II AKa 98/12 — Sąd Apelacyjny we Wrocławiu

Treść orzeczenia

Sygn. akt II AKa 98/12

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 28 czerwca 2012 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w II Wydziale Karnym w składzie:

SSA Edward Stelmasik (spr.)

SSA Cezariusz Baćkowski

SSA Tadeusz Kiełbowicz

Iwona Łaptus

I. I. (1) oskarżonej z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk,

T. I. (1) oskarżonej z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk,

M. B. (1) oskarżonego z art. 258 § 1 kk, art. 310 §2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk z art. 65 § 1 kk,

z powodu apelacji wniesionych przez prokuratora i wszystkich oskarżonych z wyjątkiem oskarżonej I. I. (1)

od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy

z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt III K 247/10

I. zmienia zaskarżony wyrok:

a) co do oskarżonej A. B. (1) w ten sposób, że podstawę prawną wymiaru kar orzeczonych w punktach XV i XVI uzupełnia o art. 60 § 2 i § 6 pkt. 2 kk i obniża kary pozbawienia wolności wymierzone w tych punktach do 3 (trzech) lat, stwierdzając, iż w następstwie takiego rozstrzygnięcia straciła moc kara łączna pozbawienia wolności orzeczona względem tej oskarżonej;

b) co do oskarżonego M. B. (1) w ten sposób, że:

1) obniża karę wymierzoną temu oskarżonemu w punkcie XLV do roku i 6 (sześciu) miesięcy, ustalając prawidłowy czas trwania przynależności tego oskarżonego do grupy przestępczej na okres od marca do końca maja 2006 r. i stwierdza, iż w konsekwencji takiego rozstrzygnięcia straciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona temu oskarżonemu,

2) ustala, że czynu przypisanego w punkcie XLVI dopuścił się on w drugiej połowie maja 2006 r. przez czas nie krótszy niż 7 dni, lecz nie dłuższy niż 2 tygodnie i karę pozbawienia wolności wymierzoną za ten czyn obniża do roku i 6 (sześciu) miesięcy;

c) co do osk. R. W. (1) w ten sposób, że uchyla orzeczony względem niego w p. XLVIII środek karny przepadku 10.000 zł.

d) co do osk. T. K. (1) w ten sposób, że:

1) oznacza jako początkową datę popełnienia czynu przypisanego w p. XXVIII „od marca 2009 r.” , zamiast wskazanej w tym punkcie daty „od września 2008 r.” i karę wymierzoną za ten czyn na podstawie art. 258 § 1 kk obniża do 2 (dwóch) lat, stwierdzając, iż w następstwie takiej zmiany straciła moc kara łączna pozbawienia wolności orzeczona względem tego oskarżonego;

2) w miejsce 3 czynów przypisanych temu sprawcy w p. XXX, XXXI i XXXII i w miejsce kar w tych punktach orzeczonych uznaje go za winnego jednego przestępstwa polegającego na tym, że w okresie od marca 2009 r. do 2 września 2009 r. w P. województwa (...), działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, opisanej w p. XXVIII oraz w porozumieniu z R. I. (1):

- czynił przygotowania do udzielenia pomocy R. I. (1) w użyciu podrobionego prawa jazdy, opatrzonego nazwiskiem I. I. o numerze (...),

- usiłował pomóc R. I. (1) w użyciu wyłudzonego paszportu seria (...) na nazwisko I. I. (3), lecz zamierzonego celu nie osiągnął, albowiem dokument ten został ujawniony przez Policję;

- ukrywał dokumenty, którymi nie miał prawa rozporządzać w postaci: dowodu osobistego nr (...) na nazwisko M. C., paszportu nr (...) na nazwisko M. P., dowodu rejestracyjnego (...) na samochód F. (...) i dowodu rejestracyjnego (...) F. (...),

w ten sposób, że wszystkie w/w dokumenty, przesłane z zagranicy przez R. I. (1) odebrał, a następnie przechowywał w miejscu zamieszkania tj. winnym czynu z art. 270 § 3 kk, art. 13 § 1 kk w zw. z art. 18 § 3 kk, w zw. z art. 273 kk i art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw.z art. 12 kk i za to na podstawie art. 270 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierza mu 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności;

e) co do osk. W. K. w ten sposób, że obniża wymierzone mu kary pozbawienia wolności:

1) za czyn z p. XXXIII do roku i 6 (sześciu) miesięcy,

2) za czyny z p. XXXIV i XXXV do 2 (dwóch) lat, stwierdzając, iż w następstwie takiej zmiany straciła moc kara łączna pozbawienia wolności wymierzona temu oskarżonemu;

f) co do osk. M. I. w ten sposób, że ustala iż, zachowanie opisane w p. IX, stanowi część składową przestępstwa przypisanego temu oskarżonemu w p. VIII, ustalając przy tym prawidłowy czas trwania tego przestępstwa na okres od 2005 r. do 02.09.2009 r. i w konsekwencji uchyla kary wymierzone w p. IX, stwierdzając, iż w następstwie takiej zmiany straciły moc kary łączne wymierzone temu oskarżonemu w p. XLVII;

g) co do osk. S. B. (1) w ten sposób, że:

- uniewinnia go od popełnienia czynu przypisanego w p. XXXVI i kosztami postępowania z tą częścią sprawy związanymi obciąża Skarb Państwa;

- z opisu czynu przypisanego temu sprawcy w p. XXXVII eliminuje sformułowanie „działając w ramach opisanej w p. XXXVI zorganizowanej grupy przestępczej”, a z podstawy prawnej skazania eliminuje art. 65 § 1 kk i karę pozbawienia wolności obniża do roku i 6 miesięcy zaliczając na jej poczet okres tymczasowego aresztowania tego oskarżonego od 12.02.2009 r. do 03.07.2009 r.

- uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności wymierzonej temu skazanemu;

h) w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach sądowych, zawartego w p. LIII w ten sposób, że obciąża wszystkich 13 oskarżonych wydatkami poniesionymi przez Skarb Państwa w trakcie postępowania karnego w częściach równych z zastrzeżeniem, że wydatki związane z badaniami psychiatrycznymi, lekarskimi i psychologicznymi oraz doprowadzania oskarżonych na rozprawę, a także za obronę udzieloną z urzędu, obciążają tych oskarżonych, których powyższe wydatki dotyczą;

II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

III. na podstawie art. 85, 86 § 1 i 63 § 1 kk wymierza nowe kary łączne pozbawienia wolności;

a) A. B. (1) w wysokości 4 (czterech) lat z zaliczeniem okresu rzeczywistego pozbawienia wolności od 30.09.2009 r. do 28.06.2012r.

b) M. B. (1) – 2 (dwa) lata i 6 (sześć) miesięcy z zaliczeniem rzeczywistego pozbawienia wolności od 22.06.2010 r. do 28.06.2012r.

c) M. I. 7 (siedmiu) lat z zaliczeniem rzeczywistego pozbawienia wolności od 12.02.2009 r. do 29.06.2009 r. i od 14.12.2009 r. do 28.06.2012 r.

d) W. K. 2 (dwa) lata i 6 (sześć) miesięcy z zaliczeniem rzeczywistego pozbawienia wolności od 12.02.2009 r. do 25.05.2009 r. i od 7.10.2009 r. do 01.04.2010 r.

e) T. K. (1) – 4 (czterech) lat i 4 (czterech) miesięcy z zaliczeniem okresu rzeczywistego pozbawienia wolności od 02.09.2009 r. do 28.06.2012 r.

IV. zasądza od Skarbu Państwa tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu w postępowaniu apelacyjnym na rzecz:

- adw. J. G. - 840 zł powiększone o VAT oraz 238,93 zł tytułem zwrotu kosztów podróży za obronę osk. R. I. (1);

- adw. Z. G. – 840 zł powiększone o VAT za obronę osk. M. I.;

- adw. J. B. (2) – 840 zł powiększone o VAT za obronę osk. A. B. (1);

- adw. S. K. – 840 zł powiększone o VAT za obronę osk. T. K. (1),

- adw. Z. K. (1) – 840 zł powiększone o VAT oraz 183,96 zł jako zwrot kosztów dojazdu za obronę osk. W. K.;

- adw. S. C. – 840 zł powiększone o VAT za obronę osk. T. I. (1);

- adw. Ł. B. – 840 zł powiększone o VAT za obronę osk. M. B. (1).

V. obciąża oskarżonych wydatkami poniesionymi w postępowaniu apelacyjnym w częściach równych, z zastrzeżeniem, że wydatki poniesione za obronę z urzędu oraz koszty doprowadzenia oskarżonych do sądu, obciążają tych oskarżonych, do których wydatki te się odnoszą, a nadto zwalnia ich od opłaty za drugą instancję.

Uzasadnienie

W sprawie III K 247/10 Sądu Okręgowego w Świdnicy oskarżono 13 osób, a mianowicie:

- R. I. (1) o czyny z art. 258 § 3 kk, art. 310 § 1 kk i in.

- M. I. o czyny z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 2 kk i in.

- A. B. (1) o czyny z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 1 kk i in.

- R. B. (1) o czyny z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 2 kk i in.

- R. W. (1) o czyny z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 2 kk i in.

- J. B. (1) o czyny z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 1 kk

- T. K. (1) o czyny z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 2 kk i in.

- W. K. o czyny z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 2 kk i in.

- S. B. (1) o czyny z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 2 kk i in

- S. G. (1) o czyny z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 2 kk i in.

- I. I. (1) o czyny z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 2 kk i in.

- T. I. (1) o czyny z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 2 kk

- M. B. (1) o czyny z art. 258 § 1 kk, art. 310 § 2 kk i in.

Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z dnia 18 listopada 2011 r. orzekł w tej w sposób następujący:

1. co do R. I. (1)

I. uznał go za winnego tego, że w okresie od co najmniej początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej, Polski i innych krajów Unii Europejskiej, założył i kierował zorganizowaną grupą przestępczą, w której brali udział: R. W. (1), A. B. (1), R. B. (1), M. I., T. K. (1), S. G. (1), J. B. (1), M. B. (1), W. K., S. B. (1) oraz inne osoby, mającą na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, polegających przede wszystkim na podrabianiu pieniędzy obcych w postaci banknotów (...), ich przechowywaniu oraz puszczaniu w obieg na terenie krajów Unii Europejskiej, w szczególności poprzez wydawanie poleceń członkom grupy, koordynowanie ich działania, inicjowanie, organizowanie i nadzorowanie procesu „ulepszania” podrobionych banknotów (...) oraz warunków transakcji nabywania i sprzedaży, a także przechowywania podrobionych banknotów (...), werbowanie osób, celem wykorzystania ich do puszczania w obieg podrobionych banknotów (...), wprowadzenie reguł dotyczących mechanizmu puszczania w obieg podrobionych banknotów (...) przez zwerbowane do tego celu osoby, udzielanie w tym zakresie instruktażu, wymuszanie podporządkowania i posłuszeństwa członków grupy wobec siebie, ustalanie zasad oraz realizowanie wzajemnych rozliczeń finansowych z członkami grupy, tj. popełnienia czynu z art. 258 § 3 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

II. uznał za winnego tego, że w okresie od początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku, na terenie Republiki Włoskiej i Polski, działając w ramach opisanej w punkcie I części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, nakłaniał J. B. (1) do podrobienia nieustalonej ilości banknotów (...) oraz udzielenia mu instruktażu na temat wykorzystania technik malarskich do podrabiania banknotów (...), a także wspólnie i w porozumieniu z A. B. (1) oraz innymi osobami, za pomocą technik malarskich podrobił, ulepszając cechy mające świadczyć o autentyczności, bliżej nieustaloną ilość banknotów (...) o nominale 100 (sto) i 50 (pięćdziesiąt), zakupionych przez siebie jako podrobionych od innych osób:

-przy czym w okresie od 2005 roku do 2006 roku przez około 6 (sześć) miesięcy oraz od lipca 2008 roku do lutego 2009 roku przez około 6 (sześć) miesięcy, działając wspólnie i w porozumieniu z A. B. (1) ulepszył cechy bliżej nie ustalonej ilości podrobionych banknotów (...) o nominałach 100 (sto) i 50 (pięćdziesiąt),

przy czym w okresie od 2006 roku do grudnia 2008 roku, chcąc aby J. B. (1) podrobił, ulepszając cechy mające świadczyć o autentyczności nieustalonej ilości banknotów (...) o nominałach 100 (sto) i 50 (pięćdziesiąt), zakupionych jako podrobione, a także udzielił mu instruktażu na temat wykorzystania technik malarskich do podrabiania banknotów (...), nakłaniał go do tego,

tj. popełnienia czynu z art. 310 § 1 kk w zbiegu z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 310 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 310 § 1 kk wymierzył mu karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności;

III. uznał za winnego tego, że w okresie od początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej, Polski oraz innych krajów Unii Europejskiej, działając w ramach opisanej w punkcie I części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, samodzielnie oraz wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami puszczał w obieg oraz kierował wspólnie i w porozumieniu z M. I. puszczaniem w obieg zakupionych przez siebie od innych osób podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto) oraz 50 (pięćdziesiąt) przez: M. B. (1), A. B. (1) i inne osoby, doprowadzając i usiłując doprowadzić do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wprowadzenie w błąd co do ich autentyczności ustalone i nieustalone z imienia i nazwiska osoby, w tym:

- w okresie od połowy marca 2006 roku do końca czerwca 2006 roku na terenie Republiki Włoskiej kierował puszczeniem w obieg przez M. B. (1) podrobionych banknotów (...) o nominale 50 (pięćdziesiąt) i nominale 100 (sto), w nieustalonej ilości i o nieustalonej łącznej wartości nominalnej,

- w bliżej nieustalonym czasie w okresie od 2005 roku do 2006 roku na terenie Republiki Włoskiej kierował puszczeniem w obieg przez A. B. (1) podrobionych banknotów (...) o nominale 50 (pięćdziesiąt) i 100 (sto), w nieustalonej ilości i o nieustalonej łącznej wartości nominalnej,

- w okresie od początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej oraz innych krajów Unii Europejskiej kierował puszczeniem w obieg przez inne osoby podrobionych banknotów (...) o nominale 50 (pięćdziesiąt) i 100 (sto), w nieustalonej ilości i o nieustalonej łącznej wartości nominalnej,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w R. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z M. I., R. W. (1), S. B. (1), R. B. (1), W. K., puścił w obieg w Kantorze (...) (dwadzieścia) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (...) i tym samym doprowadził wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8 700 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjerki B. G. co do ich autentyczności,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w R. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z M. I., R. W. (1), S. B. (1), R. B. (1), W. K., usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (dwadzieścia pięć) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.875 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjerki B. G. co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w Z., działając wspólnie i w porozumieniu z M. I., R. W. (1), S. B. (1), R. B. (1), W. K., usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (trzynaście) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5.700 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjera J. H. co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w J. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z M. I., R. W. (1), S. B. (1), R. B. (1), W. K., usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (czternaście) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 6.342 złotych przez wprowadzenie w błąd co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

- od co najmniej początku lutego 2009 roku do dnia 12 lutego 2009 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z M. I., R. W. (1), S. B. (1), R. B. (1), W. K., przechowywał w różnych miejscowościach rejonu (...) i (...) w skrytce lodówki turystycznej znajdującej się w samochodzie osobowym własności A. B. (1) marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), którym się poruszali 37 (trzydzieści siedem) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) w celu puszczenia w obieg,

- w dniu 14 sierpnia 2009 roku we W., działając wspólnie i w porozumieniu z R. B. (1) i T. K. (1) puścił w obieg 200 (dwieście) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto), za cenę 6000 (sześć tysięcy) (...), poprzez ich zbycie ustalonym osobom,

w dniu 2 września 2009 roku we W., działając wspólnie i w porozumieniu z R. B. (1), R. W. (1) i T. K. (1) puścił w obieg 969 (dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto) oraz 20 (dwadzieścia) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 50 (pięćdziesiąt), za cenę 25.000 (dwadzieścia pięć tysięcy) (...), poprzez ich zbycie ustalonym osobom,

tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk i art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 310 § 2 kk wymierzył mu karę 8 (ośmiu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 100 (stu) złotych,

IV. uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 31 sierpnia 2006 roku do dnia 26 września 2006 roku na terenie Republiki Włoskiej w R., działając w ramach opisanej w punkcie I części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, dwukrotnie wyłudził poświadczenie nieprawdy przez podstępne wprowadzenie w błąd kierownika Wydziału Konsularnego Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w R., skutkujące wystawieniem w dniu 31 sierpnia 2006 roku paszportu seria (...) oraz wystawieniem w dniu 26 września 2006 roku paszportu seria (...), poprzez przedłożenie wypełnionych przez siebie podań – kwestionariuszy paszportowych zawierających, jako własne dane osobowe I. I. (3) oraz wklejone swoje zdjęcia, na których to dokumentach podrobił podpisy I. I. (3), a także poprzez przedłożenie w celu uzyskania paszportów fałszywych oświadczeń A. B. (1) i innej osoby, potwierdzających tożsamość i obywatelstwo polskie, do których złożenia wskazane osoby nakłaniał, a następnie używał uzyskane we wskazany sposób dokumenty tożsamości,

tj. popełnienia czynu z art. 272 kk w zbiegu z art. 270 § 1 kk w zbiegu z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 233 § 1 i 6 kk w zbiegu z art. 273 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 270 § 1 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

V. uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonym okresie czasu w 2009 roku w P., województwa (...), działając w ramach opisanej w punkcie I części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu użycia za autentyczny:

- podrobionego dokumentu (...), z fotografią R. I. (1), wykonanego na blankiecie o numerze indywidualnym (...), spersonalizowanego na nazwisko (...), który to dokument przechowywał u T. K. (1) w dniu 2 września 2009 roku,

podrobionego dowodu osobistego z fotografią R. I. (1) na nazwisko J. R., który to dokument wykonany został z wykorzystaniem dowodów osobistych na nazwisko J. R. i A. P., a który przechowywał u M. I. w dniu 16 grudnia 2009 roku, chcąc aby osoba dokonała czynu zabronionego polegającego na sfałszowaniu wskazanych dokumentów, nakłaniał ją do tego,

tj. popełnienia czynu z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 270 § 1 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VI. uznał za winnego tego, że w okresie od września 2008 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej oraz w P. województwa (...), działając w ramach opisanej w punkcie I zorganizowanej grupy przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z T. K. (1) przywłaszczył sobie dokumenty stwierdzające tożsamość innej osoby w postaci: dowodu osobistego numer (...) wystawionego na nazwisko M. C., paszportu numer (...) wystawionego na nazwisko W. M. (1), paszportu numer (...) wystawionego na nazwisko M. P., a także dokumenty stwierdzające prawa majątkowe innych osób, w postaci: dowodu rejestracyjnego samochodu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) - numer blankietu (...) oraz dowodu rejestracyjnego samochodu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) - numer blankietu (...), w ten sposób, że przesłał wskazane dokumenty z Republiki Włoskiej do Polski za pośrednictwem innej osoby, które odebrał i przechowywał w swoim miejscu zamieszkania T. K. (1), tj. popełnienia czynu z art. 275 § 1 kk i art. 275 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 275 § 1 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XLVII i LI. na podstawie art. 85, 86 § 1 i 63 § 1 kk wymierzył temu oskarżonemu za w/w zbiegające się kary jako karę łączną 12 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem okresu faktycznego pozbawienia wolności od 4.09.2009 r. do 18.11.2011 r.

XLVIII. na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł przepadek od tego oskarżonego 100.000 zł. jako równowartości korzyści osiągniętej z popełnienia przestępstwa przypisanego w p.III wyroku;

2. co do osk. M. I.:

VII. uznał za winnego tego, że w okresie od początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku brał udział w działającej, od co najmniej początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej, Polski i innych krajów Unii Europejskiej, kierowanej przez R. I. (1) zorganizowanej grupie przestępczej, w której brali udział: R. W. (1), A. B. (1), R. B. (1), T. K. (1), S. G. (1), J. B. (1), M. B. (1), W. K., S. B. (1) oraz inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, polegających przede wszystkim na podrabianiu pieniędzy obcych w postaci banknotów (...), ich przechowywaniu oraz puszczaniu w obieg na terenie krajów Unii Europejskiej, tj. popełnienia czynu z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VIII. uznał za winnego, tego, że w okresie od początku 2005 roku do bliżej nieustalonego czasu 2007 roku na terenie Republiki Włoskiej oraz innych krajów Unii Europejskiej, działając w ramach opisanej w punkcie VII zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1) kierował puszczaniem w obieg zakupionych przez R. I. (1) podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto) oraz 50 (pięćdziesiąt) przez: M. B. (1), A. B. (1) i inne osoby, doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wprowadzenie w błąd co do ich autentyczności nieustalone z imienia i nazwiska osoby, w tym:

w okresie od połowy marca 2006 roku do końca czerwca 2006 roku na terenie Republiki Włoskiej kierował puszczeniem w obieg przez M. B. (1) podrobionych banknotów (...) o nominale 50 (pięćdziesiąt) i nominale 100 (sto), w nieustalonej ilości i o nieustalonej łącznej wartości nominalnej,

w okresie od 2005 roku do 2006 roku na terenie Republiki Włoskiej kierował puszczeniem w obieg przez A. B. (1) podrobionych banknotów (...) o nominale 50 (pięćdziesiąt) i 100 (sto), w nieustalonej ilości i o nieustalonej łącznej wartości nominalnej,

w okresie od początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej oraz innych krajów Unii Europejskiej kierował puszczeniem w obieg przez inne osoby podrobionych banknotów (...) o nominale 50 (pięćdziesiąt) i 100 (sto), w nieustalonej ilości i o nieustalonej łącznej wartości nominalnej,

przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się w ciągu 5 (pięciu) lat po odbyciu co najmniej 6 (sześciu) miesięcy kary pozbawienia wolności, będąc uprzednio skazanym za podobne przestępstwo umyślne wyrokami: Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 18 lipca 1997 roku, sygn. II K 30/97, za przestępstwo z art. 208 i inne dkk na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 10 czerwca 1999 roku, sygn. II K 1779/98, za przestępstwo z art. 279 § 1 kk w związku z art. 64 § 1 kk na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 18 lipca 2001 roku, sygn. II K 1040/00, za przestępstwo z art. 208 dkk i inne na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, które to kary odbył w okresie od dnia 9 sierpnia 2000 roku do dnia 22 maja 2003 roku, tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk w związku z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 310 § 2 kk wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 180 (stu osiemdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych;

IX. uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 10 lutego 2009 roku do dnia 12 lutego 2009 roku na terenie województwa (...), działając w ramach opisanej w punkcie VII części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, puścił w obieg i usiłował puścić w obieg zakupione przez R. I. (1) podrobione banknoty (...), doprowadzając i usiłując doprowadzić do niekorzystnego rozporządzania mieniem ustalone osoby, w tym:

- w dniu 10 lutego 2009 roku w R. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), R. W. (1), S. B. (1), R. B. (1), W. K., puścił w obieg w Kantorze (...) (dwadzieścia) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadził wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.700 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjerki B. G. co do ich autentyczności,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w R. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), R. W. (1), S. B. (1), R. B. (1), W. K., usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (dwadzieścia pięć) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.875 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjerki B. G. co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w Z., działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), R. W. (1), S. B. (1), R. B. (1), W. K., usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (trzynaście) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5.700 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjera J. H. co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w J. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), R. W. (1), S. B. (1), R. B. (1), W. K., usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (czternaście) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 6.342 złotych przez wprowadzenie w błąd co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

od co najmniej początku lutego 2009 roku do dnia 12 lutego 2009 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), R. W. (1), S. B. (1), R. B. (1), W. K., przechowywał w różnych miejscowościach rejonu (...) i (...) w skrytce lodówki turystycznej znajdującej się w samochodzie osobowym własności A. B. (1) marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), którym się poruszali 37 (trzydzieści siedem) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) w celu puszczenia w obieg,

tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 310 § 2 kk wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 180 (stu osiemdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych;

X. uznał za winnego tego, że w dniu 14 grudnia 2009 roku w P. województwa (...), działając wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii posiadał środek odurzający w postaci marihuany w ilości łącznej 43,33 (czterdzieści trzy, 33/100) gramów, tj. popełnienia czynu z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.) i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XI. uznał za winnego tego, że w dniu 14 grudnia 2009 roku w P. województwa (...), działając w zamiarze umożliwienia użycia przez R. I. (1) za autentyczny podrobionego dowodu osobistego wykonanego z wykorzystaniem dowodów osobistych na nazwisko J. R. i A. P., przechowywał go w swoim miejscu zamieszkania w celu przekazania R. I. (1), tj. popełnienia czynu z art. 270 § 3 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XII.uznał za winnego tego, że w dniu 14 grudnia 2009 roku w P. województwa (...) bez wymaganego zezwolenia posiadał rewolwer gazowy (...) mod. RG 69 kal. 9 mm K., bez numeru fabrycznego, produkcji niemieckiej, stanowiący broń palną, wyprodukowaną po roku 1850, tj. popełnienia czynu z art. 263 § 2 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XIII. uznał za winnego tego, że w dniu 14 grudnia 2009 roku w P. województwa (...) przywłaszczył sobie dokument stwierdzający tożsamość innej osoby w postaci paszportu numer (...) wystawionego na nazwisko M. G. (1), przechowując go w swoim miejscu zamieszkania, tj. popełnienia czynu z art. 275 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLVII. na podstawie art. 85, 86 § 1 i 63 § 1 kk wymierzył temu oskarżonemu kary łączne:

- 7 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem tymczasowego aresztowania od 12.02.2009 r. do 29.06.2009 r. i od 14.12.2009 r. do 18.11.2011 r.

