descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II AKa 432/13

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 1 kwietnia 2014r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Adam Wrzosek (spr.)

Sędziowie: SA – Maria Mrozik-Sztykiel

SA – Anna Prokopiuk

Protokolant: – st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska

na skutek apelacji, wniesionych przez obrońców oskarżonych od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie

z dnia 31 sierpnia 2011 r. sygn. akt VIII K 425/07

I. na podstawie art. 105 § 1 i § 2 k.p.k. prostuje oczywistą omyłkę pisarską w pkt 161 zaskarżonego wyroku poprzez wyeliminowanie słowa : „łącznej”;

II. zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że:

1) uchyla orzeczenie o:

- karach łącznych pozbawienia wolności i karach łącznych grzywny orzeczonych wobec oskarżonych M. Z. i J. S. (1),

- karach łącznych pozbawienia wolności orzeczonych wobec oskarżonych L. W. i K. J. (1),

- karze łącznej grzywny orzeczonej wobec oskarżonego J. M. (1),

2) w odniesieniu do oskarżonej L. W.:

- w ramach czynu przypisanego w pkt 1 zaskarżonego wyroku oskarżoną L. W. uznaje za winną tego, że w okresie od początku 2000 r. do połowy 2003 r. w W. brała udział w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w tym wprowadzania do obrotu środków odurzających i substancji psychotropowych i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia

2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazuje ją na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności,

- w ramach czynu przypisanego w pkt 2 zaskarżonego wyroku uznaje, że oskarżona A. W. w W. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami uczestniczyła w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci 28 kg heroiny i 6,5 kg kokainy w ten sposób, że na początku 2000 r. odebrała od S. S. (3) 2 kg heroiny w celu przechowania, a następnie w okresie od sierpnia 2000r. do września 2001 r. nadzorowała pracę „magazynów” z narkotykami – ustalała terminy transakcji, współdecydowała o odbiorcach, „hurtownikach”, cenach narkotyków oraz funkcjonowaniu „magazynów”, a także przyjmowała regularnie pieniądze pochodzące z „utargów” z „magazynów”, przy czym czynu tego dopuściła się działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw i za to na podstawie art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i art. 65 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazuje ją, a na podstawie art. 56 ust. 3 wyżej cyt. ustawy wymierza karę 3(trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 200 (dwustu) stawek dziennych po 1500 (tysiąc pięćset) zł stawka, przyjmując, że podstawę prawną kary grzywny stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., nadto na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka nawiązkę na rzecz Stowarzyszenia (...) w kwocie 25 000 (dwudziestu pięciu tysięcy) zł, a na podstawie art. 45 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2003 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeka tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa kwotę 208.000 (dwustu ośmiu tysięcy) zł,

- w ramach czynu przypisanego w pkt 5 zaskarżonego wyroku ustala, że oskarżona L. W. udzieliła pomocy w przywozie z B. do P. nie mniej niż 54,5 kg heroiny, z opisu tego czynu eliminuje sformułowanie: „przy czym z popełnienia przestępstwa uczyniła sobie stałe źródło dochodu”, a z podstawy prawnej skazania eliminuje art.65 § 1 k.k. oraz ustala, że podstawę prawną wymiaru kary stanowi art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,

- ustala, że podstawę prawną kar grzywny orzeczonych za czyny z pkt 5 i pkt 8 zaskarżonego wyroku stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i w odniesieniu do każdego z tych czynów obniża do 1500zł. (tysiąca pięciuset) wysokość stawki dziennej grzywny,

- wysokość nawiązki orzeczonej na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, o której mowa w pkt 4 zaskarżonego wyroku obniża do kwoty 25.000 (dwudziestu pięciu tysięcy) zł,

-ustala, że wysokość kwoty orzeczonej na podstawie art. 45 § 1 k.k. tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa, o której mowa w pkt 7 zaskarżonego wyroku wynosi 242.901 (dwieście czterdzieści dwa tysiące dziewięćset jeden) zł;

3) w odniesieniu do oskarżonego K. J. (1):

- w zakresie czynu z pkt 11 zaskarżonego wyroku ustala, że oskarżony K. J. (1) w okresie od początku 1999 r. do lutego

2004 r. brał udział w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw, o których mowa w przypisanym mu czynie, za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 258 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., nadto karę orzeczoną za ten czyn obniża do 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

- z czynu przypisanego w pkt 12 zaskarżonego wyroku eliminuje sformułowanie: „a nadto z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu”, za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obwiązującym do dnia

8 grudnia 2011 r. i art. 65 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. w zw.

z art. 4 § 1 k.k.,

- ustala, że podstawą prawną środka karnego, o którym mowa w pkt 14 zaskarżonego wyroku jest art. 45 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2003 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- ustala, że przedmiotem czynu, o którym mowa w pkt 15 zaskarżonego wyroku jest heroina w ilości 68, 5 kg, z jego opisu eliminuje sformułowanie: „oraz z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stale źródło dochodu”, ustala, że powołany w podstawie prawnej skazania art. 65 k.k. ma zastosowanie w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- ustala, że podstawę prawną kar grzywny orzeczonych za czyny z pkt 12 i pkt 15 zaskarżonego wyroku stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., a podstawę prawną kary łącznej grzywny, o której mowa w pkt 18 zaskarżonego wyroku stanowi art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- wysokość orzeczonych na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii nawiązek, o których mowa w pkt 13 i w pkt 16 zaskarżonego wyroku obniża do kwot po 15.000 (piętnaście tysięcy) zł,

- ustala, że powołany w podstawie prawnej skazania, za czyn z pkt 17 zaskarżonego wyroku, art. 65 k.k. ma zastosowanie w brzmieniu obowiązującym do dnia

30 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

4) w odniesieniu do oskarżonego J. M. (1):

- w odniesieniu do czynu przypisanego w pkt 20 zaskarżonego wyroku ustala, że oskarżony J. M. (1) w okresie od połowy 2002 r. do połowy 2003 r. brał udział w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw, o których mowa w przypisanym mu czynie i za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 258 § 2 k.k. w brzmieniu obwiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- za podstawę prawną skazania za czyn z pkt 21 zaskarżonego wyroku przyjmuje art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k..

- wysokość kwoty orzeczonej tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa, o której mowa w pkt 23 zaskarżonego wyroku ustala na 13.500 (trzynaście tysięcy pięćset) zł,

- w związku z zastosowaniem nadzwyczajnego złagodzenia kary za czyn przypisany w pkt 25 zaskarżonego wyroku na podstawie art. 60 § 3, § 4 i § 7 k.k. w zw. z art. 49 § 1 k.k. odstępuje od wymierzenia kary i orzeka świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 1.000 (tysiąca) zł,

- ustala, że podstawę prawną kar grzywny orzeczonych za czyny z pkt 20, pkt 21, pkt 24, pkt 26 i pkt 29 zaskarżonego wyroku stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k,

- z opisu czynu, o którym mowa w pkt 26 zaskarżonego wyroku eliminuje sformułowanie: „przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw, a nadto z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu”, za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 kk.,

- uchyla zawarte w pkt 28 zaskarżonego wyroku orzeczenie o przepadku na podstawie art. 45 § 1 k.k. równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa,

- z opisu czynu z pkt 29 zaskarżonego wyroku eliminuje sformułowanie: „przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw, a nadto z przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu”, a z kwalifikacji prawnej skazania art. 65 k.k.;

5) w odniesieniu do oskarżonego M. Z.:

- w zakresie czynu z pkt 34 zaskarżonego wyroku ustala, że oskarżony M. Z. w okresie od początku 1999 r. do lutego

2004 r. brał udział w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw, o których mowa w przypisanym mu czynie, za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 258 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., nadto karę orzeczoną za ten czyn obniża do 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności,

- ustala, że czynu z pkt 35 zaskarżonego wyroku dopuścił się w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw, z opisu tego czynu eliminuje sformułowanie: „przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stale źródło dochodu”, a za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- ustala, że przedmiotem czynu, o którym mowa w pkt 38 zaskarżonego wyroku jest heroina w ilości nie mniejszej niż 68,5 kg, z opisu tego czynu eliminuje sformułowanie: „oraz z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu” nadto ustala, że podstawę prawną skazania stanowi art. 55 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- ustala, że podstawę prawną kar grzywny orzeczonych za czyny z pkt 35 i z pkt 38 zaskarżonego wyroku stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i w odniesieniu do każdego z tych czynów obniża grzywnę do 300 (trzystu) stawek dziennych,

- ustala, że podstawą prawną środka karnego, o którym mowa w pkt 37 zaskarżonego wyroku jest art. 45 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2003 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i wysokość kwoty orzeczonej tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa ustala na 72.000 (siedemdziesiąt dwa tysiące) zł,

6) w odniesieniu do oskarżonego Z. B. (1):

- w zakresie czynu z pkt 43 zaskarżonego wyroku ustala, że oskarżony Z. B. (1) w okresie od początku 1999 r. do połowy 2000 r. brał udział w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw, o których mowa w przypisanym mu czynie, a za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 258 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- w zakresie czynu z pkt 44 zaskarżonego wyroku ustala, że przedmiotem przestępstwa było łącznie nie mniej niż 15 kg heroiny, z opisu czynu eliminuje sformułowanie: „przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu”, a z podstawy prawnej skazania eliminuje art. 65 § 1 k.k.,

- ustala, że czynu z pkt 47 zaskarżonego wyroku oskarżony dopuścił się w zorganizowanej grupie o charakterze zbrojnym mającej na celu popełnianie przestępstw, z opisu tego czynu eliminuje sformułowanie: „przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stale źródło dochodu”, za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 kwietnia 2004 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- ustala, że podstawę prawną kar grzywny orzeczonych za czyny z pkt 43, pkt 44, pkt 47 i pkt 50 zaskarżonego wyroku stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k., a podstawę prawną kary łącznej grzywny, o której mowa w pkt 52 zaskarżonego wyroku stanowi art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- uchyla zawarte w pkt 49 zaskarżonego wyroku orzeczenie o przepadku na podstawie art. 45 § 1 k.k. równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa,

- ustala, że łączna ilość heroiny będącej przedmiotem przestępstwa opisanego w pkt 50 zaskarżonego wyroku wynosi 800 g zamiast 2.300 g, za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

7) w odniesieniu do oskarżonego A. B. (1):

- ustala, że przedmiotem przestępstwa opisanego w pkt 54 zaskarżonego wyroku było nie mniej niż 62,5 kg heroiny, a podstawę prawną kary grzywny orzeczonej za ten czyn stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- ustala, że wysokość kwoty orzeczonej na podstawie art. 45 § 1 k.k. tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa, o której mowa w pkt 56 zaskarżonego wyroku wynosi 147.236 (sto czterdzieści siedem tysięcy dwieście trzydzieści sześć) zł,

- ustala, że podstawę wymiaru kary orzeczonej za czyn z pkt 57 zaskarżonego wyroku stanowi art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 171 § 1 k.k.,

- ustala, że wysokość kwoty orzeczonej na podstawie art. 45 § 1 k.k. tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa, o której mowa w art. 59 zaskarżonego wyroku wynosi 19.694 (dziewiętnaście tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt cztery)zł;

8) w odniesieniu do oskarżonego S. S. (2):

- ustala, że podstawę prawną kary grzywny orzeczonej za czyn z pkt 62, zaskarżonego wyroku stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- ustala, że wysokość kwoty orzeczonej na podstawie art. 45 § 1 k.k. tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa, o której mowa w pkt 64 zaskarżonego wyroku wynosi 2.000 (dwa tysiące) zł,

9) w odniesieniu do oskarżonego J. S. (1):

- uznaje, że czyny przypisane w pkt 86 i w pkt 88 zaskarżonego wyroku stanowią jedno przestępstwo, którego przedmiotem było łącznie 61,5 kg heroiny przy czym z opisu czynu eliminuje osobę P. K. oraz sformułowanie: „a nadto z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu” i na podstawie art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 55 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. skazuje oskarżonego, a na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 55 ust. 3 cyt. wyżej ustawy wymierza karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności i 300 (trzystu) stawek dziennych grzywny po 40 (czterdzieści) zł stawka, przy czym podstawę prawną kary grzywny stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.

- na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzeka na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w kwocie 5.000 (pięciu tysięcy) zł;

10) w odniesieniu do oskarżonego K. G. (1):

- ustala, że podstawę prawną skazania za czyn z pkt 92 zaskarżonego wyroku stanowi art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.,

- ustala, że podstawę prawną kar grzywny orzeczonych za czyny z pkt 92 i pkt 94 zaskarżonego wyroku stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- ustala, że wysokość kwoty orzeczonej na podstawie art. 45 § 1 k.k. tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa, o której mowa w pkt 96 zaskarżonego wyroku wynosi 4.000 (cztery tysiące) zł,

11) w odniesieniu do oskarżonego A. M. (1):

- ustala, że podstawę prawną orzeczenia o karze grzywny za czyn z pkt 98 zaskarżonego wyroku stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i obniża orzeczoną grzywnę do 300 (trzystu) stawek dziennych,

- ustala, że wysokość kwoty orzeczonej na podstawie art. 45 § 1 k.k. tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa, o której mowa w pkt 100 zaskarżonego wyroku wynosi 1.000 (tysiąc) zł;

12) w odniesieniu do oskarżonego M. K. (1)

- ustala, że podstawę prawną skazania za czyn z pkt 102 zaskarżonego wyroku stanowi art. 56 ust. 1 i ust. 3

ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia

8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a podstawę prawną orzeczenia o karze grzywny stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

13) w odniesieniu do oskarżonego K. B.:

- ustala, że podstawą prawną skazania za czyn z pkt 109 zaskarżonego wyroku stanowi art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia

8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a podstawę prawną orzeczenia o karze grzywny stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

14) w odniesieniu do oskarżonego O. T.:

- ustala, że przedmiotem przestępstwa, o którym mowa w pkt 122 zaskarżonego wyroku była heroina w ilości nie mniejszej niż 2,240 kg i za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a podstawę prawną orzeczenia o karze grzywny stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i obniża do 250 (dwustu pięćdziesięciu) liczbę stawek dziennych grzywny;

15) w odniesieniu do oskarżonego M. B. (1):

- ustala, że podstawę prawą skazania stanowi art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a podstawę prawną kary grzywny stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

16) w odniesieniu do oskarżonego K. C.:

- ustala, że w okresie o którym mowa w czynie z pkt 129 zaskarżonego wyroku nabywał on od Z. B. (1) kokainę, łącznie ok. 300 g, tym samym łączna ilość kokainy będącej przedmiotem czynu wynosi nie mniej niż 900 g, z opisu tego czynu eliminuje sformułowanie: „przy czym z popełnienia powyższego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu”, i za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a podstawę prawną orzeczenia o karze grzywny stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i obniża do 300 (trzystu) liczbę stawek dziennych grzywny;

17) w odniesieniu do oskarżonego M. G.:

- ustala, że oskarżony M. G. w ramach czynu z pkt 133 zaskarżonego wyroku nabył łącznie nie mniej niż 1320 g kokainy, w tym od Z. B. (1) w okresie od początku 1999 r. do sierpnia 2000 r. nabył nie mniej niż 570 g, a od S. S. (3) w okresie od początku 1999 r. do lutego 2001 r. nie mniej niż 750 g , przy czym nabywał od nich kokainę w ilościach nie mniejszych niż 15 g tygodniowo, nadto ustala, że podstawę prawą skazania stanowi art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a podstawę prawną orzeczenia o karze grzywny stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i karę pozbawienia wolności wymierzonej za ten czyn obniża do 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy oraz obniża do 250 (dwustu pięćdziesięciu) liczbę stawek dziennych grzywny;

18) ustala, że podstawę prawną skazania oskarżonego J. K. (1) za czyn z pkt 139 zaskarżonego wyroku, oskarżonego W. Ś. za czyn z pkt 155 zaskarżonego wyroku i oskarżonego M. T. (1) za czyn z pkt 159 zaskarżonego wyroku stanowi art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a podstawę prawną kary grzywny stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

19) ustala, że podstawę prawną kary grzywny orzeczonej wobec oskarżonego W. Ś. za czyn z pkt. 152 zaskarżonego wyroku stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

20) w odniesieniu do oskarżonego S. H. (1):

- w ramach czynu przypisanego w pkt 136 zaskarżonego wyroku ustala, że oskarżony S. H. (1) nabywał od S. S. (3) w okresie od początku do końca 2001 r. kokainę w celu dalszej dystrybucji w ilościach minimum po 10 g, łącznie nie mniej niż 2 400 g w celu dalszej dystrybucji, a tym samym łącznie przedmiotem przestępstwa było nie mniej niż 2.880 g kokainy, z opisu czynu eliminuje sformułowanie: „przy czym z przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu”, za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a podstawę prawną orzeczenia o karze grzywny stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i obniża do 250 (dwustu pięćdziesięciu) liczbę stawek dziennych grzywny;

