Treść orzeczenia
Sygn. akt II AKz 1250/20
Postanowienie
Dnia 17 listopada 2020 roku
Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:
Przewodniczący: sędzia SA Marek Charuza
sędzia SA Marcin Ciepiela sędzia SA Wojciech Kopczyński
Protokolant: Damian Skril
przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w Katowicach Marty Irzyńskiej po rozpoznaniu w sprawie M. K. oskarżonego o przestępstwo z art. 280 § 2 k.k., art. 193 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i inne zażalenia oskarżonego na postanowienie Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 7 października 2020 roku, sygn. akt III K 37/20 w przedmiocie przedłużenia czasu trwania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
Uzasadnienie
Postanowieniem Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 7 października 2020 roku, sygn. akt III K 37/20, na podstawie art. 249 § 1 k.p.k., art. 258 § 2 k.p.k. oraz art. 263 § 7 k.p.k., przedłużono stosowanie tymczasowego aresztowania wobec oskarżonego M. K. zastosowanego postanowieniem Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 23 września 2016 roku, sygn. akt III Kp 484/16, na kolejny okres, do dnia 23 listopada 2020 roku, godz. 10.40.
Na powyższe postanowienie zażalenie wywiódł oskarżony M. K., który wskazał na nieprawidłowości w przebiegu postępowania dowodowego, a w szczególności oddalenie jego wniosku o przesłuchanie biegłego, który przeprowadził badanie DNA, a także pominięcie przez Sąd Okręgowy faktu, że na przedmiocie, który był poddany badaniom DNA znajdowały się również ślady, które mogły należeć do M. B..
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Zażalenie oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie.
Na gruncie niniejszej sprawy w dalszym ciągu aktualna pozostaje przesłanka ogólna,
o której mowa w art. 249 § 1 k.p.k. Wbrew argumentacji M. K. protokół okazania nie jest jedynym dowodem przemawiającym za przyjęciem dużego prawdopodobieństwa popełnienia przez niego zarzucanych mu czynów zabronionych, świadczą o tym przede wszystkim dowody z zeznanań pokrzywdzonej K. S. oraz protokół okazania, pośrednio także zeznania pokrzywdzonego L. M. oraz zeznania świadków M. P., K. D. i J. P., a ponadto dokumentacji medycznej oraz opinii sądowo-psychiatrycznych. Jednocześnie zwrócić należy uwagę, iż powyższe ustalenia nie są oczywiście równoznaczne z udowodnieniem tego, że oskarżony jest sprawcą konkretnych czynów, bowiem na obecnym etapie postępowania nie jest ani możliwa, ani dopuszczalna dogłębna analiza materiału dowodowego i jego ocena, zwłaszcza w zakresie
w jakim domaga się tego skarżący, to jest trafności podjętych przez Sąd I instancji decyzji
o oddaleniu bądź uwzględnieniu poszczególnych wniosków dowodowych. Celem niniejszego incydentalnego postępowania jest jedynie rozważenie, czy dowody zgromadzone w sprawie stwarzają stan prawdopodobieństwa, o którym mowa w art. 249 § 1 k.p.k., a z tego procesowego obowiązku sąd meriti w pełni się wywiązał. Natomiast kwestie sprawstwa, winy oraz przyjętej kwalifikacji prawnej pozostają aktualnie jeszcze otwarte i będą przedmiotem rozważań sądu I instancji na etapie wyrokowania. Tym samym przesłanka dowodowa została spełniona, a dopełnia ją potrzeba zabezpieczenia toku dalszego postępowania przed działaniami go destabilizującymi ze strony oskarżonego.
Sąd Apelacyjny w pełni podziela również stanowisko sądu I instancji, co do występowania szczególnej podstawy stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego,
o której mowa w art. 258 § 2 k.p.k. Wskazać trzeba, że oskarżonemu zarzuca się popełnienie m. in. przestępstw z art. 280 § 2 k.k., zagrożonych karą do 15 lat pozbawienia wolności.
W tym aspekcie nie można tracić z pola widzenia charakteru zarzuconych czynów, uprawdopodobnionych okoliczności ich popełnienia, dużego stopnia społecznej szkodliwości, a także uprzedniej karalności oskarżonego. Tym samym spełnienie wskazanej wyżej przesłanki nie wynika jedynie z ustawowego zagrożenia karą za czyny, których miał dopuścić się M. K.. Groźba wymierzenia surowej kary, jak wskazuje się w wielu orzeczeniach, może skłaniać oskarżonego do podejmowania działań destabilizujących prawidłowy tok postępowania w celu uchylenia się od odpowiedzialności karnej. Sąd Apelacyjny stoi na stanowisku, iż podstawa stosowania tymczasowego aresztowania, określona w art. 258 § 2 k.p.k., stanowi samodzielną przesłankę szczególną stosowania tego środka zapobiegawczego. Ustawodawca wprowadził bowiem szczególny rodzaj domniemania istnienia obawy, że oskarżony, z uwagi na rzeczywiście surową karę realnie grożącą mu w tej konkretnej sprawie, będzie bezprawnie utrudniał postępowanie. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2012, sygn. akt V KK 220/12, LEX nr 1228650). Sąd Apelacyjny ma oczywiście w polu widzenia długi okres stosowania wobec oskarżonego środka zapobiegawczego, jednakże wobec opisanej wagi zarzucanych mu czynów, a także cel stosowania izolacyjnego środka zapobiegawczego, jakim jest zabezpieczenie dalszego toku aresztowania, należy uznać, że nie przerodził się on w antycypację kary, a intensywność szczególnej przesłanki z art. 258 § 2 k.p.k. uniemożliwia sięgnięcie po środki zapobiegawcze o łagodniejszym charakterze.
Nadto w sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne z art. 259 k.p.k., których występowanie musiałoby skutkować odstąpieniem od dalszego stosowania względem oskarżonego aresztu tymczasowego.
Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w części dyspozytywnej postanowienia.
SSA Marcin Ciepiela SSA Marek Charuza SSA Wojciech Kopczyński
ZARZĄDZENIE
- o treści postanowienia powiadomić oskarżonego i jego obrońcę,
- akta zwrócić
Katowice, dnia 17 listopada 2020 roku.