- 200 stawek dziennych grzywny po 50 zł. każda;

3. co do osk. A. B. (1)

XIV. uznał za winną tego, że w okresie od początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku brała udział w działającej od co najmniej początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej, Polski i innych krajów Unii Europejskiej, kierowanej przez R. I. (1) zorganizowanej grupie przestępczej, w której brali udział: M. I., R. B. (1), R. W. (1), S. G. (1), T. K. (1), J. B. (1), M. B. (1), W. K., S. B. (1) oraz inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, polegających przede wszystkim na podrabianiu pieniędzy obcych w postaci banknotów (...), ich przechowywaniu oraz puszczaniu w obieg na terenie krajów Unii Europejskiej, tj. popełnienia czynu z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XV. uznał za winną tego, że w okresie od 2005 roku do 2006 roku przez około 6 (sześć) miesięcy, na terenie Republiki Włoskiej, działając w ramach opisanej w punkcie XIV części dyspozytywnej wyroku, zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), podrobiła nie ustaloną ilość banknotów (...) o nominałach 100 (sto) i 50 (pięćdziesiąt), uzyskanych od R. I. (1), w ten sposób, że za pomocą technik malarskich ulepszyła na podrobionych już banknotach (...) cechy mające świadczyć o ich autentyczności, tj. popełnienia czynu z art. 310 § 1 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 310 § 1 kk wymierzył jej karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

XVI. uznał za winną tego, że w okresie od lipca 2008 roku do lutego 2009 roku przez około 6 (sześć) miesięcy, na terenie Republiki Włoskiej, działając w ramach opisanej w punkcie XIV części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), podrobiła nie ustaloną ilość banknotów (...) o nominałach 100 (sto) i 50 (pięćdziesiąt), uzyskanych od R. I. (1), w ten sposób, że za pomocą technik malarskich ulepszyła na podrobionych już banknotach (...) cechy mające świadczyć o ich autentyczności, tj. popełnienia czynu z art. 310 § 1 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 310 § 1 kk wymierzył jej karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

XVII. uznał za winną tego, że w okresie od 2005 roku do 2006 roku przez około 6 (sześć) miesięcy, na terenie Republiki Włoskiej, działając w ramach opisanej w punkcie XIV części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, działając pod kierownictwem R. I. (1) i M. I. przyjęła, a następnie wprowadzając w błąd co do ich autentyczności doprowadziła do niekorzystnego rozporządzania mieniem nieustalone osoby, w ten sposób, że puściła w obieg przekazane jej przez R. I. (1) i M. I. podrobione pieniądze obce w postaci banknotów (...) o nominałach 100 (sto) oraz 50 (pięćdziesiąt) w nieustalonej ilości i o nieustalonej wartości nominalnej, tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 310 § 2 kk wymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył jej grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 20 (dwudziestu) złotych;

XVIII. uznał za winną tego, że w bliżej nieustalonym czasie w okresie od początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku w N. na terenie Republiki Włoskiej, działając w ramach opisanej w punkcie XIV części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, działając pod kierownictwem R. I. (1), co najmniej 4 - krotnie pomogła wymienionemu do zbycia podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto) i o nominale 50 (pięćdziesiąt) w nieustalonej łącznej ilości i o nieustalonej wartości nominalnej, w ten sposób, że odebrała zamówione przez R. I. (1) podrobione banknoty (...) w wyznaczonym miejscu i czasie, a następnie przekazała je wymienionemu celem ich puszczenia w obieg, tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 310 § 2 k.k. wymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył jej grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 20 (dwudziestu) złotych;

XIX.uznaje za winną tego, że w dniu 31 sierpnia 2006 roku w R. na terenie Republiki Włoskiej, działając w ramach opisanej w punkcie XIV części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w zamiarze, aby R. I. (1) dokonał czynu zabronionego polegającego na wyłudzeniu poświadczenia nieprawdy przez podstępne wprowadzenie w błąd kierownika Wydziału Konsularnego Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w R., skutkującego wystawieniem w dniu 31 sierpnia 2006 roku paszportu seria (...), a następnie czynu zabronionego polegającego na użyciu takiego dokumentu, swoim zachowaniem ułatwiła mu jego popełnienie w ten sposób, że będąc uprzedzona o odpowiedzialności karnej złożyła fałszywe oświadczenie potwierdzające tożsamość oraz obywatelstwo polskie I. I. (3), jako osoby ubiegającej się o wydanie wskazanego dokumentu tożsamości, podczas gdy w rzeczywistości osobą ubiegającą się o wydanie paszportu przy wykorzystaniu danych osobowych I. I. (3) był R. I. (1), tj. popełnienia czynu z art. 233 § 1 i 6 kk w zbiegu z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 272 kk w zw. z art. 273 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 233 § 1 kk wymierzył jej karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLII. na podstawie art. 85 i 86 § 1 oraz 63 § 1 kk wymierzył tej oskarżonej kary łączne:

- 6 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem tymczasowego aresztowania od 30.09.2009 r. do 18.11.2011 r.

- 100 stawek dziennych grzywny po 20 zł. każda;

4. co do osk. R. B. (1) w ten sposób, że:

XX. uznał za winnego tego, że w okresie od co najmniej początku lutego 2009 roku do dnia 2 września 2009 roku brał udział w działającej od co najmniej początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej, Polski i innych krajów Unii Europejskiej, kierowanej przez R. I. (1) zorganizowanej grupie przestępczej, w której brali udział: M. I., A. B. (1), R. W. (1), T. K. (1), S. G. (1), J. B. (1), M. B. (1), W. K., S. B. (1) oraz inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, polegających przede wszystkim na podrabianiu pieniędzy obcych w postaci banknotów (...), ich przechowywaniu oraz puszczaniu w obieg na terenie krajów Unii Europejskiej, tj. popełnienia czynu z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXI. uznał za winnego tego, że w okresie od co najmniej początku lutego 2009 roku do dnia 12 lutego 2009 roku na terenie województwa (...), działając w ramach opisanej w punkcie XX części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, puścił w obieg i usiłował puścić w obieg podrobione banknoty (...), doprowadzając i usiłując doprowadzić do niekorzystnego rozporządzania mieniem ustalone osoby, w tym:

- w dniu 10 lutego 2009 roku w R. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., S. B. (1), R. W. (1), W. K. puścił w obieg w Kantorze (...) (dwadzieścia) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadził wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.700 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjerki B. G. co do ich autentyczności,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w R. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., S. B. (1), R. W. (1), W. K. usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (dwadzieścia pięć) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.875 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjerki B. G. co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w Z., działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., S. B. (1), R. W. (1), W. K. usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (trzynaście) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5.700 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjera J. H. co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

- w dniu 12 lutego 2009 roku w J. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., S. B. (1), R. W. (1), W. K. usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (czternaście) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 6.342 złotych przez wprowadzenie w błąd co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

od co najmniej początku lutego 2009 roku do dnia 12 lutego 2009 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., S. B. (1), R. W. (1), W. K. przechowywał w różnych miejscowościach rejonu (...) i (...) w skrytce lodówki turystycznej znajdującej się w samochodzie osobowym własności A. B. (1) marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), którym się poruszali 37 (trzydzieści siedem) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) w celu puszczenia w obieg,

tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 310 § 2 kk wymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 180 (stu osiemdziesięciu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki w kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych;

XXII. uznał za winnego tego, że w okresie od bliżej nieustalonego czasu do dnia 2 września 2009 roku w D., W. oraz innym nieustalonym miejscu, działając w ramach opisanej w punkcie XX części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, puścił w obieg zakupione w N. od innej osoby przez R. I. (1):

- w bliżej nieustalonym czasie przed dniem 4 lutego 2009 roku w nieustalonym miejscu - 1 (jeden) podrobiony banknot (...) o nominale 100 (sto) oraz 1 (jeden) podrobiony banknot (...) o nominale 50 (pięćdziesiąt) za nieustaloną cenę, poprzez ich przekazanie S. G. (1),

- w dniu 17 marca 2009 roku w D. – 87 (osiemdziesiąt siedem) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto), za cenę 3050 (trzy tysiące pięćdziesiąt) (...), poprzez ich zbycie ustalonym osobom,

- w dniu 14 sierpnia 2009 roku we W., działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1) i T. K. (1) – 200 (dwieście) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto), za cenę 6000 (sześć tysięcy) (...), poprzez ich zbycie ustalonym osobom,

- w dniu 2 września 2009 roku we W., działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), R. W. (1) i T. K. (1) – 969 (dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto) oraz 20 (dwadzieścia) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 50 (pięćdziesiąt), za cenę 25.000 (dwadzieścia pięć tysięcy) (...), poprzez ich zbycie ustalonym osobom,

tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 310 § 2 kk wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 180 (stu osiemdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokości jednej stawki w kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych);

XLVIII. na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł przepadek korzyści majątkowej uzyskanej przez niego z popełnienia przestępstwa opisanego w p. XXII w kwocie 10.000 zł.

XLVII. na podstawie art. 85, 86 § 1 i 63 § 1 kk wymierzył temu oskarżonemu kary łączne:

- 7 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem okresu tymczasowego aresztowania od 2.09.2009 r, do 18.11.2011 r.

- 200 stawek dziennych grzywny po 50 zł. każda;

5. co do osk. R. W. (1) w ten sposób, że:

XXIII. uznał za winnego tego, że w okresie od początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku brał udział w działającej od co najmniej początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej, Polski i innych krajów Unii Europejskiej, kierowanej przez R. I. (1) zorganizowanej grupie przestępczej, w której brali udział: M. I., A. B. (1), R. B. (1), T. K. (1), S. G. (1), J. B. (1), M. B. (1), W. K., S. B. (1) oraz inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, polegających przede wszystkim na podrabianiu pieniędzy obcych w postaci banknotów (...), ich przechowywaniu oraz puszczaniu w obieg na terenie krajów Unii Europejskiej, tj. popełnienia czynu z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

XXIV. uznał za winnego tego, że w okresie od początku 2005 roku do dnia 12 lutego 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej oraz Polski, działając w ramach opisanej w punkcie XXIII części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, puścił w obieg i usiłował puścić w obieg podrobione banknoty (...), doprowadzając i usiłując doprowadzić do niekorzystnego rozporządzania mieniem ustalone i nieustalone osoby, w tym:

- w okresie od początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku w bliżej nie ustalonym miejscu puścił w obieg przyjęte od R. I. (1) podrobione banknoty (...) o nominale 100 (sto) oraz 50 (pięćdziesiąt) w nieustalonej ilości, doprowadzając do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez wprowadzenie w błąd co do ich autentyczności nieustalone z imienia i nazwiska osoby w nieustalonej kwocie,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w R. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., S. B. (1), R. B. (1), W. K. puścił w obieg w Kantorze (...) (dwadzieścia) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadził wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.700 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjerki B. G. co do ich autentyczności,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w R. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., S. B. (1), R. B. (1), W. K. usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (dwadzieścia pięć) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.875 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjerki B. G. co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w Z., działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., S. B. (1), R. B. (1), W. K. usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (trzynaście) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5.700 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjera J. H. co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

- w dniu 12 lutego 2009 roku w J. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., S. B. (1), R. B. (1), W. K. usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (czternaście) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 6.342 złotych przez wprowadzenie w błąd co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

od co najmniej początku lutego 2009 roku do dnia 12 lutego 2009 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., S. B. (1), R. B. (1), W. K. przechowywał w różnych miejscowościach rejonu (...) i (...) w skrytce lodówki turystycznej znajdującej się w samochodzie osobowym własności A. B. (1) marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), którym się poruszali 37 (trzydzieści siedem) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) w celu puszczenia w obieg,

tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 310 § 2 kk wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 180 (stu osiemdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych;

XXV. uznał za winnego tego, że w dniu 2 września 2009 roku we W., działając w ramach opisanej w punkcie XXII części dyspozytywnej zorganizowanej grupy przestępczej, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z R. B. (1), R. I. (1) i T. K. (1), czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, puścił w obieg zakupione w N. od innej osoby przez R. I. (1) 969 (dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto) oraz 20 (dwadzieścia) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 50 (pięćdziesiąt) za cenę 25.000 (dwadzieścia pięć tysięcy) (...), poprzez ich zbycie ustalonym osobom, tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 310 § 2 kk wymierza mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierza mu grzywnę w wysokości 180 (stu osiemdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych;

XLVIII. na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł przepadek korzyści majątkowej osiągniętej przez tego sprawcę z przestępstwa opisanego w p. XXV wyroku w kwocie 10.000 zł.

XLVII. na podstawie art. 85, 86 § 1 i 63 § 1 kk wymierzył temu oskarżonemu kary łączne:

- 6 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem okresu tymczasowego aresztowania od 4.09.2009 r. do 18.11.2011 r.

- 200 stawek dziennych grzywny po 50 zł. każda;

6. co do osk.J. B. (1) w ten sposób, że:

XXVI. oskarżonego J. B. (1) uznaje za winnego tego, że w okresie od 2006 roku do grudnia 2008 roku brał udział w działającej od co najmniej początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej, Polski i innych krajów Unii Europejskiej, kierowanej przez R. I. (1) zorganizowanej grupie przestępczej, w której brali udział: M. I., A. B. (1), R. B. (1), R. W. (1), S. G. (1), T. K. (1), M. B. (1), W. K., S. B. (1) oraz inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, polegających przede wszystkim na podrabianiu pieniędzy obcych w postaci banknotów (...), ich przechowywaniu oraz puszczaniu w obieg na terenie krajów Unii Europejskiej, tj. popełnienia czynu z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XXVII. uznał za winnego tego, że w okresie od 2006 roku do grudnia 2008 roku w P., D. i G. województwa (...), działając w ramach opisanej w punkcie XXVI części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, podrobił nieustaloną ilość banknotów (...) o nominałach 100 (sto) i 50 (pięćdziesiąt), uzyskanych od R. I. (1), w ten sposób, że za pomocą technik malarskich ulepszył na podrobionych już banknotach cechy mające świadczyć o ich autentyczności, a ponadto działając w zamiarze, aby R. I. (1), A. B. (1) i inne osoby dokonały czynu zabronionego polegającego na fałszerstwie nieustalonej ilości banknotów (...) o nominałach 100 (sto) i 50 (pięćdziesiąt) ułatwił im jego popełnienie poprzez udzielenie instruktażu w powyższym zakresie, tj. popełnienia czynu z art. 310 § 1 kk i art. 18 § 3 kk w zw. z art. 310 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 310 § 1 kk wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

XLVII. na podstawie art. 85, 86 § 1 i 63 § 1 kk wymierzył mu jako karę łączną 5 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem tymczasowego aresztowania od 14.12.2009 r. do 18.11.2011 r.

7. co do osk. T. K. (1) w ten sposób, że:

XXVIII. uznał za winnego tego, że w okresie od co najmniej września 2008 roku do dnia 2 września 2009 roku brał udział w działającej od co najmniej początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej, Polski i innych krajów Unii Europejskiej, kierowanej przez R. I. (1) zorganizowanej grupie przestępczej, w której brali udział: M. I., A. B. (1), R. B. (1), R. W. (1), S. G. (1), J. B. (1), M. B. (1), W. K., S. B. (1) oraz inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, polegających przede wszystkim na podrabianiu pieniędzy obcych w postaci banknotów (...), ich przechowywaniu oraz puszczaniu w obieg na terenie krajów Unii Europejskiej, tj. popełnienia czynu z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXIX. uznaje za winnego tego, że w okresie od dnia 13 sierpnia 2009 roku do dnia 2 września 2009 roku w N. Republiki Włoskiej oraz we W., działając w ramach opisanej w punkcie XXVIII części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, puścił w obieg zakupione w N. od innej osoby przez R. I. (1) podrobione pieniądze obce w postaci banknotów (...), które najpierw ukrył w samochodzie marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i przewiózł z Republiki Włoskiej do Polski, a następnie brał udział w transakcjach:

- w dniu 14 sierpnia 2009 roku we W., działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1) i R. B. (1) puścił w obieg 200 (dwieście) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto), za cenę 6000 (sześć tysięcy) (...), poprzez ich zbycie ustalonym osobom,

w dniu 2 września 2009 roku we W., działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), R. W. (1) i R. B. (1) puścił w obieg 969 (dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto) oraz 20 (dwadzieścia) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 50 (pięćdziesiąt), za cenę 25.000 (dwadzieścia pięć tysięcy) (...), poprzez ich zbycie ustalonym osobom,

tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 310 § 2 kk wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 180 (stu osiemdziesięciu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 50 (pięćdziesięciu) złotych;

XXX.uznał za winnego tego, że w okresie od września 2008 roku do dnia 2 września 2009 roku w P. województwa (...), działając w ramach opisanej w punkcie XXVIII zorganizowanej grupy przestępczej, w zamiarze umożliwienia użycia przez R. I. (1) za autentyczny podrobionego dokumentu (...) wykonanego na blankiecie o numerze indywidualnym (...) spersonalizowanego na nazwisko (...), przechowywał go w swoim miejscu zamieszkania w celu przekazania go R. I. (1), tj. popełnienia czynu z art. 270 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 270 § 3 kk wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXXI. uznał za winnego tego, że w okresie od września 2008 roku do dnia 2 września 2009 roku w P. województwa (...), działając w ramach opisanej w punkcie XXVIII zorganizowanej grupy przestępczej, w zamiarze aby R. I. (1) dokonał czynu zabronionego polegającego na użyciu wyłudzonego przez siebie od kierownika Wydziału Konsularnego Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w R. paszportu seria (...) na nazwisko I. I. (3), przechowywał go w swoim miejscu zamieszkania w celu przekazania R. I. (1), tj. popełnienia czynu z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 273 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 19 § 1 kk w zw. z art. 273 kk wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXXII.uznał za winnego tego, że okresie od września 2008 roku do dnia 2 września 2009 roku w P. województwa (...), działając w ramach opisanej w punkcie XXVIII części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1) przywłaszczył sobie dokumenty stwierdzające tożsamość innej osoby w postaci: dowodu osobistego numer (...) wystawionego na nazwisko M. C., paszportu numer (...) wystawionego na nazwisko W. M. (1), paszportu numer (...) wystawionego na nazwisko M. P., a także dokumenty stwierdzające prawa majątkowe innych osób, w postaci: dowodu rejestracyjnego samochodu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) - numer blankietu (...) oraz dowodu rejestracyjnego samochodu marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) - numer blankietu (...), w ten sposób, że odebrał wskazane dokumenty przesłane z zagranicy przez R. I. (1) za pośrednictwem innej osoby, a następnie przechowywał w swoim miejscu zamieszkania w celu przekazania R. I. (1), tj. popełnienia czynu z art. 275 § 1 kk i art. 275 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 275 § 1 kk wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLVIII. na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł przepadek od tego oskarżonego korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa przypisanego mu w p. XXIX wyroku w wysokości 10.000 zł.

XLVII. na podstawie art. 85, 86 § 1 i 63 § 1 kk wymierzył temu oskarżonemu jako karę łączną 5 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem tymczasowego aresztowania od 2.09.2009 r. do 18.11.2011 r.

8. co do osk. W. K. w ten sposób, że:

XXXIII. uznał za winnego tego, że w okresie od co najmniej początku stycznia 2009 roku do dnia 2 września 2009 roku brał udział w działającej od co najmniej początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej, Polski i innych krajów Unii Europejskiej, kierowanej przez R. I. (1) zorganizowanej grupie przestępczej, w której brali udział: M. I., A. B. (1), R. B. (1), R. W. (1), T. K. (1), S. G. (1), J. B. (1), M. B. (1), S. B. (1) oraz inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, polegających przede wszystkim na podrabianiu pieniędzy obcych w postaci banknotów (...), ich przechowywaniu oraz puszczaniu w obieg na terenie krajów Unii Europejskiej, tj. popełnienia czynu z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XXXIV. uznał za winnego tego, że w okresie od co najmniej początku stycznia 2009 roku do dnia 12 lutego 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej oraz Polski, działając w ramach opisanej w punkcie XXXIII części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przyjął w celu puszczenia w obieg oraz puścił w obieg i usiłował puścić w obieg podrobione banknoty (...), doprowadzając i usiłując doprowadzić do niekorzystnego rozporządzania mieniem ustalone osoby, w tym:

- w okresie od stycznia 2009 roku do lutego 2009 roku w N., działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1) zakupił w celu puszczenia w obieg podrobione banknoty o nominale 100 (sto) (...) w ilości co najmniej 200 (dwieście) sztuk,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w R. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., R. B. (1), R. W. (1), S. B. (1) puścił w obieg w Kantorze (...) (dwadzieścia) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadził wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.700 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjerki B. G. co do ich autentyczności,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w R. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., R. B. (1), R. W. (1), S. B. (1) usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (dwadzieścia pięć) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.875 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjerki B. G. co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w Z., działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., R. B. (1), R. W. (1), S. B. (1) usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (trzynaście) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5.700 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjera J. H. co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

- w dniu 12 lutego 2009 roku w J. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., R. B. (1), R. W. (1), S. B. (1) usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (czternaście) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 6.342 złotych przez wprowadzenie w błąd co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

od co najmniej początku lutego 2009 roku do dnia 12 lutego 2009 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., R. B. (1), R. W. (1), S. B. (1) przechowywał w różnych miejscowościach rejonu (...) i (...) w skrytce lodówki turystycznej znajdującej się w samochodzie osobowym własności A. B. (1) marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), którym się poruszali 37 (trzydzieści siedem) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) w celu puszczenia w obieg,

tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 310 § 2 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu jednej stawki dziennej w kwocie 10 (dziesięciu) złotych;

XXXV. uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 12 sierpnia 2009 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej, działając w ramach opisanej w punkcie XXXIII zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pomógł R. I. (1), R. B. (1), R. W. (1) i T. K. (1) puścić w obieg podrobione banknoty (...) o nominałach 100 (sto) i 50 (pięćdziesiąt) w ten sposób, że odebrał je we wskazanym przez R. I. (1) miejscu w N., a następnie przekazał T. K. (1) celem ukrycia w samochodzie marki A. (...) o numerze rejestracyjnym (...) oraz przewiezienia do Polski, gdzie doszło do przekazania innym ustalonym osobom, w tym:

- w dniu 14 sierpnia 2009 roku we W. – 200 (dwieście) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto),

w dniu 2 września 2009 roku we W. – 969 (dziewięćset sześćdziesiąt dziewięć) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto) oraz 20 (dwadzieścia) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 50 (pięćdziesiąt),

tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 310 § 2 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych grzywny, przy przyjęciu jednej stawki dziennej w kwocie 10 (dziesięciu) złotych;

XLVII. na podstawie art. 85, 86 § 1 i 63 § 1 kk wymierzył mu jako kary łączne:

- 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności z zaliczeniem tymczasowego od aresztowania od 12.02.2009 r. do 25.05. 2009 r. oraz od 7.10.2009 r. do 1.04.2010 r.

- 150 stawek dziennych grzywny po 10 zł. każda;

9. co do osk. S. B. (1) w ten sposób, że:

XXXVI. uznał za winnego tego, że w okresie od co najmniej początku lutego 2009 roku do dnia 12 lutego 2009 roku brał udział w działającej od co najmniej początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej, Polski i innych krajów Unii Europejskiej, kierowanej przez R. I. (1) zorganizowanej grupie przestępczej, w której brali udział: M. I., A. B. (1), R. B. (1), R. W. (1), T. K. (1), S. G. (1), J. B. (1), M. B. (1), W. K. oraz inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, polegających przede wszystkim na podrabianiu pieniędzy obcych w postaci banknotów (...), ich przechowywaniu oraz puszczaniu w obieg na terenie krajów Unii Europejskiej, tj. popełnienia czynu z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XXXVII. uznał za winnego tego, że w okresie od co najmniej początku lutego 2009 roku do dnia 12 lutego 2009 roku na terenie województwa (...), działając w ramach opisanej w punkcie XXXVI części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, puścił w obieg i usiłował puścić w obieg podrobione banknoty (...), doprowadzając i usiłując doprowadzić do niekorzystnego rozporządzania mieniem ustalone osoby, w tym:

- w dniu 10 lutego 2009 roku w R. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., R. B. (1), R. W. (1), W. K. puścił w obieg w Kantorze (...) (dwadzieścia) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadził wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 8.700 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjerki B. G. co do ich autentyczności,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w R. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., R. B. (1), R. W. (1), W. K. usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (dwadzieścia pięć) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.875 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjerki B. G. co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

- w dniu 10 lutego 2009 roku w Z., działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., R. B. (1), R. W. (1), W. K. usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (trzynaście) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 5.700 złotych przez wprowadzenie w błąd kasjera J. H. co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

- w dniu 12 lutego 2009 roku w J. rejonu (...), działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., R. B. (1), R. W. (1), W. K. usiłował puścić w obieg w Kantorze (...) (czternaście) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) i tym samym doprowadzić wymienioną do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 6.342 złotych przez wprowadzenie w błąd co do ich autentyczności, lecz zamierzonego celu nie osiągnął na skutek wykrycia elementów świadczących o podrobieniu banknotów,

od co najmniej początku lutego 2009 roku do dnia 12 lutego 2009 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z R. I. (1), M. I., R. B. (1), R. W. (1), W. K. przechowywał w różnych miejscowościach rejonu (...) i (...) w skrytce lodówki turystycznej znajdującej się w samochodzie osobowym własności A. B. (1) marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), którym się poruszali 37 (trzydzieści siedem) sztuk podrobionych banknotów o nominale 100 (sto) (...) w celu puszczenia w obieg,

tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 310 § 2 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 10 (dziesięciu) złotych;

XLVII. na podstawie art. 85, 86 § 1 i 63 § 1 kk wymierzył temu oskarżonemu karę łączną w rozmiarze 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności z zaliczeniem na jej poczet tymczasowego aresztowania od 12.02.2009 r. do 3.07.2009 r.

10. co do osk.S. G. (1) w ten sposób, że:

XXXVIII. uznał za winnego tego, że w okresie od co najmniej początku lutego 2009 roku do dnia 17 marca 2009 roku brał udział w działającej od co najmniej początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej, Polski i innych krajów Unii Europejskiej, kierowanej przez R. I. (1) zorganizowanej grupie przestępczej, w której brali udział: M. I., A. B. (1), R. B. (1), R. W. (1), T. K. (1), J. B. (1), M. B. (1), W. K., S. B. (1) i inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, polegających przede wszystkim na podrabianiu pieniędzy obcych w postaci banknotów (...), ich przechowywaniu oraz puszczaniu w obieg na terenie krajów Unii Europejskiej, tj. popełnienia czynu z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXXIX. uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 4 lutego 2009 roku do dnia 17 marca 2009 roku na terenie województwa (...) i (...), działając w ramach opisanej w punkcie XXXVIII części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej:

- w dniu 4 lutego 2009 roku w bliżej nieustalonym miejscu na terenie województwa (...) puścił w obieg - 1 (jeden) podrobiony banknot (...) o nominale 100 (sto) oraz 1 (jeden) podrobiony banknot (...) o nominale 50 (pięćdziesiąt), przekazując je nieodpłatnie ustalonym osobom, celem zachęcenia odbiorców do przeprowadzenia w przyszłości transakcji nabycia większej ilości fałszywych banknotów (...) za cenę od 25 do 35 % wartości nominalnej podrobionych banknotów,

w dniu 17 marca 2009 roku w D. pomógł R. B. (1) do zbycia 87 (osiemdziesiąt siedem) sztuk podrobionych banknotów (...) o nominale 100 (sto) za cenę 3050 (trzy tysiące pięćdziesiąt pięć) (...), w ten sposób, że przyjął zamówienie na określoną ilość podrobionych banknotów (...), skontaktował ustalonych odbiorców ze zbywającym R. B. (1), ustalił czas i miejsce transakcji oraz cenę nabycia fałszywych banknotów,

tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w związku z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 310 § 2 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych przy przyjęciu jednej stawki dziennej w kwocie 100 (stu) złotych;

XL. uznał za winnego tego, że w dniu 4 lutego 2009 roku na terenie województwa (...), działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził ustalone dwie osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Komendy Głównej Policji w kwocie 7.000 (siedem tysięcy) złotych, za pomocą wprowadzenia w błąd co do rodzaju i jakości oferowanego towaru o wadze 1 (jeden) kilogram, poprzez zapewnienie kupujących, że stanowi on amfetaminę o bardzo dobrej jakości, podczas gdy sprzedany produkt nie stanowił wskazanej substancji psychotropowej według ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.), to jest popełnienia czynu z art. 286 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, przy przyjęciu jednej stawki dziennej w kwocie 100 (stu) złotych;

L. na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł wobec tego oskarżonego obowiązek naprawienia szkody przez zapłatę na rzecz Komendy Głównej Policji 7.000 zł.