21) w odniesieniu do oskarżonego D. R.:

- z opisu czynu przypisanego w pkt 142 zaskarżonego wyroku eliminuje sformułowanie: „przy czym z przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu”, za podstawę prawną skazania przyjmuje art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 grudnia 2011r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.,

- za podstawę prawną skazania za czyn z pkt 144 zaskarżonego wyroku przyjmuje art. 56 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

- ustala, że podstawą prawną orzeczenia kar grzywny za czyny z pkt 142 i pkt 144 zaskarżonego wyroku stanowi art. 33 § 1 i § 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

III. na podstawie art. 435 k.p.k. zmienia zaskarżony wyrok w stosunku do:

- oskarżonego D. I. w ten sposób, że ustala, iż kwota orzeczona na podstawie art. 45 § 1 k.k. tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa, o której mowa w pkt 82 zaskarżonego wyroku, wynosi 99 366 (dziewięćdziesiąt dziewięć tysięcy trzysta sześćdziesiąt sześć) zł,

- oskarżonego H. S. w ten sposób, że ustala, iż kwota orzeczona na podstawie art. 45 § 1 k.k. tytułem przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnienia przestępstwa, o której mowa w pkt 76 zaskarżonego wyroku wynosi 9000 (dziewięć tysięcy) zł;

IV. utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części;

V. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeka kary łączne wobec oskarżonych:

- L. W. w wymiarze 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności i 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 1.500 (tysiąc pięćset) zł stawka,

- M. Z. w wymiarze 7 (siedmiu) lat i 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności i 400 (czterystu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) zł stawka;

VI. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego K. J. (1) karę łączną 9 (dziewięciu) lat i 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VII. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 7 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. orzeka wobec oskarżonego J. M. (1) karę łączną grzywny w wymiarze 400 (czterystu) stawek dziennych po 300 (trzysta) zł stawka,

VIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar łącznych pozbawienia wolności zalicza okresy rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonym:

- L. W. od dnia 26 października 2005 r. do dnia 27 stycznia 2010 r.,

- K. J. (1) od dnia 26 października 2005 r. do dnia 28 lutego 2011 r.;

IX. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu M. G. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 14 lipca 2008 r. do dnia 30 października 2010 r.;

X. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar grzywny zalicza okresy rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonym:

- K. C. od dnia 26 lutego 2009 r. do dnia 26 lipca 2009 r., uznając karę grzywny za wykonaną w całości,

- O. T. od dnia 24 października 2009 r. do dnia 20 listopada 2009 r., uznając karę grzywny za wykonaną w ilości 54 (pięćdziesięciu czterech) stawek dziennych;

XI. zwalnia oskarżonych L. W., K. J. (1), M. Z., J. M. (1), J. S. (1), A. M. (1), O. T., K. C., M. G. i S. H. (1), od przypadających na nich kosztów sądowych w sprawie, obciążając w tym zakresie wydatkami Skarb Państwa;

XII. zwalnia oskarżonych Z. B. (1), A. B. (1), S. S. (2), K. G. (1), M. K. (1), K. B., M. B. (1), J. K. (1), D. R., W. Ś. i M. T. (1) od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając wydatkami w tym zakresie Skarb Państwa;

XIII. zasądza od Skarbu Państwa, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu przed Sądem Apelacyjnym kwoty po 885,60 (osiemset osiemdziesiąt pięć 60/100) złotych, zawierające 23% stawkę VAT, na rzecz:

- adw. A. L. Kancelaria Adwokacka w W. - obrońcy oskarżonego K. J. (1),

– adw. A. L. Kancelaria Adwokacka w W. - obrońcy oskarżonego M. Z.,

– adw. J. D. (1) Kancelaria Adwokacka w W. - obrońcy oskarżonego Z. B. (1),

– adw. M. D. Kancelaria Adwokacka w W. - obrońcy oskarżonego A. B. (1),

– adw. Z. D. Kancelaria Adwokacka w W. - obrońcy oskarżonego S. S. (2),

– adw. S. J. Kancelaria Adwokacka w W. i adw. A. D. Kancelaria Adwokacka w W. - obrońców oskarżonego K. G. (1),

– adw. J. G. (1) Kancelaria Adwokacka w W. - obrońcy oskarżonego M. K. (1),

– adw. W. D. Kancelaria Adwokacka w W. i adw. M. C. (1) Kancelaria Adwokacka w W. - obrońców oskarżonego O. T.,

- adw. R. K. (1) Kancelaria Adwokacka w W. i adw. M. W. Kancelaria Adwokacka w W. - obrońców oskarżonego W. Ś.,

– adw. M. B. (2) Kancelaria Adwokacka w W. - obrońcy oskarżonego M. B. (1),

– adw. M. P. (1) Kancelaria Adwokacka w W. - obrońcy oskarżonego M. G.,

– adw. J. C. Kancelaria Adwokacka w W. i adw. M. S. (1) Kancelaria Adwokacka w W. - obrońców oskarżonego S. H. (1).

Uzasadnienie

W sprawie Sądu Okręgowego w Warszawie sygn. akt VIII K 425/07 m.in. oskarżono:

L. W. o to, że:

I. w okresie od początku 2000 r. do połowy 2003 r. w W. brała udział w zorganizowanym związku o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw, w tym wprowadzania do obrotu środków odurzających i substancji psychotropowych, puszczania w obieg podrobionych obcych pieniędzy, rozbojów, wymuszeń rozbójniczych, posiadania bez wymaganego zezwolenia broni, substancji i ładunków wybuchowych i przeciwko mieniu, powodujących znaczną szkodę,

tj. o czyn z art. 258 § 2 k.k.,

II. w okresie od początku 2000 r. do września 2001 r. w W. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami uczestniczyła w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 52 kg, kokainy w ilości nie mniejszej niż 13 kg w ten sposób, że osobiście odebrała od S. S. (3) 2 kg heroiny w celu przechowania oraz pod nieobecność J. W. nadzorowała pracę "magazynów" z narkotykami - ustalała terminy transakcji, współdecydowała o odbiorcach, "hurtownikach", cenach narkotyków oraz funkcjonowaniu "magazynów", a także przyjmowała regularnie pieniądze pochodzące z codziennych "utargów" z "magazynów", przy czym zarzucanego jej czynu dopuściła się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw oraz z popełnienia przestępstwa uczyniła sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

III. w okresie od połowy 2003 r. do połowy 2004 r. w W. działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. w zamiarze aby A. B. (1), D. I., J. S. (2), S. S. (3) i inne osoby dokonały czynu zabronionego polegającego na przywozie z B. do P. znacznej ilości środków odurzających, w tym nie mniej niż 59 kg 500 g heroiny, udzieliła im pomocy w ten sposób, że przekazała informacje o planowanym przedsięwzięciu J. W., który będąc członkiem "grupy (...)" wyraził na to zgodę, a następnie po przekazaniu powyższej wiadomości osobom zainteresowanym brała udział w negocjacjach ustalając warunki współpracy, ilości przewożonej heroiny, a także kwotę pieniężną jaką miała uzyskiwać za 1 kg "przemycanej" heroiny, przy czym z popełnienia przestępstwa uczyniła sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

IV. w bliżej nieustalonym dniu lipca 2004 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. i innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadziła S. K., Z. B. (2), S. G., T. R. do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem znacznej wartości, w ten sposób, że w celu zakupu od pokrzywdzonych nieruchomości o wartości 380.000 PLN, położonej w W. przy ul. (...), odebrała od S. K. pisemne oświadczenie o przyjęciu przez niego jako zaliczki kwoty 3.800 PLN, przy czym w rzeczywistości przekazała mu w formie zaliczki kwotę 15.000 PLN, obiecując uiszczenie pozostałej kwoty po dokonaniu zakupu, a następnie po sporządzeniu aktu notarialnego przenoszącego własność w/w nieruchomości na B. W. i M. P. (2), nie zapłaciła S. K. i pozostałym współwłaścicielom ustalonej kwoty wynikającej z umowy sprzedaży oraz podrobiła w/w oświadczenie w ten sposób, że dopisała dwa zera i złożyła ten dokument u notariusza jako potwierdzenie, że właściciele nieruchomości otrzymali całą kwotę wynikającą z umowy sprzedaży, przez co spowodowała szkodę w mieniu w/w osób w wysokości nie mniejszej niż 365.000 PLN,

tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.,

K. J. (1) o to, że:

V. w okresie od początku 1999 r. do końca 2004 r. w W. brał udział w zorganizowanym związku o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw, w tym wprowadzania do obrotu środków odurzających i substancji psychotropowych, puszczania w obieg podrobionych obcych pieniędzy, rozbojów, wymuszeń rozbójniczych, posiadania bez wymaganego zezwolenia broni, substancji i ładunków wybuchowych i przeciwko mieniu, powodujących znaczną szkodę,

tj. o czyn z art. 258 § 2 k.k.,

VI. w okresie od początku 1999 r. do połowy 2003 r. w W. wbrew przepisom ustawy działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu pełnił bezpośredni nadzór nad funkcjonowaniem "magazynów" z narkotykami, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w postaci: amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 114 kg, kokainy w ilości nie mniejszej niż 40 kg i 500 g, heroiny w ilości 177 kg, marihuany w ilości nie mniejszej niż 40 kg, tabletek extasy ( (...)) w ilości 40.000 sztuk w ten sposób, że brał udział w transakcjach narkotykowych, ustalał ilości, terminy, ceny narkotyków przyjmowanych do "magazynu", negocjował z dostawcami i odbiorcami warunki transakcji, odbierał od "magazynierów" kwoty pieniężne będące codziennym utargiem przekazując je następnie J. i L. W., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw, a nadto z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

VII. w okresie od połowy 2000 r. do wiosny 2001 r. wbrew przepisom ustawy działając wspólnie i w porozumieniu z M. Z. i innymi osobami w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu brał udział w przywozie z zagranicy znacznej ilości środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 73 kg w ten sposób, że współorganizując przemyt heroiny z B. do P., który odbywał się co kilkanaście dni, ustalał terminy i trasę, ilości przemytów i narkotyków, miejsca odbioru narkotyków, skład personalny "kurierów" oraz osobiście odbierał heroinę, a następnie decydował o jej dalszym przeznaczeniu, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej oraz z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

VIII. od nieustalonego okresu do lata 2001 r. oraz w dniu 29 września

2001 r. w W. bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci broni automatycznej, którą przechowywał w domu przy ul. (...), a następnie użył jej oddając strzały w pomieszczeniach firmy (...) przy ul. (...), przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

J. M. (1) o to, że:

IX. w okresie od połowy 2002 r. do połowy 2003 r. w W. brał udział w zorganizowanym związku o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw, w tym wprowadzania do obrotu środków odurzających i substancji psychotropowych, puszczania w obieg podrobionych obcych pieniędzy, rozbojów, wymuszeń rozbójniczych, posiadania bez wymaganego zezwolenia broni, substancji i ładunków wybuchowych, i przeciwko mieniu, powodujących znaczną szkodę,

tj. o czyn z art. 258 § 2 k.k.,

X. nieustalonego dnia 2004 r., nie później jednak niż 12 sierpnia 2004 r. w W. uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających kierując wykonaniem czynu zabronionego przez D. O. i R. K. (2) w ten sposób, że będąc pozbawionym wolności polecił powyższym osobom odebranie 450 g heroiny od wskazanej osoby a następnie zbycie powyższej heroiny R. P., co zostało zrealizowane, przy czym z powyższego przestępstwa uzyskał kwotę pieniężną, która przekazana mu została po opuszczeniu aresztu,

tj. o czyn z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,

XI. w okresie od bliżej nieustalonego dnia do dnia 26 października

2005 r. w W. ukrywał dowód osobisty serii (...) wystawiony na nazwisko Z. W.,

tj. o czyn z art. 276 k.k.,

XII. w okresie od bliżej nieustalonego dnia do dnia 26 października

2005 r. w W. podrobił w celu użycia za autentyczny paszport serii (...) w ten sposób, że w dokumencie tym wpisał dane osobowe Z. W. i wkleił swoje zdjęcie,

tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k.,

XIII. w okresie od początku 1997 roku do stycznia 1999 r. w W., z wyłączeniem miesiąca kwietnia 1998 r., działając wspólnie i w porozumieniu z J. W. i innymi osobami uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych, w tym w ilości nie mniejszej niż 3 kg kokainy, nie mniejszej niż 10,5 kg heroiny i nie mniejszej niż 1 kg marihuany w ten sposób, że realizując polecenie J. W. zorganizował miejsce przechowywania narkotyków, organizował zakup tych środków od innych osób i dostawy narkotyków do miejsc ich przechowywania, zaangażował inne osoby, w tym: R. Z., S. W., R. K. (2) ps. (...), A. G. ps. (...), Z. B. (1) ps. (...) do dystrybucji tych środków oraz pobierał zyski z tej działalności w kwocie nie mniejszej niż 10 tys. zł miesięcznie, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw, a nadto z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k.,

XIV. w okresie od połowy 2000 roku do stycznia 2001 roku w W. oraz w S. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu wspólnie i w porozumieniu z J. W. ps. (...), J. S. (2) ps. (...), K. R. i innymi osobami brał udział w przewozie z zagranicy znacznych ilości środka odurzającego w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 23 kg w ten sposób, że wraz z J. W. zamawiał i kupował heroinę od J. S. (2) i innych osób przebywających w S., każdorazowo w ilości nie mniejszej niż 2 kg, w odstępach czasu nie dłuższych niż 2 tygodnie, przekazywał tak nabyte środki innym osobom w celu przewiezienia ich do P., które to środki przekazywane były w W. K. J. (1), M. Z., Z. B. (1) ps. (...) i innym osobom działającym w ramach jednej struktury przestępczej, w celu wprowadzenia ich do obrotu, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw, a nadto z przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 w zb. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

M. Z. o to, że:

XV. w listopadzie 1999 r. w W. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami przemocą polegającą na biciu oraz groźbą zamachu na zdrowie doprowadził J. K. (2) do rozporządzenia mieniem w postaci samochodu m-ki (...) o nr rej. (...), a następnie zażądał 15.000 zł za zwrot niniejszego pojazdu, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w warunkach powrotu do przestępstwa będąc uprzednio skazanym na mocy wyroku Sądu Wojewódzkiego w Siedlcach z dnia 18 października 1994 r. (sygn. akt II K 140/94) za podobne przestępstwo z art. 203 § 2 1 d.k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności, którą odbywał między innymi w okresie od 27 marca 1996 r. do 22 grudnia 1997r.,

tj. o czyn z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.,

XVI. w okresie od początku 1999 r. do końca 2004 r. w W. brał udział w zorganizowanym związku o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw, w tym wprowadzania do obrotu środków odurzających i substancji psychotropowych, puszczania w obieg podrobionych obcych pieniędzy, rozbojów, wymuszeń rozbójniczych, posiadania bez wymaganego zezwolenia broni, substancji i ładunków wybuchowych i przeciwko mieniu, powodujących znaczną szkodę,

tj. o czyn z art. 258 § 2 k.k.,

XVII. w okresie od początku 1999 r. do końca 2001 r. oraz w okresie dwóch tygodni latem 2003 r. w W. wbrew przepisom ustawy działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu, pełniąc obowiązki "magazyniera" polegające na przyjmowaniu, porcjowaniu, ważeniu i rozwożeniu narkotyków do innych osób, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych, w tym w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 20 kg, kokainy w ilości nie mniejszej niż 14 kg 100 g, heroiny w ilości nie mniejszej niż 56 kg 500 g, marihuany w ilości nie mniejszej niż 20 kg oraz ekstasy ( (...)) w ilości nie mniejszej niż 20.000 tabletek, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, funkcjonując jednocześnie w zorganizowanym związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

XVIII. w okresie od połowy 2000 r. do wiosny 2001 r. w W. wbrew przepisom ustawy działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu brał udział w przywozie z zagranicy znacznej ilości środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 73 kg w ten sposób, że współorganizując przemyt heroiny z B. do P., który odbywał się co kilkanaście dni, ustalał terminy i trasę, ilości przemytów i narkotyków, miejsca odbioru narkotyków, skład personalny "kurierów" oraz osobiście odbierał heroinę, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej oraz z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

