Treść orzeczenia
Sygn. akt II AKz 64/13
Postanowienie
Dnia 26 lutego 2013 r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący – Sędzia SA – Jerzy Leder
Sędziowie SA – Ewa Plawgo
SA – Jarosław Góral (spr.)
Protokolant – st. sekr. sąd. Kamil Kurdej
przy udziale Prokuratora Jerzego Mierzewskiego po rozpoznaniu w sprawie przeciwko M. D. oskarżonej o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. zażalenia wniesionego przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego na postanowienie Sądu Okręgowego w. W. z dnia 27 grudnia 2012 roku, sygn. akt VIII K 345/09 w przedmiocie odstąpienia od zastosowania tymczasowego aresztowania i zarządzenia poszukiwania oskarżonej listem gończym na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 grudnia 2012 r. Sąd Okręgowy w. W. z urzędu odstąpił od zastosowania wobec M. D. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania i zarządzania poszukiwania oskarżonej listem gończym.
Na postanowienie to zażalenie złożył pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zarzucając obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 249 § 1 k.p.k. i art. 279 § 1 k.p.k. polegającą na niezastosowaniu wobec oskarżonej tymczasowego aresztowania oraz nie zarządzania poszukiwania jej listem gończym pomimo, że materiał dowodowy wskazuje na duże prawdopodobieństwo popełnienia przez nią zarzuconego jej czynu a oskarżona ukrywa się i utrudnia postępowanie.
Wskazując na powyższy zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zastosowanie wobec oskarżonej tymczasowego aresztowania na okres jednego miesiąca oraz zarządzenie poszukiwania jej listem gończym.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wyraźnie podkreślić, iż gospodarzem niniejszego postępowania jest Sąd Okręgowy i to ten Sąd jest uprawniony, a przede wszystkim zobowiązany troszczyć się o prawidłowy i niezakłócony jego przebieg. Do realizacji tego obowiązku Sąd I instancji posiada szerokie spektrum środków zapobiegawczych, których wykorzystanie uzależnione jest od konkretnych okoliczności danej sprawy. Jednakże stwierdzenie braku ogólnej przesłanki zastosowania jakiegokolwiek środka zapobiegawczego nie obliguje Sądu do wydania z urzędu negatywnego postanowienia w tym przedmiocie. Wręcz przeciwnie – gdy brak jest w tym względzie inicjatywy stron postępowania – wydanie z urzędu formalnej decyzji w przedmiocie odstąpienia od zastosowania środka zapobiegawczego jest zbędne, prowadzi bowiem jedynie do niepotrzebnego uruchomienia całego toku instancyjnego.
Skoro zostało jednak wyznaczone posiedzenie przed Sądem Okręgowym w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego, na którym pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego zajął stanowisko wnosząc o zastosowanie wobec M. D. tymczasowego aresztowania, to nie ma wątpliwości, iż mógł on również zaskarżyć za zasadach ogólnych wydaną w tym przedmiocie z urzędu decyzję procesową.
Zażalenie pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie. Warunkiem koniecznym zastosowania każdego ze środków zapobiegawczego jest bowiem ustalenie, że zebrane w sprawie dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżona popełniła przestępstwo (art. 249 § 1 k.p.k.). Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, iż w niniejszej sprawie prawdopodobieństwa takiego nie można wyprowadzić na podstawie zgromadzonego dotąd materiału dowodowego. Ze względu na okoliczności, które uniemożliwiają przeprowadzenie rozprawy nie możliwym jest natomiast uzupełnienie materiału dowodowego zgodnie z zaleceniami Sądu Okręgowego w. W. zawartymi w wyroku z dnia 23 września 2009 r. (sygn. akt X Ka 606/09). Słuszne jest zatem spostrzeżenie Sądu I instancji, że w chwili obecnej brak jest podstaw w rozumieniu art. 249 § 1 k.p.k. do zastosowania wobec M. D. tymczasowego aresztowania, co pociąga za sobą jednocześnie brak możliwości zarządzenia poszukiwania oskarżonej listem gończym (art. 279 § 1 k.p.k.).
Z tych względów Sąd Apelacyjny orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.