XLVII. na podstawie art. 85, 86 § 1 i 63 § 1 kk wymierzył temu oskarżonemu jako kary łączne:

- 5 lat pozbawienia wolności z zaliczeniem tymczasowego aresztowania od 19.XI.2009 r. do 18.11.2011 r.

11. co do osk. I. I. (1) w ten sposób, że:

XLI. uniewinnił ją od popełnienia czynu opisanego w punkcie XLI tj. od czynu zakwalifikowanego jako udział w grupie przestępczej w rozumieniu art. 258 § 1 kk;

XLII. uznał ją za winną tego, że w okresie od sierpnia 2005 roku do sierpnia 2006 roku przez okres obejmujący łącznie 6 (sześć) miesięcy w miejscowości I. na terenie Republiki Włoskiej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie przechowywała w miejscu swojego zamieszkania przekazane jej przez R. I. (1) podrobione pieniądze obce w postaci banknotów (...), o nominałach 100 (sto) i 50 (pięćdziesiąt) w bliżej nie określonej ilości o nieustalonej wartości nominalnej, tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 310 § 2 kk wymierza jej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat;

12. co do osk. T. I. (1) w ten sposób, że:

XLIII. uniewinnił ją od popełnienia czynu zarzuconego w XLIII części wstępnej wyroku tj. od udziału w zorganizowanej grupie przestępczej w rozumieniu art. 258 § 1 kk;

XLIV. uznał za winną tego, że w okresie od początku 2005 roku do grudnia 2006 roku przez okres obejmujący łącznie co najmniej 18 (osiemnaście) miesięcy w miejscowości I. na terenie Republiki Włoskiej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wielokrotnie przechowywała w miejscu swojego zamieszkania przekazane jej przez R. I. (1) podrobione pieniądze obce w postaci banknotów (...), o nominałach 100 (sto) i 50 (pięćdziesiąt) w bliżej nie określonej ilości o nieustalonej wartości nominalnej, tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zw. z art. 12 kk i za to na podstawie art. 310 § 2 kk wymierzył jej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat;

13. co do osk. M. B. (1) w ten sposób, że:

XLIV. uznał za winnego tego, że w okresie od co najmniej połowy marca 2006 roku do końca czerwca 2006 roku brał udział w działającej od co najmniej początku 2005 roku do dnia 2 września 2009 roku na terenie Republiki Włoskiej, Polski i innych krajów Unii Europejskiej, kierowanej przez R. I. (1) zorganizowanej grupie przestępczej, w której brali udział: M. I., A. B. (1), R. B. (1), R. W. (1), T. K. (1), S. G. (1), J. B. (1), W. K., S. B. (1) oraz inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, polegających przede wszystkim na podrabianiu pieniędzy obcych w postaci banknotów (...), ich przechowywaniu oraz puszczaniu w obieg na terenie krajów Unii Europejskiej, tj. popełnienia czynu z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XLVI. uznał za winnego tego, że w okresie od co najmniej połowy marca 2006 roku do końca czerwca 2006 roku na terenie Republiki Włoskiej i innych krajów Unii Europejskiej, działając w ramach opisanej w punkcie XLV części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej, w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, działając pod kierownictwem R. I. (1) i M. I. przyjął, a następnie wprowadzając w błąd co do ich autentyczności doprowadził do niekorzystnego rozporządzania mieniem nieustalone osoby, w ten sposób, że puścił w obieg przekazane mu przez R. I. (1) i M. I. podrobione pieniądze obce w postaci banknotów (...) o nominałach 100 (sto) oraz 50 (pięćdziesiąt) w nieustalonej ilości i o nieustalonej wartości nominalnej, tj. popełnienia czynu z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 11 § 3 kk w zw. z art. 310 § 2 kk wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 kk wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 10 (dziesięciu) złotych;

XLVII. na podstawie art. 85, 86 § 1 i 63 § 1 kk wymierzył temu oskarżonemu jako karę łączną 3 lata i 6 miesięcy pozbawienia wolności z zaliczeniem tymczasowego aresztowania od 22.06.2010 r. do 18.11.2011 r.

Wyrokowi tym ponadto:

XLIX. na podstawie art. 46 § 1 kk orzeczono wobec oskarżonych R. I. (1), M. I., S. B. (1), R. W. (1), W. K. i R. B. (1) solidarnie obowiązek naprawienia szkody przez zapłatę na rzecz M. H. 8700 zł.

LIII. zwolniono wszystkich oskarżonych od ponoszenia kosztów sądowych, obciążając Skarb Państwa wydatkami poniesionymi w sprawie od chwili wszczęcia postępowania (sygn. akt III K 247/10).

Wyrok ten został zaskarżony przez obrońców 12 oskarżonych (z wyłączeniem I. I. (1)) oraz prokuratora co do wszystkich oskarżonych.

1) Obrońca osk. M. I. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: (k. 3477-3481 T.LVII)

1. obrazę przepisów postępowania tj. art. 171 § 6 kpk, polegającą na bezzasadnym uchyleniu pytań osk. M. I. do świadka incognito N. 4, mimo, że były one istotne dla sprawy, a jednocześnie nie miały charakteru ani sugerującego ani nie zmierzały do dekonspiracji tego świadka, zaś obraza ta mogła mieć wpływ na treść kwestionowanego wyroku;

2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niezasadnym przyjęciu, ze osk. M. I. działał w zorganizowanej grupie przestępczej, mimo, że z wyjaśnień tego oskarżonego, a także innych oskarżonych w tym R. I. (1) nie wynika, aby uczestniczył on w jakiejkolwiek zorganizowanej strukturze przestępczej, a zatem materiał dowodowy nie pozwalał na wyciągnięcie takiego wniosku, a nadto na bezpodstawnym przyjęciu, że dopuścił się przestępstw w przypisanych p. VIII do XIII części dyspozytywnej wyroku, bowiem oskarżony ten konsekwentnie przeczył zaś żaden dowód nie potwierdza jego sprawstwa.

Wniósł ten apelujący o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania;

2) względnie – zmianę tego wyroku i uniewinnienie osk. M. I..

2) Obrońca osk. R. W. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: (k. 3482-3494 T. LVII)

1) obrazę przepisów postępowania mogącą mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia a to:

a) art. 7 kpk na skutek przekroczenia swobodnej oceny dowodów przechodzącą w dowolną i dokonaną wbrew doświadczeniu życiowemu, sprowadzającą się do bezkrytycznego uznania w całości za wiarygodnych wyjaśnień A. B. (1) złożonych na etapie postępowania przygotowawczego i zeznań świadka anonimowego nr 4, podczas gdy informacje wynikające z tych osobowych źródeł dowodowych są wzajemnie sprzeczne oraz nadinterpretacji wyjaśnień T. K. (1) i W. K. odnośnie udziału R. W. (1) w puszczaniu w obieg fałszywych banknotów (...) we W. i okolicach Z. a tym samym uznanie, iż oskarżony R. W. (1) dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów, w sytuacji gdy pozostali oskarżeni nie potwierdzają udziału R. W. (1) w puszczaniu w obieg fałszywych banknotów (...) i pomimo szeregu wątpliwości mających niewspółmiernie doniosłe znaczenie w procesie, podczas gdy w rzeczywistości materiał dowodowy zebrany w sprawie wyklucza możliwość ustalenia sprawstwa i zawinienia po stronie oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów w sposób nie budzący wątpliwości;

b) art. 424 § 1 pkt. 1 i 2 kpk poprzez ogólnikowe i rażąco uproszczone odwołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do osobowych źródeł dowodowych mających świadczyć o popełnieniu przez R. W. (1) zarzucanych mu czynów, nie dokonanie analizy tychże dowodów w powiązaniu z innymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie oraz nie wskazanie dlaczego nie dano wiary dowodom przeciwnym, a także nie wyjaśnienie podstawy prawnej uznania, iż przypisane oskarżonemu w pkt. XXIV i XXV przestępstwa stanowią odrębne czyny, co w konsekwencji uniemożliwia w kontrolę instancyjną w tym zakresie;

a w konsekwencji uchybienia wskazanego w pkt. 1a

2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na jego treść, wyrażający się w przyjęciu, iż ujawniony w toku rozprawy materiał dowodowy, w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje na sprawstwo oskarżonego w zakresie czynów przypisanych mu czynów w pkt. XXIII, XXIV i XXXV części rozstrzygającej wyroku, w sytuacji gdy zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie potwierdza powyższych ustaleń faktycznych Sądu.

a także z daleko idącej ostrożności procesowej

3) obrazę przepisów prawa materialnego, a to art.12 kk poprzez jego niezastosowanie i tym samym uznanie, że przypisane oskarżonemu w pkt. XXIV i XXV części rozstrzygającej wyroku czyny stanowią odrębne przestępstwa, podczas gdy fakt działania z góry powziętym zamiarem wprowadzania fałszywych banknotów (...) do obrotu oraz krótkie odstępy czasu pomiędzy tymi czynami powinny skutkować uznaniem ich przy zastosowaniu art. 12 kk za jeden czyn zabroniony;

4) rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonego kar jednostkowych i kary łącznej pozbawienia wolności w stosunku do celów jakie kary te powinny spełniać w zakresie celów prewencji ogólnej i szczególnej, a także w stosunku do ewentualnego udziału oraz roli oskarżonego i czasokresu w jakim miał on mieć miejsce we wprowadzaniu w obieg fałszywych banknotów (...).

Wniósł ten apelujący o:

a) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do

ponownego rozpoznania,

b) względnie – zmianę tego wyroku przez uznanie, iż czyny przypisane w p. XXIV i XXV stanowią jeden czyn zabroniony w związku z treścią art. 12 kk i stosowne obniżenie kar jednostkowych oraz kary łącznej.

3) Obrońca osk. W. K. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: (k. 3495-3497)

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia o karach, a wyrażający się w przyjęciu, że za wymierzeniem kar za poszczególne przestępstwa oraz kary łącznej pozbawienia wolności przemawiały okoliczności obciążające i nie uwzględnienie w pełni okoliczności łagodzących, które zważywszy na ich wagę i znaczenie nie tylko w postępowaniu przygotowawczym ale również przed sądem winny skutkować orzeczeniem znacznie łagodniejszych kar cząstkowych oraz łącznej kary pozbawienia wolności.

Wniósł w konsekwencji ten apelujący o zmianę zaskarżonego wyroku przez wymierzenie osk. W. (...):

- za czyn z p. XXXIII – roku pozbawienia wolności,

- za czyn z p. XXXIV – 2 lat pozbawienia wolności,

- za czyn z p.XXXV – roku pozbawienia wolności,

- kary łącznej – 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na 5 lat próby.

4) Obrońca osk. R. I. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił (k.3498-3504 T.LVII)

1) obrazę postępowania, a to:

a) art. 184 § 1 kk w zw. z art. 410 kpk, polegającą na przyznaniu statusu świadka anonimowego osobie nr 4, mimo braku przesłanek uzasadniających nadanie takiego statusu, wobec czego uniemożliwiono oskarżonemu prawo do obrony, wyrażające się w uniemożliwieniu bezpośredniego kontaktu ze świadkiem, zadaniu mu istotnych pytań oraz rzetelnego przesłuchania,

b) art. 184 § 1 kpk w zw. z art. 6 i 410 kpk, polegającą na uzasadnieniu decyzji o uchyleniu pytań oskarżonego oraz obrońcy faktem anonimizacji danych świadka podczas gdy pytania zawarte w treści pisma procesowego z dnia 31.01. 2011 r. nie podlegały uchyleniu,

2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na przyjęciu że:

a) oskarżone I. I. (1) i T. I. (1) przechowywały fałszywe banknoty (...), podczas nie można wykluczyć, że przechowywały one prawdziwe banknoty,

b) oskarżeni funkcjonowali w zorganizowanej grupie przestępczej, przy całkowitym pominięciu faktu pokrewieństwa oraz specyfiki więzi rodzinnych łączących oskarżonych,

c) osk. R. I. (1) brał udział w przywłaszczeniu jakichkolwiek cudzych dokumentów.

Powołując się na powyższe zarzuty wniósł apelujmy o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnieniem osk. R. I. (2) od popełnienia czynów przypisanych w p. I, II, V, i VI.

5) Obrońca osk. T. K. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił (k. 3505-3514 T.LVII):

I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na dowolnym i bezpodstawnym uznaniu sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów i tak:

1) w zakresie czynów opisanych w pkt. XXX, XXXI i XXXII części orzekającej wyroku – błędne ustalenie, że T. K. (1) przechowując dla R. I. (1) kopertę ze sfałszowanymi dokumentami wiedział co ona zawiera, podczas gdy tylko z samego faktu przechowywania zamkniętej koperty nie wynika świadomość oskarżonego co do jej zawartości, a w konsekwencji błędne ustalenie zamiaru popełniania przez T. K. (1) przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów,

2) w zakresie czynu opisanego w pkt. XXVIII części orzekającej wyroku – błędne ustalenia, że oskarżony T. K. (1) w okresie od września 2008 roku do dnia 2 września 2009 r. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, gdy tymczasem dowody zgromadzone w sprawie, a w szczególności konsekwentne wyjaśnienia T. K. (1) złożone w postępowaniu przygotowawczym oraz przed sądem w powiązaniu z innymi dowodami, nie uzasadniają takiego ustalenia, a zwłaszcza nie wskazują na to, że oskarżony obejmował świadomością istnienie zorganizowanej grupy przestępczej,

3) w zakresie czynu opisanego w pkt. XXIX części orzekającej wyroku – błędne ustalenie, że oskarżony w dniu 2 września 2009 r. we W. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami puścił w obieg fałszywe banknoty (...), podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oparty w przeważającej części na zeznaniach świadków anonimowych nr 1 i 3 oraz wyjaśnień współoskarżonych A. B. i W. (...) nie daje podstaw do tak jednoznacznie poczynionych ustaleń, albowiem obecność T. K. (1) tego dnia w okolicach centrum handlowego związana była nie z udziałem w zorganizowanej grupie przestępczej, tylko z wyświadczeniem przysługi swemu kuzynowi R. I. (1) polegającej na zawiezieniu go do W..

II. rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu kar pozbawienia wolności tak za poszczególne czyny, jak i kary łącznej – polegającą na orzeczeniu kar rażąco surowych i społecznie niesprawiedliwych w świetle wysokości kar orzeczonych wobec współsprawców, których rola w zorganizowanej grupie była niekwestionowana i którzy to skazani zostali na podobne kary pozbawienia wolności, pomimo tego, że czasokres działalności T. K. (1) był najkrótszym czasokresem w porównaniu do pozostałych praz tego, że waga zarzucanych oskarżonemu przestępstw była mniejsza niż innych współoskarżonych.

Wniósł ten apelujący w konsekwencji o:

1) zmianę zaskarżonego wyroku przez:

a) uniewinnienie T. K. od popełnienia czynów przypisanych w p. XXVIII, XXX, XXXI i XXXII,

b) uznanie, że czyn z p. XXIX polegał na puszczeniu w dniu 14.08.2009 r. we W. 200 sztuk banknotów (...) o nominale 100 za 6000 (...) i wymierzenie za to na podstawie art. 310 § 2 kk łagodniejszej kary w porównaniu do kary orzeczonej w zaskarżonym wyroku,

2) względnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania,

3) w razie niepodzieleni zarzutów i wniosków w/w – o zmianę zaskarżonego wyroku przez złagodzenie osk . T . K. kar wymierzonych za poszczególne przypisane przestępstwa a także orzeczenie kary łącznej przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji.

6. Obrończyni osk. R. B. (1) zaskarżonemu wyrokowi zrzuciła: (k. 3518-3520 T. LVII):

1) błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść orzeczenia, a co za tym idzie – nieprawidłowe zastosowanie wobec oskarżonego przepisów art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 65 kk, polegający na przyjęciu, że oskarżony w czasie opisanym w akcie oskarżenia uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnienie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi, polegających przede wszystkim na podrobieniu, przechowywaniu i puszczeniu ich w obieg oraz przyjęciu, że R. B. w lutym 2009 r. puścił i usiłował puścić w obieg podrobione banknoty (...),

2) obrazę prawa materialnego, będącego konsekwencją przypisania oskarżonemu przestępstwo opisanych w wyroku,

3) rażącą niewspółmierność kary orzeczonej w p. XXII.

Powołując się na powyższe zarzuty wniosła ta apelująca o:

a) zmianę zaskarżonego wyroku przez:

- uniewinnienie osk . R . B. od popełnienia przestępstw opisanych w p. XX i XXI,

- złagodzenie kary pozbawienia wolności za czyn z p. XXII,

b) względnie – uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

7. Obrońca osk. S. B. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: (k. 3515 – 3517 T. LVII) cyt:

błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przypisaniu temu oskarżonemu udziału w grupie przestępczej gdy tymczasem oskarżony ten - jak to wynika z materiału zgromadzonego w sprawie do R. udał się w celach turystycznych, a nadto polegający na przyjęciu za prawdziwe twierdzeń pracowników kantorów o usiłowaniu jak i wymianie przez tego oskarżonego banknotów (...) na polskie złote, przechowywaniu w skrytce podrobionych banknotów, które to okoliczności nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym.

Powołując się na tak sformułowany zarzut wniósł ten apelujący o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie osk. S. B. (1) od popełnienia zarzucanych mu przestępstw.

8. Obrońca osk. A. B. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 310 § 1 kk polegającą na błędnym przyjęciu, że oskarżona podrobiła nie ustaloną ilość banknotów (...) o nominałach 100 i 50 uzyskanych od R. I. (1) w ten sposób, że na pomocą technik malarskich ulepszyła na podrobionych już bankomatach (...) cechy mające świadczyć o ich autentyczności, podczas gdy zachowania oskarżonej nie wypełniło znamion strony przedmiotowej przestępstwa stypizowanego w art. 310 § 1 kk, bowiem podrabianie to wytwarzanie nowego przedmiotu, mającego wygląd autentycznego pieniądza, więc gdyby nawet przyjąć, że oskarżona faktycznie ulepszyła już podrobione banknoty, to nie może ona odpowiadać za popełnienie przestępstwa z art. 310 § 1 kk, gdyż ustawodawca takiej sytuacji, tj. ulepszania już podrobionych banknotów, nie przewidział, co ostatecznie powinno skutkować uniewinnieniem oskarżonej od popełnienia czynów opisanych w p. XV i XVI;

II. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to:

1. art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk, polegającą na nieuwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, poprzez powołanie się na zeznania funkcjonariusza S. M. (1), pomimo, że nie udzielił on odpowiedzi na zadane mu przez A. B. (1) pytanie, a nie udzielenie odpowiedzi spowodowane było tym, że Sąd zażądał od oskarżonej wyjaśnienia do czego dokładnie odnosi się jej pytanie, a po jej wyjaśnieniu Sąd zezwolił na zadanie pytania innemu oskarżonemu, umożliwiając tym samym udzielenie przez funkcjonariusza odpowiedzi na wcześniej zadane mu przez A. B. (1) pytanie, które dotyczyło kwestii niezwykle istotnej tj. wpływania przez funkcjonariuszy na treść składanych przez A. B. (1) w prokuraturze wyjaśnień;

2. art. 6 kpk w zw. z art. 410 kpk w zw. z art. 424 kpk poprzez wykorzystanie w niniejszej sprawie dowodów nieznanych w sprawie i brak doręczenia obrońcy bez podstawy prawnej kompletnego uzasadnienia wyroku z utajnieniem jego istotnych części, co w znacznym stopniu ogranicza oskarżonej prawo do obrony i pozbawia ją prawa do rzetelnego, jawnego i sprawiedliwego procesu, podczas gdy Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że niedopuszczalne jest wykorzystywanie w postępowaniu karnym jakichkolwiek dowodów nieznanych stronom tego postępowania, obrońcom i pełnomocnikom, nawet jeśli nie stanowiły one podstawy ustaleń faktycznych, oraz, że polska procedura karna nie dopuszcza możliwości odmówienia stronom, obrońcom lub pełnomocnikom dostępu do części, ani tym bardziej całości uzasadnienia wyroku;

III. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść a polegający na:

1. przyjęciu, że oskarżona brała udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, podczas gdy do zaistnienia przestępstwa stypizowanego w art. 258 § 1 kk niezbędnym jest co najmniej aby sprawca miał świadomość istnienia grupy, akceptował jej cele i co najmniej godził się na ich przestępczą realizację, a A. B. (1) nigdy nie zgodziła się na jakiekolwiek przestępne działania, co więcej była do nich brutalnie zmuszana przez R. I. (1), o czym wyjaśniała ona sama oraz oskarżona I. I. (1) oraz świadek anonimowy nr 4;

2. przyjęciu, iż zarzucane oskarżonej czyny opisane w pkt. CV i XVII części dyspozytywnej wyroku polegające m. in. na „ulepszaniu” na terenie Republiki Włoskiej za pomocą technik malarskich cech mających świadczyć o autentyczności już podrobionych banknotów (...) o nominałach 100 9sto) i 50 (pięćdziesiąt) a następnie na wpuszczaniu ich w obieg, stanowią dwa odrębne przestępstwa pozostające ze sobą w zbiegu realnym tj. art. 310 § 1 w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i art. 310 § 2 w zbiegu z art. 65 § 1 kk i art. 310 § 2 w zbiegu z art. 286 § 1 kk i w zw. z art. 11 § 2 w zw. z art. 12 kk, podczas gdy z okoliczności podmiotowych a zarazem przedmiotowych jednoznacznie wynika, iż zarzucane oskarżonej czyny pozostają ze sobą w zbiegu pozornym wiec przyjąć należało wyłącznie za podstawę wymiaru karnym za zbiegające się przestępstwa z art. 310 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk;

3. przyjęciu, iż odbieranie przez oskarżoną w wyznaczonym miejscu i czasie (co najmniej 4 krotnie) zamówionych przez R. I. (1) podrobionych banknotów (...), a następnie przekazanie ich wyżej wymienionemu celem ich puszczenia w obieg, pozwala na przypisanie oskarżonej czynu wypełniającego znamiona przestępstwa z art. 310 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk podczas gdy z okoliczności podmiotowych a zarazem przedmiotowych jednoznaczni e wynika, iż oskarżona działała co najwyżej w zjawiskowej formie pomocnictwa do przestępstwa opisanego w pkt. XVIII części dyspozytywnej wyroku z powodu faktu, iż była ona zastraszona oraz zmuszona przez R. I. (1) do opisanego zachowania, toteż nie mogła traktować podejmowanych przez siebie zachowań jako własnych, co skutkuje możliwością przyjęcia kwalifikacji z art., 310 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk;

4. błędnym przyjęciu, że oskarżona A. B. (1) uczyniła sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu podczas gdy wszelkie pieniądze, jakie R. I. (1) uzyskiwał z puszczenia do obiegu fałszywych banknotów – gdzieś wysyłał – oskarżona nie otrzymywała żadnej zapłaty w jakiejkolwiek formie – co więcej oskarżona żyła w ubóstwie, przeciwko niej toczyło się kilka postępowań komorniczych, które zostały umorzone wobec bezskuteczności egzekucji, a ona sama otrzymywała od Ośrodka Pomocy (...) świadczenie rodzinne oraz świadczenie na córkę, co potwierdza, że brakowało jej środków do życia, zatem twierdzenia, że jej stałym źródłem dochodu było popełnianie przestępstw jest nielogiczne, co z kolei potwierdza stanowisko Sądu I instancji, który w uzasadnieniu wyroku wskazał, iż odstąpił od orzeczenia wobec oskarżonej środka karnego na podstawie art. 45 § 1 kk bowiem nie zdołał on ustalić w świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego wysokości korzyści majątkowej osiągniętej przez A. B. (1).

IV. rażącą niewspółmierność orzeczonych kar jednostkowych oraz kary łącznej pozbawienia wolności oraz grzywny przy zastosowaniu wadliwych kryteriów ich wymiaru bez należytego uwzględnienia okoliczności łagodzących.

V. obrazę § 19 p. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie przez zasądzenie obrońcy kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonej z urzędu wg. stawek minimalnych, chociaż rodzaj sprawy uzasadniał przyznanie tych kosztów w wysokości 150 % stawki minimalnej.

Powołując się na powyższe zarzuty wniósł apelujący obrońca o:

1) zmianę zaskarżonego co do osk. A. B. (1) przez:

a) uniewinnienie jej od popełnienia czynów przypisanych w p. XIV i XVI części wstępnej,

b) uniewinnienie tej oskarżonej od popełnienia czynu zarzucanego w p. XV części wstępnej,

c) przyjęcie, że czyn opisany w p. XVII stanowi wypadek mniejszej wagi;

d) alternatywnie –na wypadek nieuwzględnienia wniosków w/w – przyjęcie, że czyny zarzucone tej oskarżonej w p. XV i XVII pozostają ze sobą w zbiegu pozornym, a w konsekwencji ustalenie, że podstawą wymiaru kary za te zbiegające się przestępstwa winien być art. 310 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk oraz przy przyjęciu, ze czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi skazanie oskarżonej z zastosowaniem instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary;

e) przyjęcie odnośnie czynu opisanego w p.XVIII, że działała oskarżona co najwyżej w zjawiskowej formie pomocnictwa do tego przestępstwa i zakwalifikowanie tego czynu jako wyczerpującego znamiona art. 310 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 65 kk

f) wymierzenie tej oskarżonej za czyn z p. XIX części wstępnej a także za pozostałe czyny kar znaczenie łagodniejszych, a w konsekwencji orzeczenie łagodniejszej kary łącznej;

g) podwyższenie obrońcy wynagrodzenia za obronę udzieloną z urzędu do wysokości 150 % stawki minimalnej;

2) względnie – uchylenie wyroku co do osk. A. B. (1) i przekazanie Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

9. Obrońca osk. J. B. (1) zaskarżonemu wyrokowi zrzucił:

1. obrazę przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia tj. naruszenie art. 6 kpk w zw.z art. 170 kpk poprzez nieuprawnione rozszerzenie katalogu zamkniętego podstaw prawnych oddalenia wniosku dowodowego, co doprowadziło do oddalenia wniosku dowodowego oskarżonego dotyczącego opinii z zakresu badania porównawczego pisma, a dalej naruszenia prawa do obrony oskarżonego wyrażonego w prawie inicjatywy dowodowej, przy czym powyższy wniosek oskarżonego dotyczyły zasadniczych dla ustalenia sprawstwa okoliczności.

