charakterze formalnym, jaką jest pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
W przedmiotowej sprawie zatem 3-miesięczny termin, o którym mowa w art. 54 w/w ustawy należy liczyć od daty uprawomocnienia się postanowienia z dnia 03.01.2013r. o odmowie udzielenia zezwolenia na odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego, tj. od dnia 22.01.2013r., co oznacza, że wniosek złożony przez S. G. w dniu 04.04.2013r. został wniesiony przed upływem tego okresu i należało go pozostawić bez rozpoznania.
Poczyniwszy powyższe uwagi, Sąd Apelacyjny orzekł jak w postanowieniu.
(...) (...)