XIX. w nieustalonym okresie 2003 r. w W. bez wymaganego zezwolenia posiadał broń palną w postaci broni automatycznej, którą otrzymał na przechowanie od S. S. (3), przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym,

tj. o czyn z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

Z. B. (1) o to, że:

XX. w okresie od początku 1999 r. do połowy 2000 r. w W. brał udział w zorganizowanym związku o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw, w tym wprowadzania do obrotu środków odurzających i substancji psychotropowych, puszczania w obieg podrobionych obcych pieniędzy, rozbojów, wymuszeń rozbójniczych, posiadania bez wymaganego zezwolenia broni, substancji i ładunków wybuchowych, i przeciwko mieniu, powodujących znaczną szkodę,

tj. o czyn z art. 258 § 2 k.k.,

XXI. w okresie od kwietnia 2003 r. do marca 2004 r. w W., S. i innych miejscowościach wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu brał jako "kurier" udział w przywozie z B. i W. do P. znacznej ilości środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 15 kg 500 g w ten sposób, że w odstępach dwu - trzytygodniowych transportem kolejowym przewoził partie heroiny o wadze od 1 kg do 1,5 kg, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

XXII. w okresie od początku 1999 r. do sierpnia 2000 r. w W. wbrew przepisom ustawy działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu, pełniąc obowiązki "magazyniera" polegające na przyjmowaniu, porcjowaniu, ważeniu i rozwożeniu narkotyków do innych osób, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych, w tym amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 5 kg, kokainy w ilości nie mniejszej niż 7 kg, heroiny w ilości nie mniejszej niż 28 kg i marihuany w ilości nie mniejszej niż 1 kg, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, funkcjonując jednocześnie w zorganizowanym związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

XXIII. w okresie od lata 2003 r. do marca 2004 r. w W. wbrew przepisom ustawy działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających w ilości nie mniejszej niż 2 kg 300 g w ten sposób, że zbył jednorazowo S. S. (3) 2 kg heroiny, a także nieregularnie nabywał od ww. osoby partie heroiny, których, łączna waga wyniosła 300 g,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,

A. B. (1) o to, że:

XXIV. w okresie od połowy 2003 r. do czerwca 2005 r. w W. wbrew przepisom ustawy działając wspólnie i w porozumieniu z D. I. i innymi osobami w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu brał udział w przywozie z zagranicy znacznej ilości środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 66 kg 500 gram w ten sposób, że współorganizując przemyt heroiny z B. i W. do P., który odbywał się co kilkanaście dni, ustalał i nadzorował terminy przemytów, miejsca spotkań oraz prowadził wszelkie negocjacje związane z tym procederem, a przede wszystkim będąc bezpośrednio na terenie B. przekazywał powyższe narkotyki, przy czym z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

XXV. w bliżej nieokreślonym czasie, ale nie wcześniej niż w marcu 2004r. do dnia 16 kwietnia 2004 r. w W. usiłował nabyć od S. S. (3) uniwersalny ładunek błyskowo-dymny do ćwiczebnej bomby lotniczej (...) z substancjami wybuchowymi w postaci(...)za kwotę 1.500 Euro, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na zatrzymanie K. G. (1), przewożącego powyższy przyrząd wybuchowy, przez Policję na Dworcu (...) w W.,

tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 171 § 1 k.k.,

XXVI. w okresie od połowy 2003 r. do kwietnia 2004 r. w W. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu puszczenia w obieg przewiózł z B. do P. co najmniej 180.000 podrobionych banknotów Euro o różnych nominałach przekazując je następnie H. S. i D. I.,

tj. o czyn z art. 310 § 2 k.k.,

S. S. (2) o to, że:

XXVII. w okresie od listopada 2003 r. do początku 2004 r. w W. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu brał jako "kurier" udział w przywozie z B. i W. do P. znacznej ilości środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 7 kg, w ten sposób, że dwukrotnie działając wspólnie i w porozumieniu z H. S. dokonał przywozu do P. heroiny w partiach po 3,5 kg każda, przy czym zarzucanego u czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. nr 179, poz. 1485) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

XXVIII. w nieustalonym okresie, jednak nie później niż 17 lutego 2005 r.

w mieszkaniu nr (...) przy ul. (...) w W. oraz przynależnej do mieszkania piwnicy w tym budynku, posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną oraz amunicję w postaci:

⚫

pistoletu (...) nr (...) (nr(...) na lufie), produkcji niemieckiej,

⚫

pistoletu (...), produkcji niemieckiej,

⚫

pistoletu (...) nr (...) produkcji czeskiej (nr magazynka - (...)),

⚫

pistoletu (...) nr (...), produkcji niemieckiej,

⚫

"długopisu strzelającego" (...),

⚫

dwudziestu pięciu nabojów pistoletowych kal.(...) (...),

⚫

czterech nabojów pistoletowych (...),

⚫

dwóch nabojów rewolwerowych specjalnych (śrutowe) (...) S.,

⚫

jednego naboju rewolwerowego (...) M.,

⚫

jednego naboju pistoletowego (...). M.,

⚫

jednego naboju pistoletowego (...),

⚫

osiemdziesięciu nabojów pistoletowych (...),

⚫

pięćdziesięciu pięciu nabojów pistoletowych (...),

tj. o czyn z art. 263 § 2 k.k.,

XXIX. w nieustalonym okresie, jednak nie później niż do dnia 17 lutego 2005 roku w mieszkaniu nr (...) przy ul. (...) w W. oraz przynależnej do mieszkania piwnicy w tym budynku posiadał bez wymaganego zezwolenia przyrządy wybuchowe w postaci:

⚫

2 szt. petard typu wojskowego,

⚫

2 szt. pocisków artyleryjskich (...)

⚫

1 granatu moździerzowego (...),

⚫

substancji wybuchowej w postaci samodziałowo wykonanego prochu czarnego w ilości 100 ml,

gdzie wymienione przyrządy wybuchowe i substancja wybuchowa mogły sprowadzić niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób albo mienia w wielkich rozmiarach,

tj. o czyn z art. 171 § 1 k.k.,

XXX. w dniu 26 października 2005 r. w W. w mieszkaniu nr (...) przy ul. (...) posiadał bez wymaganego zezwolenia istotne części amunicji w postaci dwóch spłonek myśliwskich nieustalonego producenta i spłonek osadzonych w:

⚫

16 dennych fragmentach łusek (obciętych na wysokości krawędzi metalowych okuć) pochodzących od naboi myśliwskich (...), prod. polskiej (7 szt.), niemieckiej (3 szt.) i francuskiej (4 szt.),

⚫

2 dennych fragmentach łusek (obciętych na wysokości krawędzi metalowych okuć) pochodzących od naboi myśliwskich (...) prod. belgijskiej,

⚫

2 łuskach pochodzących od rozcalonych naboi pośrednich(...) prod. polskiej z 1966 r. i 1968 r. (2 szt.),

⚫

4 łuskach pochodzących z rozcalonych naboi karabinowych(...). M. prod. polskiej z 1953 r.,

⚫

łusce pochodzącej od rozcalonego naboju sztucerowego (...) prod. fińskiej,

⚫

łusce pochodzącej od rozcalonego naboju karabinowego (...)prod. belgijskiej,

⚫

łusce pochodzącej od rozcalonego naboju karabinowego(...) prod. jugosłowiańskiej,

⚫

9 łuskach pochodzących od rozcalonych naboi sztucerowych (...). prod. czeskiej (2 z nich są skrócone i mają długość 14,5 mm i 31,2 mm) oraz rurki stalowej (...) mogącej być wykorzystanej jako lut w broni produkcji samodziałowej,

tj. o czyn z art. 263 § 2 k.k.,

J. S. (1) o to, że:

XXXVII. w okresie od września 2000 r. do wiosny 2001 r. w W. i S. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w zamiarze aby inne osoby, w tym W. Ś. ps. (...), J. S. (3) ps. (...) wbrew przepisom ustawy dokonały przywozu z B. do P. znacznej ilości środka odurzającego w postaci około 66 kg heroiny, swoim zachowaniem pomógł do popełnienia niniejszego czynu w ten sposób, że przebywając w B. przekazywał polskim "kurierom" - W. Ś. oraz J. S. (3) wymienioną heroinę, organizował i koordynował ich pobyt i wyjazd udzielając wszelkich informacji, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnianie przestępstw, a nadto z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodów,

tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k.,

XXXVIII. w dniu 14 września 2000 r. w W., S. i innych miejscowościach działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w zamiarze aby inne osoby, w tym W. N., P. K. wbrew przepisom ustawy dokonały przywozu z B. do P. znacznej ilości środka odurzającego w postaci 2 kg heroiny, swoim zachowaniem pomógł w popełnieniu niniejszego czynu w ten sposób, że przebywając w S. udał się w okolicę przejścia granicznego w miejscowości W. na granicy (...) zawożąc wskazanym osobom 2 kg heroiny, która po ukryciu w samochodzie m-ki (...) o nr rej. (...) miała zostać przewieziona do P., przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnianie przestępstw, a nadto z popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k.,

K. G. (1) o to, że:

XXXIX. w okresie od kwietnia 2000 r. do kwietnia 2003 r. w W., z wyłączeniem okresu przebywania w areszcie, tj. pomiędzy 5 lutego 2002 r. a 25 listopada 2002 r., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu wykonania z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci kokainy w ilości nie mniejszej niż 500 g w ten sposób, że w odstępach tygodniowych nabywał od S. S. (3) i innych osób partie kokainy w ilości po kilka gram,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k.,

XL. w okresie od października 2003 r. do 1 kwietnia 2004 r. w W. i innych miejscowościach działając wspólnie w porozumieniu z H. S., A. M. (1) i innymi osobami w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu brał jako "kurier" udział w przywozie z B. do W. znacznej ilości środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 17 kg 500 g w ten sposób, że w odstępach kilkutygodniowych co najmniej sześć razy transportem kolejowym i drogowym przewiózł z B. partie heroiny w ilościach od 2 do 3,5 kg, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

A. M. (1) o to, że:

XLI. nieustalonego dnia na przełomie zimy i wiosny 2004 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, brał udział w przywozie z zagranicy z B. do W. transportem samochodowym znacznej ilości środka odurzającego w postaci 2 kg heroiny o wartości 25.000 Euro (około 100.000 zł), w celu dalszej dystrybucji tych środków, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r., o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 k.k.,

M. K. (1) o to, że:

XLII. w okresie od marca 2001 r. do połowy 2003 r. w W. w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu działając wspólnie i w porozumieniu z J. T. i innymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków j odurzających w postaci heroiny, w ten sposób, że w okresie tym przekazywał S. S. (3) i innym osobom od 0,5 kg do 1 kg heroiny w regularnych transakcjach odbywających się nie rzadziej niż raz w miesiącu, w łącznej ilości nie mniejszej niż 28,5 kilograma w celu dalszej dystrybucji tych środków,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k.,

K. B. o to, że:

XLIV. w okresie od połowy 2001 r. do lipca 2003 r. w W. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 480 g oraz kokainy w ilości nie mniejszej niż 480 g w ten sposób, że w okresie tym nabywał od S. S. (3) i innych osób tygodniowo po co najmniej 5 g heroiny i kokainy w celu dalszej dystrybucji tych środków, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art 65 k.k.,

O. T. o to, że:

XLVIII. w okresie od co najmniej początku 1999 r. do lata 2002 r. w W., z wyłączeniem 5 miesięcy stanowiących przerwy wakacyjne oraz okolicznościowe, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 2 kg 960 g w ten sposób, że minimum dwa razy w tygodniu nabywał od S. S. (3) i R. P. partie heroiny w ilości po 10 g w celu dalszej dystrybucji tych środków, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

M. B. (1) o to, że:

XLIX. w okresie od początku 2000 do końca 2000 roku w W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 1 kg 920 g w ten sposób, że minimum cztery razy w tygodniu nabywał od S. S. (3) i innych osób partie heroiny w ilości 10 g każda, w celu dalszej dystrybucji tych środków,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k.,

K. C. o to, że:

L. w okresie od początku 1999 roku do połowy 2000 roku w W. i Z., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci kokainy, w ilości nie mniejszej niż 1 kg 100 g, w ten sposób, że:

⚫

w okresie od początku 1999 roku do końca 1999 roku w odstępach kilkunastodniowych nabywał od Z. B. (1) i innych osób łącznie co najmniej 500 g kokainy w partiach po 25 g każda przesyłanych w paczkach "drogą kolejową" ,do Z. w celu dalszej dystrybucji tych środków,

⚫

w okresie od lutego 1999 roku do połowy 2000 roku w odstępach dwutygodniowych nabywał od S. S. (3) i innych osób łącznie co najmniej 500 g kokainy w partiach po 20 g każda, przesyłanych "drogą kolejową" do Z. w celu dalszej dystrybucji tych środków,

przy czym z popełniania powyższego przestępstwa czynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

M. G. o to, że:

LI. w okresie od początku 1999 roku do lutego 2001 roku w W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny, w ilości nie mniejszej niż 8 kg 180 g oraz kokainy w ilości nie mniejszej niż 3 kg 480 g, w ten sposób, że:

⚫

w okresie od wiosny 1999 roku do września 2000 roku działając wspólnie i w porozumieniu z mężczyznami o ps. (...) oraz "G. z (...)" minimum raz w tygodniu nabywał od H. Z. i innej osoby partie heroiny w ilości 10 g każda w celu dalszej dystrybucji tych środków, co łącznie wyniosło nie mniej niż 680 g,

⚫

w okresie od początku 1999 roku do sierpnia 2000 roku minimum dwa razy w tygodniu nabywał od Z. B. (1) partie kokainy w ilości po 15 g każda w celu dalszej dystrybucji, co łącznie wyniosło 2 kg 40 g,

⚫

w okresie od początku 1999 roku do lutego 2001 roku w transakcjach mających miejsce co najmniej trzy razy w tygodniu nabył od S. S. (3) łącznie nie mniej niż 1 kg 440 g kokainy w partiach w ilości po 5 g każda, w celu dalszej dystrybucji tych środków,

⚫

w okresie od września 2000 roku do lutego 2001 roku codziennie w imieniu H. Z. i J. S. (4) nabywał od S. S. (3) i innych osób partie heroiny w ilości od 50 do 100 g każda, w celu dalszej dystrybucji tych środków, co łącznie wyniosło nie mniej niż 7,5 kg heroiny,

przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

S. H. (1) o to, że:

LII. w okresie od wiosny 1999 roku do końca 2001 roku w W., wbrew przepisom ustawy, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 2 kg 880 g oraz kokainy w ilości nie mniejszej niż 4 kg 040 g, w ten sposób, że:

⚫

w okresie od wiosny 1999 roku do lutego 2001 roku co kilka dni nabywał od H. Z. i innej osoby nie mniej niż 10 gram heroiny w tygodniu oraz 5 g kokainy w tygodniu, w celu dalszej dystrybucji tych środków, co łącznie wyniosło nie mniej niż 880 g heroiny oraz 440 g kokainy,

⚫

w okresie od początku 2001 roku do końca 2002 roku codziennie nabywał od S. S. (3) i innych osób partie kokainy w ilości minimum po 10 g każda, w celu dalszej dystrybucji tych środków, co łącznie wyniosło nie mniej niż 3 kg 600 g,

⚫

w nieustalonym okresie na jesieni 2000 roku dwukrotnie zbył S. S. (3) i M. Z. po 1 kg heroiny w celu dalszej dystrybucji tych środków, przy czym z przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodów,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

J. K. (1) o to, że:

LIII. w okresie od początku 2001 roku do połowy 2004 roku z wyłączeniem okresu sześciu miesięcy, w W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci kokainy w ilości nie mniejszej niż 2 kg 160 gram w ten sposób, że minimum raz w tygodniu nabywał od S. S. (3) i innych osób partie kokainy w ilości średnio po 15 gram każda, w celu dalszej dystrybucji,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k.