2. obrazę przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia tj. naruszenie art. 6 kpk w zw. z 171 § 2 kpk poprzez nieuprawnione uniemożliwienie zadawania pytań świadkowi anonimowemu numer 4, co doprowadziło do naruszenia prawa oskarżonego do obrony przez niemożność zweryfikowania wiarygodności przesłuchiwanego świadka.

3. odnośnie punktu XXVII wyroku – obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, a to: art. 7 kpk oraz art. 410 kpk poprzez – będące wynikiem nieuwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego – przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz niedostrzeżenie przy wyrokowaniu całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, skutkujące szeregiem nieprawidłowych stwierdzeń oraz ocen, w szczególności zaś tego, że oskarżony J. B. (1) brał udział w procederze „ulepszania” falsyfikatów banknotów (...),

4. odnośnie ;punktu XXVII wyroku – nawet przy uznaniu, że oskarżony J. B. (1) brał udział w procederze „ulepszania” falsyfikatów banknotów (...) – obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię strony przedmiotowej przestępstwa z art. 310 § 1 kk wyrażającą się w stwierdzeniu, że ulepszenie falsyfikatu banknotu, który już wcześniej został wytworzony, wyczerpuje znamię podrabiania wskazane w tym przepisie.

5. odnośnie pkt. XXVI wyroku – obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 258 § 1 kk w szczególności na niedostrzeżeni różnicy pomiędzy współsprawczym popełnieniem czynu zabronionego, a jego popełnieniem w ramach grupy charakteryzującej się cechami wskazującymi na niezbędne minimum jej organizacji w rozumieniu art. 258 § 1 kk.

Powołując się na w/w zarzuty wniósł apelujący obrońca:

1. o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie osk. J. B. (1) od dokonania czynów opisanych w p. XXVI i XXVII wyroku;

2. względnie – o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

10. Obrończyni osk. S. G. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wydanego orzeczenia a co za tym idzie nieprawidłowe zastosowanie wobec oskarżonego przepisów art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w zw. z art. 65 kk – polegający na przyjęciu, iż oskarżony w czasie opisanym w akcie oskarżenia uczestniczył w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi, polegających przede wszystkim na podrabianiu, przechowywaniu i puszczaniu ich w obieg: oraz przyjęciu, iż S. G. (1) w lutym 2009 roku działając w ramach opisanej w punkcie XXI części dyspozytywnej wyroku, puścił i usiłował puścić w obieg podrobione banknoty (...)

2. jak również błąd w ustaleniach faktycznych, który miał wpływ na treść wydanego orzeczenia a co za tym idzie nieprawidłowe zastosowanie wobec oskarżonego przepisów art. 286 § 1 kk – polegający na przyjęciu, iż oskarżony w czasie opisanym w akcie, doprowadził ustalone dwie osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Komendy Głównej Policji w kwocie 7000 (siedem tysięcy złotych), za pomocą wprowadzenia w błąd co do rodzaju i jakości oferowanego towaru o wadze 1 (jeden) kilogram, poprzez zapewnienie kupujących, że stanowi on amfetaminę o bardzo dobrej jakości, podczas gdy sprzedany produkt nie stanowił wskazanej substancji psychotropowej według ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U Nr 179 poz. 1485 z późn. zm.)

3. co w rezultacie skutkowało naruszeniem przepisów prawa materialnego - wyżej wymienionych przepisów kk przez przyjęcie sprawstwa i winy oskarżonego S. G. (1),

4. rażącą niewspółmierność wymierzonej kary oskarżonemu stanisławowi G. w wysokości 5 lat pozbawienia wolności, podczas gdy dla osiągnięcia celów kary wystarczy jej znacznie niższy wymiar, tym bardziej że nie istnieje niebezpieczeństwo powrotu do przestępstwa oskarżonego,

5. naruszenie przepisów postępowania przez nie zastosowanie się do przepisu 410 kpk a to oddalenie wniosków dowodowych zgłoszonych na rozprawie przez G., w postaci przesłuchania świadków bezpośrednio uczestniczących w zdarzeniu opisanym w pkt.XL części dyspozytywnej wyroku i innych posiadających wiedzę na temat opisanych wyżej okoliczności. Przeprowadzenie dowodów tych miało istotny wpływ na ocenę postępowania oskarżonego a co za tym idzie na treść orzeczenia.

Wniosła ta apelująca:

a) o zmianę zaskarżonego wyroku przez:

- uniewinnienie osk. S. G. od popełnienia przypisanych mu przestępstw;

- względnie – z tzw. ostrożności procesowej – znaczne złagodzenie kar wymierzonych temu oskarżonemu;

b) lub – uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

11. Obrońca osk. M. B. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku polegający na przyjęciu, że:

- oskarżony M. B. (1) w okresie od co najmniej polowy marca 2006 r. do końca czerwca 2006 r. brał udział w działającej od co najmniej początku 2005 r. do dnia 2 września 2009 r. na terenie Republiki Włoskiej, Polski i innych krajów Unii Europejskiej, kierowanej przez R. I. (1) zorganizowanej grupie przestępczej, w której brali udział M. I., A. B. (1), R. B. (1), R. W. (1), T. K. (1), S. G. (1), J. B. (1), W. K., S. B. (1) oraz inne osoby, mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, polegających przede wszystkim na podrabianiu pieniędzy obcych w postaci banknotów (...), ich przechowywaniu oraz puszczaniu w obieg na terenie krajów Unii Europejskiej,

- oskarżony M. B. (1) w okresie od co najmniej połowy marca 2006 r. do końca czerwca 2006 r. na terenie Republiki Włoskiej i innych krajów Unii Europejskiej działając w ramach opisanej w pkt. XLV części dyspozytywnej wyroku zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez R. I. (1) zajmował się puszczaniem w obieg fałszowanych banknotów (...) o nominałach 100 i 50 (...).

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a konkretnie

- art. 6 kpk, art. 2 § 2 kpk, art. 184 § 3 kpk, art. 92 kpk, art. 410 kpk, § 10 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 200 3 r. (Dz. U. 108, poz. 24) w sprawie postępowania o zachowanie w tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości świadka oraz sposobu postępowania z protokołami z zeznań tego świadka na skutek uchylenia zadanych przez obrońcę oskarżonego w piśmie z 28 kwietnia 2011 r. pytań oskarżonego od świadka anonimowego nr 4 jako mogących doprowadzić do ujawnienia jego tożsamości podczas gdy zgodnie z przepisami dotyczącymi przesłuchania świadka anonimowego oraz zasadami procesu karnego Sąd I instancji winien był zadać świadkowi wszystkie sformułowane przez oskarżonego pytania i ewentualnie utajnić tą część protokołu, w której świadek udzielił odpowiedzi mogących narazić na ujawnienie tożsamości świadka, przez co Sąd orzekał w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, a podstawą rozstrzygnięcia nie są prawdziwe ustalenia faktyczne,

- art. 171 § 2 kpk oraz art. 370 § 1 kpk poprzez uniemożliwienie oskarżonemu i jego obrońcy zadawania pytań dodatkowych świadkowi anonimowemu nr 4 po udzieleniu przez niego odpowiedzi na pytania sformułowane na piśmie przed terminem rozprawy, na której został on przesłuchany przez Sąd.

Wniósł ten apelujący:

1) o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie osk . M . B. od przypisanych mu przypisanych mu przestępstw;

2) względnie – o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

12. Obrońca osk. T. I. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, a w szczególności:

- art. 171 § 2 kpk i art. 370 § 1 kpk poprzez pozbawienie stron możliwości zadawania, zarówno bezpośrednio jak i pośrednio, pytań do świadka anonimowego nr 4 po udzieleniu przez niego odpowiedzi, na pytania które zostały w formie pisemnej złożone przez obrońcę przed terminem rozprawy, na której przeprowadzono przesłuchanie świadka anonimowego nr 4,

- 171 § 6 kpk i 184 § 3 zd. 2 kpk, art. 6 ust. 3 d Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 9 Konstytucji RP poprzez uchylenie pytań obrony do świadka anonimowego nr 4, gdyż w ocenie Sądu odpowiedź na nie mogła pozwolić na ustalenie tożsamości świadka, podczas Sąd miał przecież możliwość utajnienia fragmentu odpowiedzi świadka pozwalających na ustalenie jego tożsamości , a odpowiedź na te pytanie pozwalałaby na wyjaśnienie niniejszej sprawy,

- art. 6 oraz art. 7 kpk i 184 § 3 zd. 2 kpk, art. 6 ust. 3 d Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 9 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie oskarżonej i jej obrońcy udziału w przesłuchaniu świadka anonimowego nr 4,

- art. 424 § 1 pkt. 1 i § 2 kpk przez nieodniesienie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia się do tej części zeznań świadka anonimowego nr 4, z której wynikało, że oskarżona przechowywała pieniądze dla R. I. (1) ze strachu, co winno mieć znaczenie dla ustalenia winy oskarżonej, jej stopnia oraz wymiar orzeczonej kary, w wypadku zaś uznania, że okoliczność taka nie miała miejsca (strach przed R. I. (1)), ustalenie takie winno rzutować na ocenę wiarygodności wszelkich zeznań świadka anonimowego,

- art. 6, art. 184 § 2, art. 423, art. 424 kpk, art. 6 ust. 3d Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności w zw. z art. 9 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa do obrony oskarżonej i rzetelnego procesu w wyniku utajnienia przed oskarżoną i jej obrońcę fragmentu uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia,

- art. 2 § 2, art. 4, art. 5 § 2 oraz art. 7 kpk i art. 410 polegającą na naruszeniu zasad obiektywizmu procesowego wyrażającego się w uznaniu winy jak i sprawstwa oskarżonej na podstawie zeznań świadka anonimowego nr 4 i wyjaśnień oskarżonej A. B. (1) podczas gdy oskarżona A. B. (1) w swoich wyjaśnieniach była niekonsekwentna, a ich treść dostosowywała do jej aktualnej sytuacji procesowej i realności zagrożenia dalszego stosowania wobec niej środków zapobiegawczych, zaś weryfikacja prawdziwości zeznań świadka anonimowego nr 4 była niemożliwa z uwagi na uchylenie przez Sąd I Instancji istotnych pytań, na których odpowiedź nie miałaby wpływu na utajnienie tożsamości świadka, zaś miałaby wpływ na ustalenie wiarygodności jego zeznań i dokładniejszego wyjaśnienia okoliczności faktycznych niniejszej sprawy.

Powołując się na powyższe zarzuty wniósł apelujący obrońca o uchylenie zaskarżonego wyroku co do osk. T. I. (1) i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

13. Prokurator zaskarżył wyrok w odniesieniu do wszystkich 13 oskarżonych z tym, że:

a) co do oskarżonych R. I. (1) i A. B. (1) – w zakresie orzeczenia co do kary:

b) co do wszystkich 13 oskarżonych – w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach sądowych.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu oskarżyciel publiczny zarzucił:

1. rażącą niewspółmierność kary grzywny poprzez wymierzenie oskarżonemu R. I. (1) za przestępstwo określone w punkcie III aktu oskarżenia, tj. z art. 310 § 2 kk i art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk i art. 13 § 1 kk w związku z art. 310 § 2 kk w zbiegu z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk – 200 (dwustu) stawek dziennych , przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 100 (stu) złotych (punkt III wyroku), co wynika z niedostatecznego uwzględnienia przez Sąd Okręgowy w Świdnicy wysokiego stopnia społecznej szkodliwości czynu, okoliczności popełnienia przestępstwa, stopnia winy, warunków osobistych sprawcy, celów zapobiegawczych i wychowawczych, które to okoliczności przemawiają za wymierzeniem oskarżonemu surowej kary, a co sprawia, że orzeczona kara nie spełnia w żaden sposób zadań w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej,

2. rażącą niewspółmierność kary łącznej pozbawienia wolności poprzez wymierzenie oskarżonemu R. I. (1) 12 (dwunastu) lat pozbawienia wolności (punkt XLVII wyroku), co wynika z niedostatecznego uwzględnienia przez Sąd Okręgowy w Świdnicy warunków osobistych sprawcy, celów zapobiegawczych i wychowawczych, które to okoliczności przemawiają za wymierzeniem oskarżonemu surowszej kary, co sprawia, że orzeczona kara nie spełnia w żaden sposób zadań w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej,

3. rażącą niewspółmierność kary łącznej pozbawienia wolności poprzez wymierzenie oskarżonej A. B. (1) 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności (punkt XLVII wyroku) oraz kary łącznej grzywny 100 (stu) stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki w kwocie 20 (dwudziestu) złotych (punkt XLVII wyroku), co wynika z niedostatecznego uwzględnienia przez Sąd Okręgowy w Świdnicy warunków osobistych sprawcy, celów zapobiegawczych i wychowawczych, które to okoliczności przemawiają za wymierzeniem oskarżonej surowej kary, a co sprawia, że orzeczona kara nie spełnia w żaden sposób zadań w zakresie prewencji indywidualnej i generalnej.

4. obrazę przepisów postępowania karnego, tj. art. 624 § 1 kpk mającą wpływ na treść orzeczenia, poprzez bezzasadne zwolnienie oskarżonych: R. I. (1), M. I., A. B. (1), R. B. (1), R. W. (1), J. B. (1), T. K. (1), W. K., S. B. (1), S. G. (1), I. I. (1), T. I. (1) i M. B. (1) przez Sąd Okręgowy w Świdnicy (punkt LIII wyroku) zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych i opłat, w sytuacji, gdy brak jest podstaw do uznania, że uiszczeni e ich byłoby dla oskarżonych zbyt uciążliwe ze względu na sytuację majątkową oraz rodzinną bądź aby przemawiały za tym względy słuszności.

W podsumowaniu prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku:

a) co do osk. R. I. (1) przez:

- podwyższenie grzywny wymierzonej w p. III do 360 stawek dziennych po 100 zł. każda,

- podwyższenie kary łącznej pozbawienia wolności do 15 lat;

b) co do osk. A. B. (1) przez podwyższenie łącznych kar:

- pozbawienia wolności – do 9 lat,

- grzywny do 190 stawek dziennych po 20 zł. każda

c) co do wszystkich 13 oskarżonych – przez zasądzenie od nich na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.

Sąd Apelacyjny zważył co następuje

Uwagi wstępne wyjaśniające powody dokonania przez Sąd Apelacyjny ujednoliconej numeracji tomów akt sprawy oraz informacja dotycząca kolejności rozważań nad apelacjami.

Przed podaniem argumentów, leżących u podstaw rozstrzygnięcia Sądu Apelacyjnego, przedstawić należy:

1) powody, dla których ujednolicono numerację tomów akt przedmiotowej sprawy,

2) kolejność rozważania nad poszczególnymi apelacjami.

Ad. 1) Postępowanie przygotowawcze w niniejszej sprawie prowadzone było przez różne organy. Przy końcu śledztwa wprawdzie doszło do połączenia tych postępowań, ale fakt ten nie znalazł odzwierciedlenia w zastosowaniu do poszczególnych tomów akt ujednoliconej numeracji. W momencie wniesienia sprawy do Sądu Okręgowego w Nowym Sączu, zgromadzony materiał dowodowy zawarty był w 45 tomach akt. Miały one jednak rozmaite a przy tym mało zrozumiałą numerację. Mianowicie:

a) część akt miała oznaczenie numerowane cyframi rzymskimi od I – VI. Taką numeracją oznaczono m.in. tom zawierający akt oskarżenia (Tom VI),

b) część akt zaś miała numerację arabską, ale z dodatkowym oznaczeniem literowym. Były m.in. takie sytuacje, że taką samą cyfrą oznaczono 5 tomów sprawy. Przywołać w tym należy przykładowo fakt oznaczenia cyfrą „3” 5 tomów akt tj: 3, 3 „a”, 3 „b”, 3 „c”, 3 „d”.

W następstwie zastosowania takiej niejednolitej numeracji 45 tomów akt wniesionych do Sądu Okręgowego w Nowym Sączu miało numerację:

- 6 tomów od I – VI

- 39 tomów od 1-20, ale z dodatkowymi oznaczeniami literowymi.

Jest więc oczywistym, że w następstwie takiego stanu rzeczy mogło dojść do przypadkowej utraty niektórych z tych tomów. Takie niebezpieczeństwo staje się staje się realne zwłaszcza w chwili obecnej, gdyż ilość tomów uległa zwiększeniu w następstwie postępowania sądowego o 15. Przy tym zauważyć należy, że poczynając od postępowania sądowego tomowi nr VI zawierającemu akt oskarżenia nadano numer 45, chociaż ostatni tom oznaczony cyfrą arabską miał numer 20. Niezależnie od tego dostrzega się, że niektóre z akt nie miały żadnej numeracji i figurowały jako tzw. „załączniki”. Dla uniknięcia więc przypadkowej utraty któregokolwiek tomu akt, a także w celu umożliwienia zainteresowanym śledzenia argumentów przedstawionych w niniejszym uzasadnieniu. Sąd Apelacyjny usystematyzował numerację poszczególnych tomów, podając przy tym także numerację poprzednią, gdyż nią posługiwał się Sąd Pierwszej Instancji zarówno w trakcie rozprawy ujawniając dowody jak i w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Powodem porządkowania numeracji akt był nadto fakt podnoszonych przez osk. R. I. (1) wątpliwości co do tego, czy wszystkie tomy akt były przedmiotem rozważań. Odwołuje się Sąd Apelacyjny m.in. do pytań stawianych przez tego oskarżonego w pismach z 13.04.2012 r., a mianowicie, czy jego wnioski dowodowe zgromadzone m.in. w tomie 3 „d” były przedmiotem ponownej oceny.

O to dane porządkujące numerację akt sprawy:

Aktualna numeracja tomu numeracja poprzednia

1 I

2 1

3 1 A

4 2

5 2 A

6 II

7 III

8 3

9 3 A

10 3 B

11 3 C

11 A 3 D

12 IV

13 V

14 4

15 4 A

16 4 B

17 5

18 5 A

19 5 B

20 6

21 6 A

22 7

23 7 A

24 6 B

25 8

26 8 A

27 8 B

28 8 C

29 9

30 9 A

31 10

32 10 A

33 11

34 11 A

35 12

36 13

37 14

38 20

38 A 19

39 18

40 16

41 17

42 15

43 akta związkowe (9 tomów)

44 załączniki (3 tomy)

45 VI (akt oskarżenia)

46 XLVI

47 XLVII

48 XLVIII

49 XLIX

50 L

51 LI

52 LII

53 LIII

54 odezwa o przesłuchanie

55 II Ko 534/11

56 LIV

57 LV

58 LVI

59 LVII

60 LVIII

Ad 2) Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest 12 apelacji obrońców oskarżonych oraz apelacja prokuratora. Zauważono przy tym, że w apelacjach obrońców sformułowano podobne zarzuty (m. in. pod adresem sposobu przesłuchania jednego ze świadków anonimowych, co do zasadności oddalenia niektórych z dowodów, odnośnie utajnienia części uzasadnienia).

W celu uniknięcia powtarzania tych samych argumentów, będzie wobec tego odwoływał się Sąd Apelacyjny do wcześniejszych fragmentów swego uzasadnienia . Zasadnym wydaje się więc w tej sytuacji przedstawienie kolejności ocenienia poszczególnych apelacji z równoczesnym zasygnalizowaniem przedmiotu tych rozważań. Ułatwi to zadanie nie tylko Sądowi Apelacyjnemu, lecz – jak się wydaje – także stronom procesowym oraz innym uczestnikom niniejszego postępowania karnego. Taki więc jest plan rozważań nad poszczególnymi apelacjami.

I. Rozważania odnoszące się do apelacji obrońcy osk. A. B. (1) (Tom 60, k. 3521 i n.)

1. Co do zarzutu skierowanego pod adresem „utajnienia” fragmentu pisemnego uzasadnienia oraz rzekomego wykorzystania dowodów nieznanych stronom,

2. Ocena zarzutu, jakoby Sąd Okręgowy naruszył zasady zawarte w art. 7 i 410 kpk m.in. na skutek oparcia ustaleń na zeznaniach S. M. (1) (p. II. 1, zarzutów apelacyjnych),

3. Ocena zarzutów skierowanych przeciwko ustaleniom o sprawstwie A. B. (1) w zakresie przypisanych jej przestępstw.

c) ocena zarzutów skierowanych przeciwko ustaleniom o udziale A. B. (1) w zorganizowanej przestępczej (czyn z p. XIV wyroku),

d) argumenty wspierające ustalenia o udziale A. B. (1) w podrabianiu banknotów (...) oraz ich dystrybucji (czyny przypisane w p. XV-XVIII),

e) ocena zasadności zarzutu skierowanego przeciwko ustaleniu, że z wprowadzania do obrotu podrobionych banknotów (...) uczyniła wymieniona oskarżona stałe źródło dochodu (dotyczy czynów z p. XVII i XVIII),

f) ocena zarzutów o charakterze materialno-karnym skierowanych przeciwko rozstrzygnięciom zawartym w p. XV – XVIII zaskarżonego wyroku ze szczególnym uwzględnieniem sugestii, że zachowanie, polegające na „ulepszeniu” podrobionych banknotów, nie wyczerpuje znamion przestępstwa z art. 310 § 1 kk, a także twierdzeń, że zachowania polegające na podrabianiu banknotów i późniejszym ich rozprowadzaniu stanowi jedno przestępstwo wyczerpujące znamiona jedynie art. 310 § 1 kk nie zaś dwa przestępstwa.

4. Okoliczności uzasadniające odpowiedzialność karną A. B. (1) za przestępstwa popełnione na terenie Włoch,

5. Ocena zarzutu, że kary, wymierzone A. B. (1) rażą surowością.

6. Powody nieuwzględnienia zarzutu skierowanego przeciwko orzeczeniu o kosztach nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu.

II. Ocena apelacji wniesionej przez obrońcę osk. R. I. (1) (Tom 59 k. 3498 i n)

1. Rozważania nad wnioskami dowodowymi składanymi przez osk. R. I. (1).

2. Ocena zarzutów skierowanych przez obrońcę osk. R. I. (1) przeciwko sposobowi przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka anonimowego A – 4.

3. Ocena zarzutów skierowanych przeciwko ustaleniom o popełnieniu przez R. I. (1) czynów przypisanych w p. I, II, III, V, i VI wyroku

a) Rozważania odnoszące się do trafności ustaleń o założeniu przez R. I. (1) zorganizowanej grupy przestępczej i kierowaniu nią, zajmującej się głównie podrabianiem i rozprowadzaniem sfałszowanych banknotów (...)

b) Ocena zasadności wniosku apelującego obrońcy o uniewinnienie osk. R. I. (1) od przypisanego mu w p. III wyroku przestępstwa wprowadzenia do obrotu podrobionych banknotów (...)

c) Ocena zasadności zarzutów skierowanych przeciwko skazaniu R. I. (1) za czyn z art. 310 § 1 kk (p. II wyroku)

d) Ocena zarzutów podniesionych przeciwko skazaniu R. I. (2) za przestępstwa przypisane w p. V i VI zaskarżonego wyroku, a skierowane przeciwko wiarygodności dokumentów (czyny z art. 270 i 275 kk)

e) Rozważania nad zasadnością zarzutu skierowanego przeciwko rozstrzygnięciu zawartemu w p. XLVII zaskarżonego wyroku, a więc zapewne co do wymiaru kary łącznej.

III. Rozważania odnoszące się do apelacji obrońcy osk. J. B. (1) (Tom 60 k. 3537-3543).

1. Co do zarzutu obrazy art. 170 kpk z uwagi na oddalenie wniosku o powołanie biegłego z zakresu badania porównawczego pisma.

2. Ocena zarzutów, ze fakt uchylenia przez Sąd Okręgowy niektórych pytań skierowanych do świadka anonimowego A-4 stanowił uchybienie procesowe i naruszał prawa oskarżonego do obrony.

3. Ocena zarzutów skierowanych pod adresem skazania J. B. (1) za czyn z art. 310 § 1 kk – tj. za fałszowanie (...) (p. XXVII wyroku).

4. Rozważania nad argumentami skierowanymi przeciwko ustaleniom o przynależności J. B. (1) do zorganizowanej grupy przestępczej (p.XXVI).

5. Ocena kary łącznej wymierzonej J. B. (1) (p. XLVII wyroku).

IV. Ocena apelacji obrońcy osk. M. I. (Tom 59 k. 3477-3488).

1. Co do zarzutu skierowanego pod adresem sposobu przesłuchania świadka anonimowego Nr 4.

2. Ocena zarzutu skierowanego przeciwko ustaleniom o udziale M. I. w grupie przestępczej, kierowanej przez R. I. (1) (czyn z p. VII wyroku).

3. Rozważania nad zarzutem, że bezzasadnie przypisano M. I. udział we wprowadzeniu do obrotu podrobionych (...) (zachowania przypisane w p. VIII i IX wyroku).

4. Ocena argumentów skierowanych przeciwko orzeczeniom zawartym w p. X-XIII zaskarżonego wyroku.

5. Argumenty uzasadniające wymiar kary łącznej pozbawienia wolności co do M. I..

V. Ocena apelacji obrońcy osk. R. W. (1) (Tom 59 k. 3482-3499)

1. Ocena argumentów podniesionych przeciwko ustaleniom o udziale R. W. (1) w strukturach zorganizowanej grupy przestępczej założonej i kierowanej przez R. I. (1) (p. XXIII).

2. Ocena zarzutów skierowanych pod adresem rozstrzygnięcia zawartego w p. XXIV wyroku, dotyczącego udziału R. W. (1) we wprowadzeniu do obrotu w latach 2005-2009 podrobionych (...) łączącego się z oszukiwaniem nabywców.

3. Rozważania odnoszące się do zarzutów skierowanych pod adresem rozstrzygnięcia zawartego w p. XXV wyroku tj. odnoszącego się do wprowadzania przez R. W. (1) do obrotu podrobionych (...) bez równoczesnego oszukiwania nabywców.

4. Ocena argumentów skierowanych przeciwko uznaniu zachowań opisanych w p. XXIV i XXV wyroku za dwa odrębne przestępstwa, a także ocena kar łącznych wymierzonych R. W. (1) (p. XLVII).

VI. Ocena apelacji obrońcy osk. W. K. (Tom 59 k. 3495 i n.).

VII. Rozważania odnoszące się do apelacji obrońcy osk. T. K. (1) (Tom 59 k. 3505 i n.).

1. Uwagi ogólne co do zasadności tej apelacji.

2. Ocena argumentów skierowanych przeciwko ustaleniom o przynależności T. K. (1) do zorganizowanej grupy przestępczej (p. XXVIII wyroku).

3. Ocena argumentów skierowanych przeciwko ustaleniom co do rozmiarów działalności przestępczej T. K. dotyczącej wprowadzenia do obrotu podrobionych (...) (p. XXIX).

4. Rozważania nad zarzutami obrońcy T. K. skierowanymi przeciwko rozstrzygnięciom zawartym w p. XXX, XXXI i XXXII zaskarżonego wyroku.

