descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II AKzw 1142/23

Postanowienie

Dnia 27 października 2023 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie w II Wydziale Karnym w składzie:

Sędzia Robert Pelewicz

Dominik Dąbrowny

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 6 września 2023 r., sygn. akt V Kow 1272/23, Sąd Okręgowy w Krakowie na podstawie art. 43la § 1 i 3 k.k.w., odmówił udzielenia skazanemu Ł. B. s. T. i Z. z d. S., ur. (...) w S. zezwolenia na odbycie poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego kary zasadniczej 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Chrzanowie z dnia 25 sierpnia 2022 r. sygn., akt II K 309/21 za czyn z art. 207 § 1 i 1a k.k., art. 190a § 1 k.k. art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. W uzasadnieniu Sąd Okręgowy podniósł, że skazany był wielokrotnie karany za przestępstwa z art. 226 § 1 k.k. i inne, a po popełnieniu przestępstwa objętego wnioskiem ponownie wszedł w konflikt z prawem, za co został skazany wyrokiem w sprawie II K 611/22. Sąd Okręgowy odwołał się ponadto do tego, że skazany odbywa karę w zakładzie karnym w sposób bierny, zachowuje się przeciętnie i jest bezkrytyczny wobec czynów. Sąd Okręgowy skonstatował, iż skazany jest osobą zdemoralizowaną, notorycznie popełniającą przestępstwa i nie jest uzasadnione przyjmowanie względem niego pozytywnej prognozy zachowania na wolności.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył obrońca skazanego i zaskarżonemu postanowieniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na ustaleniu iż w stosunku do skazanego nie jest możliwe postawienie pozytywnej prognozy kryminologicznej oraz w konsekwencji na uznaniu, iż wobec skazanego zachodzi potrzeba oddziaływania resocjalizacyjnego w warunkach zakładu karnego, podczas gdy okoliczności popełnionego czynu, postawa skazanego po jego popełnieniu i wysokość orzeczonej kary prowadzą do wniosku, że izolacja penitencjarna jest niecelowa, zaś dozór elektroniczny jest niewystarczający dla osiągnięcia celów kary co w konsekwencji doprowadziło do negatywnej oceny spełnienia przesłanek z art. 43la §1 pkt 2 i § 3 k.k.w. i nieuwzględnienie wniosku.

Podnosząc powyższy zarzut obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez udzielenie skazanemu Ł. B. zezwolenia na odbycie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.

Sąd Apelacyjny stwierdził, co następuje

Zażalenie obrońcy skazanego nie jest zasadne.

Nie ulega przy tym wątpliwości, iż skazany spełnia warunki formalne do ubiegania się o udzielenie mu zezwolenia na wykonywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Z wywiadu kuratora sądowego oraz informacji podmiotu dozorującego wynika bowiem, że w miejscu planowanego pobytu skazanego Ł. B. istnieją warunki mieszkaniowe oraz organizacyjno-techniczne, o których mowa w art. 43h k.k.w. Ponadto pełnoletni domownicy wyrazili też zgodę na zainstalowanie niezbędnych do kontroli skazanego urządzeń technicznych (k. 5, 44 – 45, 61).

Jednakże w świetle treści art. 43la § 3 k.k.w. nie można uznać, iż za udzieleniem skazanemu zezwolenia na wykonywaniu w systemie dozoru elektronicznego kary 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności - orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Chrzanowie z dnia 25 sierpnia 2022 r. sygn., akt II K 309/21 za czyn z art. 207 § 1 i 1a k.k., art. 190a § 1 k.k. art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - przemawia jego dotychczasowa postawa i zachowanie, a także określone w art. 67 § 1 k.k.w. cele kary, które nie mogą być przecież pominięte. Słusznie zauważa Sąd Okręgowy w powyższym kontekście, że skazany notorycznie łamie prawo, a wcześniejsza praca resocjalizacyjna i pobyty w zakładach karnych okazały się - w świetle jego kolejnych czynów – całkowicie nieskuteczne co nie daje uzasadnionego przekonania, że przedmiotowa kara 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności odbywana w systemie dozoru elektronicznego, ale przecież poza zakładem karnym, spełniłaby swoje cele te wymienione w art. 67 § 1 k.k.w., czyli wdrożyłaby Ł. B. do przestrzegania porządku prawnego w tym do zaniechania popełniania przestępstw. A nie można zapominać, iż nawet wcześniejsze odbywanie innych kar pozbawienia wolności przez skazanego nie skłoniło go do zaniechania takiego przestępczego postępowania.