D. R. o to, że:

LIV. w okresie od kwietnia 1999 roku do lutego 2001 roku w W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci kokainy w ilości nie mniejszej niż 30 g oraz heroiny w ilości nie mniejszej niż 880 g, w ten sposób, że w odstępach kilkudniowych nabywał od H. Z. i innych osób partie heroiny w ilości minimum średnio 10 g tygodniowo oraz brał udział w minimum 10 transakcjach nabycia partii kokainy po 3 g każda w celu dalszej dystrybucji tych środków, przy czym z przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

LV. nieustalonego dnia na przełomie 2001/2002 roku w W. i M., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny, w ten sposób, że za kwotę 11.000 zł zbył S. S. (3) i M. Z. heroinę w ilości 200 g w celu dalszej dystrybucji tych środków,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,

W. Ś. o to, że:

LVII. w okresie od grudnia 2000 roku do marca 2001 roku w W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, brał udział w przywozie z zagranicy z S. do W. przez B. transportem kolejowym znacznej ilości środków odurzających w postaci heroiny w ilości co najmniej 12 kg, w ten sposób, że dwa razy w miesiącu przywoził z zagranicy partie heroiny w ilości po 1,5 kg każda, w celu dalszej dystrybucji tych środków, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

LVIII. w okresie od września 2001 roku do grudnia 2001 roku w W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, pełniąc obowiązki "magazyniera" polegające na przyjmowaniu, porcjowaniu, ważeniu i rozwożeniu narkotyków do odbiorców, w tym K. G. (1), uczestniczył w obrocie znacznych ilości środków odurzających w ilości nie mniejszej niż 9 kg heroiny i 2 kg 700 g kokainy, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

M. T. (1) o to, że:

LIX. w okresie od 1999 roku do 2001 roku w W. i M., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających i substancji psychotropowych w ten sposób, że:

⚫

na przestrzeni sześciu miesięcy w okresie od 1999 roku do 2000 roku minimum dwa razy w miesiącu nabywał od S. S. (3) i innych osób partie amfetaminy po 250 g każda oraz partie marihuany po 250 g każda, w celu dalszej dystrybucji, co łącznie wyniosło nie mniej niż 3 kg amfetaminy i 3 kg marihuany,

⚫

w okresie od 1999 roku do 2000 roku nabył od S. S. (3) w celu dalszej dystrybucji 100 g haszyszu,

⚫

na przestrzeni ośmiu miesięcy 2001 roku w odstępach miesięcznych przyjął od S. S. (3) a następnie przechowywał na stacji paliw w M. i przekazał kolejnym osobom partie amfetaminy po 3 kg każda, co łącznie wynosiło nie mniej niż 24 kg,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k.,

Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2011 r.:

1. L. W. uznał za winną popełnienia czynu zarzuconego w punkcie I i za to na mocy art. 258 § 2 k.k. skazał ją na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

2. L. W. uznał za winną popełnienia czynu zarzuconego w punkcie II i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał ją na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 2.000 (dwóch tysięcy) złotych;

3. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od L. W. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 50.000 (pięćdziesięciu tysięcy) złotych;

4. na mocy art. 45 § 1 kk orzekł od L. W. na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 336.000 (trzystu trzydziestu sześciu tysięcy) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

5. L. W. uznał za winną popełnienia czynu zarzuconego w punkcie III i za to na mocy art. 18§3k.k. w zw. z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał ją na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 2.000 (dwóch tysięcy) złotych;

6. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od L. W. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 50.000 (pięćdziesięciu tysięcy) złotych;

7. na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł od L. W. na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 265.721 (dwustu sześćdziesięciu pięciu tysięcy siedmiuset dwudziestu jeden) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

8. L. W. uznał za winną popełnienia czynu zarzuconego w punkcie IV i za to na mocy art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 33 § 1, 2 i 3 k.k. skazał ją, a na mocy art. 294 § 1 k.k. wymierzył karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz grzywnę w wymiarze 25 (dwudziestu pięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 2.000 (dwóch tysięcy) złotych;

9. na mocy art. 85 k.k. i art.86 § 1 i 2 k.k. wymienione w punktach 1, 2, 5 i 8 kary połączył i orzekł wobec L. W. łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 6 (sześciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy oraz łączną grzywnę w wymiarze 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 2.000 (dwóch tysięcy) złotych;

10. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył L. W. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 października 2005r. do dnia 27 stycznia 2010r.

11. K. J. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego w punkcie V i za to na mocy art. 258 § 2 k.k. skazał go na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

12. K. J. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego w punkcie VI i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 1.000 (jednego tysiąca) złotych;

13. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od K. J. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 50.000 (pięćdziesięciu tysięcy) złotych;

14. na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł od K. J. (1) na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 216.000 (dwustu szesnastu tysięcy) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

15. K. J. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego w punkcie VII i za to na mocy art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 1.000 (jednego tysiąca) złotych;

16. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od K. J. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 50.000 (pięćdziesięciu tysięcy) złotych;

17. K. J. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego w punkcie VIII i za to na mocy art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

18. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymienione w punktach 11, 12, 15 i 17 kary połączył i orzekł wobec K. J. (1) łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 10 (dziesięciu) lat oraz łączną grzywnę w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 1.000 (jednego tysiąca) złotych;

19. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył K. J. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 października 2005r. do dnia 28 lutego 2011r.;

20. J. M. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie IX i za to na mocy art. 258 § 2 k.k., przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 4 oraz § 6 pkt 4 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na grzywnę w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu złotych);

21. J. M. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie X, przy czym ustalił, iż J. M. (1) polecił ustalonym osobom odebranie 150 g heroiny od wskazanej osoby i następnie zbycie tejże heroiny kolejnej wskazanej osobie i za to na mocy art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 4 oraz § 6 pkt 4 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k. skazał go na grzywnę w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę (300) trzystu złotych;

22. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od J. M. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;

23. na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł od J. M. (1) na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 24.000 (dwudziestu czterech tysięcy) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

24. J. M. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XI i za to na mocy art. 276 kk wzwz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na grzywnę w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych;

25. J. M. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XII i za to na mocy art. 270 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 4 oraz § 6 pkt 4 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na grzywnę w wymiarze 10 (dziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych;

26. J. M. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XIII; przy czym ustalił, iż J. M. (1) działał w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czym wyczerpał znamiona art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 4 oraz § 6 pkt 4 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k. skazał go na grzywnę w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych;

27. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od J. M. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;

28. na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł od J. M. (1) na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 230.000 (dwustu trzydziestu tysięcy) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

29. J. M. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XIV i za to na mocy art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 4 oraz § 6 pkt 2 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go karę 2 (dwóch) lat i 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 360 (trzystu sześćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych;

30. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od J. M. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;

31. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymienione w punktach 20, 21, 24, 25, 26 i 29, grzywy połączył i orzekł wobec J. M. (1) łączną grzywnę w wymiarze 540 (pięciuset czterdziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 300 (trzystu) złotych;

32. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w punkcie 29 kary pozbawienia wolności zaliczył J. M. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 października 2005r. do dnia 30 maja 2008r.;

33. M. Z. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XV kwalifikując go z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 282 k.k. skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

34. M. Z. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XV i za to na mocy art. 258 § 2 k.k. skazał go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

35. M. Z. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XVII i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 500 (pięciuset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych;

36. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od M. Z. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;

37. na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł od M. Z. na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 144.000 (stu czterdziestu czterech tysięcy) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

38. M. Z. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XVIII i za to na mocy art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 500 (pięciuset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych;

39. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od M. Z. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;

40. M. Z. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XIX i za to na mocy art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 55 k.k. skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

41. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymienione w punktach 33, 34, 35, 38 i 40 kary połączył i orzekł wobec M. Z. łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 8 (ośmiu) lat oraz łączną grzywnę w wymiarze 700 (siedmiuset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych;

42. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył M. Z. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 października 2005r. do dnia 28 lutego 2011r.;

43. Z. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XX czynu i za to na mocy art. 258 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 4 oraz § 6 pkt 4 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na grzywnę w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

44. Z. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XXI i za to na mocy art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 4 oraz § 6 pkt 2 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k. skazał go na karę 2 (dwóch) lat i 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

45. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekał od Z. B. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) złotych;

46. na mocy art. 45 § 1 kk orzekł od Z. B. (1) na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 11.000 (jedenastu tysięcy) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

47. Z. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XXII i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 4 oraz § 6 pkt 4 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na grzywnę w wymiarze 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

48. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od Z. B. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 2.500 (dwóch tysięcy pięciuset) złotych;

49. na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł od Z. B. (1) na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 76.000 (siedemdziesięciu sześciu tysięcy) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

50. Z. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XXIII, przy czym ustalił, że zbył on na rzecz S. S. (3) jednorazowo 500 g heroiny i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 4 oraz § 6 pkt 4 k.k. oraz art. 33 § 1 3 k.k. skazał go na grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

51. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od Z. B. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 500 (pięciuset) złotych;

52. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymienione w punktach 43, 44, 47 i 50 grzywny połączył i orzekł wobec Z. B. (1) łączną grzywnę w wymiarze 320 (trzystu dwudziestu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

53. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył Z. B. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 października 2005r. do dnia 10 lipca 2007r. oraz od dnia 04 sierpnia 2007r. do dnia 05 września 2008r.;

54. A. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XXIV, przy czym ustalił, iż wziął on udział w przywozie z zagranicy ilości nie mniejszej niż 64 kg i 500 g heroiny i za to na mocy art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 360 (trzystu sześćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych;

55. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od A. B. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;

56. na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł od A. B. (1) na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 151.949 (stu pięćdziesięciu jeden tysięcy dziewięciuset czterdziestu dziewięciu) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

57. A. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XXV i za to na mocy art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 171

§ 1 k.k. skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

58. A. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XXVI, przy czym ustalił, iż przywiózł on z B. do P. podrobione banknoty euro o wartości nominalnej nie mniejszej niż 63.000 euro oraz wyeliminował z opisu czynu osobę H. S. i za to na mocy art. 310 § 2 k.k. skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

59. na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł od A. B. (1) na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty równowartość 29.942 (dwudziestu dziewięciu tysięcy dziewięciuset czterdziestu dwóch) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

60. na mocy art. 85 k.k. i art.86 § 1 k.k. wymienione w punktach 54, 57 i 58 kary połączył i orzekł wobec A. B. (1) łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 7 (siedmiu);

61. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył A. B. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 października 2005r. do dnia 28 lutego 2011r.;

62. S. S. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XXVII, przy czy z opisu czynu wyeliminował, iż czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw oraz ustalił, iż nie mniej niż jednokrotnie działając wspólnie i w porozumieniu z H. S. dokonał przywozu partii 3 kg 500 g heroiny i nie mniej niż jednokrotnie samodzielnie dokonał przewozu partii 3 kg 500 g heroiny, czym wyczerpał znamiona art. art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk i za to na mocy art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

63. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od S. S. (2) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 2.000 (dwóch tysięcy) złotych;

64. na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł od S. S. (2) na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 9.423 (dziewięciu tysięcy czterystu dwudziestu trzech) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

65. S. S. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XXVIII i za to na mocy art. 263 § 2 k.k. skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

66. S. S. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXIX i za to na mocy art. 171 § 1 k.k. skazał go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

67. S. S. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXX i za to na mocy art. 263 § 2 k.k. skazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

68. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymienione w punktach 62, 65, 66 i 67 kary połączył i orzekł wobec S. S. (2) łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 6 (sześciu) lat;

69. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył S. S. (2) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 października 2005r. do dnia 21 grudnia 2010r;

70. na mocy art. 44 § 6 k.k. i art. 230 § 3 k.p.k. orzekł przepadek i nakazał przekazanie do Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Głównej Policji w W. dowodów rzeczowych szczegółowo opisanych w wykazach dowodów rzeczowych na karcie 1627 poz. 2 - 9, na karcie 2072 poz. 1-24 i 44-52, 54-56 i w postanowieniu z dnia 18 lipca 2007 r. k. 14713- 14714 poz. 1 - 27 i 48;

86. J. S. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XXXVII, przy czym z opisu czynu wyeliminował zarzut, iż czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnianie przestępstw oraz ustalił, iż J. S. (1) działał w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czym wyczerpał znamiona art. 18 § 3 k.k. w zw. 55 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 k.k. i za to na mocy art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 500 (pięciuset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych;

87. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od J. S. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 5.000 (pięciu tysięcy) złotych;

88. J. S. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XXXVIII, przy czym z opisu czynu wyeliminował, iż czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnianie przestępstw i za to na mocy art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 125 (stu dwudziestu pięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych;

89. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od J. S. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) złotych;

90. na mocy art. 85 k.k. i art. 85 § 1 i 2 k.k. wymienione w punktach 86 i 88 kary połączył i orzekł wobec J. S. (1) łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy oraz łączną grzywnę w wymiarze 500 (pięciuset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych;

91. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył J. S. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 04 kwietnia 2006r. do dnia 26 listopada 2009r;

92. K. G. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XXXIX i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 15 (piętnastu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych;

93. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od K. G. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) złotych;

94. K. G. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XL, przy czym ustalił, iż brał on udział w przywozie z B. do W. znacznej ilości środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 15 kg oraz z opisu czynu wyeliminował, iż czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnianie przestępstw i za to na mocy art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 3 lat (trzech) i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych;

95. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od K. G. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 3.000 (trzech tysięcy) złotych;

96. na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł od K. G. (1) na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 23.558 (dwudziestu trzech tysięcy pięciuset pięćdziesięciu ośmiu) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

97. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymienione w punktach 92 i 94 kary połączył i orzekł wobec K. G. (1) łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 3 lat i 6 (sześciu) miesięcy oraz łączną grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych;

98. A. M. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XLI, przy czym z opisu czynu wyeliminował, iż czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnianie przestępstw, czym wyczerpał znamiona art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na mocy art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 500 (pięciuset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

99. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od A. M. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) złotych;

100. na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł od A. M. (1) na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 4.711 (czterech tysięcy siedmiuset jedenastu) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

101. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył A. M. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 11 lipca 2006r. do dnia 08 września 2008;

102. M. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XLII i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 500 (pięciuset) złotych;

103. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzeł od M. K. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych;

104. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył M. K. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 17 czerwca 2005r. do dnia 30 października 2010r;

109. K. B. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XLIV, przy czym z opisu czynu wyeliminował, iż czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnianie przestępstw i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 250 (dwustu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

110. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od K. B. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) złotych;

111. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył K. B. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 czerwca 2008r. do dnia 29 stycznia 2009r.;

122. O. T. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XLVIII, przy czym z opisu czynu wyeliminował, iż czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnianie przestępstw i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 400 (czterystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

123. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od O. T. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 3.000 (trzech tysięcy) złotych;

124. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył O. T. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 24 października 2006r. do dnia 24 października 2009r.;

125.na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej grzywny zaliczył O. T. okres rzeczywistego pozbawienia go wolności od dnia 24 października 2009r. do dnia 20 listopada 2009r. tj. dwadzieścia siedem dni; uznając grzywnę za wykonaną w zakresie pięćdziesięciu czterech stawek;

126.M. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie XLIX i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 160 (stu sześćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesięciu) złotych;

127. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od M. B. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 2.000 (dwóch tysięcy) złotych;

128. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył M. B. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 27 lutego 2007r. do dnia 19 stycznia 2009r.;

129.K. C. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie L i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 500 (pięciuset) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

130. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od K. C. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) złotych;

131. na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył K. C. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 lutego 2007r. do dnia 26 lutego 2009r.;

132.na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej grzywny zaliczył K. C. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 lutego 2009r. do dnia 02 listopada 2009r. t.j. 249 (dwieście czterdzieści dziewięć) dni, uznając grzywnę za wykonaną w zakresie czterystu dziewięćdziesięciu ośmiu stawek;

133.M. G. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie LI przy czym z opisu czynu wyeliminował, iż czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 400 (czterystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych;

134.na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od M. G. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 4.000 (czterech tysięcy) złotych;

135.na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył M. G. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 27 lutego 2007r. do dnia 26 czerwca 2008r. oraz od dnia 14 lipca 2008r. do dnia 30 października 2010r.;

136.S. H. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie LII i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 400 (czterystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

137.na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od S. H. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 4.000 (czterech tysięcy) złotych;

138.na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył S. H. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 lutego 2007r. do dnia 30 lipca 2007r.;

139.J. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie LIII i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych;

140.na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od J. K. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 3.000 (trzech tysięcy) złotych;

141.na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył J. K. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 lutego 2007 r. do dnia 04 stycznia 2008r.;

142.D. R. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie LIV i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

143.na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od D. R. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 500 (pięciuset) złotych;

144.D. R. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie LV i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

145.na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od D. R. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 500 (pięciuset) złotych;

146.na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymienione w punktach 142 i 144 kary połączył i orzekł wobec D. R. łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 2 (dwóch) lat oraz łączną grzywnę w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych;

147.na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył D. R. okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 03 grudnia 2007r. do dnia 17 kwietnia 2009r.;

152. W. Ś. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie LVII, przy czym z opisu czynu wyeliminował, iż czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnianie przestępstw, a także ustalił, iż brał udział w przewiezieniu transportem kolejowym znacznej ilości środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 7,5 kg i za to na mocy art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

153. na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od W. Ś. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 2.000 (dwóch tysięcy) złotych;

154.na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł od W. Ś. na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 5.000 (pięciu tysięcy) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

155.W. Ś. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie LVIIII, przy czym z opisu czynu wyeliminował, iż czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnianie przestępstw i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 200 (dwustu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

156.na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od W. Ś. na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 1.000 (jednego tysiąca) złotych;

157.na mocy art. 45 § 1 k.k. orzekł od W. Ś. na rzecz Skarbu Państwa przepadek kwoty 12.000 (dwunastu tysięcy) złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek popełnienia przestępstwa;

158.na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i 2 k.k. wymienione w punktach 152 i 155 kary połączył i orzekł wobec W. Ś. łączną karę pozbawienia wolności w wymiarze 5 (pięciu) lat oraz łączną grzywnę w wymiarze 300 (trzystu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 20 (dwudziestu) złotych;

159.M. T. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie LIX i za to na mocy art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 40 (czterdziestu) złotych;

160.na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii orzekł od M. T. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązkę w wysokości 3.000 (trzech tysięcy) złotych;

161.na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej łącznej kary pozbawienia wolności zaliczył M. T. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 26 lutego 2007r. ; do dnia 22 grudnia 2008r.;

162.zasądził od Skarbu Państwa tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za okres od dnia 17 grudnia 2010r. do dnia 31 sierpnia 2011r. w następujących kwotach na rzecz:

a. łącznie za 19 terminów rozprawy kwotę 4.560 (czterech tysięcy pięciuset sześćdziesięciu) złotych plus VAT na rzecz adw. A. L. za obronę dwóch oskarżonych;

b. łącznie za 19 terminów rozprawy kwotę 4.560 (czterech tysięcy pięciuset sześćdziesięciu) złotych plus VAT na rzecz adw. P. F. za obronę dwóch oskarżonych;

c. łącznie za 19 terminów rozprawy kwoty po 2.280 (dwa tysiące dwieście osiemdziesiąt) złotych plus VAT na rzecz:

1. adw. R. J.,

2.adw. J. U.,

3.adw. J. D. (1),

4.adw. A. B. (2),

5.adw. J. S. (5),

6.adw. Z. D.,

7.adw. J. B.,

8.adw. P. P.,

9.adw. M. O.,

10. adw. S. J.,

11. adw. A. D.,

12. adw. J. G. (1),

13. adw. G. M.,

14. adw. A. P.,

15. adw. M. C. (1),

16. adw. W. D.,

17.adw. M. C. (2),

18.adw. K. D. (1),

19.adw. M. S. (1),

20. adw. J. C.,

21. adw. P. O.,

22. adw. M. W.,

23. adw. R. K. (1),

24.adw. E. L.,

25. adw. M. P. (1).