5. Uzasadnienie wymiaru kary łącznej co do T. K..

VIII. Ocena apelacji obrońcy osk. S. B. (1) (Tom 59 k. 3515).

1. Ocena zarzutów skierowanych przeciwko ustaleniom o udziale S. B. (1) we wprowadzeniu w dniach 10 i 12 lutego 2009 r. w R., Z. i J. do obrotu podrobionych (...) oraz co do kary orzeczonej za ten czyn (p. XXXVII wyroku).

2. Ocena zarzutów skierowanych przeciwko ustaleniom o przynależności S. B. do zorganizowanej grupy przestępczej R. I. (1) (czyn z p. XXXVI wyroku).

IX. Rozważania dotyczące apelacji obrońcy osk. R. B. (1) (Tom 59 k. 3518 i n.).

1. Ocena zarzutów skierowanych przeciwko rozstrzygnięciu zawartemu w p. XX (czyn z art. 258 § 1 kk),

2. Ocena argumentów skierowanych przeciwko ustaleniom o udziale R. B. (1) w aktach sprzedaży podrobionych (...) od 10-12.02.2009 r. w Kantorach w R., Z. i J. (p. XXI).

3. Ocena zarzutu skierowanego przeciwko karom wymierzonym R. B. za przestępstwo z p. XXII wyroku.

4. Ocena kar łącznych wymierzonych R. B. (1) oraz przedstawienie argumentów na uzasadnienie stanowiska, że zachowania opisane w p. XXI i XXII wyroku stanowią 2 odrębne przestępstwa.

X. Rozważania dotyczące apelacji obrońcy osk. S. G. (1) (Tom 60 k. 3545-3550).

1. Ocena zarzutu procesowego skierowanego przeciwko oddaleniu wniosku dowodowego o przesłuchanie 4 świadków.

2. Rozważania nad zarzutem, skierowanym przeciwko ustaleniu o przynależności S. G. do grupy przestępczej R.I. (czyn z p. XXXVIII).

3. Ocena argumentów, skierowanych przeciwko ustaleniom o oszukańczej sprzedaży przez S. G. 1 kg produktów o nazwie (...) za 7000 zł. z zapewnieniem, że jest to amfetamina.

4. Ocena apelacji skierowanej przeciwko ustaleniom o popełnieniu przez S. G. przestępstwa przypisanego w p. XXXIX (puszczenie w obieg podrobionych banknotów 50 i 100 (...) oraz pomoc do zbycia 87 podrobionych (...) o nominałach po 100 (...).

5. Ocena zasadności zarzutu skierowanego pod adresem kar, wymierzonych S. G..

XI. Rozważania odnoszące się do apelacji obrońcy osk. M. B. (1) (Tom 60 k. 3552-3556).

1. Ocena zasadności zarzutów procesowych, sformułowanych pod adresem zaskarżonego wyroku (p. 2 apelacji).

2. Ocena zarzutu skierowanego pod adresem ustaleń o przynależności osk . M . B. do grupy przestępczej R. I. (1) (czyn z p. XLV).

3. Ocena zarzutu skierowanego pod adresem ustaleń o udziale M. B. w puszczeniu w obieg podrobionych (...) (p. XLVI wyroku).

4. Uzasadnienie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności.

XII. Ocena argumentów zawartych w apelacji osk. T. I. (1) (T. 60 k. 3558-3567).

1. Ocena zasadności zarzutów procesowych, skierowanych przeciwko sposobowi procesowania Sądu Okręgowego.

2. Ocena argumentów skierowanych przeciwko karze wymierzonej T. I. (1).

XIII. Ocena apelacji prokuratora.

XIV. Uzasadnienie orzeczenia o kosztach procesu za postępowanie apelacyjne.

I. Rozważania odnoszące się do apelacji obrońcy A. B. (1) (Tom 60 k. 3521 i n.).

Apelację wymienioną w tytule rozważono w pierwszej kolejności, albowiem jej Autor (a także obrońca osk. T. I. (1)) podnosi zarzut, którego uwzględnienie, łączyłoby się z koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku nie tylko co do tych 2 apelujących, lecz również co do wszystkich oskarżonych (dyrektywa z art. 440 kpk). Mianowicie zarzucił obrońca osk. A. B. (1), jakoby Sąd Okręgowy „ odmówił stronom, obrońcom dostępu do części …… uzasadnienia wyroku” (cytat ze strony 3 apelacji k. 3523 Tom 60). Podobny zarzut postawił, jak to już wyżej zasygnalizowano, obrońca osk. T. I. (1), sugerując, iż naruszono prawo do obrony tej oskarżonej cyt: „ w wyniku utajnienia przed oskarżoną i jej obrońcą fragmentu uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia” (cytat z apelacji obrońcy T. I. (1) T.60 k. 3559). Zarzutu tego nie podzielono, chociaż sposób procedowania Sądu Okręgowego w zakresie obowiązku poinformowania stron o możliwości zapoznania się z tym niejawnym fragmentem uzasadnienia nie w pełni odpowiada treści art. 16 kpk.

W apelacji swej obrońca osk. A. B. (1) sformułował nadto szereg innych zarzutów pod adresem zaskarżonego wyroku. Spośród nich podzielono jedynie ten który został skierowany przeciwko karze, zaś pozostałe uznano za niezasadne. Na uzasadnienie swego rozstrzygnięcia przedstawia Sąd Apelacyjny następujące argumenty.

1. co do zarzutu skierowanego pod adresem „utajnienia” fragmentu pisemnego uzasadnienia wyroku oraz co do zarzutu rzekomego wykorzystania przez Sąd dowodów nieznanych stronom (zarzut II ust. 2).

A. Z treści pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że pewne jego fragmenty zostały utajnione (patrz: zapisy zawarte na stronach 47 i 52 uzasadnienia). Nie ma jednak racji apelujący obrońca osk. A. B. (1), gdy sugeruje, iż doszło w ten sposób do cyt. „ odmówienia stronom, obrońcom lub pełnomocnikom dostępu do części uzasadnienia” (cytat ze strony 10 apelacji k. 3530 T.60). Stwierdzenie powyższe nie oznacza, że sposób procedowania Sądu Okręgowego w tym częściowo niejawnym uzasadnieniem był dla stron w pełni zrozumiały. Przypomnieć należy, że w takiej sytuacji procesowej z jaką mamy do czynienia winien Sąd:

1) doręczyć stronom tzw. „ jawną” część pisemnego uzasadnienia,

2) i ponadto doręczyć tym stronom zawiadomienie, że część uzasadnienia sporządzono z wyłączeniem jawności (art. 100 § 5 kpk).

Sąd Okręgowy zapewne uznał, iż drugie z tych doręczeń „zawiadomienia” zrealizował zamieszczając stosowne wzmianki w „ jawnej” części pisemnego uzasadnienia (strony: 47 i 52 uzasadnienia). Treść apelacji obrońców oskarżonych A. B. (1) i T. I. (1) a także oświadczenia oskarżonych i obrońców składne w trakcie rozprawy apelacyjnej, odbytej 26.04.2012 r. świadczą, ze zarówno oskarżeni jak i ich obrońcy nie mieli świadomości, że mają prawo zapoznania się z tą tzw. ” utajnioną” częścią uzasadnienia (patrz: protokół rozprawy apelacyjnej z dnia 26.04.2012 r. Tom 61 k. 3813-3814). O tym zaś, że takie prawo mają, świadczy m.in. treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4.05.2006 r. (OSNKW 2006/9/81).

Sąd Apelacyjny jest świadom, iż w istniejącej sytuacji procesowej zarówno oskarżeni jak i ich obrońcy mogli nie zrozumieć stanowiska Sądu Okręgowego i a więc nie wiedzieć, że przysługuje im prawo zapoznania się z tą tzw. „ niejawną” częścią uzasadnienia, zwłaszcza, że Sąd Okręgowy nie poinformował ich o przysługującym prawie zapoznania się z tym fragmentem pisemnego uzasadnienia, chociaż informacja taka byłaby pożądana (patrz: nakaz z art. 16 kpk). W tej sytuacji podjęto decyzję o stworzeniu stronom, w trakcie postępowania apelacyjnego, warunków do zaznajomienia się z tym tzw. „ utajonym” fragmentem uzasadnienia, Zaproponowano przy tym dwie możliwości realizacji powyższego uprawnienia tj.przez:

a) zwrot sprawy Sądowi Okręgowemu w celu doręczenia stronom zawiadomienia, iż część uzasadnienia sporządzono z wyłączeniem jawności, stwarzając tym samym możliwość zapoznania się z tym fragmentem pisemnych motywów wyroku oraz stworzenie tym samym warunków do wniesienia „nowej” apelacji lub uzupełnienia tej wcześniej sporządzonej.

b) lub umożliwienie oskarżonym i ich obrońcom zapoznania się z tą częścią uzasadnienia w Kancelarii tajnej Sądu Apelacyjnego. Oskarżeni i ich obrońcy oraz prokurator wypowiedzieli się za zastosowaniem tego drugiego wariantu (patrz: k. 3814 verte Tom 61). Sąd Apelacyjny podzielił to stanowisko, uznając, że nie ograniczy uprawnień procesowych stron a jednocześnie przyspieszy tok postępowania apelacyjnego. Uznano, że w ciągu 1 miesiąca i 4 dni strony będą miały pełną możliwość realizacji swych uprawnień procesowych wynikłych na tle „ utajnienia” części pisemnego uzasadnienia. Przy podejmowaniu takiej decyzji nie było objętym i to, że ten niejawny fragment uzasadnienia odnosił się do kwestii o drugorzędnym znaczeniu. Zważyć bowiem należy, że kwestie rozmów telefonicznych prowadzonych na tle sprzedaży tzw. „ amfetaminy” oraz związanych ze sprzedażą 87 „ fałszywych” (...) przez R. B. (1) nie miały szczególnie istotnego znaczenia w sprawie ( szerzej na ten temat w dalszych fragmentach uzasadnienia, poświęconych apelacjom innych oskarżonych, a dotyczących poszczególnych stanów faktycznych związanym ze sprzedażą fałszywych (...)).

W podsumowaniu więc stwierdzić należy, że sposób procedowania Sądu Okręgowego związany z „ utajnieniem” części pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie w pełni odpowiadał wskazaniom zawartym w art. 100 § 5 i art. 16 kpk, ale niedociągnięcia te skonwalidowano w trakcie postępowania apelacyjnego. W trakcie rozprawy apelacyjnej w dniu 30.05.1021 r. strony oraz obrońcy oskarżonych mieli możliwość uzupełnienia wystąpień o argumenty wynikające z zapoznania się z tę „niejawną” częścią uzasadnienia. Jest znamiennym, iż w wystąpieniach tych nie powtarzali już apelujący zarzutu co do „ utajnienia” części uzasadnienia.

B. We wskazanym w tytule punkcie apelacji zarzucił nadto obrońca osk. A. B. (1), jakoby Sąd Okręgowy dopuścił się rażącej obrazy przepisów procesowych cyt. „ poprzez wykorzystanie w niniejszej sprawie dowodów nieznanych stronom” (cytat z p. II ust. 2 zarzutów apelacji – strona 2). Zarzut ten jest, w odróżnieniu od poprzedniego omówionego, bezpodstawny i to w stopniu oczywistym. Przecież w żadnym fragmencie apelacji nie wskazano, by podstawą ustaleń był jakikolwiek dowód nie przeprowadzony przez Sąd. Nie sposób przy tym przyjąć, aby pod pojęciem „ dowodów nieznanych stronom” miał apelujący na uwadze zeznania 4 świadków anonimowych. Instytucja tzw. świadka anonimowego przewidziana jest przecież w kodeksie postępowania karnego (art. 184 kpk).

Dowody te ustanowiono w niniejszej sprawie w sposób przewidziany w/w przepisie, jak również ich przesłuchanie odbyło się zgodnie ze wskazaniami zawartymi w kpk. To prawda, że strony nie poznały danych tych osób, lecz taka anonimizacja należy do istoty instytucji świadka anonimowego. Skoro więc zważy się, że w apelacji nie wskazano żądnych innych okoliczności, które mogłyby wspierać zarzut „ wykorzystania dowodów nieznanych stronom”, to zarzut ten uznano za bezpodstawny w stopniu oczywistym.

2. ocena zarzutu jakoby Sąd Okręgowy naruszył zasady zawarte w art. 7 i 410 kpk m.in. na skutek oparcia ustaleń na zeznaniach świadka S. M. (1) (p. II 1 zarzutów apelacyjnych).

Zarzut ten chybiony jest i to w stopniu oczywistym. Należy podnieść, że S. M. (1) to funkcjonariusz policji, przeprowadzający czynności śledcze w niniejszej sprawie w tym m.in. polegające na przesłuchaniu oskarżonych (wcześniej występujących w charakterze podejrzanych). W apelacji sugeruje się, jakoby sposób tych przesłuchań nie odpowiadał standardom przewidzianym w kpk. Wg. obrońcy osk. A. B. (1) cyt. „ przeważająca część treść jej wyjaśnień z postępowania „ przygotowawczego została na niej wymuszona przez przesłuchujących ją i straszących funkcjonariuszy, stąd złożone przez nią wyjaśnienia na rozprawie różniły się od tych składnych wcześniej w prokuraturze” (cytat z k. 8 apelacji, k. 3528 akt Tom 60). Zarzut ten nie ma żadnego wsparcia w materiale sprawy, w tym zwłaszcza w protokole rozprawy z dnia 9 maja 2011 r. gdy przesłuchano Sł. M. (k. 2441-2443 Tom 52). To prawda, że A. B. (1) zadała wymienionemu policjantowi pytanie: „ czy świadek pamięta jak ją straszył, czy mówił, że jak się przyzna to wróci szybko do dzieci, że będzie długo siedzieć” (k. 2443). Zanim świadek S. M. udzielił odpowiedzi na to pytanie, Sąd Okręgowy zwrócił się do A. B. (1), aby wyjaśniła co rozumie pod pojęciem „ straszenia”. W odpowiedzi oskarżona ta podała, że cyt: „ odnosiło się to do tego, że świadek mówił jaką karą są zagrożone zarzucone mi czyny. Mówił, że grozi mi kara pozbawienia wolności. Ja wyczułam w stosunku do mnie nienawiść. Mogło być tak, że je potwierdziłam, że R. I. (1) mnie pobił” (cytat z k. 2443 Tom 52). W apelacji zarzuca się, iż po cytowanym oświadczeniu A. B. (1) cyt: „ Sąd nie uchylił pytania zadanego świadkowi”. To prawda, że Sł. M. nie został zobowiązany przez Sąd, aby odnieść się do sugestii A. B. (1). Ale też stwierdzić należy, iż po uzupełniających informacjach tej oskarżonej odebranie oświadczenia od wymienionego funkcjonariusza CBŚ było zbędne. Nie są bowiem „ wymuszeniem wyjaśnień” wcześniejsze informacje przesłuchujących śledczych co do tego jakiego rodzaju czyn zarzuca się podejrzanemu, w tym, i przewidziana kara grożąca za to przestępstwo. Nie są również bezprawnymi informacje, że określona postawa sprawcy w trakcie postępowania karnego może mieć pozytywny wpływ na wymiar kary. Co więcej – Sąd Apelacyjny prezentuje pogląd, że podawanie takich informacji należy do obowiązku organów procesowych wynikających m.in. z treści art. 16 kpk.

W miejscu zauważyć należy, że podobne zarzuty formułowali pod adresem sposobu prowadzenia śledztwa także inni apelujący. Sugerowali przy tym, że te wyjaśnienia, jakie składali oskarżeni przyznający się do winy, nie mogą być podstawą ustaleń. Na poparcie tych zarzutów nie przedstawiono jednak racjonalnych argumentów. Wszystkie one sprowadzały się bowiem do sugestii, że bezprawne są działania przesłuchujących, polegające na wyjaśnieniu podejrzanym ich sytuacji prawnej. Wobec tego jeszcze raz powtórzyć należy pogląd Sądu Apelacyjnego, że tego rodzaju informacje stanowią realizację nakazu wynikającego z treści art. 16 kpk.

3. ocena zarzutów skierowanych przeciwko ustaleniom o sprawstwie A. B. (1) w zakresie przypisanych jej przestępstw w p. XIV – XVIII wyroku.

Sąd Okręgowy uznał A. B. (1) za winną popełnienia 6 przestępstw, a mianowicie:

a) udziału w latach 2005 – 2.09.2009 r. w zorganizowanej grupie przestępczej zajmującej się fałszowaniem (...) oraz ich dystrybucją tj. czynu z art. 258 § 1 kk – p. XIV części dyspozytywnej wyroku,

b) współudziału w fałszowaniu (...) na przestrzeni 6 miesięcy w latach 2005 – 2006 tj. zbrodni z art. 310 § 1 kk w zw. z art. 65 kk – p. XV części dyspozytywnej wyroku,

c) udziału w fałszowaniu (...) w okresie od lipca 2008 r. do lutego 2009 r. tj. zbrodni z art. 310 § 1 kk w zw. z art. 65 kk – p. XVI wyroku,

d) współudziału we wprowadzeniu sfałszowanych (...) do obrotu przez okres 6 miesięcy w latach 2005/2006, łączącego się z równoczesnym oszukiwaniem osób, którym banknoty te przekazywano co do ich autentyczności

tj. czynu z art. 310 § 2 kk i art. 286 § 1 kk w zw. z ar. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk - p. XVII wyroku,

e) współudziału we wprowadzeniu w latach 2005 do 2.09.2009 r. do obrotu sfałszowanych banknotów (...), ale nie wiążącego się z oszukiwaniem nabywców co do ich autentyczności

tj. czynu z art. 310 § 2 kk w zw. z art. 65 kk – p. XVIII wyroku,

f) udzielenia pomocy R. I. (1) w uzyskaniu dwóch paszportów w Ambasadzie RP w R., zawierających nieprawdziwe dane, w związku ze złożeniem przez nią fałszywych oświadczeń co do osoby R. I. (1) tj. czynu z art. 233 § 1 i 6 kk oraz art. 272 kk i art. 273 kk w zw.z art. 11 § 2 kk i art. 65 kk – p. XIX wyroku.

Z treści apelacji trudno zorientować się, które z tych ustaleń Sądu Okręgowego nie są kwestionowane. W sposób oczywisty wynika bowiem, że obrońca A. B. (1) nie kwestionuje winy tej oskarżonej w zakresie czynu przypisanego w p. XIX tj. zachowań związanych z „wyłudzeniem” w Ambasadzie Polskiej w (...) paszportów dla osk. R. I. (1). Równie jednoznaczne jest stanowisko tego apelującego odnośnie kwestionowania ustaleń o winie A. B. (1) w zakresie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej (patrz: zarzut opisany w p. III ust. 1 apelacji), a także co do czynów opisanych w p. XV i XVI, gdyż prezentuje on pogląd, iż tzw. „ ulepszenie” podrobionych banknotów nie wyczerpuje znamion przestępstwa z art. 310 § 1 kk (patrz: zarzut przedstawiony w p. I apelacji). W konsekwencji domaga się on zmiany wyroku w tej części przez uniewinnienie A. B. (1) od czynów przypisanych jej w p. XIV, XV i XVI części dyspozytywnej (wnioski zawarte na 6 stronie apelacji).

Co do ustaleń odnośnie dwóch pozostałych czynów tj. z p. XVII i XVIII wyroku , przypisanych tej oskarżonej, apelujący obrońca także zgłasza pewne zastrzeżenia. Mianowicie domaga się, aby czyn opisany w p. XVII potraktować jako cyt. „ przypadek mniejszej wagi” (a więc wyczerpujący znamiona art. 310 § 3 kk zaś czyn z p. XVIII uznać za działanie cyt. „ co najwyżej w zjawiskowej formie pomocnictwa do przestępstwa i zastosowanie kwalifikacji z art. 310 § 2 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 65 § 1 kk” (cytaty ze strony 6 apelacji).

Niezależnie od powyższego kwestionuje ten apelujący ustalenia o uczynieniu sobie przez oskarżoną z prowadzonego procederu „ stałego źródła dochodu” (patrz: zarzut z p. III ust. 2 apelacji).

Przy ocenie zakresu tej apelacji nie może być jednak pomijana także postawa A. B. (1). W trakcie rozprawy oskarżona ta przyznała się jedynie do udziału w „wyłudzeniu” paszportów dla R. I. (1). Zaprzeczyła natomiast udziałowi w zorganizowanej grupie przestępczej jak i do jakichkolwiek przedsięwzięć związanych z podrabianiem (...) (a więc kwestionuje winę co do czynów z p. XIV – XVI tak jak i jej obrońca), ale nadto nie przyznała się do udziału w rozprowadzaniu podrobionych (...). W tym zakresie jej stanowisko odbiega wiec od prezentowanego przez apelującego obrońcę (patrz: wyżej treść stanowiska obrońcy osk . A . B., a także wyjaśnienia tej oskarżonej składane w trakcie rozprawy Tom 51 k. 2172 – 2173 oraz pisemne oświadczenia Tom 52 k. 2437).

Przy takiej postawie osk. A. B. (1), poddano ocenie trafność ustaleń o jej winie nie tylko w zakresie tych 3 czynów przypisanych w p. XIV, XV i XVI, które są wprost kwestionowane w apelacji obrońcy, lecz nadto i co do 2 pozostałych, które w apelacji kwestionowane są jedynie w niewielkim stopniu (dotyczy czynów z p. XVII i XVIII).

3a) ocena zarzutów skierowanych przeciwko ustaleniom o udziale A. B. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej założonej i kierowanej przez R. I. (1), zajmującej się przede wszystkim fałszowaniem (...) i ich rozprowadzaniem (czyn przypisany w p. XIV wyroku)

1. Na wstępie stwierdzić należy, że ocena argumentów obrońcy osk. A. B. (1), skierowanych przeciwko skazaniu tej oskarżonej za przestępstwo z art. 258 § 1 kk, była utrudniona z powodu niejednoznacznego stanowiska tego apelującego. Mianowicie z jednej strony zarzuca on iż cyt. „ A. B. (1) nigdy nie godziła się na uczestnictwo w jakiekolwiek grupie, a tym bardziej na popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa” (cytat ze strony 10 apelacji). Z powyższego wynika więc, że obrońca neguje udział wymienionej oskarżonej w jakiejkolwiek działalności przestępczej. Cytowane wcześniej zdanie nie koresponduje jednak z następczym, z którego wynika , że A. B. (1) uczestniczyła w popełnianiu przestępstw z tym, że cyt. „ do wszystkich działań została zmuszona przez oskarżonego R. I. (1) siła, bądź też poprzez stosowany wobec niej psychiczny terror” (cytaty ze stron 10 i 11 apelacji k. 3530 i 3532), Całościowa interpretacja tej apelacji zdaje się świadczyć, iż obrońca wymienionej oskarżonej generalnie neguje jej udział w jakichkolwiek przejawach przestępczej działalności, w tym zwłaszcza aby uczestniczyła w grupie przestępczej. Ewentualnie natomiast odosobnione akty udziału w przestępstwach miały być rezultatem cyt. „zmuszania przez oskarżonego R. I. (1) siła bądź przez terror psychiczny”. Poglądu tego nie podzielono. Pomija Sąd Apelacyjny fakt, że wersja przedstawiona wyżej odbiega od prezentowanej przez samą osk. A. B. (1), Zważyć przecież należy, że w trakcie rozprawy kategorycznie zaprzeczyła ona aby cokolwiek wiązało ją z podrabianiem (...) i wprowadzaniem ich do obrotu (co już wcześniej sygnalizowano w p. 3). Z wyjaśnień składanych w śledztwie także nie wynika, aby jej udział w działalności przestępczej wiążącej się z fałszowaniem i dystrybucją fałszywych (...) był wynikiem zmuszenia przez osk . R . I.. Co prawda wyjaśnia ona o aktach przemocy wymienionego konkubenta stosowanych wobec niej a także i innych osób, zajmujących się dystrybucją fałszywych (...). Z wyjaśnień tych nie wynika jednak by jej udział w tego rodzaju przestępczej działalności, był wynikiem bezprawnego zmuszenia. W samej zaś rzeczy, powtórzyć należy stanowisko wyrażone na wstępie niniejszego fragmentu uzasadnienia, iż Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do podważenia ustaleń, zawartych w zaskarżonym wyroku, co do udziału A. B. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej, założonej i kierowanej przez R. I. (1) a zajmującej się głównie podrabianiem (...) oraz wprowadzaniem podrobionych (...) do obrotu. Na uzasadnienie swego stanowiska przedstawia Sąd argumenty potwierdzające poniższe ustalenia:

1) po pierwsze, że trafne jest stanowisko Sądu Okręgowego o funkcjonowaniu w latach 2005 do września 2009 r. na terenie Włoch, Polski i innych Krajów Europy zorganizowanej grupy przestępczej, o której mowa w zdaniu poprzednim,

2) po drugie – zasadne są także ustalenia o przynależności A. B. (1) do w/w zorganizowanej struktury przestępczej;

3) po trzecie – o braku podstaw do podzielenia poglądu apelującego obrońcy, jakoby A. B. (1) należało uniewinnić od zarzucanych czynów (w tym i przynależności do grupy przestępczej), gdyż do czynów tych miała być rzekomo zmuszana bezprawnymi działaniami R. I. (1).

Ad. 1) Sąd Apelacyjny zaakceptował ustalenia o funkcjonowaniu w latach 2005 do 2 września 2009 r. na terenie Włoch, Polski i innych Krajów Unii Europejskiej zorganizowanej grupy przestępczej, założonej i kierowanej przez R. I. (1), a zajmującej się głównie podrabianiem banknotów (...) oraz wprowadzaniem takich sfałszowanych (...) do obrotu. Zauważyć w tym miejscu należy, że obrońca osk. A. B. (1) nie kwestionuje tych ustaleń (przeczy jedynie, by wymieniona oskarżona w tej grupie brała udział). Zwalnia to Sąd Apelacyjny od obowiązku przedstawienia w tym fragmencie uzasadnienia argumentów wspierających powyższe ustalenie. Kwestia ta będzie ponadto przedmiotem szerszych rozważań, gdy oceniana zostanie apelacja obrońcy osk. R. I. (1). Te następne fragmenty uzasadnienia stanowią wobec tego uzupełnienie niniejszej części pisemnych rozważań Sądu Apelacyjnego.

Ad. 2) Jak to już wyżej zasygnalizowano apelujący obrońca osk. A. B. (1) nie kwestionuje istnienia we Włoszech zorganizowanej grupy przestępczej założonej i kierowanej przez R. I. (1), ale podważa ustalenia o udziale w tej grupie wymienionej oskarżonej. Mianowicie wywodzi, że cyt. „ do zaistnienia przestępstwa stypizowanego w art. 258 § 1 kk niezbędnym jest co najmniej, aby sprawca miał świadomość istnienia grupy, akceptował jej cele i co najmniej godził się na ich przestępczą realizację, a A. B. (1) nigdy nie godziła się na jakiekolwiek przestępcze działania” (cytat z apelacji strona 3 – k. 3523 Tom 60). Zarzuty ten jest niezasadny. Analiza pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a ponadto głównie analiza zgromadzonego materiału dowodowego świadczy, że A. B. (1) miała pełną świadomość uczestnictwa w przedmiotowej grupie przestępczej, a co więcej należała do osób aktywnie w niej działających przez cały okres 5 lat jej funkcjonowania.

