Treść orzeczenia
Sygn. akt II AKz 346/14
Postanowienie
Dnia 15 października 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Szczecinie w II Wydziale Karnym w składzie:
SSA Andrzej Mania
SA Andrzej Olszewski SA Andrzej Wiśniewski (spr.) sekr. sądowy Karolina Pajewska przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej Jerzego Masierowskiego po rozpoznaniu w sprawie M. P. zażalenia wniesionego przez skazanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 3 września 2014 roku, sygn. akt II K 112/14 w przedmiocie umorzenia postępowania o wydanie wyroku łącznego na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia :
1. zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. S. kwotę 147, 60 zł (sto czterdzieści siedem 60/100 złotych) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 września 2014 roku Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umorzył postępowanie w sprawie o wydanie wyroku łącznego. Uzasadniając powyższe sąd wskazał, iż art. 17 § 1 pkt 7 stanowi, iż nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się. Sąd Okręgowy w Gorzowie Wlkp. już kilkakrotnie rozpoznawał wniosek skazanego o wydanie wyroku łącznego (dotyczyły one tych samych wyroków) i umarzał postępowanie. W niniejszym postępowaniu Sąd brał pod uwagę wszystkie skazania dotyczące M. P., w tym wynikające również z aktualnej karty karnej i uznał, iż brak jest podstaw do wydania nowego wyroku łącznego, albowiem już wydano orzeczenia w tym przedmiocie.
Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skazany, który wskazał, iż wydane postanowienie jest chybione oraz sprzeczne z przepisami ustawodawcy wskazanymi w uchwale SN z dnia 15 lutego 2005 r. I KZP36/2004, a która to mówi kiedy można wydać wyrok łączny. Dalej podał, iż jeśli ustawodawca nie uwzględniałby względów słuszności w sprawach o wydanie wyroku łącznego, to na pewno nie wskazywałby tego w uchwale. A w jego przypadku za wydaniem wyroku łącznego przemawia dobro rodziny. Nadto wskazał, iż za wyróżniającą postawę korzysta z przepustek poza terenem zakładu karnego, pozytywnie wykorzystał też przerwę w karze, ma dobra opinię z wolności i pobytu na przerwie. Również jego warunki osobiste przemawiają za wydaniem wyroku łącznego.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Zażalenie skazanego jest bezzasadne.
Dokonując takiej jego oceny już na wstępie należy przypomnieć, że wynikający z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. stan powagi rzeczy osądzonej odnosi się także do orzeczeń wydawanych w kwestii wyroku łącznego i ma ona charakter bezwzględny. Ów stan występuje zaś wówczas, gdy wszystkie skazania, będące przedmiotem obecnego postępowania były już przedmiotem wcześniejszego, prawomocnie zakończonego postępowania (tożsamość podmiotowo-przedmiotowa), a to z kolei oznacza zakaz dwukrotnego orzekania w tej samej kwestii.
Taka zaś sytuacja występuje na gruncie analizowanej sprawy. Rację ma bowiem Sąd Okręgowy stwierdzając, że wymienione przez skarżącego skazania były już przedmiotem wcześniejszych, prawomocnie zakończonych postępowań prowadzonych w przedmiocie wydania wyroku łącznego. Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2010 r., sygn. akt II K 163/10 Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim umorzył postępowanie odnośnie wniosku skazanego z uwagi na brak podstaw do wydania wyroku łącznego, które to następnie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II AKz 16/11. Natomiast postanowieniem z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II K 139/13 Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim umorzył postępowanie odnośnie wniosku skazanego z uwagi na zaistnienie w sprawie przesłanki z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.
Skoro zatem od ostatniego wniosku skazanego, nie nastąpiła zmiana jakichkolwiek okoliczności, mogących mieć wpływ na wydanie wyroku łącznego (art. 575 § 2 k.p.k.), w tych okolicznościach złożenie kolejnego wniosku w tym przedmiocie, musiało się skończyć umorzeniem postępowania zgodnie z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., co też prawidłowo uczynił sąd I instancji.
W tym stanie rzeczy jest więc oczywistym, że decyzja wyrażona w zaskarżonym orzeczeniu jest trafna, a skoro tak to orzeczenie to należało utrzymać w mocy.
O kosztach obrony udzielonej z urzędu w przedmiotowym postępowaniu Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie § 14 pkt 5 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U 02.163.1348 z późn. zm.)