163. na mocy art. 624 § 1 k.p.k. i 632 ust. 2 k.p.k. kosztami obciążył Skarb

Państwa w całości.

Od powyższego wyroku apelacje złożyli obrońcy wyżej wymienionych oskarżonych.

Obrońca oskarżonej L. W. zaskarżył wyrok w całości zarzucając:

1. obrazę przepisów prawa materialnego polegającą na naruszeniu:

a) art. 4 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. poprzez zastosowanie wobec oskarżonej w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie II i III (2 i 5 wyroku) art. 65 k.k. w brzmieniu nadanym obowiązującą od dnia 1 maja 2004 roku ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 93, poz. 889), podczas gdy względniejszy dla oskarżonej jest przepis art. 65 k.k. w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia przez oskarżoną czynu zabronionego, tj. w brzmieniu sprzed nowelizacji ustawy;

b) art. 65 k.k. poprzez jego bezzasadne zastosowanie i zaniechanie wyeliminowania go z kwalifikacji prawnej czynu II i III (2 i 5 wyroku) oraz z podstawy wymiaru kary za te czyny;

c) art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez ich niewłaściwe zastosowanie

d) art. 258 § 2 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

e) art. 45 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i orzeczenie przewidzianego w tym przepisie przepadku równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w sytuacji, gdy z ustaleń zawartych w opisie przypisanych oskarżonej czynów nie wynika, by oskarżona osiągnęła korzyść majątkową z przestępstwa, nie ustalono też konkretnych kwot stanowiących uzyskaną przez oskarżoną korzyść majątkową podlegającą przepadkowi,

2. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia polegającą na:

a) naruszeniu art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 k.p.k. poprzez zaniechanie przez Sąd podjęcia inicjatywy dowodowej, a w szczególności poprzez:

- oddalenie złożonego dwukrotnie w dniu 7 września 2009 roku wniosku dowodowego o przesłuchanie M. P. (2) z udziałem biegłego psychologa w sytuacji, w której istniała wątpliwość, co do jej stanu psychicznego i zdolności postrzegania lub odtwarzania postrzeżeń zwłaszcza, że świadek wyjaśniła, że "jest w bardzo złym stanie psychicznym" ( protokół przesłuchania z dnia 7 grudnia 2006 roku) i zażywa narkotyki;

- oddaleniu wniosku dowodowego złożonego na rozprawie w dniu 8 października 2010 r. o przesłuchanie świadków J. G., A. H., A., R. L., A., C., K. i S. na okoliczność oceny wiarygodności zeznań świadka koronnego, złożonych w niniejszej sprawie w zakresie handlu narkotykami i udziału oskarżonej L. W. w grupie przestępczej o charakterze zbrojnym;

- niedopuszczeniu dowodu z akt sprawy Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Południe w Warszawie II Wydział Cywilny sygn. akt II Ns 2301/04, w których to aktach znajdują się zeznania świadków (Z. B. (2), S. G. i T. R.), które uznały prawo własności oskarżonej L. W. do działki przy ulicy (...), co w konsekwencji spowodowało, że materiał dowodowy w sprawie jest niepełny, a zarzucana oskarżonej kwalifikacja prawna w zakresie zarzutu IV (8 wyroku) jest błędna i nieuprawniona;

b) naruszeniu art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonej, które wynikały przede wszystkim z ewoluujących w trakcie procesu zeznań świadka koronnego;

c) naruszeniu art. 424 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez powoływanie się w uzasadnieniu wyroku na dorobek judykatury powstały już po dacie wydania wyroku (m. in. orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 24 listopada 2011 roku, sygn. akt II Aka 189/11, orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2012 roku, sygn. akt

II Aka 253/12, oraz na orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2012 roku, sygn. akt II Aka 255/12, wyrok z dnia 21 listopada 2012 roku sygn. akt III K 32/12, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2012 r. sygn. akt II AKa 291/12, wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 2013 roku - m.in. k. 49, 50 i 506 uzasadnienia) podczas gdy wyrok zapadły w przedmiotowej sprawie został wydany w dniu 31 sierpnia 2011 roku a uzasadnienie wyroku powinno stanowić dokument sprawozdawczy z sędziowskiej narady nad wyrokiem;

d) naruszeniu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 k.p.k. poprzez uznanie za wiarygodne zeznań świadka koronnego S. S. (3) i pominięciu innych istotnych dowodów w sprawie, w tym przede wszystkim zeznań J. W., które stoją w sprzeczności z zeznaniami świadka koronnego a w konsekwencji nie ustosunkowanie się w uzasadnieniu wyroku do zaistniałych sprzeczności i oparcie się jedynie na dowodzie z zeznań S. S. (3);

e) naruszeniu art. 7 k.p.k. , art. 410 k.p.k., 424 k.p.k. poprzez wyprowadzenie błędnych wniosków z przeprowadzonych dowodów i brak oparcia się na zasadach prawidłowego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego, zwłaszcza poprzez przyjęcie niekorzystnych dla oskarżonej ustaleń, które nie zostały dowiedzione i nie wynikały z wiedzy i doświadczenia życiowego i polegały na przekroczeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu dowolnej oceny polegającej na:

- uznaniu, że zeznania świadka koronnego w zakresie zarzutów określonych w punktach I, II, III i IV są wiarygodne i w sposób spójny, logiczny, oraz konsekwentny przedstawiają stan faktyczny podczas, gdy prawidłowa ocena tego dowodu prowadzi do uznania, że te zeznania są niewiarygodne, nie są spójne i nie pokrywają się zarówno z jego wcześniejszymi zeznaniami jak i z zeznaniami pozostałych świadków - co powinno być wzięte pod uwagę przy wydawaniu wyroku, zwłaszcza w sytuacji w której w zeznaniach S. S. (3) można znaleźć rozbieżności dotyczące między innymi ilości narkotyków;

- uznaniu za wiarygodne zeznań świadka M. P. (2), podczas gdy prawidłowa ocena tego dowodu prowadzi do stwierdzenia, że zachodzi uzasadniona obawa, że jej zeznania były złożone pod wpływem strachu przed S. S. (3), co potwierdzają zeznania złożone w dniu 7 grudnia 2006 roku przez M. P. (2);

- zaniechaniu przyjęcia za podstawę wyroku całokształtu okoliczności ujawnionych w trakcie rozprawy głównej oraz brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do całości materiału dowodowego, a w szczególności wyjaśnień J. W. w zakresie, w którym wyjaśnienia te stoją w opozycji do zeznań S. S. (3).

a w konsekwencji

3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na uznaniu, że L. W. swoim zachowaniem zrealizowała dyspozycję czynów, o których mowa w punkcie I, II, III i IV (1, 2, 5 i 8 wyroku) oraz błędne ustalenie, że podejmowane przez oskarżoną działania wypełniały dyspozycję tychże czynów w szczególności na błędne przyjęcie, że:

a) oskarżona dopuściła się czynów jej zarzucanych;

b) oskarżona miała świadomość przynależności do grupy przestępczej o charakterze zbrojnym przede wszystkim ze względu na jej bliską relację z J. W., podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego prowadzi do wniosków przeciwnych;

c) skoro oskarżona pozostawała w kontakcie z byłym mężem, to tym samym musiała wiedzieć o istnieniu zorganizowanej grupy o charakterze zbrojnym, w sytuacji w której prawidłowa ocena tych okoliczności prowadzi do wniosku, iż kontakt z byłym mężem uzasadniony był dobrem wspólnych dzieci i ich przywiązaniem do ojca, a także brakiem zaufania oskarżonej do byłego męża;

d) zeznania świadka koronnego można uznać za bezstronne i mogą one stanowić wiarygodny materiał dowodowy w niniejszej sprawie, w sytuacji w której tego rodzaju dowód osobowy powinien być oceniany bardzo ostrożnie, z ponadstandardową przezornością ze względu na fakt, że pochodzi od osoby, która w przeszłości popełniała przestępstwa, zwykle wielokrotnie i zwykle o bardzo poważnym charakterze (str. 49 uzasadnienia wyroku), a nadto w toku przesłuchań świadek ten weryfikował ilości narkotyków zaniżając ich wartość, co zdaniem Sądu stanowiło okoliczność świadczącą o rzetelności świadka koronnego, w sytuacji w której ta okoliczność powinna stanowić o odebraniu zeznaniom świadka koronnego przymiotu wiarygodności;

e) zeznania M. P. (2) można uznać za bezstronne i mogą one stanowić wiarygodny materiał dowodowy w niniejszej sprawie, mimo że zachodzi uzasadniona obawa, że jej zeznania były złożone pod wpływem strachu przed S. S. (3);

f) w zakresie zarzutu II i III (2 i 5 wyroku) oskarżonej można przypisać kwalifikację z art.65 k.k.;

g) w zakresie zarzutu IV (8 wyroku), iż oskarżona popełniła zarzucane jej przestępstwo.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie L. W. od popełnienia zarzucanych jej czynów, ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

W przypadku uznania, że powyższe zarzuty i wnioski nie są zasadne obrońca, alternatywnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonej L. W. kary pozbawienia wolności i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonej L. W. kary pozbawienia wolności w dolnych granicach zagrożenia ustawowego lub kary innego rodzaju.

Obrońca oskarżonych K. J. (1) i M. Z. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, że o winie oskarżonych decydować powinny jedynie zeznania świadka koronnego S. S. (3) chociaż charakter tego dowodu i jego treść determinowane były interesem procesowym świadka koronnego w sposób wypaczający wymogi procesu karnego.

II. błędną ocenę materiału dowodowego wynikającą z włączenia do procesu karnego wadliwego dowodu w postaci zeznań świadka koronnego S. S. (3), który nie pozwalał na prawidłową ocenę materiału dowodowego.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obu oskarżonych od stawianych im zarzutów ewentualnie o uchylenie tegoż wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi orzekającemu w I instancji.

Obrońca oskarżonego J. M. (1) adw. R. J. zaskarżyła wyrok:

- w części dotyczącej zarzutów z pkt XI i z pkt XIV – co do całości rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 24 i 29 wyroku;

- w części dotyczącej zarzutów z pkt X i z pkt XIII - co do zawartego w punkcie 23 i 28 wyroku rozstrzygnięcia w zakresie środka karnego;

- w części dotyczącej zarzutów z wyroku z pkt IX, X, XII i XIII - co do kary i środka karnego, orzeczonych w punktach wyroku od 20 do 28, 30 oraz w punkcie 31 w całości;

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. co do zarzutu z pkt XI, w zakresie orzeczenia z pkt 24 wyroku - obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 60 § 3, 4 i 7 k.k. poprzez ich niezastosowanie, pomimo, iż oskarżony współdziałający z innymi osobami w popełnieniu przestępstw ujawnił wobec prokuratora i sądu informacje dotyczące osób uczestniczących w popełnieniu przestępstw oraz istotne okoliczności ich popełnienia, a w konsekwencji Sąd winien nadzwyczajnie złagodzić karę oskarżonemu, poprzez odstąpienie od jej wymierzenia;

2. co do zarzutu z pkt XIV wyroku, w zakresie orzeczenia z pkt 29 wyroku- obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 4 § 1 kodeksu karnego i zastosowanie przy wymiarze kary art. 65 kodeksu karnego w obecnie obwiązującym brzmieniu, w sytuacji w której treść przepisów art. 65 kodeksu karnego w brzmieniu z okresu popełnienia przez oskarżonego przestępstwa, tj. w okresie od połowy 2000 do stycznia 2001, jest w stosunku do oskarżonego względniejsza, a ściślej - nie pozwala na zastosowanie tego przepisu w stosunku do oskarżonego, który nie popełnił więcej niż jednego przestępstwa będącego stałym źródłem dochodu oskarżonego;

3. co do zarzutów z pkt X i z pkt XIII, w zakresie orzeczenia z punktów 23 i 28 wyroku obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia tj. art. 2 § 2, art. 7, art. 410 i 424 Kodeksu postępowania karnego:

a) poprzez orzeczenie na rzecz Skarbu Państwa przepadku (zgodnie z rozstrzygnięciem z punktu 23 wyroku) - kwoty 24.000 złotych pomimo, iż z materiału dowodnego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wynika, iż oskarżony z czynu opisanego w punkcie X uzyskał korzyść majątkową w kwocie 13.500 złotych, a nie 24.000 złotych, jak błędnie przyjęto w punkcie 23 wyroku;

b) poprzez orzeczenie na rzecz Skarbu Państwa przepadku (zgodnie z rozstrzygnięciem z punktem 28 wyroku) - kwoty 230.000 złotych), pomimo, iż oskarżony z czynu opisanego w punkcie XIII osiągnął korzyść majątkową w łącznej kwocie 130.000 złotych, będącej sumą comiesięcznych korzyści w wysokości 10.000 złotych osiąganej przez 13 miesięcy (strona 507 uzasadnienia wyroku);

4. co do zarzutów z pkt IX, z pkt X, z pkt XII i z pkt XIII w zakresie orzeczenia z punktów wyroku 20, 21, 25 i 26 i to punktu 31 wyroku:

a) poprzez wymierzenie oskarżonemu kary grzywny niewspółmiernie surowej, pomimo ustalenia, że oskarżony współdziałając z innymi osobami w popełnieniu przestępstw, dobrowolnie ujawnił wobec organów powołanych do ścigania przestępstw informacje dotyczące osób biorących udział w popełnieniu przestępstw, jak również istotne okoliczności ich popełnienia, co przyczyniło się do ustalenia właściwego stanu faktycznego i wydania wyroków skazujących;

5. co do środka karnego z punktów 22, 27 i 30 wyroku - rażąco wysoką kwotę nawiązki, przy braku uwzględnienia pozytywnej postawy oskarżonego podczas trwania postępowania oraz po opuszczeniu Aresztu Śledczego.