Świadczą o tym:

a) wyjaśnienia tej oskarżonej,

b) wyjaśnienia oskarżonych T. K., I. I. (1), W. (...).B.,

c) zeznania świadka anonimowego nr 4.

Ad. a) W trakcie rozprawy A. B. (1) wprawdzie nie przyznała się do udziału w zorganizowanej grupie przestępczej jak również do jakichkolwiek związków z fałszowaniem i rozprowadzaniem podrobionych banknotów (...). Sąd Okręgowy trafnie jednak dostrzegł, że jej postawa z rozprawy diametralnie odbiega od prezentowanej w śledztwie. Wówczas przecież przyznawała się i to niejednokrotnie do wszystkich zarzucanych przestępstw, w tym i przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez R. I. (1). Zważyć należy, że była ona w szczególnie bliskich relacjach z przywódcą tej grupy jako jego konkubina a przy tym matka dziecka urodzonego z tego związku. W trakcie wyjaśnień składanych 2 listopada 2009 r., 23 listopada 2009 r. i 11 grudnia 2009 r. a także 16 lipca 2010 r. a więc na przestrzeni 8 miesięcy opisywała ona zarówno zasady funkcjonowania przedmiotowej grupy jak i swoją rolę odgrywaną w tej grupie (patrz: wyjaśnienia A. B. zawarte m. in. w tomach 20 i 21 – wg kolejności nadanej przez Sąd Apelacyjny). W tym miejscu wyjaśnić należy, że oskarżyciel publiczny zamieścił kopie wyjaśnień tej oskarżonej (a także innych osób) w wielu tomach akt. Stąd też Sąd Apelacyjny będzie odwoływał się do dat składania wyjaśnień przez poszczególnych oskarżonych a także dat składania zeznań przez przywołanych w uzasadnieniu świadków.

Wracając do meritum sprawy, stwierdzić należy,

że Sąd Okręgowy miał wszelkie podstawy, by uczynić podstawą ustaleń te wyjaśnienia, jakie składała A. B. (1) w trakcie śledztwa. Trudno bowiem dać wiarę jej sugestiom, jakoby przez tak długi czas, gdy była przesłuchiwana w śledztwie, znajdowała się w stanie o jakim sugerowała przed Sądem Okręgowym. W tym miejscu zauważyć równocześnie należy, że w poprzednich fragmentach uzasadnienia odniesiono się do zarzutu apelującego obrońcy dotyczącego rzekomych mankamentów w sposobie prowadzenia śledztwa. W konsekwencji, Sąd Apelacyjny zaakceptował stanowisko, iż wyjaśnienia A. B. (1), składane w śledztwie mogą być podstawą ustaleń co do jej przynależności do zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się podrabianiem Euro i wprowadzaniem tych sfałszowanych banknotów do obrotu. Przecież oskarżona ta podała m.in. takie okoliczności jak”:

1. nazwiska osób z Polski (głównie z P.) zajmujących się rozprowadzaniem podrobionych Euro,

2. źródło zaopatrywania się przez R. I. (1) w podrobione Euro ( (...) z N.),

3. przedstawiła organizatorską rolę R. I. (1) w grupie, wskazując m.in. że:

a) oskarżony ten instruował członków grupy jak mają rozprowadzać podrobione Euro oraz jak mają się zachować w razie zatrzymania gdyby ujawniono, że wprowadzony do obrotu banknot jest sfałszowany,

b) wprowadził szczególne zasady zaopatrywania się w podrobione banknoty zabezpieczające przed dekonspiracją:

- R. I. (1) telefonicznie zamawiał w N. sfałszowane banknoty, ale ich nie odbierał,

- do N. jechały po te banknoty 2 grupy osób (jedna osoba udawała się po banknoty, ale przekazywała je innemu), następnie część uczestników tego przedsięwzięcia wracała samochodem, a osoba z fałszowanymi pieniędzmi – pociągiem,

c) oskarżony ten „ zorganizował” także sposób przechowywania podrobionych banknotów (poza miejscem swego zamieszkania – konkretnie u I. I. (1) i T. I. (1), które pracowały we Włoszech), a nadto system rozprowadzania tych banknotów (określone osoby miały obowiązek rozliczania się codziennie z ilości „ rozprowadzonych” fałszywych Euro za co otrzymywały określone wynagrodzenie (5 Euro za 50 sfałszowany banknot oraz 10-12 Euro – za wprowadzony do obrotu fałszowany banknot 100 Euro).

d) R. I. (1) zorganizował także system „ ulepszenia” sfałszowanych Euro, angażując do tej roli m. in. J. B. (1) – plastyka z zawodu.

Oskarżona A. B. przyznała przy tym, że w/w przedsięwzięciach aktywnie uczestniczyła zajmując się m.in.

- odbiorem sfałszowanych Euro w N.,

- rozprowadzaniu tych podrobionych Euro,

- „ ulepszaniem” Euro.

Choćby więc na podstawie takich wyjaśnień miał Sąd Okręgowy wszelkie podstawy do ustalenia, że wymieniona oskarżona uczestniczy w strukturze organizacyjnej będącą zorganizowaną grupą przestępczą w rozumieniu art. 258 kk.

Ad. b) Już wyżej wskazano jednak, że podstawą tych ustaleń były także wyjaśnienia innych oskarżonych. Odwołuje się Sąd Apelacyjny w tym względzie do wyjaśnień I. I. (1), T. K. (1), W. K. i J. B. (1). Wymienione osoby to także członkowie grupy przestępczej kierowanej przez R. I. (3) ( z wyłączeniem I. I. (1)). Wprawdzie nie znali oni całego zakresu przestępczej działalności A. B. (1) (co jest zrozumiałe z uwagi na rodzaj roli jaką odgrywali przy fałszowaniu (...) i wprowadzaniu ich do obrotu), ale z opisu dostrzeżonych przez nich przestępczych zachowań tej oskarżanej, wynika, iż była ona ważną osobą w strukturach tej przestępczej grupy. M.in. I. I. (1) wyjaśniła, że A. B. (1) chwaliła się jej, iż nie musi już pracować bo rozprowadza fałszywe (...) (Tom 35 k. 140).

Z kolei J. B. (1) opisywał rolę jaką odgrywała ta oskarżona przy „ ulepszaniu” banknotów (...) (Tom 31 k. 71-78). Wprawdzie w trakcie rozprawy odwołał te wyjaśnienia, ale Sąd Okręgowy uznał, iż prawdziwą wersję podał on w trakcie śledztwa. Sąd Apelacyjny nie widzi podstaw, by zdyskwalifikować taką ocenę wyjaśnień J. B. (1) (stosowne argumenty w tym względzie w części poświęconej apelacji obrońcy osk . J . B.). W postępowaniu przygotowawczym obciążali A. B. (1) także T. K. (1) i W. K.. Osk. T. K. (1) wskazał m.in. że to właśnie wymieniona oskarżona w sierpniu 2009 r. udała się w N. po odbiór fałszywych (...) (wyjaśnienia z 25.01.2010 r. k. 190 – 194 Tom 2).

Z kolei osk. W. (...) opisał rolę jaką odegrała w styczniu 2009 r. i sierpniu 2009 r. A. B. (1) w nabyciu dużych ilości sfałszowanych banknotów (...) i sprowadzeniu ich do Polski (wyjaśnienia z 8.10.2009 r. k. 76 – 80 Tom 2 oraz z dnia 3.11.2009 r. k. 87-91 T.2).

Ad. c) Jeszcze dobitniej o przynależności tej oskarżonej do zorganizowanej grupy przestępczej R. I. (1) świadczą zeznania świadka anonimowego Nr 4. Sąd Apelacyjny jest świadom, że instytucja świadka anonimowego może ograniczać uprawnienia procesowe stron. Obrońca A. B. (1) nie stawia w swej apelacji zarzutów pod adresem wymienionego dowodu, ale zarzuty takie stawiają inni apelujący, w tym głównie R. I. (2). Kwestia ta będzie więc przedmiotem rozważań w dalszych częściach uzasadnienia. Wyprzedzając dalsze argumenty, stwierdzić w tym miejscu należy, że również Sąd Apelacyjny nie widzi podstaw do kwestionowania wiarygodności zeznań świadka anonimowego Nr 4, w tym i w tych fragmentach, które odnosiły się do działalności przestępczej prowadzonej w latach 2005-2009 r. w zakresie dystrybucji podrobionych banknotów (...) przez A. B. (1) (patrz: zeznania świadka anonimowego A – 4 z 14.XI. 20089 r. i 24.05.2010 r. – T. 7 i 11 akt a także z rozprawy z 10 i 11 października 2011 r. Tom 57 k. 3049-3055 i 3060 – 3064).

W samej zaś rzeczy, stwierdzić należy, że najdobitniej potwierdzają wersję świadka anonimowego nr 4 te zdarzenia, które rozegrały się w lutym 2009 r. w rejonie Z., kiedy to osoby oskarżane w niniejszej sprawie podejmowały przedsięwzięcia (częściowo skuteczne) zmierzające do sprzedania fałszywych Euro w tamtejszych kantorach, a także wydarzenia, które miały miejsce w sierpniu i wrześniu 2009 r. gdy sprawcy sprzedali w sumie ok. 120 tyś, fałszywych Euro. W zakresie tych zdarzeń postępowanie dowodowe nie ograniczyło się do zeznań i wyjaśnień osób biorących w nich udział, lecz zabezpieczono także dowody rzeczowe. Te zdarzenia potwierdzają prawdziwość wersji podanych przez świadka anonimowego Nr 4 a także wyjaśnień A. B. (1) z postępowania przygotowawczego, że grupa R. I. (1) była wyjątkowo sprawnym mechanizmem. Te zdarzenia, a zwłaszcza okoliczności podczas których przekazano z Włoch do Polski w sierpniu 2009 r. fałszywe 200 sztuk po 100 Euro potwierdzają trafność ustaleń o znaczącej roli A. B. (1) odgrywanej w tej grupie. To przecież ona brała udział w odbiorze tych banknotów od dostawcy z N.. Kwestia ta będzie przedmiotem także dalszych fragmentów uzasadnienia, gdy przedstawione zostaną argumenty świadczące o trafności ustaleń dotyczących udziału tej oskarżonej w dystrybucji sfałszowanych Euro.

Z kolei w sposób pośredni prawdziwość wersji zarówno świadka A. Nr 4, a także wyjaśnień A. B. (1) o prowadzeniu w latach 2005 – 2006 działalności przestępczej przez grupę R. I. (1) w zakresie dystrybucji fałszywych (...) świadczą wypadki skazania członków tej grupy oraz domniemanych dostawców tj. osób określonych mianem A. i E. (...)o za czyny związane z dystrybucją narkotyków. Takie skazania dotyczyły m.in. wymienionych przez te kobiety jako osoby współdziałające z R. I. (1), M. S. (1), osk . M . B., R. K..

Ad. 3) Nie podzielono także sugestii apelującego obrońcy osk. A. B. (1), jakoby wymienioną oskarżoną należało uniewinnić od wszystkich zarzucanych czynów, w tym i za przynależność do zorganizowanej grupy przestępczej, albowiem cyt. „ była do nich brutalnie zmuszana przez R. I. (1)” (cytat z zarzutu apelacji strona 3 k. 3523). Sąd Apelacyjny nie traci z pola widzenia faktu, że R. I. (1) traktował inne osoby w sposób instrumentalny jak również i tej okoliczności, że niejednokrotnie wymuszał posłuszeństwo przemocą (szerzej na ten temat przy okazji analizowania apelacji obrońcy R.I.). Nie sposób jednak podzielić sugestii apelującego obrońcy, jakoby trwająca 5 lat przynależność A. B. (1) do zorganizowanej grupy przestępczej a także popełnione w tej grupie przestępstwa były wymuszone przez R. I. (1). Przecież nawet z jej wyjaśnień nie wynika, by taki był powód prowadzonej działalności przestępczej.

W podsumowaniu stwierdzić należy, że Sąd Apelacyjny nie widzi podstaw do podważenia ustaleń o udziale A. B. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej, kierowanej przez R. I. (1).

Kwestii kary wymierzonej za to przestępstwo, poświęcone zostaną dalsze fragmenty uzasadnienia, gdy rozważony zostanie zarzut, jakoby Sąd Okręgowy orzekł te kary z naruszeniem dyrektyw z art. 53 kk.

3. b) Argumenty wspierające ustalenia o udziale A. B. (1) w podrobieniu banknotów Euro oraz ich dystrybucji (czyny przypisane w p. XV – XVIII wyroku).

Jak to już wcześniej zasygnalizowano, Sąd Okręgowy przypisał A. B. (1) nie tylko przynależność do zorganizowanej grupy przestępczej zajmującej się fałszowaniem i rozprowadzaniem podrobionych banknotów Euro, lecz nadto aktywny w niej udział, przejawiający się w popełnieniu 4 przestępstw, a konkretnie:

1) współudział w fałszowaniu banknotów Euro na przestrzeni 6 miesięcy w latach 2005 – 2006 – czyn z art. 310 § 1 kk w zw. z art. 65 kk (p. XV wyroku),

2) współudział w fałszowaniu Euro w późniejszym czasie tj. od lipca 2008 r. do lutego 2009 r. – czyn z art. 310 § 1 kk w zw. z art. 65 kk (p. XVI wyroku),

3) udział we wprowadzaniu na przestrzeni 6 miesięcy w latach 2005/2006 fałszowanych Euro do obrotu z równoczesnym oszukiwaniem osób, którym banknoty te przekazywano co do ich autentyczności – czyn z art. 310 § 2 kk i art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk (p. XVII wyroku).

4) udział we wprowadzeniu w okresie od 2005 do 2.09.2009 r. do obrotu sfałszowanych banknotów Euro, ale nie wiążący się z oszukiwaniem nabywców co do ich autentyczności tj. czynu z art. 310 § 2 kk w zw. z art. 65 kk – p. XVIII.

We wspomnianym wyżej fragmencie uzasadnienia przedstawiono wątpliwości Sądu Apelacyjnego co do zakresu wniesionego przez obrońcę A. B. (1) środka odwoławczego. W szczególności nie sposób jednoznacznie ocenić, czy obrońca ustalenia co do sprawstwa tej oskarżonej kwestionuje, czy też podnosi jedynie zastrzeżenia co do niektórych aspektów tych czynów (patrz: p. 3 „Ocena zarzutów skierowanych przeciwko ustaleniom o sprawstwie A. B. (1) w zakresie przypisanych jej przestępstw w p. XIV – XVIII wyroku). Z przyczyn jednak tam podanych uznał Sąd Apelacyjny za wskazane poddanie ocenie trafności ustaleń o winie tej oskarżonej w zakresie czynów przypisanych jej w p. XV-XVIII.

Wyjaśnić równocześnie należy, ze zastrzeżenia apelującego obrońcy, co do oceny prawnej zachowań, przypisanych w p. XV – XVIII a także co do kar wymierzonych za te przestępstwa, ocenione zostaną w dalszej części uzasadnienia.

Jak to już wcześniej zasygnalizowano, Sąd Apelacyjny nie podzielił argumentów apelującego, jakoby były wątpliwości co do trafności ustaleń o popełnieniu przez A. B. (1) wszystkich 4 przypisanych jej przestępstw polegających na podrabianiu banknotów Euro oraz ich wprowadzaniu do obrotu. Nie zgodzono się także z twierdzeniami skarżącego, jakoby bezpodstawnie przypisano tej oskarżonej ustalenie, iż z powyższych przestępstw uczyniła sobie stałe źródło dochodu. Na uzasadnienie swego stanowiska przedstawia Sąd Apelacyjny następujące argumenty.

Przede wszystkim zauważyć na wstępie należy, że Sąd Okręgowy ustalił, iż działalność przestępcza A. B. (1), polegająca na podrabianiu Euro i wprowadzeniu ich do obrotu stanowi 4 przestępstwa. U podstaw takiego stanowiska legły 2 przesłanki, a mianowicie

1) po pierwsze – fakt prowadzenia tej działalności w różnych okresach. Mianowicie – na przestrzeni 2005/2006 przez 6 miesięcy zajmowała się ona zarówno podrobionymi (...) jak i brała udział we wprowadzaniu ich do obrotu. Później zaprzestała tej działalności z powodu ciąży (dziecko urodziła 6 kwietnia 2008 r.) i - jak wyjaśniła – od lipca 2008 r. ponownie wróciła do tej działalności,

2) po drugie – drugim kryterium uzasadniającym podzielenie z tej działalności na odrębne czyny był sposób działania. Sąd Okręgowy wprawdzie tego wprost nie stwierdził (co jest niewątpliwie pewnym, uchybieniem), lecz zasadnie uznał, że prowadzona działalność polegająca na współudziale w rozprowadzaniu podrobionych Euro a trwające od 2005 r. do 2.09.2009 r. ale nie łączące się z oszukiwaniem nabywców tych banknotów, stanowi odrębny czyn niż ten, który polegał na wprowadzeniu takich banknotów do obrotu z równoczesnym oszukiwaniem nabywców co do ich autentyczności, chociaż oba przejawy tej działalności zaistniały w takim samym czasie (patrz: okresy trwania działalności przestępczych przypisanych w p. XVII i XVIII zaskarżonego wyroku).

Po tych uwagach wstępnych przejdzie Sąd Apelacyjny do skrótowego przedstawienia argumentów wspierających trafność ustaleń o sprawstwie A. B. (1) w zakresie przypisanych jej przestępstw polegających na podrobieniu Euro oraz wprowadzeniu ich do obrotu.

1. Przede wszystkim nie sposób kwestionować ustaleń co do popełnienia przez A. B. (1) czynu przypisanego w p. XV zaskarżonego wyroku. To prawda, że powodem jej przyjazdu do Włoch był zamiar podjęcia pracy i pracę taką wykonywała. Później jednak – poczynając od 2005 r. bliżej związała się z oskarżonym R. I. (1) (została jego konkubiną) i od tego czasu współdziałała z nim w podrabianiu banknotów (...) oraz wprowadzeniu ich do obrotu. W p. XV zaskarżonego wyroku Sąd Okręgowy przypisał A. B. (1), że w latach 2005/2006 na przestrzeni 6 miesięcy współuczestnictwo we Włoszech w podrabianiu (...) (kwestie prawne związane z odpowiedzialnością za przestępstwo popełnione poza granicami Polski w dalszej części uzasadnienia). Podstawą dokonania takich ustaleń stanowiły głównie wyjaśnienia tej oskarżonej. W trakcie śledztwa przyznała ona bowiem, że w/w okresie nie tylko zajmowała się wprowadzaniem fałszywych banknotów (...), lecz także ich „ ulepszaniem” (patrz: wyjaśnienia A. B. z dnia 16.07.2010 r. Tom 21 k. 374 oraz k. 390 – zeznania z 20.07.2010 r.).

Sąd Okręgowy dał wiarę tym wyjaśnieniom, zaś Sąd Apelacyjny nie widzi podstaw, by taką ocenę wyjaśnień A. B. (1) zdyskwalifikować. Trudno bowiem racjonalnie wytłumaczyć powody dla których miałaby ona bezpodstawnie się obciążać. Jej wersja znalazła ponadto wsparcie w zeznaniach świadka anonimowego N 4 (Tom 7 k. 535), Co do podnoszonych w apelacjach wątpliwości natury karno-materialnej, jakoby „ ulepszanie” podrobionych banknotów nie wyczerpywało znamion przestępstwa z art. 310 § 1 kk wypowie się Sąd Apelacyjny w dalszej części uzasadnienia.

2. Nie sposób kwestionować ustaleń o sprawstwie osk. A. B. (1) w zakresie czynu przypisanego w p. XVI wyroku. Mianowicie Sąd Okręgowy ustalił, iż wymieniona oskarżona zaprzestała przestępczej działalności związanej z podrabianiem Euro i wprowadzaniem ich do obrotu w chwili gdy zaszła w ciążę. Wprawdzie daty tej precyzyjnie nie podała, lecz oczywistym jest iż nastąpiło to w 2007 r. gdyż dziecko urodziła w kwietniu 2008 r. Działalność tę wznowiła – w lipcu 2008 r. W p. XVI przypisano jej tę postać działalności przestępczej, która wyczerpuje znamiona art. 310 § 1 kk tj. podrabiania pieniędzy. Sąd Okręgowy ustalił, iż w tym czasie do grupy przestępczej włączony został osk. J. B. (1). Jest on z zawodu plastykiem. Metody „ ulepszania” Euro o których była mowa wyżej nie były satysfakcjonujące, stąd też do dalszego podrabiania Euro włączono wymienionego plastyka. Do działalności tej, poczynając od lipca 2008 r. ponownie włączyła się osk. A. B. (1). Sąd Okręgowy oparł się w tym względzie nie tylko na wyjaśnieniach tej oskarżonej, lecz nadto i wyjaśnieniach J. B. (1). Wprawdzie w trakcie rozprawy oboje oni odwołali swe wcześniejsze wyjaśnienia, lecz tłumaczenia, jakie przedstawili w tym względzie, nie przekonały Sądu Okręgowego. Dokonana przez ten Sąd ocena powyższych wyjaśnień nie ma dowolnego charakteru, stąd też została zaakceptowana przez Sąd Odwoławczy. Dodatkowe argumenty w tym zakresie w dalszych fragmentach uzasadnienia, zwłaszcza poświęconych apelacji obrońcy J. B. (1).

3. Jak to już wyżej zasygnalizowano, osk. A. B. (1), funkcjonując w grupie przestępczej R. I. (1), zajmowała się nie tylko podrabianiem Euro (co przedstawiono wyżej w p. 1 i 2), lecz równocześnie dystrybucją tych podrobionych pieniędzy. Wprowadzenie tych podrobionych Euro do obrotu odbywało się w dwojaki sposób, a mianowicie:

a) w latach 2005/2006 przez 6 miesięcy płaciła tak podrobionymi banknotami za różne towary, a więc przy tym oszukiwała podmioty którym takimi banknotami płaciła co do ich autentyczności (czyn z p. XVII),

b) ponadto poczynając od samego początku swej przestępczej działalności tj. od 2005 r. do końca tej działalności tj. do 2 września 2009 r. współuczestniczyła w dystrybucji tych środków m.in. przez odbieranie ich od osoby, zajmującej się „ hurtową” dystrybucją podrobionych Euro. Te przejawy przestępczej działalności nie łączyły się z oszukiwaniem nabywców co do autentyczności dostarczonych podrobionych Euro (czyn z p. XVIII wyroku). Ustalenia w zakresie obu tych przestępstw oparł Sąd Okręgowy na wyjaśnieniach nie tylko osk. A. B. (1), lecz nadto na wyjaśnieniach współdziałających z nią oskarżonych T. K. i W. (...) a także zeznaniach świadka anonimowego A.4. Dając wiarę wersji ze śledztwa nie przekroczył Sąd Pierwszej Instancji ram swobodnej oceny dowodów, albowiem powody dla których zwłaszcza A. B. (1) odmiennie wyjaśniała w trakcie rozprawy są niewiarygodne. W apelacji sugeruje się, iż brak podstaw do uznania powyższych zachowań za odrębne czyny przestępne z uwagi na wcześniejszy udział A. B. (1) w podrabianiu tych banknotów. Stanowiska tego nie podzielono o czym w dalszej części uzasadnienia.

3 c) Ocena zasadności zarzutu skierowanego przeciwko ustaleniu, że z wprowadzenia do obrotu podrobionych banknotów Euro uczyniła osk. A. B. (1) stałe źródło dochodu (dotyczy czynów z p. XVII i XVIII).

Sąd Okręgowy ustalił, że z dystrybucji podrobionych (...) uczyniła osk. A. B. (1) stałe źródło dochodu (patrz: treść wyroku z p. XVII i XVIII). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ustalenie powyższe nie zostało dokładniej umotywowane (str. 64 uzasadnienia). Ustalenia tego nie sposób jednak kwestionować. Sąd Apelacyjny nie wyklucza faktu, że w czasie swego pobytu we Włoszech oskarżona ta mogła w różnych okresach podejmować rozmaite zatrudnienia. Możliwości tych nie miała jednak zbyt dużo, zwłaszcza, że w kwietniu 2008 r. urodziła dziecko. Także i wcześniej były zapewne okresy, gdy takiej pracy zarobkowej nie wykonywała o czym świadczą nie tylko jej wyjaśnienia, lecz także wyjaśnienia osk. I. I. (1), która podała m.in. że A. B. (3) na jej pytanie dlaczego nie pracuje cyt.: „ powiedziała mi, że wprowadza do obiegu na terenie Włoch fałszywe banknoty (...) i w związku z tym nie musi pracować tak jak ja” (cytat z k. 140 Tom 35). W konsekwencji uznano, że brak podstaw do kwestionowania ustaleń o uczynieniu przez tę oskarżoną z dystrybucji fałszywych (...) stałego źródła dochodu. Przy ocenie tego ustalenia nie sposób pomijać i czasu trwania tej działalności I(praktycznie przez 4 lata – patrz: p. XVIII)

3. d) Ocena zarzutów o charakterze materialno-karnym, skierowanych przeciwko rozstrzygnięciom zawartym w p. XV – XVIII zaskarżonego wyroku ze szczególnym uwzględnieniem sugestii, że zachowanie polegające na „ulepszaniu” podrobionych banknotów nie wyczerpuje znamion przestępstwa z art. 310 § 1 kk, a także twierdzeń, że zachowanie polegające na podrobieniu banknotów Euro i późniejszym ich rozprowadzaniu stanowi jedno przestępstwo wyczerpujące znamiona art. 310 § 1 kk a nie dwa przestępstwa – jak to przyjął Sąd Okręgowy.

Nie podzielono także zarzutów skierowanych przeciwko dokonanej przez Sąd Okręgowy ocenie zachowań oskarżonej A. B. (1) z punktu widzenia norm prawa karnego materialnego.

1. Stwierdzenie powyższe odnosi się w pierwszej kolejności do twierdzeń wymienionego apelującego jakoby cyt. „ czynności polegającej na „ulepszeniu” falsyfikatu w żaden sposób nie można uznać za podrobienie w rozumieniu art. 310 § 1 kk” „ co ostatecznie powinno skutkować uniewinnieniem oskarżonej od popełnienia czynów opisanych w punkcie XV i XVI” (cytaty ze strony 2 i 8 apelacji). Pogląd ten jest chybiony w stopniu oczywistym, a zwłaszcza zaś to stanowisko, że odpowiada za podrobienie pieniędzy ta osoba, która czynność tę podejmuje cyt. „od zera” (cytat ze stronty 8 apelacji). Zważyć przecież należy, że z reguły podrabianie pieniędzy odbywa się w wielu etapach i niejednokrotnie uczestniczy w tym przedsięwzięciu szereg osób. Gdyby więc podzielić pogląd tego skarżącego za sprawcę czynu podrobienia pieniądza należałoby uznać przykładowo wyłącznie tego sprawcę, którego rola ograniczyła się do odpowiedniego przycięcia papieru, na którym naniesione zostaną później przez inne osoby określone elementy stanowiące odwzorowanie pieniądza oryginalnego. Aby wobec tego ograniczyć zakres swych rozważań pragnie Sąd Apelacyjny wyrazić pogląd, że sprawcą przestępstwa podrobienia pieniądza jest nie tylko ta osoba która wykonała zasadnicze elementy mające sugerować, ze mamy do czynienia z pieniądzem oryginalnym lecz i te osoby, które dokonują dalszych czynności mających na celu nadanie temu falsyfikatowi dodatkowych cech pieniądza oryginalnego.