Zasadnie konstatuje dodatkowo Sąd Okręgowy w oparciu o konstrukcję normatywną art. 43la § 2 i 3 k.k.w., że zezwolenie na odbywanie kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego uzależnione jest od stwierdzenia, iż kara wykonywana w tym systemie spełni swoje cele wynikające z semantycznej treści normatywnej konstrukcji art. 67 § 1 k.k.w. W tym kontekście wymaga przypomnienia, iż Ł. B. był wcześniej karany za przestępstwa z art. 226 § 1 kk i inne. Wyrokami tymi (II K 96/22, II K 611/22) wymierzano skazanemu grzywny (karta karna k. 41 – 42). Warto zauważyć, że przestępstwo z art. 226 § 1 k.k., art. 224 § 2 k.k. i z art. 222 § 1 k.k., za które wymierzono mu grzywnę w/w wyrokiem II K 611/22 popełnił 11.06.2022 r., zatem już po popełnieniu przestępstwa z art. 207§1 kk., za które też odbywa przedmiotową karę pozbawienia wolności (k. 41/2, 64). Zatem dobrodziejstwo odbywania przedmiotowej kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego byłoby subiektywnie odczuwane przez skazanego jako swoista bezkarność za popełnione przestępstwa, zaś w społecznym odczuciu sprawiedliwości zastosowanie takiego dobrodziejstwa jawiłoby się jako nadużycie obowiązującego prawa. Zwłaszcza, że jak wynika z treści opinii z Zakładu Karnego w W., zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary jest przeciętne. Karę odbywa w systemie zwykłym. Nie jest zainteresowany wykonywaniem jej w systemie IPO. Jego zachowanie jest poprawne. Nie był karany dyscyplinarnie ani karany regulaminowo. Jest bezkrytyczny wobec popełnionych czynów (k. 62). Nie można zatem mówić o pozytywnej prognozie jego zachowania na wolności. Skazany jest osobą zdemoralizowaną i notorycznie popełniającą przestępstwa, a przy tym nie dążącą do zmiany trybu i sposobu życia.

Skazany jest żonaty, ale mieszka z partnerką, która jest w ciąży i jej dwoma synami. Synowie konkubiny mają zdiagnozowany autyzm. Ze związku małżeńskiego skazany ma dwie córki, które mieszkają z ich matką. Przed osadzeniem skazany pracował jako górnik (k. 44 - 45).

Wskazane okoliczności nie pozwalają uwzględnić zarówno stanowiska obecnej partnerki skazanego K. Ś. (k. 101), jak i pokrzywdzonej żony skazanego M. B. (k. 104), a tym samym uwierzyć w deklarowane przez skazanego przewartościowanie postawy i uznania zasadności stanowiska zażalenia obrońcy skazanego, iż z pewnością respektuje on porządek prawny, a ponadto daje gwarancję należytego wykonywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. W konsekwencji zupełnie chybiona jest konkluzja zażalenia, iż prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego winna prowadzić do wniosku, że wobec skazanego istnieje pozytywna prognoza kryminologiczna, a zatem spełnione zostały przesłanki do obdarzenia skazanego dobrodziejstwem odbywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego. Wobec tego - mając na względzie przytoczone powyżej okoliczności i przyjmując, iż nie będzie to wystarczające dla osiągnięcia celów kary – należy zasadnie przyjąć, iż w stosunku do skazanego Ł. B. dalszy proces jej wykonywania nie może odbywać się w warunkach systemu dozoru elektronicznego.

Biorąc pod uwagę obecną trudną sytuację materialną skazanego, uiszczenie przez niego kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym byłoby zbyt uciążliwe. Dlatego też na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.p.k. Sąd Apelacyjny zwolnił skazanego od ich zapłaty.

W tych warunkach Sąd Apelacyjny orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.