W konkluzji apelacji obrońca wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części:

a) w punkcie 20 - poprzez wymierzenie J. M. (1) kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych wysokość jednej stawki (zamiast kwoty 300 złotych);

b) w punkcie 21 - poprzez wymierzenie J. M. (1) kary grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych (zamiast 300 złotych);

c) w punkcie 22 - poprzez orzeczenie od J. M. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązki w kwocie 3.000 złotych (zamiast 5.000 złotych);

d) w punkcie 23 - poprzez orzeczenie od J. M. (1) na rzecz Skarbu Państwa przepadku kwoty 13.500 złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek przestępstwa (zamiast 24.000 złotych);

e) w punkcie 24 - poprzez odstąpienie od wymierzenia kary i orzeczenie środka karnego w postaci 1.000 złotych nawiązki na rzecz Stowarzyszenia (...) (zamiast kary grzywny w wymiarze 10 stawek dziennych o wartości po 300 złotych każda);

f) w punkcie 25 - poprzez odstąpienie od wymierzenia kary i orzeczenie środka karnego w postaci 1.000 złotych nawiązki na rzecz Stowarzyszenia (...) (zamiast kary grzywny w wymiarze 10 stawek dziennych o wartości po 300 złotych każda);

g) w punkcie 26 - poprzez wymierzenie J. M. (1) kary grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę po 50 złotych (zamiast 300 złotych);

h) w punkcie 27 - poprzez orzeczenie od J. M. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązki w kwocie 3.000 złotych (zamiast 5.000 złotych);

i) w punkcie 28 - poprzez orzeczenie od J. M. (1) na rzecz Skarbu Państwa przepadku kwoty 130.000 złotych tytułem równowartości korzyści majątkowej uzyskanej wskutek przestępstwa (zamiast 230.000 złotych);

j) w punkcie 29 - poprzez wymierzenie J. M. (1) kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz orzeczenie grzywny w wymiarze 200 stawek ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych (zamiast kary 2 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności i 360 stawek grzywny po 300 złotych każda),

k) w punkcie 30 - poprzez orzeczenie od J. M. (1) na rzecz Stowarzyszenia (...) nawiązki w kwocie 3.000 złotych (zamiast 5.000 złotych);

l) w punkcie 31 - poprzez wymierzenie oskarżonemu łącznej kary grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych (zamiast kwoty 300 złotych);

m) w punkcie 32 - poprzez zaliczenie J. M. (1) okresu rzeczywistego pozbawienia wolności na poczet orzeczonej kary grzywny.

Obrońca oskarżonego J. M. (1) adw. J. U. zaskarżyła wyrok w zakresie kary zarzucając:

1. obrazę przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie wobec oskarżonego art. 60 § 3, 4 i 7 k.k., a więc nadzwyczajnego złagodzenia kary w sytuacji gdy, kiedy oskarżony współdziałający z innymi osobami przy popełnianiu przestępstw ujawnił informacje dotyczące tych osób uczestniczących w popełnianiu przestępstw (pkt 24 wyroku);

2. obrazę przepisów prawa materialnego w szczególności art. 4 § 1 k.k. tj. poprzez zastosowanie wobec oskarżonego art.65 k.k. obecnie obowiązującego, podczas gdy w okresie kiedy oskarżony popełniał przestępstwa ustawa była względniejsza dla niego (pkt 29 wyroku);

3. rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności oraz grzywny, polegającą na zastosowaniu wadliwych kryteriów jej wymiaru w sytuacji, gdy oskarżony w sposób znaczący przyczynił się do ujawnienia i pociągnięcia do odpowiedzialności karnej innych osób biorących z nim udział w popełnianiu przestępstw (pkt 21, 25, 26 31 wyroku);

4. rażącą niewspółmierną wysokość orzeczonych nawiązek bez uwzględnienia zachowania się oskarżonego podczas postępowania oraz po opuszczeniu Aresztu Śledczego (pkt. 22, 27, 30 wyroku);

5. orzeczenie przepadku na rzecz Skarbu Państwa kwoty 24.000 zł, pomimo, że oskarżonemu udowodniono, iż uzyskał korzyść majątkową z popełnienia przestępstwa w kwocie 13.500 zł (pkt 23 wyroku),

6. orzeczenie przepadku na rzecz Skarbu Państwa kwoty 230.000 zł, pomimo, że oskarżonemu udowodniono, iż uzyskał korzyść majątkową z popełnienia przestępstwa w kwocie 130.000 zł (pkt. 28 wyroku);

W konkluzji apelacji obrońca wniosła o:

1. wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania (pkt 29 wyroku);

2. zmianę zaskarżonego wyroku w pkt 20, 21 i 26 poprzez wymierzenie oskarżonemu J. M. (1) łagodniejszej kary grzywny z przyjęciem minimalnych stawek dziennych;

3. orzeczenie niższych nawiązek na rzecz Stowarzyszenia (...) (pkt 22, 27, 30 wyroku);

4. orzeczenie na rzecz Skarbu Państwa przepadku kwoty 13.500 zł jako równowartości uzyskanej korzyści majątkowej wskutek popełnionego przestępstwa (pkt 23 wyroku) oraz 130.000 zł jako równowartości uzyskanej korzyści majątkowej wskutek popełnionego przestępstwa (pkt 28 wyroku);

5. odstąpienie od wymierzania oskarżonemu kary grzywny i orzeczenie środka karnego w postaci nawiązek w jak najniżej wysokości (pkt 24, 25 wyroku);

6. zaliczenie oskarżonemu okresu pozbawienia wolności na poczet orzeczonej kary grzywny (pkt 32 wyroku).

Obrońca oskarżonego Z. B. (1) zaskarżyła wyrok:

1. w części dotyczącej orzeczenia o karze w zakresie punktu 43 zaskarżonego orzeczenia, tj. w zakresie w jakim za czyn zabroniony o którym mowa w art. 258 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 4 oraz § 6 pkt. 4 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k.k. oskarżony został skazany na karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych, przy ustaleniu jednej stawki na kwotę 20 złotych,

2. w części dotyczącej orzeczenia o karze w zakresie punktu 44 zaskarżonego orzeczenia, tj. w zakresie w jakim za czyn zabroniony, o którym mowa w art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 4 oraz § 6 pkt. 4 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k.k., oskarżony został skazany na karę 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz na grzywnę w wymiarze 150 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 20 zł,

3. w części dotyczącej orzeczenia o karze w zakresie punktu 47 zaskarżonego orzeczenia, tj. w zakresie w jakim za czyn zabroniony, o którym mowa w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 4 oraz § 6 pkt. 4 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k.k., oskarżony został skazany na karę grzywny w wymiarze 250 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 złotych,

4. w części dotyczącej orzeczenia o karze w zakresie punktu 50 zaskarżonego orzeczenia, tj. w zakresie w jakim za czyn zabroniony, o którym mowa w art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 60 § 3 i 4 oraz § 6 pkt. 4 k.k. oraz art. 33 § 1 i 3 k.k., oskarżony został skazany na karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 złotych,

5. w części dotyczącej orzeczenia nawiązki na rzecz Stowarzyszenia (...) - tj. w zakresie punktów 45, 48 i 51 zaskarżonego orzeczenia;

6. w części dotyczącej orzeczenia przepadku na rzecz Skarbu Państwa kwot 11.000 zł oraz 76.000 zł, tj. w zakresie punktów 46 i 49 zaskarżonego orzeczenia;

7. w części dotyczącej orzeczenia kary łącznej, o której mowa w punkcie 52 zaskarżonego wyroku.

Wyrokowi w zaskarżonej części obrońca zarzuciła:

a. w zakresie, o którym mowa w pkt 1, 2, 3 i 4 apelacji rażącą niewspółmierność orzeczonych wobec oskarżonego kar grzywny, wynikającą z nieuwzględnienia wszystkich okoliczności łagodzących, które wystąpiły w odniesieniu do oskarżonego oraz jego indywidualnej sytuacji, a w konsekwencji nieuwzględniających dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 k.k. oraz dyrektyw co do wymiaru kary grzywny wskazanych w art. 33 § 3 k.k., jak również niespełniającej swojej funkcji;

b. w zakresie, o którym mowa w pkt 2 apelacji rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w wymiarze 2 lat i 10 miesięcy pozbawienia wolności, wynikającej z nieuwzględnienia wszystkich okoliczności łagodzących, a w konsekwencji nieuwzględniającej dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 k.k., oraz niespełniającej swojej funkcji;

c. rażącą niewspółmierność zastosowanego środka karnego w postaci przepadku korzyści majątkowych pochodzących z przestępstwa w kwocie 76.000 zł, podczas gdy kwota ta jest znacznie wyższa niż faktyczna korzyść uzyskana przez oskarżonego i orzeczenie środka karnego w powyższej wysokości nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym;

d. błąd w ustaleniach faktycznych, poprzez przyjęcie, iż oskarżony uzyskał korzyść majątkową w kwocie 11.000 zł za tzw. "kursy" podczas, gdy okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym, gdyż z wyjaśnień oskarżonego wynika, że za niektóre kursy nie otrzymywał wynagrodzenia lub że wynagrodzenie to było mniejsze niż wynagrodzenie, które ustalił Sąd I instancji;

e. w zakresie o którym mowa w punkcie 5 apelacji rażącą niewspółmierność zastosowanego środka karnego w postaci nawiązki, wynikającą z niedostatecznego uwzględnienia okoliczności sprawy, postawy oskarżonego w czasie następującym po popełnieniu przypisanego mu czynu oraz sytuacji majątkowej i osobistej oskarżonego.

W konkluzji apelacji obrońca wniosła o:

1. rozwiązanie kary łącznej orzeczonej w punkcie 52 zaskarżonego wyroku;

2. zmianę zaskarżonego wyroku, w zakresie, o którym mowa w pkt. 1-4 apelacji, poprzez złagodzenie wymierzonych oskarżonemu kar grzywny oraz pozbawienia wolności;

3. uchylenie zaskarżonego wyroku, w zakresie, o którym mowa w pkt. 5 apelacji, lub ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w tym zakresie poprzez orzeczenie nawiązki w mniejszej wysokości;

4. zmianę zaskarżonego wyroku, w zakresie, o którym mowa w punkcie 6 apelacji, poprzez orzeczenie przepadku korzyści pochodzących z przestępstwa w wysokości, rzeczywiście osiągniętych przez oskarżonego korzyści.

Obrońca oskarżonego A. B. (1) adw. A. B. (2) zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności, zarzucając rażącą jej surowość z uwagi na zastosowanie wadliwych kryteriów jej wymiaru.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części, poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w mniejszym rozmiarze tj. 6 lat pozbawienia wolności.

Obrońca oskarżonego A. B. (1) adw. J. S. (5) zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 31§1 k.k. przez pominięcie, że choroba psychiczna - schizofrenia paranoidalna, na którą oskarżony A. B. (1) choruje od ponad 30 lat wyłącza odpowiedzialność kamą tego oskarżonego w odniesieniu do czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia,

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wyroku, tj. art. 200§1 i §2 pkt 5 k.p.k. , art. 201 k.p.k., art. 202§4 k.p.k. w związku z art. 17§1 k.p.k. przez pominięcie i nie wyjaśnienie sprzeczności w opiniach prowadzące do błędnego wniosku, że oskarżony jako chory od wielu lat na schizofrenię paranoidalną jest jednocześnie uznany przez biegłych jako "osoba zdrowa," który to zarzut pozostaje w bezpośrednim związku z zarzutem naruszenia prawa materialnego, nadto Sąd I instancji nie wyjaśnił jaki wpływ miała choroba psychiczna na treść wyjaśnień oskarżonego, a w szczególności na przyznanie się tego oskarżonego do rzekomego popełnienia części czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia.

W przypadku uznania, że zachodzą podstawy do ustalenia odpowiedzialności oskarżonego A. B. (1) obrońca dodatkowo zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

1) dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego A. B. (1) odnośnie przyznania się oskarżonego do rzekomego popełnienia czynów zarzucanych mu w akcie oskarżenia, a także dowolną ocenę wiarygodności zeznań świadka koronnego, który wielokrotnie korygował swoje zeznania, jak w przypadku opisanego na stronach 447 do 458 uzasadnienia zaskarżonego wyroku zarzutu z art. 310§2 k.k., gdzie Sąd I instancji nie mogąc ustalić ilości podrobionych banknotów euro ostatecznie rozstrzygnął te wątpliwości na niekorzyść oskarżonego A. B. (1) na podstawie ilości zadeklarowanej przez tego oskarżonego złożonej w warunkach choroby psychicznej i innych schorzeń oraz wyjątkowo długiego okresu tymczasowego aresztowania, co stanowiło naruszenie art. 7 k.p.k. i miało bezpośredni wpływ na błędne uznanie tego oskarżonego za winnego popełnienia czynu z art. 310 § 2 k.k. mimo uniewinnienia innego współoskarżonego,

2) rażącą niewspółmierność orzeczonych kar z pominięciem sytuacji materialnej i osobistej oskarżonego A. B. (1) w tym złego stanu zdrowia oskarżonego, niskich dochodów z renty inwalidzkiej, co uzasadnia znaczne złagodzenie tych kar, nadto uzasadnione jest skorygowanie omyłki Sądu I instancji wskazanej na str. 508 uzasadnienia zaskarżonego wyroku.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł:

1) o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oskarżonego A. B. (1) i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania,

ewentualnie

2) o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego A. B. (1) od zarzutu popełnienia czynu z art. 310§2k.k. opisanego w pkt XXXII aktu oskarżenia /zarzut z pkt XXVI wyroku/, a także stosowne zmniejszenie wysokości orzeczonych kar pozbawienia wolności i kary łącznej w rozmiarze nie przekraczającym okresu rzeczywistego pozbawienia wolności A. B. (1) i pozostałych środków karnych z uwzględnieniem sytuacji tego oskarżonego, a także omyłki w pkt 59 wyroku /str. 508 uzasadnienia zaskarżonego wyroku/.

Obrońca oskarżonego A. B. (1) adw. M. K. (2) zaskarżył wyrok w całości, zarzucając obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:

a) art. 17 §1 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. poprzez wydanie w sprawie wyroku skazującego w miejsce orzeczenia w przedmiocie umorzenia postępowania w stosunku do oskarżonego, leczącego się od 1981 roku psychiatrycznie, u którego zdiagnozowano schizofrenię paranoidalną potwierdzoną także przez lekarzy orzeczników ZUS, którego jedynie biegli wydający opinie na potrzeby niniejszego postępowania uznali za osobę bez objawów choroby psychicznej,

b) art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie tylko swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wybiórcze potraktowanie ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności, co skutkowało uznaniem za prawdziwe, wyjaśnień oskarżonego w zakresie przyznania się oskarżonego do winy, w sytuacji gdy brak jakichkolwiek ustaleń co do wpływu choroby psychicznej oskarżonego na treść jego wyjaśnień, w tym wpływu wieloletniego pozbawienia wolności w ramach stosowanego tymczasowego aresztowania na stan psychiczny oskarżonego chorego na schizofrenię,

c) art. 424 k.p.k. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakichkolwiek ustaleń w zakresie choroby psychicznej oskarżonego, w tym w zakresie jej wpływu na rozstrzygniecie o karze i ograniczenie się jedynie do stwierdzenia, iż oskarżony był wielokrotnie z powodu stanu zdrowia psychicznego pacjentem (...) szpitali i (...), bez żadnego odniesienia tych okoliczności do okoliczności niniejszej sprawy, co skutkuje koniecznością uznania, iż Sąd Okręgowy nie dostrzegł w tym fakcie oczywistej sprzeczności z treścią opinii psychiatrycznych wydanych na potrzeby niniejszego postępowania.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania ewentualnie o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Na wypadek stwierdzenia przez, iż brak jest wątpliwości co do prawidłowości wydanych w sprawie opinii psychiatrycznych, a także wiarygodności wyjaśnień składanych w sprawie przez oskarżonego pomimo stwierdzonej u niego schizofrenii paranoidalnej, obrońca zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 33 § 3 k.k. oraz 53 k.k. poprzez wymierzenie oskarżonemu kary bez uwzględnienia w dostatecznym stopniu okoliczności łagodzących jej wymiar, w szczególności poprzez całkowite pominięcie okoliczności związanych z osobą oskarżonego, w tym jego choroby psychicznej oraz pozostawania na rencie inwalidzkiej jako jedynym źródle utrzymania i wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku co do orzeczenia o karze i orzeczenie kary łącznej w wymiarze odpowiadającym okresowi rzeczywistego pozbawienia wolności.