2. Nie podzielono także poglądu, jakoby zachowania oskarżonej A. B. polegające na podrobieniu pieniędzy a następnie puszczeniu ich do obiegu stanowiły jedno przestępstwo, nie zaś dwa odrębne czyny – jak to przyjęto w zaskarżonym wyroku. Zachowania te różnią się sposobem dokonania a także występuje między nimi odstęp czasowy, stąd tez podzielono pogląd Sądu Okręgowego, że stanowiły one dwa odrębne czyny.

3. Podobnie oceniono sugestie, jakoby zachowania przypisane osk. A. B. (1) w p. XVIII wyroku stanowiło „ zjawiskową formę pomocnictwa” w rozumieniu art. 310 § 2 kk w zw. z art. 18 § 3 kk (zarzut z p. 3 – strona 4 apelacji). Oskarżona ta była konkubiną R. I. (1) i choćby z tego powodu w grupie przestępczej kierowanej przez wymienionego sprawcę odgrywała szczególnie istotną rolę. Przecież to ona w wielu wypadkach udawała się do dostawcy fałszywych Euro po ich odbiór i jej samochód niejednokrotnie był wykorzystywany do przewożenia tych falsyfikatów. Była więc ona ważnym, elementem tej przestępczej grupy i jej zachowań nie sposób określać mianem udzielania pomocy w rozprowadzaniu podrabianych Euro. Jednym słowem – była ona współsprawcą przestępczej działalności przypisanej w p. XVIII zaskarżonego wyroku – tak jak to ustalił Sąd Okręgowy.

4. Okoliczności uzasadniające odpowiedzialność oskarżonej A. B. (1) za przestępstwa popełnione na terenie Włoch.

W tym fragmencie uzasadnienia zajmie się Sąd Apelacyjny ponadto inną kwestią, która wprawdzie nie została podniesiona w apelacji A. B. (1) jak i w pozostałych apelacjach, ale także wymaga rozważenia, zwłaszcza, że i w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie poświęcono jej żadnej wzmianki. Mianowicie – dostrzeżono, że czyny przypisane tej oskarżonej popełnione zostały w pełnym zakresie bądź też częściowo poza granicami Polski, a konkretnie na terenie Włoch. Sąd Okręgowy, jak to już wyżej zasygnalizowano, kwestii tej nie rozważał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, lecz nie stracił jej z pola widzenia (patrz: Tom 52 k. 2386-2300 i k. 2448v). Przypomnieć wobec tego należy, że w sytuacji, gdy przestępstwo zostało popełnione przez obywatela polskiego poza granicami Kraju, warunkiem odpowiedzialności karnej jest by czyn ten był uznany za przestępstwo również przez ustawę obowiązującą w miejscu jego popełnienia (art. 109 i 111 kk). Z dokumentów nadesłanych przez Ambasadę Polską wynika, iż są uznane za przestępstwa:

- przynależność do grupy przestępczej,

- podrabianie pieniędzy,

- wprowadzanie podrabianych pieniędzy do obiegu (patrz: T. 52 k. 2380, 2386 – 2389 i k. 2448v).

Miał więc Sąd Okręgowy wszelkie podstawy, by skazać A. B. (1) za czyny przypisane w p. XIV – XVIII.

Z kolei podstawę skazania za czyn z p. XIX stanowi przepis art. 112 p. 2 i 4 kk.

5. Ocena zarzutu , że kary wymierzone A. B. (1) rażą surowością.

Zarzut ten, co już na wstępie niniejszej części uzasadnienia zasygnalizowano, jest zasadny.

Prezentując takie stanowisko, nie traci Sąd Apelacyjny z pola widzenia, że większość kar pozbawienia wolności, wymierzonych tej oskarżonej, bądź to nie odbiega w istotnym stopniu od minimum ustawowego zagrożenia, bądź też nawet orzeczonych została w rozmiarze stanowiącym takie minimum (patrz kary za czyny z art. 310 § 1 kk). Zważyć jednak należy, że ustawowe minimum za przestępstwo z art. 310 § 1 kk należy do wyjątkowo wysokich, bo wynosi 5 lat pozbawienia wolności. W takich zaś sytuacjach, orzekając karę należy każdorazowo ze szczególną wnikliwością rozważać, czy kara orzeczona nawet w rozmiarze stanowiącym minimum ustawowego zagrożenia nie ma charakteru rażącej surowości. In concreto jednak tak się stało. Wydaje się, że Sąd Okręgowy nie dostrzegł kilku okoliczności obligujących do wymierzenia A. B. (1) za czyny przypisane w p. XV i XVI kar z zastosowaniem instytucji z art. 60 § 2 i 6 kk.

1) Po pierwsze – nie uwzględniono w należytym zakresie postawy tej oskarżonej, prezentowanej w trakcie śledztwa. Przecież praktycznie jedynie ona przyznała się w tej fazie postępowania do wszystkich zarzucanych czynów i opisała rolę jaką odegrały w tych przestępstwach inne osoby. Gdyby nie jej wyjaśnienia to jedyną podstawą dokonywania ustaleń o czynach popełnionych na terenie Włoch byłyby zeznania świadka anonimowego Nr 4. Tymczasem oczywistym jest, że taki odosobniony dowód miałby stosunkowo niewielką wartość dowodową. Natomiast w sytuacji daleko idącej zbieżności wersji przedstawionych przez oskarżoną A. B. (1) i wymienionego świadka anonimowego N. 4 miał Sąd Okręgowy podstawę do dokonywania stanowczych ustaleń o zakresie działalności przestępczej prowadzonej na terenie Włoch przez osoby oskarżone w tej sprawie.

2) Po drugie – przy ocenie kar wymierzonych tej oskarżonej nie można pomijać faktu, iż do działalności przestępczej została ona niejako „ wmanipulowana” przez osobę, która z dokonywania przestępstw uczyniła metodę funkcjonowania w społeczeństwie (szerzej na temat stopnia zdemoralizowania osk. R. I. (1) w rozdziale traktującym o apelacji jego obrońcy)

3) Po trzecie – nie jest obojętna w tym względzie także dotychczasowa niekaralność wymienionej oskarżonej oraz fakt, że jest matką 3 dzieci przy czym jedno z nich ma zaledwie 4 lata (urodziło się w kwietniu 2008 r.).

Powyższe okoliczności uzasadniały zastosowanie wobec A. B. (1) dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary w odniesieniu do skazań za czyny z art. 310 § 1 kk, przy czym jako spełniające dyrektywy z art. 53 kk uznano kary po 3 lata pozbawienia wolności za każde z tych przestępstw. W tym też zakresie zaskarżony wyrok zmieniono.

Nie znaleziono natomiast podstaw do podważenia pozostałych kar wymierzonych tej oskarżonej.

W następstwie powyższej zmiany wyłoniła się konieczność orzeczenia wobec A. B. (1) nowej kary łącznej pozbawienia wolności. Wymierzono ją w rozmiarze 4 lat uznając, że taka kara uwzględniać będzie zarówno wskazania z art. 86 § 1 kk jak i art. 53 kk.

6. Powody nieuwzględnienia zarzutu, skierowanego przeciwko orzeczeniu o kosztach nieopłaconej obrony udzielonej z urzędu A. B. (1).

W p. LII zaskarżonego wyroku zaskarżonego wyroku zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz apelującego 3.837, 60 zł. tytułem kosztów nieopłaconej obrony udzielonej przez tego obrońcę z urzędu osk. A. B. (1). Sąd Okręgowy ustalił tę kwotę przyjmując za podstawę minimalne stawki określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie …. D.U. Nr 163 poz. 1348 z póź.zmianami). Obrońca oskarżonej domaga się by przyznać to wynagrodzenie w rozmiarze najwyższym z możliwych przewidzianym w § 19 p. 1 cyt. Rozporządzenia tj. w wysokości 150 % stawki minimalnej.

Wniosku tego nie uwzględniono. Sąd Apelacyjny nie neguje, że skarżący obrońca wykonywał swoje obowiązki związane z obroną osk. A. B. (1) ze znacznymi nakładami pracy. Nie sposób jednak podzielić poglądu, że zasądzona kwota 3.837, 60 zł. jest rażąco niska w porównaniu do nakładów pracy poniesionych w tej sprawie. W konsekwencji wydane w tym zakresie rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy.

II. Ocena apelacji wniesionej przez obrońcą osk. R. I. (1) (Tom 59 k. 3498 i n.

Apelację tę uznano za niezasadną. Przed podaniem argumentów wspierających powyższe stanowisko pragnie Sąd Odwoławczy odnieść się do rozmaitych wniosków składanych osobiście przez osk. R. I. (1) w trakcie zarówno postępowania przygotowawczego jak i podczas rozprawy przed Sądem Okręgowym, a także w trakcie postępowania apelacyjnego. Mianowicie zarzuca on jakoby dokonano ustaleń o jego winie w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, a nadto bezpodstawnie oddalano jego wnioski dowodowe. Wprawdzie apelujący obrońca tego rodzaju zarzutów w apelacji wprost nie sformułował, to jednak jest oczywistym, że gdyby istotnie postępowanie sądowe było dotknięte uchybieniami sugerowanymi przez R. I. (1), wówczas miałyby wsparcie zarzuty apelującego obrońcy, że ustalenia Sądu Okręgowego są wadliwe.

1. Rozważania nad wnioskami dowodowymi składanymi przez osk. R. I. (1).

W trakcie postępowania prowadzonego w niniejszej sprawie osk. R. I. (1) wykazywał daleko idącą aktywność. Przejawiało się to m. in. w stawianiu rozmaitych zarzutów pod adresem osób prowadzących śledztwo w tym i obraźliwych (T. 9 k. 277 i T. 10 k. 432) a także w składaniu rozmaitych wniosków dowodowych, co do których od początku miał świadomość, iż bądź to nie zostaną uwzględnione, bo są bez znaczenia w sprawie, bądź też nie zostaną uwzględnione, gdyż nieznane jest miejsce pobytu wnioskowanych świadków. Zarzucał złą wolę prowadzących śledztwo, bo przykładowo nie przesłuchali J. P. (1), chociaż w trakcie niniejszego śledztwa przez pewien czas przebywał w Zakładzie karnym w G. W.. (Tom 56 k. 2804 oraz Tom IV k. 699). Wnioski składne przez tego oskarżonego w trakcie śledztwa zostały przez prokuratora oddalone postanowieniem wydanym 19.08.2010 r. (Tom 11 A k. 808 – 809). Jeszcze większą aktywność przejawiał R. I. (1) w trakcie postępowania przed Sądem Okręgowym, domagając się:

- słuchania osób wskazywanych przez świadka A – 4 oraz A. B. (1) jako należących do grupy przestępczej w początkowym jej okresie i rozprowadzających podrobione Euro we Włoszech i innych Krajach Unii (chodziło m.in. o M.F., K. G., A. K., M.S., J. P., R. K., W. M.), a także E.i A. E. – sugerowanych dostawców podrabianych Euro,

- ustalenia, czy oskarżony ten odbywał karę w tym samym zakładzie karnym co i J. P. (1), a jeżeli tak to w którym zakładzie oraz kiedy,

- przesłuchania B. K. (1) na okoliczność wynajmowania przez nią mieszkania oskarżonemu w czasie gdy przebywał on we Włoszech,

- sprawdzenia kiedy A. K. był zatrzymywany w Hiszpanii i we Włoszech,

- wszczęcia postępowania karnego przeciwko świadkowi anonimowemu A- 4 o złożenie fałszywych zeznań,

- sprawdzenie kiedy i za co byli zatrzymywani w Hiszpanii osoby legitymujące się paszportem na nazwisko K. G. (2) i I. I. (3),

- przesłuchanie Z. K. (2) na okoliczność czy w czasie gdy przebywał on we Włoszech były w jego obecności rozmowy na temat wprowadzania do obrotu fałszywych Euro.

Sąd Okręgowy uwzględnił te wnioski jedynie częściowo przesłuchując m.in. A. K. oraz M.S.. Pozostałe wnioski oddalił, zaś stanowisko swoje w tym względzie przekonująco uzasadnił (Tom 52 k. 2335 i Tom 58 k. 3172 i k. 3174).

W postępowaniu apelacyjnym oskarżony R. I. początkowo ograniczał się do składania wniosków, by Sąd Odwoławczy sprawdził zasadność decyzji prokuratora i Sądu Okręgowego w przedmiocie oddalenia jego wniosków dowodowych. Później jednak wniósł, aby w uzupełniono materiał dowodowy:

1) o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania B. K. (1) w sprawie 1 Ds. 1835/10 co do wzajemnych rozliczeń między nią a tym oskarżonym na tle wynajmowania mieszkania we Włoszech,

2) zasięgnięcie informacji u organów wymiaru sprawiedliwości Włoch za co został skazany osk. M. B. (1),

3) przeprowadzenie dowodu z zeznań E. i A. E. czy byli dostawcami Euro dla oskarżonych.

Wnioski te Sąd Apelacyjny oddalił (patrz: protokoły rozpraw z 30.05.2012 r. i 28.06.2012 r.) Wydaje się, że bezzasadność wniosków co do ustalenia treści zeznań B. K. oraz co do zasięgnięcia informacji o skazaniu M. B. (1) jest oczywista i wydane postanowienie nie wymaga uzupełnienia w niniejszym uzasadnieniu.

Nieco inaczej przedstawia się kwestia wniosku co do przesłuchania osób, które wg. świadka anonimowego A-4 oraz osk. A. B. (1) miały być dostawcami podrobionych Euro. Jest bowiem oczywistym, że pożądanym byłoby pociągnięcie do odpowiedzialności karnej osób, które jedynie w 2009 r. sprzedały oskarżonym w trakcie 2 dostaw łącznie blisko 1200 sztuk podrobionych banknotów o nominale po 100 Euro tj:

- 14.08.2009 r. – 200 sztuk po 100 Euro,

- 02.09.2009 r. – 969 sztuk po 100 Euro i 20 sztuk po 50 Euro.

Czynności śledcze prowadzone przez prokuratora nie doprowadziły jednak do pociągnięcia tych osób do odpowiedzialności karnej (patrz: postanowienie prokuratora z 11.08.2010 r. o wyłączeniu ze sprawy 8 osób w tym m.in. E. i A. E. do odrębnego prowadzenia – Tom 13 k. 928 – 932). Jest znamiennym, że A. B. (1), która była niejednokrotnie odbiorcą podrabianych (...) ograniczała się do ogólnikowego stwierdzenia, iż źródłem zaopatrzenia były osoby o nazwiskach E. i A. E., lecz nigdy nie podała adresu tych osób stwierdzając jedynie, iż dostawy te odbywały się w N.. W trakcie rozprawy w ogóle zanegowała, aby w zdarzeniach takich brała udział. Jest więc zrozumiałym, że Sąd Apelacyjny nie byłby w stanie wskazać organom sądowym Republiki Włoskiej jakichkolwiek danych, które pozwoliłyby na identyfikację tych osób, a tym samym ich przesłuchanie. W konsekwencji wniosek ten oddalono. W samej zaś rzeczy stwierdzić należy, że dla odpowiedzialności karnej osób oskarżonych w niniejszej sprawie objętym jest to kto był faktycznym dostawcą podrobionych (...). Ważnym jest natomiast to, że dostawy takie były, czego najdobitniejszym potwierdzeniem były m.in. zdarzenia przestępne jakie związane były z podejmowanymi przez oskarżonych w lutym w 2009 r. przedsięwzięciu mającymi na celu sprzedaż podrobionych (...) w kantorach w okolicach Z. a także sprzedaż ponad 1200 sztuk podrobionych banknotów 100 (...) i 20 sztuk banknotów o nominale 50 (...) w marcu, sierpniu i wrześniu 2009 r. świadkom anonimowym A 1, A 2 i A 3.

W konsekwencji uznano, że brak podstaw do kwestionowania decyzji prokuratora oraz Sądu Okręgowego o oddaleniu wniosków dowodowych składanych przez R. I. (1).

2. Ocena zarzutów skierowanych przez obrońcę osk. R. I. (1) przeciwko sposobowi przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka anonimowego A-4, a także zarzutów kierowanych przez R. I. (1) co do uczciwości tego świadka.

1. W niniejszej sprawie występuje 4 świadków, których tożsamość została utajniona na podstawie art. 184 kpk. W zdecydowanej większości apelacji kwestionowana jest decyzja o nadaniu takiego statusu jedynie jednemu z tych świadków tj. noszącemu symbol A- 4. Jest to zrozumiałe, albowiem nie ujawni Sąd Apelacyjny tajemnicy, gdy stwierdzi, że 3 świadków noszących symbole A 1, A 2 i A 3 to funkcjonariusze służb specjalnych. Żądanie nałożenia na skazanych obowiązku naprawienia szkody za dostarczenie tym osobom nie amfetaminy, lecz obojętnego z narkotycznego punktu widzenia produktu na rzecz Komendy Głównej Policji, fakt ten w sposób oczywisty potwierdza. Podstawowy atak skierowany został natomiast na świadka anonimowego A – 4, którego zeznania były jedną z podstaw ustaleń o funkcjonowaniu we Włoszech przestępczej grupy założonej i kierowanej przez R. I. (1) a także o osobach w niej funkcjonujących. Sąd Apelacyjny rozumie wobec tego determinację z jaką oskarżeni, a w ślad za nimi obrońcy próbują zdyskwalifikować zarówno decyzję o nadaniu statusu świadka anonimowego osobie A – 4 jak i sposób przeprowadzenia tego dowodu w postępowaniu sądowym. Zarzuty skierowane w tym względzie przez obrońcę osk . R . I. uznano za niezasadne. Stwierdzenie powyższe odnosi się w pierwszej kolejności do zarzutu obrazy art. 184 § 1 kpk w zw. z art. 6 kpk i art. 410 kpk, polegającego na nadaniu statusu świadka koronnego świadkowi A-4 mimo braku przesłanek uzasadniających taką decyzję (zarzut 1). Przypomnieć wobec tego należy, że zgodnie z wymienionym przepisem, status świadka anonimowego może uzyskać osoba, której zeznania mogą narazić ją a także osoby jej najbliższe na niebezpieczeństwo utraty życia lub inne reakcje stanowiące zagrożenie dla zdrowia, wolności lub mienia w znacznych rozmiarach. Jest oczywistym, że warunki te w odniesieniu do świadka A-4 zostały spełnione. Przecież zeznał on na okoliczności związane z funkcjonowaniem zorganizowanej grupy przestępczej, której przywódca miał skłonności do stosowania aktów przemocy (szerzej na ten temat przy analizowaniu zarzutów skierowanych przeciwko popełnieniu przez R. I. (1) przestępstwa z art. 258 kk). Nie można także pomijać faktu, że zeznania tego świadka obciążały osoby narodowości włoskiej. Wydaje się być zbędnym zwracanie uwagi na sposób postępowania we Włoszech z osobami, które obciążają członków zorganizowanych grup przestępczych. W tej sytuacji jest zrozumiałe, że osoba, która zdecydowała się na składnie zeznań w tego rodzaju sprawie, chciała zagwarantować sobie anonimowość. Stąd też decyzja prokuratora o nadaniu temu świadkowi statusu o jakim mowa w art. 184 kpk jest w pełni uzasadniona.

2. Niezasadne są także zarzuty skierowane przeciwko sposobowi przeprowadzenia tego dowodu (zarzut z p. 2 apelacji R. I. (1)). Przypomnieć należy, że dla zapobieżenia dekonspiracji świadka Nr 4 przesłuchano go w drodze pomocy sądowej z wykorzystaniem Sądu Rejonowego w Rzeszowie i przez widekonferencję (Tom 57 k. 2970). Przesłuchanie to trwało 2 dni tj. 10 i 11 października 2010 r. (k. 3049-3055 i 3060 – 3064 Tom 57). Wcześniej Sąd Okręgowy zwrócił się do oskarżonych i obrońców, aby sformułowali na piśmie pytania do tego świadka. Pytania takie sformułowali zarówno osk. R. I. (1) (k. 2430 T. 52 oraz Tom 53 k. 2716, 2717, 2718) jak i jego obrońcy (Tom 52 k. 2402-2403 i Tom 56 k. 2808-2809). Uczynili to również niektórzy inni oskarżeni oraz ich obrońcy. To prawda, że Sąd Okręgowy część z tych pytań, skierowanych do świadka A-4 uchylił. Podjęte w tym względzie decyzje były jednak merytorycznie zasadne, albowiem celem pytających było uzyskanie danych pozwalających na zdekonspirowanie tego świadka (patrz: w/w karty protokołów rozpraw z 10 i 11.X. 2010 r.) Decyzja Przewodniczącego miała więc umocowanie w art. 370 § 4 kpk, w zw. z art. 184 § 3 kpk i art. 170 § 1 p. 1 kpk.

W podsumowaniu więc stwierdzić należy, że zarzuty procesowe zawarte w p. 1 i 2 apelacji obrońcy osk. R. I. (1) uznano za chybione.

3. Nie podzielnio także zarzutów o charakterze merytorycznym, kierowanych osobiście w licznych pismach przez osk. R. I. (1) co do rzetelności zeznań świadka anonimowego A-4. M.in. zarzuca on, że o nieprawdziwości relacji tego świadka świadczą jego twierdzenia, jakoby jednym z dilerów R. I. (1) miał być M. S. (2). Tymczasem podnosi on, że wymieniony świadek okoliczności tej nie potwierdza. Istotnie – M. S. (2) nie potwierdził, aby źródłem zaopatrywania się przez niego w podrobione (...) na terenie Włoch był R. I. (1). Jest jednak znamiennym, że przyznał on, iż R. I. (1) znał z okresu swego pobytu we Włoszech a także zeznał, iż fałszywe (...) nabywał w (...), a więc w tej samej miejscowości, w której zamieszkiwał R. I. (1). Zeznał ponadto, iż że słyszenia wie iż R. I. (1) i A. B. (1) płacili w sklepie fałszywymi pieniędzmi (patrz: przesłuchanie M. T. 54 ujawnione w trakcie rozprawy Tom 56 k. 2816). Przedstawione okoliczności, odnoszące się do osoby M. S. (1), nie dowodzą więc, że świadek anonimowy nie posiada rzetelnej wiedzy na temat przestępczej działalności R. I. (1) a także osób funkcjonujących w jego grupie. Można dorozumiewać, że swymi zeznaniami zmierza wymieniony świadek do zatajenia, że dostawcą fałszywych (...), wysyłanych przez niego m.in. do rodziny w Polsce, był właśnie R. I. (1). Tego rodzaju solidarność w środowisku przestępczym nie jest przecież czymś wyjątkowym.

3. ocena zarzutów skierowanych przeciwko ustaleniom o popełnieniu przez R. I. (1) czynów przypisanych mu w p. I, II, III, V, i VI wyroku.

Na wstępie tego fragmentu uzasadnienia zauważyć należy, że ewentualne ograniczenie lektury apelacji obrońcy osk. R. I. (1) do treści p. V, w którym zawarty jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, mogłoby sugerować, iż skarżący ten kwestionuje jedynie:

1. fakt przechowywania przez R. I. (1) podrobionych banknotów Euro u T. i I. I. (1) (fragment czynu z p. III),

2. przynależność tego oskarżonego do zorganizowanej grupy przestępczej (czyn z p. I wyroku),

3. przywłaszczenia cudzych dokumentów (czyn z p. VI wyroku).

Całościowa analiza tej apelacji a zwłaszcza wskazany na wstępie jej zakres wskazuje jednak, iż kwestionuje on ustalenia o winie R. I. (1) w zakresie 5 przypisanych mu przestępstw (p. I, II, III, V, i VI wyroku). W ślad za przyznaniem tego oskarżonego nie podważa on sprawstwa tego oskarżonego jedynie w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w p. IV tj. odnoszącego się do udziału w podstępnym wyłudzeniu z Ambasady Polskiej w (...) paszportów.

W tej sytuacji przedmiotem rozważań Sądu Apelacyjnego będą wszystkie kwestionowane ustalenia o winie R. I. (1). Przy tej okazji odniesie się Sąd Odwoławczy do zarzutu zawartego w p. 1 sugerującego, jakoby bezpodstawnie uznano, że tzw. „ulepszanie” podrobionych banknotów wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 310 § 1 kk. Przypomnieć w tym miejscu należy, że podobny zarzut sformułował obrońca osk. A. B. (1) (co było już przedmiotem wcześniejszych rozważań w niniejszym uzasadnieniu).

3. a) Rozważania odnoszące się do trafności ustaleń o założeniu przez R. I. (1) zorganizowanej grupy przestępczej i kierowaniu nią, zajmującej się głównie podrabianiem i rozprowadzaniem sfałszowanych banknotów Euro (czyn z p. I).

1. Przypomnieć należy, że Sąd Okręgowy ustalił, iż R. I. (1), poczynając od początku 2005 r. a kończąc na 2 września 2009 r. założył a następnie kierował zorganizowaną grupą przestępczą zajmującą się podrabianiem i rozprowadzaniem we Włoszech, Polsce i innych Kajach Unii Europejskiej sfałszowanymi banknotami (...) (p. I wyroku).

Apelujący kwestionuje te ustalenia. Zarzuca przy tym, że na potwierdzenie tych ustaleń brak miarodajnych dowodów. Wywodzi równocześnie, że Sąd Okręgowy przecenił znaczenie faktu kontaktów osk . R . I. z rozmaitymi osobami, gdyż u ich podstawy legły związki rodzinne z tymi osobami a nie powiązania przestępcze. Argumentów tych nie podzielono. Systematyzując a częściowo i uzupełniając argumentację przedstawioną w tym zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zwrócić należy uwagę na:

1) po pierwsze – szczególne predyspozycje psycho-fizyczne oskarżonego R. I. (1), pozwalające na kierowaniu przez niego zorganizowaną grupę przestępczą,

2) po drugie – określone uwarunkowania, sprzyjające założeniu i funkcjonowaniu grupy przestępczej (głównie czas pobytu oskarżonego we Włoszech i odpowiedni dobór członków grupy),

3) po trzecie – charakterystyczne cechy i zasady funkcjonowania struktury organizacyjnej założonej i kierowanej przez R. I. (1), uzasadniające określenie jej mianem zorganizowanej grupy przestępczej w rozumieniu art. 258 kk.

