Treść orzeczenia
Sygn. akt II AKa 44/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 15 kwietnia 2014 r.
Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie:
SSA Wiesław Masłowski (spr.)
SA Marian Baliński SA Krzysztof Eichstaedt st. sekr. sądowy Kamila Jarosińska przy udziale J. S., Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy K. S. oskarżonego z art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Płocku z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt II K 108/13 na podstawie art. 437 § 1 i 2 kpk, art. 438 pkt 2 i 3 kpk oraz art. 632 pkt 2 kpk
1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że oskarżonego K. S. uniewinnia od dokonania zarzucanego mu czynu;
2. kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.
Uzasadnienie
K. S. – był oskarżony o to, że – w okresie od września 2010 r. do jesieni 2012 r. w S., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej - udzielił małoletniemu T. K. co najmniej 60 razy środka odurzającego w postaci marihuany w porcjach po 0,5 grama w cenie po 20 zł oraz 1 gram amfetaminy za 50 zł – tj. o czyn z art.59 ust. 2 Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k.
Sąd Okręgowy w Płocku wyrokiem z dnia 3 grudnia 2013 r. sygn. akt. II K 108/13;
1. oskarżonego K. S. uznał za winnego tego, że w okresie od września 2011 r. do 25 grudnia 2011 r. w S., w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił małoletniemu T. K. co najmniej 7 razy środka odurzającego w postaci marihuany w porcjach po o.5 grama w cenie po 20 zł za porcję tj. popełnienia czynu z art. 59 ust. 2 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 59 ust.1 tej ustawy w zw. z art. 12 k.k. – i na podstawie powołanych przepisów skazał go, a na podstawie art. 59 ust.2 cyt. ustawy w zw. z art. 60§1 i§6 pkt.2 k.k. i art. 33§2 i§3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę 30 stawek dziennych po 1oo zł każda.
2. na podstawie art.69§1 i§2 k.k., art.70§2 i art. 73§2 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby lat 4 i oddał go pod dozór kuratora.
3. na podstawie art.45§1 k.k orzekł przepadek na rzecz Skarbu Państwa korzyści majątkowej w kwocie 140 zł.
4. obciążył oskarżonego kosztami postępowania.
Od wyroku tego wniósł apelację obrońca oskarżonego. W swojej apelacji zarzucił wyrokowi:
- obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art.4, 5§2, 7 k.p.k. oraz art. 410 i 424 pkt.2 k.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną analizę przeprowadzonych dowodów i wyciągnięcie z nich błędnych wniosków, co do stanu faktycznego sprawy, w szczególności w zakresie oceny zeznań świadka T. K., które bezzasadnie uznane zostały pełnowartościowy dowód.
W konkluzji apelacji obrońca wnosił o:
- zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego,
- ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroki i przekazanie sprawy sądowi I instancji w celu ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył co następuje
Apelacja obrońcy oskarżonego jest zasadna. Nie przecząc, że obowiązująca procedura karna nie wyklucza możliwości oparcia ustaleń faktycznych dotyczących sprawstwa, tylko na jednym dowodzie, zauważyć jednak wypada, że ów dowód winien w swej treści być jasny, pewny, niesprzeczny, a przy tym oceniony przez sąd orzekający przy zachowaniu reguł art. 7 k.p.k. ze szczególną wnikliwością i ostrożnością.
Tym wymogom nie odpowiada ani treść zeznań świadka T. K., ani też ocena zeznań tegoż świadka dokonana przez sąd I instancji.
Ma rację skarżący, że zeznania w/w świadka, które są jedynym dowodem obciążającym oskarżonego, - są niekonsekwentne, niejednoznaczne, pełne sprzeczności i niejasności, a przy tym nawet w zakresie drugoplanowych okoliczności niepoparte żadnymi innymi dowodami.
Wprawdzie sąd meriti dostrzegł, że, T. K. złożył na rozprawie inne niż w postępowaniu przygotowawczym zeznania dotyczące dat i czasokresu dokonywanych z oskarżonym transakcji, ilości nabytej od niego marihuany, ale zbyt powierzchownie, a w efekcie bezkrytycznie odniósł się do podniesionych przez świadka na rozprawie przyczyn złożenia odmiennych zeznań w śledztwie. Sąd a quo nie dostrzegł, że, nawet te zmienione zeznania złożone na rozprawie zawierają sprzeczności i niejasności.
Już nawet pobieżna lektura zeznań T. K. z rozprawy wskazuje na wyjątkową chaotyczność i niespójność wypowiedzi w/w świadka, ich daleko idącą bezrefleksyjność i brak poczucia odpowiedzialności za wypowiadane słowa.
I tak w/w pomimo wstępnego stwierdzenia, że w swoich zeznaniach składanych w toku postępowania przygotowawczego pomylił się w zakresie dat, daty te jednak na rozprawie nadal powtarzał. Np. na rozprawie na k -131 stwierdził, że jednak we wrześniu 2010 r. kupił 2 razy marihuanę od oskarżonego korzystając z pośrednictwa K. T.. Zauważyć należy, że podczas tego samego przesłuchania twierdził też, iż było to w 2011 r., aby następnie podnieść, że od września 2011 r. do stycznia 2012 r. nie miał już kontaktu z oskarżonym i nie kupował już od niego narkotyków, choć wcześniej zeznał, że, transakcji tych było jednak 6 – 7 albo tylko 4. Tych sprzeczności i niejasności w zeznaniach świadka złożonych na rozprawie sąd meriti nie dostrzegł.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło też rozważań sądu I instancji dotyczących podniesionych przez w/w świadka powodów, dla których podczas przesłuchania w prokuraturze podtrzymał swoje wcześniejsze obciążające oskarżonego zeznania, w szczególności w zakresie czasokresu i ilości transakcji z oskarżonym. Z wypowiedzi T. K. z rozprawy wynika, że, podtrzymał wówczas obciążające oskarżonego swoje wcześniejsze zeznania,- ,,bo się spieszył”, ,, mówił na skróty”, ,, nie chciało mu się zastanowić”.
Skoro takie racje kierowały świadkiem, to trudno jego relacje obciążające inną osobę uznać za przekonujące i noszące walor wiarygodności. Ta konstatacja musi odnosić się do całości takich zeznań.
Nie sposób wreszcie pominąć zaprezentowanej przez świadka skali rozbieżności w przedstawianiu ilości transakcji zakupu marihuany od oskarżonego. Przecież w/w w toku śledztwa twierdził, że w okresie blisko 2 lat tych transakcji było 60 -70, ale na rozprawie podniósł, że było ich tylko 6 -7 i dotyczyły one wyłącznie okresu 3 miesięcy 2011 r.
Jest to różnica bardzo duża. Także z tego powodu zeznania świadka przedstawiające tak diametralnie różne wielkości w zakresie istotnych okoliczności sprawy – muszą budzić zasadnicze wątpliwości, co do ich wartości i przydatności dowodowej.
Mające takie ułomności, wątpliwe w swej wiarygodności zeznania T. K. były jedynym dowodem obciążającym oskarżonego. Nie znalazły one żadnego, nawet pośredniego wsparcia w innych dowodach zebranych w sprawie. W tej sytuacji nie można było podzielić stanowiska sądu meriti dotyczącego uznania sprawstwa oskarżonego za udowodnione i to w/w zeznaniami T. K.
Z tych powodów należało zmienić zaskarżony wyrok i uniewinnić oskarżonego od dokonania zarzucanego mu czynu.