Obrońca oskarżonego S. S. (2) zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:

1) obrazę przepisów postępowania karnego, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj.:

- art. 7 k.p.k. w zw. z art. 92 k.p.k. poprzez błędne pominięcie przy ocenie materiału dowodowego, w tym w ocenie wyjaśnień oskarżonego S. S. (2), opinii biegłych psychiatrów w zakresie osobowości oskarżonego S., jego cech charakteru i wyjątkowych zainteresowań, co skutkowało odmową dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego, podczas gdy ocena wyjaśnień oskarżonego uwzględniająca ocenę jego warunków osobowych prowadziłaby do jego uniewinnienia od zarzucanych mu czynów;

- art. 7 k.p.k. poprzez ocenę zeznań świadka S. S. (3) z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a polegającą na bezgranicznym daniu wiary nielogicznym zeznaniom świadka koronnego S. S. (3) opisującego okoliczności rzekomego popełnienia przestępstw zarzucanych oskarżonemu S. S. (2) w pkt XXVII tj. pkt 62 wyroku, a w konsekwencji dokonanie błędnych ustaleń faktycznych co do udziału oskarżonego S. S. (2) w przywozie heroiny i błędne uznanie oskarżonego S. S. (2) za winnego czynu opisanego w pkt 62 wyroku;

- art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę wyjaśnień oskarżonego S. S. (2), poczynioną sprzecznie z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż oskarżony jako pasjonat militariów "z pewnością zna" regulacje dotyczące ich posiadania, a w konsekwencji błędne uznanie oskarżonego winnym czynów opisanych w pkt 65 i 67 wyroku;

2) błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku, który miał wpływ na treść tego orzeczenia tj.:

- błędne ustalenie, iż oskarżony S. S. (2) brał udział w zarzucanych mu zdarzeniach z pkt 62 wyroku [zarzut z pkt XXVII] na podstawie zeznań świadka koronnego S. S. (3) w sytuacji, gdy zeznania te nie zostały potwierdzone innymi dowodami, co skutkowało błędnym uznaniem oskarżonego za winnego czynu opisanego w pkt 62 wyroku;

- błędne ustalenie zawinienia oskarżonego S. S. (2) w zakresie czynu z pkt 62 wyroku [zarzut z pkt XXVII], w szczególności, iż oskarżony działał w "z góry powziętym" zamiarze popełniania czynów niedozwolonych opisanych w pkt XXVII, podczas gdy brak jest ustaleń w tym zakresie w materiale dowodowym, co skutkowało błędnym uznaniem oskarżonego za winnego czynu opisanego w pkt 62 wyroku;

- błędne ustalenie, iż oskarżony S. S. (2) działał „wspólnie i w porozumieniu" z oskarżonym H. S. w zakresie czynu z pkt 62 wyroku, podczas materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w tym zeznania oskarżonego S., temu przeczą, co skutkowało błędnym uznaniem oskarżonego za winnego czynu opisanego w pkt 62 wyroku;

- błędne ustalenie, iż oskarżony S. S. (2) popełnił czyny objęte pkt 65- 67 wyroku [zarzuty z pkt XXVIII-XXX], pomimo, iż materiał dowodowy w sprawie, w tym konsekwentne i spójne wyjaśnienia oskarżonego od początku przyznającego się do posiadania broni, amunicji i ich części oraz przyrządów wybuchowych, zeznania świadka M. S. (2), świadczą o usprawiedliwionej nieświadomości bezprawności czynu popełnionego przez oskarżonego;

- błędne ustalenia dotyczące kwoty korzyści majątkowej uzyskanej przez oskarżonego z popełnienia przestępstwa, mające swoje odzwierciedlenie w pkt 64 wyroku poprzez niezasadne przyjęcie, iż jest to kwota 9.423 zł podczas, gdy brak jest wyczerpujących ustaleń w tym zakresie;

3) niesłuszne zastosowanie środka karnego orzeczonego wobec oskarżonego S. S. (2) w postaci nawiązki na rzecz Stowarzyszenia (...) w kwocie 2.000 zł, podczas gdy dyrektywy wymiaru kary, w szczególności osiągnięte w stosunku do oskarżonego cele zapobiegawcze i wychowawcze, właściwości i warunki osobiste oskarżonego, sposób życia przed popełnieniem zarzucanych mu czynów, jego późniejsze zachowanie przemawiają za tym, aby zrezygnować z wymierzania oskarżonemu środka karnego o charakterze finansowym.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego S. S. (2) od zarzucanych mu czynów z pkt XVII-XXX.

Obrońca oskarżonego J. S. (1) zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:

1) mającą wpływ na jego treść obrazę przepisów postępowania, tj.:

a) naruszenie art. 2 k.p.k., w zw. z art. 9 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 § 1 k.p.k., art. 170 § 2 i 5 k.p.k., art. 201 k.p.k., poprzez zaniechanie realizacji zasady dążenia do wykrycia prawdy materialnej i zaniechanie wyjaśnienia okoliczności, dotyczących zarzucanych oskarżonemu czynów, które to okoliczności nasuwały poważne wątpliwości, a ich wyjaśnienie mogłoby doprowadzić do odmiennej oceny stanu faktycznego sprawy w zakresie popełnienia przez oskarżonego inkryminowanych mu czynów, w tym przede wszystkim ustalenia okoliczności koniecznych do weryfikacji depozycji składanych przez świadka koronnego S. S. (3), jak ustalenia dokładnych dat przekraczania granicy przez osoby wymienione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które rzekomo miały przewozić środki odurzające w postaci heroiny, w okresie od września 2000 r. do wiosny 2001 r., a także bezpośredniego przesłuchania wszystkich osób, mogących mieć wiedzę o opisanych czynnościach oraz zakresie świadomości oskarżonego, a nadto weryfikacji okoliczności wskazywanych w swoich wyjaśnieniach przez J. S. (1), w zakresie dotyczącym motywów dla których, S. S. (3) może obciążać swoimi zeznaniami wymienionego oskarżonego, w tym zaniechanie przesłuchania J. S. (2), żony oskarżonego - W. S., a także innych osób, w tym między innymi W. N., P. K.;

b) naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na popadnięciu przez Sąd Okręgowy w dowolność ocen w zakresie odmówienia wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego J. S. (1), a także błędną ocenę innych dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym zeznań świadka koronnego S. S. (3), oskarżonego J. M. (2), świadka J. W., oraz wyciągnięcie nieprawidłowych wniosków z depozycji tych i innych osób, a także niedopełnieniu określonego przepisem art. 410 k.p.k. obowiązku wydania orzeczenia w oparciu o całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego w niniejszej sprawie, wskazania z jakiego powodu przyjęto za podstawę do ustalenia stanu faktycznego część tego materiału dowodowego, a zdezawuowano inną;

c) naruszenie art. 424 k.p.k., polegające na niedopełnieniu określonego tym przepisem obowiązku zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia koniecznych elementów, a przede wszystkim szczegółowego wskazania jakie fakty uznano za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej materii oparto się dowodach i dlaczego nie uznano dowodów przeciwnych, dlaczego część materiału dowodowego, w tym niektóre depozycje świadka koronnego S. S. (3), była podstawą do ustalenia stanu faktycznego, a inna nie znalazła aprobaty. Nadto wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, ze szczególnym uwzględnieniem instytucji, o której mowa w przepisie art. 18 § 3 k.p.k., a nadto wskazania na jakich konkretnie oparto się przesłankach dotyczących osoby J. S. (1), wymierzając w stosunku do tego oskarżonego kary jednostkowe i karę łączną;

2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia i polegał na nietrafnym ustaleniu, że oskarżony J. S. (1) dopuścił się zarzucanych mu przestępstw, w sytuacji, gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadziła do odmiennego wniosku.

Nadto obrońca alternatywnie zaskarżonemu wyrokowi zarzucił rażącą niewspółmierność kar jednostkowych i kary łącznej.

W konkluzji apelacja obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego J. S. (1) od zarzucanych mu czynów, alternatywnie o złagodzenie kar jednostkowych i kary łącznej, wymierzonych temuż oskarżonemu.

Obrońca oskarżonego K. G. (1) adw. S. J. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. rażącą niewspółmierność kar orzeczonych przez Sąd I instancji wobec oskarżonego K. G. (1) w związku z czynami, o których mowa w pkt XXXIX oraz pkt XL w wymiarze 1 roku pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 15 stawek dziennych po 100 zł (za czyn z pkt XXXIX) i w wymiarze 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 100 zł (za czyn z pkt XL) oraz kary łącznej w wysokości 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych po 100 zł bez dostatecznego uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy (w szczególności postawy oskarżonego K. G. (1) w toku postępowania, jak też jego sytuacji osobistej i życiowej), które to okoliczności w należyty sposób uwzględnione winny skutkować orzeczeniem łagodniejszych kar jednostkowych (zarówno w zakresie kar pozbawienia wolności, jak też grzywny), a w konsekwencji łagodniejszej kary łącznej z jednoczesnym zastosowaniem zasady pełnej absorpcji,

2. rażącą wysokość przepadku orzeczonego na podstawie art. 45 § 1 k.k. w kwocie 23.558,00 zł, którego wartość jest niewspółmierna w stosunku do uzyskanej przez oskarżonego K. G. (1) korzyści,

3. rażącą wysokość nawiązek orzeczonych na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w kwocie 1.000 zł oraz w kwocie 3.000 zł.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego K. G. (1) przez rozwiązanie orzeczenia o karze łącznej oraz zmniejszenie wymiaru kar jednostkowych orzeczonych za poszczególne czyny (zarówno w zakresie dotyczącym kar pozbawienia wolności, jak też grzywny) i w konsekwencji orzeczenie łagodniejszej kary łącznej przy zastosowaniu zasady pełnej absorpcji oraz orzeczenie przepadku w zakresie stanowiącym wartość realnie uzyskanej korzyści, jak też zmniejszenie wysokości nawiązek orzeczonych za poszczególne czyny, względnie uchylenie w tej części zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonego K. G. (1) adw. A. D. zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając:

- rażącą niewspółmierność orzeczonej kary pozbawienia wolności oraz grzywny (zwłaszcza w zakresie wysokości stawki dziennej) - nieadekwatnych - do popełnionych czynów, co było wynikiem nadania zbyt małej wagi okolicznościom łagodzącym z jednoczesnym zbyt dużym skupieniem się na okolicznościach obciążających oskarżonego, co w konsekwencji skutkowało wymierzeniem kar rażąco surowych,

- orzeczenie w oparciu o art. 45 k.k. rażąco wysokiej kwoty przepadku

w wysokości 23.558,00 zł nieadekwatnej do wysokości uzyskanej korzyści majątkowej przez oskarżonego z popełnienia czynu zabronionego.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę wyroku przez rozwiązanie orzeczenia o karze łącznej i złagodzenie kar orzeczonych za poszczególne przestępstwa, tj. kar pozbawienia wolności i kar grzywny, a w konsekwencji orzeczenie kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji, nadto orzeczenie przepadku w kwocie nie wyższej niż 4.000,00 zł jako kwoty stanowiącej równowartość realnie uzyskanej korzyści majątkowej.

Obrońca oskarżonego A. M. (1) zaskarżył wyrok w części dotyczącej kwalifikacji prawnej przypisanego oskarżonemu czynu i wymiaru kary, zarzucając:

1. mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów postępowania a mianowicie:

- art. 424 § 1 k.p.k. przez brak precyzyjnego wskazania, jakie fakty uznano za udowodnione i na podstawie jakich dowodów oraz dlaczego ustalenia zastąpiono streszczeniami wyjaśnień oskarżonych K. G. i A. M. i zeznaniami świadka koronnego S. S., a także brak wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku tj. dlaczego uznano, że oskarżony A. M. działał jako współsprawca a nie jako pomocnik, oraz wystąpienie sprzeczności pomiędzy częścią dyspozytywną wyroku a jego uzasadnieniem w zakresie wysokości kwoty podlegającej przepadkowi z mocy art. 45

§ 1 k.k. (vide: pkt. 100 sentencji wyroku i str. 509 uzas. wyr.),

- art. 7 k.p.k. przez dowolne oparcie wyroku skazującego A. M. na zeznaniach świadka koronnego S. S. w wersji zaprezentowanej w akcie oskarżenia mimo, iż nie znalazły one dostatecznego potwierdzenia w innych dowodach i są wewnętrznie sprzeczne,

2. mającą wpływ na treść orzeczenia błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, że zachowanie oskarżonego A. M. wypełnia znamiona współsprawstwa polegającego na popełnieniu czynu zabronionego wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, zamiast przyjęcia, że swoim zachowaniem oskarżony ten ułatwił popełnienie innym osobom czynu zabronionego przez dostarczenie środka przewozu.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez:

- uznanie, że A. M. (1) w ramach czynu przypisanego w pkt.98 sentencji wyroku zachowaniem swoim polegającym na dostarczeniu środka przewozu ułatwił innym osobom popełnienie czynu zabronionego, czym dopuścił się przestępstwa z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,

względnie

- przyjęcie, że A. M. (1) w ramach czynu przypisanego w pkt.98 sentencji wyroku zachowaniem swoim polegającym na dostarczeniu środka przewozu ułatwił innym osobom popełnienie czynu zabronionego, czym dopuścił się przestępstwa określone w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 19 § 2 k.k., w zw. z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii,

- orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze do dwóch lat i wyeliminowanie z podstawy skazania art. 45 § 1 k.k.(pkt. 100 sentencji wyroku) względnie o obniżenie kwoty 4.711 zł określonej w pkt 100 zaskarżonego wyroku do kwoty 1000 zł. (vide: str. 509 uzas. wyr.)

bądź

- zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary pozbawienia wolności i jej orzeczenie w rozmiarze do dwóch lat - na podstawie art. 60 § 2 k.k. w zw. z art. 60 § 6 pkt. 1 k.k. i art. 55 ust. 1 i 3 powołanej wyżej ustawy,

- zmniejszenie kwoty orzeczonej tytułem przepadku kwoty z 4.711 zł do 1.000 zł ( pkt. 100 sentencji wyroku ),

lub

uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym

zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonego M. K. (1) zaskarżył wyrok w całości, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych, mogący mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a polegający na przyjęciu, iż na podstawie zeznań świadka koronnego S. i zeznań świadka T. można zasadnie przyjąć, że oskarżony M. K. (1) świadomie aktywnie uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających, podczas gdy treść zeznań świadka koronnego i świadka T., do takich wniosków nie daje uzasadnionych podstaw.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o:

- zmianę skarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego M. K. (1) ewentualnie

- uchylenie zaskarżonego wyroku w odniesieniu do oskarżonego M. K. (1) i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego K. B. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając rażącą obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, w tym:

a. art.424§ l k.p.k., art.410 k.p.k. i art.6 k.p.k. poprzez sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku w taki sposób, iż powołano dowody na ustalenie faktów w sposób globalny bez wskazania jakie konkretnie posłużyły do ustalenie jakich faktów, co uniemożliwiło odniesienie się do ustaleń Sądu I instancji odnośnie czynu zarzucanego oskarżonemu, sporządzenie uzasadnienia w sposób uniemożliwiający obronę oskarżonego, gdyż brak jest w uzasadnieniu wyroku wyczerpującego wskazania motywów, wnioskowań i ustaleń dotyczących wyłącznie jego osoby, a ocena Sądu I instancji dotycząca jedynego dowodu w sprawie- zeznań świadka koronnego S. S. (3)- uniemożliwia kontrolę instancyjną wyroku, a brak analizy zarzucanego oskarżonemu czynu wskazuje na wadliwość podstaw, na których oparto rozstrzygnięcie;

b. art.410 k.p.k., art.7 k.p.k., art.5§2 k.p.k., art.4 k.p.k. poprzez dokonanie ustaleń całkowicie dowolnych, nieuprawnionych, i sprzecznych z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, na podstawie materiału dowodowego niewystarczającego do przypisania winy, oraz oparcie się jedynie na zeznaniach świadka koronnego, które nie zostały zweryfikowane i potwierdzone innymi dowodami, a ponadto uznanie, iż czyn przypisany oskarżonemu polegał na uczestnictwie w obrocie znacznej ilości środków odurzających, co w oparciu o zgromadzony materiał w sprawie jest jedynie domysłem i dowolną oceną zarówno co do udziału w obrocie - w celu dalszej odsprzedaży narkotyków jak i przyjęciu, iż ilość środków odurzających była znaczna, co zatem pozwalałoby przypisać jedynie czyn posiadania narkotyków;

z ostrożności:

2. rażącą obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie obrazę art.4§l k.k. oraz art.41 ust. l i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 24 kwietnia 1997 roku poprzez ich niezastosowanie jako względniejszych od art.56 ust. l i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005.r. względnie - przy przyjęciu posiadania narkotyków - obrazy art.48 ust. l i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 24 kwietnia 1997 roku,

3. nadmierną surowość kary wymierzonej przy zastosowaniu wadliwej kwalifikacji w dolnych granicach ustawowego wymiaru kary, w sytuacji w której winna ona być niższa niż pozwalają na to mniej względne normy ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. względnie brakiem wymierzenia kary z zastosowaniem dobrodziejstwa warunkowego jej zawieszenia.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o:

a. zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu,

względnie

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania;

lub

zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie oskarżonego winnym czynu z art. art.41 ust. l i 3 lub art.48 ust. l i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 24 kwietnia 1997 roku w zw. z art. 12 k.k. i złagodzenie wymierzonej kary pozbawienia wolności oraz warunkowe zawieszenie jej wykonania.