Ad. 1) Na potwierdzenie tezy, że oskarżony R. I. posiadał szczególne predyspozycje do założenia i kierowania grupą przestępczą - przedstawiono w trakcie procesu szereg dowodów i okoliczności.

a) Przede wszystkim zauważyć należy, że jest to osoba, która od najmłodszych lat wchodziła w konflikt z prawem. Po raz pierwszy dopuścił się kradzieży z włamaniem w 1990 r. a więc w chwili ukończenia 17 lat. Sąd Apelacyjny nie dysponuje danymi o jego zachowaniu z lat wcześniejszych, gdy był nieletnim. Można jednak domniemywać, że nie były to zachowania prawidłowe, skoro już to pierwsze skazanie za przestępstwo popełnione przez 17 latka zakończyło się wydaniem wyroku skazującego na bezwzględną karę roku pozbawienia wolności (sprawa II K 470/90 Sadu Rejonowego w Dzierżoniowie). Fakt odbycia tej kary i zastosowanie dobrodziejstwa warunkowego przedterminowego zwolnienia w dniu 15.03.1991 r., nie wpłynęły wychowawczo na tego oskarżonego. Potwierdzeniem takiej oceny są kolejne skazania i związane z nimi pobyty w zakładach karnych. Stopień demoralizacji R. I. (1) najdobitniej obrazuje fakt skazania go i to dwukrotnie w 1997 r. w warunkach z art. 60 § 2 dkk a więc jako tzw. multirecydywistę. Treść zapisów w karcie karnej a także treść wyroków wskazuje, że z działalności przestępczej, prowadzonej w latach 1990 – 96, uczynił on metodę funkcjonowania w społeczeństwie (patrz: karta karna Tom 8 k. 82 – 83 oraz odpisy wyroków Tom 10 k. 418 – 429). Można odnieść wrażenie, że jedynie fakt wyjazdu do Włoch w 1998 r., podyktowany chęcią uchylenia się od odbycia kar, wymierzonych w 1997 r., spowodował, że po tej dacie nie popełnił on przestępstw w Polsce.

b) Nie tylko stopień demoralizacji tego sprawcy był czynnikiem sprzyjającym popełnieniu przestępstwa przypisanego mu w p. I wyroku. Cechuje go nadto bezwzględność, a nadto brak jakichkolwiek zahamowań w kontaktach z innymi osobami. Przy realizacji swoich celów jest skłonny do stosowania przemocy fizycznej. Można sobie wyobrazić jaki jest on w kontaktach z osobami, z którymi współdziała a także uzależnionymi od niego, skoro nawet wobec przedstawicieli organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości a także służb więziennych nie ma żadnych zahamowań. Wyjątkowego tupetu wymaga wysłanie w trakcie śledztwa korespondencji, podlegającej cenzurze, w której, prowadzącego to śledztwo prokuratora, określa się mianem „ sku….la” i „gejem” (Tom 9 k. 227). Administracja Aresztu Śledczego w Ś. w swej opinii stwierdza z kolei, że oskarżony ten jest konfliktowy, nakłania innych skazanych do wystąpień przeciwko porządkowi panującemu w placówce penitencjarnej, określa go mianem aroganta, manipulującego innymi osobami (opinia A.Ś. w (...).04.2011 r. ujawniona przez Sąd k. 2448v Tom 52 oraz k. 2383).

Opinia powyższa znalazła daleko idące potwierdzenie w zeznaniach J. F. (1). Przebywał on w tej samej celi co R. I. (1). Stwierdził on m.in. że w trakcie tego pobytu wymieniony sprawca zaczął podporządkowywać sobie pozostałych osadzonych, przy czym wobec osób mu się sprzeciwiających stosował przemoc (Tom 51 k. 2257). W postępowaniu sądowym oskarżeni z reguły starają się maskować swój prawdziwy charakter. Oskarżony R. I. (1) też taką postawę czasami przyjmuje, gdy przeprasza Sąd za swe zachowanie. Z reguły jednak postępuje wyjątkowo impulsywnie, zwłaszcza wówczas, kiedy tok postępowania sądowego niezgodny jest z jego oczekiwaniami a przy tym nie powstrzymuje się od używania sformułowań wulgarnych. Bezskuteczna w tym względzie okazała się nawet kara porządkowa orzeczona względem niego przez Sąd Okręgowy. Potwierdzeniem takich ustaleń są niektóre z tych zachowań R. I. (1), zarejestrowane w protokołach rozpraw. W trakcie jednej z rozpraw, gdy oskarżony M. I. tj. brat osk. R. I. (1) złożył wniosek o umożliwienie kontaktu z konkubiną wymieniony oskarżony zareagował wyjątkowo gwałtownie żądając cyt. „dajcie mu wreszcie widzenie… dajcie mu to k….wa” (Tom 51 k. 2173). Z kolei, gdy wyjaśnienia składała I. I. (1), po zadaniu kolejnego pytania przez prokuratora, osk. R. I. (1), bez pozwolenia Sądu zwrócił się do tej oskarżonej cyt. „ nie odpowiadaj więcej na jego pytania”, zaś prokuratorowi zarzucił, że cyt. „ ty k…wa wp….łeś nas do aresztu” a potem jeszcze kilkakrotnie krzyknął „ k…wa” zaś od pozostałych zażądał cyt. „nie mówcie więcej do nich” (k. 2195 Tom 51). Innym razem niezadowolony z decyzji sądowych zwrócił się do sędziego przewodniczącego ze słowami „ my tu siedzimy dwa lata człowieku” (k. 2730 Tom 56).

Dane powyższe potwierdzają prawdziwość zeznań świadka anonimowego A-4, ze posłuszeństwo członków grupy przestępczej wymuszał on przemocą.

c) O tym zaś, że miał on możliwości stosowania przemocy przekonał się Sąd Apelacyjny w trakcie rozprawy, widząc jego warunki fizyczne. Jak sam oświadczył mierzy 185 cm i waży 100 kg (k. 2470 T. 52). Należy do osób wyjątkowo dobrze zbudowanych. Sprawia wrażenie mężczyzny bardzo mocnego – za takiego też się sam uważa (k. 2470 T. 52).

Ad. 2) Wyżej wyrażono stanowisko, że kolejnymi czynnikami sprzyjającymi funkcjonowaniu tej grupy przestępczej były: długotrwały czas pobytu R.I. we Włoszech i odpowiedni dobór ludzi realizujących zadania grupy. Już wcześniej wspomniano, że grupa została założona w 2005 r. a więc po upływie 7 lat od chwili, gdy oskarżony ten zjawił się we Włoszech. Przez ten czas zapewne zdołał poznać osoby funkcjonujące w strukturach zorganizowanej przestępczości tego Kraju i nawiązać przestępcze kontakty. Jest bowiem mało prawdopodobnym, by osoba której wcześniejsze życie sprowadzało się praktycznie do popełniania przestępstw, zmieniła styl swego zachowania jedynie z powodu zmiany miejsce pobytu.

Drugą przesłanką, sprzyjającą powstaniu i funkcjonowaniu grupy to, że w jego otoczeniu była stosunkowo liczna grupa znajomych i krewnych, których sytuacja majątkowa była trudna. W tym miejscu należy polemicznie odnieść się do twierdzeń zarówno obrońcy tego oskarżonego jak i innych apelujących, że u podstaw bliskich kontaktów osk. R. I. (1) nie legły relacje o charakterze przestępczym, lecz związki rodzinne i przyjacielskie. Przykłady grup przestępczych, zwłaszcza z terenu Włoch, wskazują przecież, że główną podstawą ich założenia i funkcjonowania najczęściej są właśnie związki rodzinne i przyjacielskie łączące ich członków. Wobec tego fakt, że takie relacje występowały w grupie przestępczej R. I. (1) nie tylko nie obala trafności ustaleń, dokonanych w tym względzie przez Sąd Okręgowy, lecz wręcz przeciwnie – ustalenia te wspiera. Powiązania rodzinne wzmacniają bowiem poczucie lojalności, zaufania i solidarności między poszczególnymi osobami tej przestępczej struktury. Charakter związków, łączących R. I. (1) z członkami tej grupy, obrazują poniższe dane dotyczące tych osób:

- M. I. – brat R. I. (1)

- A. B. (3) – konkubina R. I. (1)

- R. B. (1) – brat A. B. (3) tj. konkubiny R. I. (1)

- S. B. (1) – wujek A. B. (3)

- R. W. (1) – jego zmarła siostra J. była konkubiną R. B. (1)

- S. G. (1) – jedyny obcy i nie mieszkający w tej samej miejscowości, związany z R. I. (1) zapewne z powodu prowadzenia na równie szeroką skalę działalności przestępczej i równie często skazywany (szerzej na ten temat przy ocenie apelacji S. G.)

- oskarżona T. i I. I. (1) wprawdzie nie zostały uznane za winne przynależności do tej grupy, lecz za współdziałające z R. I. (1) przy dystrybucji podrobionych pieniędzy, to także osoby mu najbliższe – T. I. (1) to jego matka , a I. I. (1) – to szwagierka tego oskarżonego,

- osk . T . K. – kuzyn R. I. (1),

- pozostałe oskarżone osoby nie należały wprawdzie do grona najbliższych krewnych R. I. (1), lecz były bliskimi jego znajomymi z uwagi na zamieszkiwanie w tej samej miejscowości tj. P..

Ad. 3) W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano takie charakterystyczne cechy i zasady funkcjonowania tej struktury organizacyjnej, którą założył i kierował R. I. (1), wskazujące, że była to grupa przestępcza o jakiej mowa w art. 258 kk (patrz: strony 3 oraz 47-53 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Oskarżony stworzył bowiem system zasad, mających zapewnić właściwe i sprawne funkcjonowanie tej struktury organizacyjnej oraz zabezpieczyć ją przed dekonspiracją. Przejawiało się to m.in. w:

1) zapewnieniu właściwego doboru składu osobowego. Zajmował się tym głównie jego brat tj. osk. M. I., który mógł przyjeżdżać do Polski (w przeciwieństwie do osk. R. I. (1) ukrywającego się przed osadzeniem w zakładzie karnym) i tu w P. angażował ludzi do grupy,

2) zorganizowaniu dostaw podrobionych Euro, głównie od dostawcy z N. tak by uniemożliwić ujawnienie wszystkich sprawców na wypadek interwencji policji (był określony podział ról),

3) instruował członków grupy co do sposobu rozprowadzania podrobionych Euro (obowiązek pozbycia się rachunków sklepowych w razie udanego wprowadzenia Euro do obrotu),

4) wprowadzaniu zasad wynagradzania członków grupy, w tym m.in. nagradzanie szczególnie skutecznych, oraz karania – czasami fizycznie osób mało aktywnych w rozprowadzaniu podrobionych Euro,

5) instruowaniu członków grupy na wypadek ujawnienia przestępczego wprowadzenia „ podróbki” do obrotu – bezwzględny zakaz ujawniania źródła pochodzenia podrabianego (...) a także informowanie o członkach grupy (zapewne z tego powodu osk. M. B. (1) został skazany we Włoszech jedynie za niewielki fragment swej przestępczej działalności tj. za wprowadzenie do obrotu jednego podrobionego banknotu o nominale 20 (...))

6) zorganizowaniu tzw. „ hurtowych” dostaw podrobionych Euro tak by do minimum ograniczyć ryzyko ujawnienia przestępstwa i osób biorących w nim udział. (...) tego przykładem były m.in.:

a) działania podjęte w lutym 2009 r. kiedy to w rejon Z. i okolic udały się 2 grupy osób z których jedna zajmowała się sprzedażą podrobionych Euro w Kantorach a druga grupa stanowiła swego rodzaju zabezpieczenie (szerzej na ten temat w dalszej części uzasadnienia)

b) sposób przeprowadzenia w sierpniu i wrześniu 2009 r. dostaw podrobionych Euro do Polski i dostarczenia ich określonym osobom w rejonie B. (także były 2 grupy osób). Znamiennym jest przy tym fakt, że sam osk. R. I. (1) stworzył taki system zaopatrywania grupy w podrabiane Euro a także dystrybucji tych „ podróbek”, który zabezpieczał go przed dekonspiracją. Z reguły bowiem nie on odbierał te podrobione banknoty i nie on fizycznie banknoty te dostarczał nabywcom.

7) zorganizowaniu zasad „ ulepszania” podrobionych banknotów tak by skuteczniejsza była ich dystrybucja. Jest przy tym niesporne, że we wszystkich tych przedsięwzięciach musiało brać udział po kilka osób. Każdorazowo skład osobowy tej struktury był uzupełniany, gdy któryś z jej członków nie był w stanie uczestniczyć w jej przedsięwzięciach.

Podstawą dokonanych w tym względzie ustaleń były:

- zeznania świadka anonimowego A-4,

- wyjaśnienia A. B. (1), składane w śledztwie,

- okoliczności towarzyszące wprowadzeniu podrobionych Euro do obrotu w lutym 2009 r. kiedy to 2 grupy osób zajmowały się ich sprzedażą w Kantorach (...) i okolicach tego miasta,

- okoliczności związane ze sprzedażą w marcu 2009 r. podrobionych Euro anonimowym świadkom, w których uczestniczyli S. G. i R. B. (1),

- okoliczności dwukrotnych dostaw z Włoch i sprzedaży anonimowym świadkom ponad 1200 sztuk podrobionych Euro zaistniałe w sierpniu i wrześniu 2009 r.

2. Fakt kwestionowania ustaleń o winie oskarżonego w zakresie przestępstwa przypisanego R. I. (1) w p. I obliguje do całościowej oceny zaskarżonego wyroku (nakaz z art. 447 § 1 kpk). Rozważono wobec tego czy trafna jest ocena prawna zachowania tego oskarżonego. Na pytanie powyższe udziela Sąd Apelacyjny odpowiedzi twierdzącej. Przypomnieć należy, iż sprawcą tego uznano za założyciela oraz kierującego zorganizowaną grupą przestępczą. Fakt zakwalifikowania tej działalności za występek z art. 258 § 3 kk jest więc w pełni uzasadniony. Nie sposób przy tym kwestionować ustalonego przez Sąd Okręgowy czasu trwania tej działalności, chociaż R. I. (1) w licznych swych pismach eksponował fakt osadzenia go w zakładzie karnym w okresie od marca do lipca 2009 r. Treść zeznań świadka J. F. wskazuje jednak, iż w trakcie odbywania tej kary nie zaniechał R. I. (1) kierowania swoją grupą. Zapewniał bowiem tego osadzonego, że ma nadal nieograniczone możliwości zorganizowania dostawy każdej ilości podrobionych Euro (J. F. T. 51 k. 2254-2257 oraz k. 2264). Nie stracono z pola widzenia także faktu, że grupa R. I. (1) założona została na terenie Włoch. Zważyć jednak należy, że czyn taki stanowi również przestępstwo w tamtym Kraju (patrz: rozważania co do winy A. B. (1) p. 4 „ Okoliczności uzasadniające odpowiedzialność A. B. (1) za przestępstwa popełnione na terenie Włoch”.

Dyrektywa z art. 447 § 1 kpk obliguje nadto do rozważenia czy kara wymierzona termu oskarżonemu za czyn z art. 258 § 3 kk nie razi surowością. Na pytanie to również udzielono przeczącej odpowiedzi. Przypomnieć należy, że został on skazany za założenie oraz kierowanie funkcjonującą przez ponad 4 lata grupą przestępczą na 5 lat pozbawienia wolności. Jest to więc kara oscylująca w środkowych rejonach ustawowego zagrożenia. Przy uwzględnieniu wysokiego stopnia szkodliwości przestępstwa przypisanego R. I. (1) w p. I zaskarżonego wyroku a także stopnia jego demoralizacji (co wcześniej wykazano) orzeczona kara winna być uznana za realizującą wskazania art. 53 kk.

W konsekwencji zaskarżony w tej części wyrok, przy braku przesłanek z art. 439, 440 i 454 kpk, utrzymano w mocy.

3. b) Ocena zasadności wniosku apelującego obrońcy o uniewinnienie oskarżonego R. I. (1) od przypisanego mu w p. III wyroku przestępstwa wprowadzenia do obrotu podrobionych banknotów Euro.

Ten przejaw przestępczej działalności jest wprawdzie przedmiotem p. III zaskarżonego wyroku, lecz zostanie on przedstawiony wcześniej niż przestępstwo przypisane w poprzednim tj. II punkcie tego wyroku. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje bowiem, iż „ulepszanie” podrobionych (...) nastąpiło nieco później niż akty wprowadzania takich „ podróbek” do obrotu. „Ulepszanie” to było bowiem reakcją na wypadki ujawnienia niektórych prób wprowadzenia podrobionych (...) do obrotu. Zastrzec się jednak należy, że ten odstęp czasowy był nieznaczny o czym świadczy zbliżony czas popełnienia przestępstw przypisanych R. I. (1) w p. II i III zaskarżonego wyroku.

1. Wracając do meritum, zauważa Sąd Apelacyjny, że R. I. (1) nie przyznał się do jakiegokolwiek udziału we wprowadzaniu do obrotu podrobionych banknotów (...). Nie przyznał się on do zdecydowanej większości stawianych mu zarzutów (potwierdził jedynie winę w zakresie „ wyłudzenia” paszportów w Ambasadzie Polski w R.). Jego postawa nie uszła jednak uwadze Sądu Okręgowego. Co więcej Sąd ten dostrzegł, iż taki styl zachowania w kontaktach z organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości był podstawową zasadą postępowania tego oskarżonego. Także członkom swej grupy przestępczej nakazywał by kategorycznie negowali swą winę. Sąd Apelacyjny zdaje sobie sprawę z faktu, iż powyższa okoliczność a także wysoki stopień demoralizacji tego sprawcy oraz uprzednia wielokrotna karalność i częste pobyty w zakładach karnych, nie są podstawą, by z góry krytycznie oceniać wiarygodność jego wersji. Dla oceny tych wyjaśnień nie są to jednak okoliczności obojętne. W samej zaś rzeczy stwierdzić należy, że wyjaśnienia osk. R. I. (1) pozostawały w sprzeczności do zeznań A. B. (1) (jego konkubiny) świadka anonimowego A-4, osk. W. (...), osk . T . K., osk. I. I. (1) (szwagierka R. I. (1)), świadków anonimowych A-1 i A-3 oraz świadka J. F. (1). Oskarżona A. B. (1) i świadek Anonimowy A-4 w sposób szczegółowo opisywali rolę R. I. (1) przy dystrybucji podrobionych (...). Wg. tych osób wymieniony sprawca zajmował się przede wszystkim działalnością organizatorską w procesie wprowadzania tych podrobionych banknotów do obrotu. Przejawy tych działań przedstawiono we wcześniejszych fragmentach uzasadnienia tj. w p. 3 „a” gdy oceniano zarzuty skierowane co do ustaleń o winie R. I. (1) w zakresie założenia i kierowania grupą przestępczą. Unikając więc zbędnych powtórzeń, odwołuje się Sąd Apelacyjny do tych wcześniejszych fragmentów niniejszego uzasadnienia. Wyjaśnienia i zeznania pozostałych 4 osób w/w stanowią pośrednie potwierdzenie wersji podanych przez A. B. (1) i świadka A. A-4.

Opisują oni bowiem rolę R. I. (1):

- w czasie kilku transakcji, gdy dochodziło do odbioru podrobionych Euro od dostawcy z N. oraz transporcie tych „ podróbek” do Polski,

- w czasie, gdy doszło do sprzedaży 100 tysięcy (...) (faktycznie było to 965 banknotów po 100 (...) i 20 sztuk o nominałach 50 (...)).

Z wyjaśnień tych i zeznań wynika, że oskarżony ten unikał tzw. „ detalicznego” wprowadzenia podrobionych Euro do obrotu i zajmował się organizowaniem tego przestępnego przedsięwzięcia. Zachowywał przy tym daleko posuniętą ostrożność unikając bezpośredniej styczności z tymi podrobionymi pieniędzmi (co już wcześniej sygnalizowano w p. 3a).

Na zakończenie tego fragmentu uzasadnienia, zauważyć należy, że zarówno R. I. jak i jego obrońca w swych wystąpieniach podczas postępowania apelacyjnego kładą główny nacisk na podważeniu argumentów mających zdyskwalifikować wartość zeznań świadka A. A – 4 a także wyjaśnień A. B. (1). To prawda, że te dwa dowody mają ważne znaczenie. W przekonaniu Sądu Apelacyjnego ważniejsze jednak wnioski wynikają z wyjaśnień i zeznań pozostałych osób wymienionych w tym fragmencie uzasadnienia. Opisują oni bowiem rolę jaką odegrał ten sprawca w trakcie konkretnych zdarzeń jakie miały miejsce w 2009 r. a związanych z wprowadzeniem do obrotu wyjątkowo dużych ilości podrobionych (...). Najmniej informacji mamy na temat roli jaką odegrał ten sprawca w trakcie, gdy dochodziło do prób sprzedaży podrobionych (...) w lutym 2009 r. w Kantorach w Z., J. i okolicach. Z zeznań A. B. (1) wynika, że tego dnia w tamten rejon udało się dwoma samochodami 6 oskarżonych. W jednym jechali S. B. (1), M. I. i W. (...), a drugim poruszali się R. I. (1), R. B. (1) i R. W. (1). Wprawdzie sprzedażą fałszywych (...) zajmowali się oskarżeni S. B., M. I. i W. (...), lecz materiał zdjęciowy z hoteli oraz zeznania recepcjonistów wskazują, iż trzej pozostali oskarżeni w tym i R. I. (1) nocowali z nimi w tych samych hotelach. Można więc dorozumiewać, że osk. R. I. (1) zachowując tę samą co zwykle ostrożność „ zabezpieczał” całe przestępcze przedsięwzięcia, a nie jest przy tym wykluczone, że w samochodzie, którym się poruszał miał przygotowaną jeszcze kolejną partię podrobionych (...) w wypadku, gdyby S. B., M. I. i W. (...) sprzedali w Kantorach posiadane „ podróbki”. Gdyby jednak nawet nie posiadali oni w swoim samochodzie dalszej partii podrobionych (...), to fakt ich współdziałania we wprowadzeniu takich „ podróbek” (...) w okolicach Z. w lutym 2009 r. jest oczywisty. Powyższe ustalenie znajduje ponadto silne wsparcie w tym fragmencie wyjaśnień osk. W. K., w którym podaje on pochodzenie tych podrobionych (...). Mianowicie była to pozostała część z przesłanej do Polski w styczniu 2009 r. w tzw. busie kursującym na trasie Włochy – Polska partii 200 sztuk podrobionych (...) o nominale po 100 (...). Część z tych podrobionych (...) została w Polsce sprzedana, zaś pozostała partia była przedmiotem tych transakcji w Kantorach w J., R. i Z. (patrz: wyjaśnienia W. (...) z 8.10.2009 r. Tom 2 k. 76-80).

Jeszcze bardziej oczywisty jest udział R. I. (1) w aktach dostawy podrobionych Euro w sierpniu i wrześniu w 2009 r. z Włoch do Polski, a także przy sprzedaży takich „ podróbek” w dniu 02.09.2009 r. na terenie handlowym (...) koło W.. Dowody i argumenty przedstawione w tym względzie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wymagają uzupełnienia w niniejszych pisemnych motywach. W podsumowaniu stwierdzić należy, zarzuty apelującego obrońcy a także zawarte w licznych pisemnych oświadczeniach składanych osobiście przez R. I. (1) do Sądu Odwoławczego, uznano za niezasadne

2. Fakt kwestionowania ustaleń o winie tego oskarżonego obliguje do całościowej oceny zaskarżonego w tej części wyroku (art. 447 § 1 kpk).

W tym zakresie stwierdzić należy, że nie sposób kwestionować oceny prawnej tego przestępstwa. Uzupełniając argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podniesienia wymaga jedynie fakt, że także wg. prawa Republiki Włoskiej przestępstwem jest wprowadzenie do obrotu podrobionych pieniędzy (patrz: p. 4 rozważań co do A. B. (1)). Nie sposób przy tym kwestionować faktu zakwalifikowania tego przestępstwa jako popełnionego w warunkach z art. 65 kk i to z 2 powodów:

- po pierwsze – z uwagi na dokonanie tego przestępstwa w ramach zorganizowanej grupy przestępczej,

- po drugie - dlatego, ze z działalności tej uczynił wymieniony sprawca stałe źródło dochodu. Analiza zgromadzonych dowodów, a zwłaszcza wyjaśnień A. B. (1) i zeznań świadka anonimowego A- 4 dowodzi, że z wprowadzania do obrotu podrobionych Euro uczynił R. I. (1) praktycznie podstawowe źródło utrzymania. Wydaje się, iż nawet jeżeli podejmował w latach 2005 – 2009 jakąkolwiek pracę, to jedynie dla zamaskowania podstawowej swojej działalności związanej z dystrybucją fałszywych Euro.

Dyrektywa zawarta w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowa

Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2012 r.

Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2012 r.

Treść orzeczenia

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny zważył co następuje

5. Ocena zarzutu, że kary, wymierzone A. B. (1) rażą surowością.

1. Rozważania nad wnioskami dowodowymi składanymi przez osk. R. I. (1).

5. Ocena kary łącznej wymierzonej J. B. (1) (p. XLVII wyroku).

1. Co do zarzutu skierowanego pod adresem sposobu przesłuchania świadka anonimowego Nr 4.

5. Argumenty uzasadniające wymiar kary łącznej pozbawienia wolności co do M. I..

1. Uwagi ogólne co do zasadności tej apelacji.

5. Uzasadnienie wymiaru kary łącznej co do T. K..

5. Ocena zasadności zarzutu skierowanego pod adresem kar, wymierzonych S. G..

4. Uzasadnienie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności.

2. Ocena argumentów skierowanych przeciwko karze wymierzonej T. I. (1).

5. Ocena zarzutu , że kary wymierzone A. B. (1) rażą surowością.

1. Rozważania nad wnioskami dowodowymi składanymi przez osk. R. I. (1).

Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 czerwca 2012 r.

descriptionTreść orzeczenia

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny zważył co następuje

5. Ocena zarzutu, że kary, wymierzone A. B. (1) rażą surowością.

1. Rozważania nad wnioskami dowodowymi składanymi przez osk. R. I. (1).

5. Ocena kary łącznej wymierzonej J. B. (1) (p. XLVII wyroku).

1. Co do zarzutu skierowanego pod adresem sposobu przesłuchania świadka anonimowego Nr 4.

5. Argumenty uzasadniające wymiar kary łącznej pozbawienia wolności co do M. I..

1. Uwagi ogólne co do zasadności tej apelacji.

5. Uzasadnienie wymiaru kary łącznej co do T. K..

5. Ocena zasadności zarzutu skierowanego pod adresem kar, wymierzonych S. G..

4. Uzasadnienie wymiaru kary łącznej pozbawienia wolności.

2. Ocena argumentów skierowanych przeciwko karze wymierzonej T. I. (1).

5. Ocena zarzutu , że kary wymierzone A. B. (1) rażą surowością.

1. Rozważania nad wnioskami dowodowymi składanymi przez osk. R. I. (1).

Treść orzeczenia