Obrońca oskarżonego O. T. adw. M. C. (1) zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając:

I. obrazę prawa procesowego, mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, to jest przepisu art. 7 k.p.k., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i bezkrytyczne danie wiary zeznaniom świadka S. S. (3) i świadka R. P., oraz całkowite odmówienie wiary wyjaśnieniom oskarżonego, który od początku postępowania nie przyznawał się do zarzucanego mu czynu;

II. obrazę prawa procesowego, mającą istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia to jest art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., poprzez nie wskazanie w pisemnych motywach rozstrzygnięcia, na jakich dowodach oparł się Sąd Okręgowy, w zakresie ustalenia, iż oskarżony O. T. uczestniczył w obrocie środków odurzających akurat w ilości 2 kg 960 g (co do ustaleń ilościowych) co uniemożliwia dokonanie instancyjnej kontroli orzeczenia w tym zakresie.

W konkluzji apelacji obrońca wniosła o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie O. T. od popełnienia zarzucanego mu czynu;

ewentualnie

2.uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie oraz przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego O. działający z substytucji adw. W. D. adw. H. Ł. zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie oskarżonemu kary 3 lat pozbawienia wolności w sytuacji, gdy czyn zarzucony oskarżonemu obejmował okres, w którym był on zaledwie dwudziestokilkuletnim mężczyzną, jak również z uwagi na fakt, że nie był on dotychczas karany.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze poprzez wymierzenie oskarżonemu O. T. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Obrońca oskarżonego M. B. (1) zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów prawa procesowego tj. art. 410 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. oraz 424 k.p.k. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy w szczególności odnośnie faktu udziału oskarżonego M. B. (1) w handlu heroiną, ilości rzekomo przekazanych środków odurzających M. B. (1), oraz okresu w jakim środki odurzające rzekomo on odbierał.

W konkluzji apelacji obrońca wniosła o uniewinnienie oskarżonego M. B. (1) od zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego K. C. adw. K. D. (1) zaskarżył wyrok w całości zarzucając:

I. obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającą na tym, iż Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie okoliczności, ujawnionych w toku rozprawy, w wielu wypadkach nie wskazał, jak ocenił poszczególne dowody, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, co nastąpiło z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w szczególności poprzez bezzasadne zakwestionowanie wyjaśnień oskarżonego K. C. znajdujących potwierdzenie w treści zeznań świadka koronnego S. S. (3) oraz współoskarżonych;

II. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającą na tym, iż Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w szczególności poprzez bezzasadne oparcie wyroku w istotnej części na wyjaśnieniach J. M. (1), których wiarygodność budzi zasadnicze wątpliwości z uwagi na to, że kilkukrotnie i to w sposób istotny oskarżony dokonywał zmiany ich treści w zależności od organu przed którym były składane i który wyjaśniał zasadniczo odmiennie o tych samych okolicznościach oraz z uwagi na fakt ich sprzeczności z wyjaśnieniami Z. B. (1) i zeznaniami S. S. (3), którym Sąd I instancji dał wiarę;

III. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającą na tym, iż Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w szczególności poprzez bezzasadne oparcie skazania w części na wyjaśnieniach Z. B. (1), których wiarygodność budzi zasadnicze wątpliwości z uwagi na to, że kilkukrotnie i to w sposób istotny oskarżony dokonywał zmiany ich treści w zależności od organu przed którym były składane i który wyjaśniał zasadniczo odmiennie o tych samych okolicznościach oraz z uwagi na fakt ich sprzeczności z wyjaśnieniami J. M. (1) i zeznaniami S. S. (3), którym Sąd I instancji dał wiarę;

IV. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegającą na tym, iż Sąd I instancji nie odniósł się do istotnych w sprawie, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności, w szczególności poprzez bezzasadne oparcie oskarżenia niemalże w całości na zeznaniach świadka koronnego S. S. (3), których wiarygodność budzi zasadnicze wątpliwości z uwagi na brak potwierdzenia ich treści innymi dowodami możliwymi do przeprowadzenia co uniemożliwiło prawidłową ich weryfikację;

V. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez przyjęcie na niekorzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości, w szczególności dotyczących faktycznego przebiegu wydarzeń przesądzających, zdaniem Sądu I instancji, o winie oskarżonego.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o :

- zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów;

ewentualnie, z ostrożności procesowej

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji;

Obrońca K. C. adw. Ł. S. zaskarżył wyrok w części w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkach 129-130, zarzucając:

1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu iż oskarżony swoimi działaniami wyczerpał znamiona czynu zabronionego wskazanego w akcie oskarżenia pomimo iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie powyższych ustaleń,

2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 201 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu wskazanego w piśmie obrońcy oskarżonego z dnia 28 stycznia 2009 r., dotyczącego uzyskania informacji w zakresie podejmowania przez oskarżonego na stacji PKP w Z. w okresie objętym zarzutem przesyłek konduktorskich skierowanych do niego, a nadto informacji z (...) dot. dokonywania przez oskarżonego przekazów pocztowych na rzecz osób wskazanych we wniosku dowodowym, a nadto zaniechania przeprowadzenia dowodu z przesłuchania konduktorów (...) obsługujących pociągi na trasie W. - Z. w okresie objętym zarzutem celem ustalenia czy oskarżony istotnie odbywał przesyłki konduktorskie skierowane pod jego adresem.

3. naruszenie przepisów postępowania (art. 4 k.p.k. oraz 5 § 2 k.p.k.) poprzez nieuwzględnienie na korzyść oskarżonego przeprowadzonych w sprawie dowodów oraz nierozstrzygnięcie na korzyść oskarżonego istniejących w sprawie wątpliwości co do okoliczności faktycznych sprawy,

4. naruszenie przepisów postępowania (art. 424 k.p.k.) poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie spełnia wymogów wskazanych w powołanym przepisie, a w szczególności nie zawiera wskazania podstaw rozstrzygnięcia w zakresie uznania oskarżonego za winnego opisanego czynu wskazanego w wyroku.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzesz uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonego M. G. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:

1. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. art. 5 §2 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu z zeznań H. Z. w zakresie, w jakim zeznaje on o okolicznościach nabywania przez oskarżonego heroiny, z pominięciem wyjaśnień oskarżonego wskazującego na rok 2000 r., jako początek okresu, w którym miał kontakt z narkotykami, prowadzącą do przyjęcia, z naruszeniem zasady rozstrzygania na korzyść oskarżonego niedających się usunąć wątpliwości, że oskarżony nabywał od świadka heroinę począwszy od wiosny 1999 r. do września 2000 r., w sytuacji gdy świadek H. Z. nie podaje początkowego okresu odbioru heroiny przez oskarżonego, początkowy okres odbioru heroiny nie wynika z innych dowodów zgromadzonych w sprawie oprócz wyjaśnień oskarżonego wskazującego na 2000 r.

2. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów z zeznań S. S. (3) i H. Z. oraz wyjaśnień oskarżonego i przyjęcie, że oskarżony nabywał kokainę od S. S. (3) w okresie od początku 1999 r., w sytuacji gdy świadek H. Z. zeznał, że oskarżony zaczął odbierać z magazynu narkotyki w połowie 2000 r., zaś świadek S. S. (3) nie wskazał oskarżonego jako osobistego odbiorcę narkotyków wśród odbierających od niego kokainę w 1999 r.,

3. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów z zeznań H. Z. i wyjaśnień Z. B. (1) i przyjęcie, że oskarżony nabywał kokainę od Z. B. (1) w okresie od początku 1999 r., w sytuacji gdy świadek H. Z. zeznał, że oskarżony zaczął odbierać narkotyki z magazynu w połowie

2000 r., zaś Z. B. (1) wyjaśnił, że oskarżony odbierał od niego kokainę od momentu zapoznania go z nim przez H. Z.,

4. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 167 i art. 366 §1 k.p.k. poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy związanych z aktualną, ustaloną bezpośrednio przed zamknięciem przewodu sądowego, wiedzą, czy oskarżony był uprzednio karany, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego ustalenia, na podstawie zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 15 marca 2011 r., że oskarżony był uprzednio karany, co miało wpływ na wymiar orzeczonej kary,

5. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 413 § 2 pkt 1 i art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez sprzeczność między rozstrzygnięciem zawartym w wyroku, a uzasadnieniem polegającą na przyjęciu w wyroku, że z opisu czynu wyeliminowano dopuszczenie się przestępstwa w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, zaś w uzasadnieniu w części dotyczącej wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku wskazano, że kwalifikacja z art. 65 §1 k.k. w części, w jakiej odnosi się do zarzutu uczynienia sobie z przestępstw stałego źródła dochodu jest - w odniesieniu do oskarżonego - prawidłowa zważywszy na okoliczności podmiotowe i przedmiotowe w przedmiotowej sprawie, co skutkuje przyjęciem, - po analizie wymierzonych kar i środków karnych wobec osób, którym ostał się zarzut uczynienia sobie z popełnienia przestępstw stałego źródła dochodu - że Sąd I instancji wziął pod uwagę art. 65 § 1 k.k. przy wymiarze oskarżonemu kary i środka karnego.,

6. obrazę przepisów postępowania, tj. art. 424 § 2 k.p.k. poprzez zaniechanie przytoczenia okoliczności dotyczących oskarżonego, a odnoszących się do poziomu demoralizacji jako okoliczności, którą Sąd wziął pod uwagę przy wymiarze kary, z jednoczesnym zaniechaniem przedstawienia rozumienia i stopniowania postawy przejawiającej się demoralizacją, co skutkuje niemożliwością ustalenia wpływu tej okoliczności na wymiar kary orzeczonej oskarżonemu,

7. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 425 § 1 k.p.k. i art. 444 k.p.k. w zw. z art. 445 §1 k.p.k. w zw. z art. 423 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 ust. 2, art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 i ust. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 2 Protokołu nr 7 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez dopuszczenie do sytuacji, w której obrońca ograniczony jest 14-dniowym zawitym terminem do wniesienia apelacji, w której obowiązany jest odnieść się do bardzo obszernego wyroku i motywów wskazanych w uzasadnieniu, co ogranicza efektywną obronę w postępowaniu apelacyjnym i realizację zasady dwuinstancyjności postępowania.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wprowadzenie do opisów czynu zmian uwzględniających podniesione zarzuty, ustalenie, że oskarżony nie działał w warunkach uprzedniej karalności oraz zmianę wymiaru kary przez orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze nie większym niż 3 lata i 7 miesięcy, kary grzywny w wymiarze nie większym niż 200 stawek dziennych i nawiązki w wysokości nie większej niż 1000 złotych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu Sądowi.

Obrońca oskarżonego S. H. (1) adw. M. S. (3) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia to jest art. 7 k.p.k., art.366 § l k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. polegającą na dokonaniu przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych dotyczących zdarzeń wynikających z zarzucanemu oskarżonemu czynu w pkt. LII dotyczących podpunktu drugiego tego zarzutu, bez uwzględnienia wszystkich przeprowadzonych dowodów, bez wszechstronnej ich analizy oraz z pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego z treści zeznań świadków: H. Z., S. S. (3), M. P. (2) oraz dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy,

2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art.424 § l pkt 1 k.p.k. polegającą na nie wskazaniu przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku, jakie fakty uznał za udowodnione, jakim odmówił wiary, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych związanych z zarzucanym oskarżonemu przestępstwem opisanym w podpunkcie 2 i 3 zarzutu LII /w akcie oskarżenia LIX/- przez co uzasadnienie tego wyroku nie może być przedmiotem kontroli instancyjnej,

3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w odniesieniu do podpunktu 2 i 3 zarzutu tj. że w okresie od początku roku 2001 do końca roku 2002 nabywał codziennie od S. S. (3) i innych osób partie kokainy w ilości minimum po 10 g w celu dalszej dystrybucji tych środków co łącznie wyniosło nie mniej niż 3kg 600 g - co w przypadku prawidłowej oceny zeznań świadków oraz dowodów w sprawie, wykluczałoby możliwość popełnienia tego czynu przez oskarżonego, przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania oraz wiedzy i doświadczenia życiowego. Podobna sytuacja dotyczy podpunktu 3 zarzutu LIX z aktu oskarżenia., "że w nieustalonym okresie dwukrotnie zbył S. S. (3) i M. Z. po 1 kg. heroiny w celu dalszej dystrybucji tych środków" przy czym prawidłowa ocena dowodów w tej sprawie wskazuje na coś innego, podobnie jak brak postawionego zarzutu w tej kwestii M. Z..

W konkluzji apelacji obrońca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej oskarżonego S. H. (1) i w tym zakresie przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego S. H. (1) adw. J. C. zaskarżyla wyrok w całości, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia przez przyjęcie:

- że oskarżony w okresie od początku 2001 roku do końca 2002 roku nabywał codziennie od S. S. (3) i innych osób partie kokainy w ilości minimum po 10 g każda w celu dalszej dystrybucji tych środków, przy czym zebrany i właściwie oceniony materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że oskarżony nie mógł nabywać tych środków codziennie we wskazanym okresie, albowiem 6 lipca 2002 roku został zatrzymany i osadzony w A.Ś. W. G. (K-25418),

- że uczestniczył w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci heroiny w ilości nie mniejszej niż 2 kg 880 g oraz kokainy w ilości nie mniejszej niż 4 kg 040 g przy czym właściwie oceniony materiał dowodowy, w świetle zeznań świadka H. Z., jak również świadka S. S. (3), dawał podstawy do twierdzenia, że są to zawyżone ilości środków odurzających,

- obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. przez uznanie za pełnowartościowe dowody zeznań świadka koronnego S. S. (3), przy jednoczesnym braku uzasadnienia dlaczego nie uznano za wiarygodne zeznań świadka H. Z., jak i wyjaśnień samego oskarżonego S. H. (1), z których jednoznacznie wynika, że działalność taka miała miejsce tylko do lutego 2001 roku, a na pewno nie później niż do listopada 2001 roku, czyli do definitywnego zakończenia działalności przez H. Z..

W konkluzji apelacji obrońca wniosła o uchylenie wyroku w części dotyczącej oskarżonego S. H. (1) i przekazania sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego J. K. (1) zaskarżyła wyrok w całości, zarzucając:

1. obrazę przepisów prawa procesowego, tj.:

1.1. błędne zastosowanie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k., tj. dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, poprzez oparcie ustaleń Sądu I instancji w całości wyłącznie na pomówieniach świadka koronnego oraz niezastosowanie art. 5 § 2 k.p.k., poprzez niepowzięcie przez Sąd I instancji - w tej sytuacji - uzasadnionych wątpliwości co do sprawstwa przez oskarżonego zarzucanego mu czynu,

co skutkowało

błędnym ustaleniem stanu faktycznego i przyjęciem przez Sąd I instancji, że oskarżony J. K. (1) minimum raz w tygodniu nabywał od S. S. (3) (świadka koronnego) i innych osób partie kokainy w ilości średnio po 15 g każda, w celu dalszej dystrybucji, tj. łącznie w ilości nie mniejszej niż 2 kg 160 g, pomimo, że świadek koronny S. S. (3) zeznał, iż:

a) "oskarżony nabywał od niego od 2-3 g do 75 g tygodniowo'" (k. 20.756 i k. 20.773), z czego wynika, że ustalenie Sądu I instancji, iż oskarżony nabywał średnio po 15 g tygodniowo jest sprzeczne z zeznaniami świadka koronnego;

b) "na początku oskarżony nie kupował dużych ilości narkotyków, około kilku gram, później też nie były to duże ilości" (k. 20.773), z czego wynika, że przy tak znacznych sprzecznościach w pomówieniach świadka koronnego co do ilości narkotyków nabywanych przez oskarżonego - na podstawie art. 5 § 2 k.p.k. - niedopuszczalnym było przyjęcie, iż oskarżony mógł zwykle kupować więcej niż 2-3 g tygodniowo;

c) "oskarżony odbierał narkotyki często, ale nie dużo" (k. 20.773), z czego również wynika, że przy tak znacznych sprzecznościach w pomówieniach świadka koronnego co do ilości narkotyków nabywanych przez oskarżonego - na podstawie art. 5 § 2 k.p.k. - niedopuszczalnym było przyjęcie, iż oskarżony mógł zwykle kupować więcej niż 2-3 g tygodniowo,

wskutek czego Sąd I instancji błędnie ustalił, iż oskarżony nabywał narkotyki w ilości większej niż 2 - 3 g tygodniowo, zbywał je dalej na rzecz osób trzecich, a więc że dopuścił się zarzucanego mu czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy materiał dowodowy nie daje podstaw do przyjęcia, iż oskarżony mógł nabywać więcej niż 2 - 3 g narkotyków tygodniowo, a więc w ilościach przekraczających ilości przeznaczone na własny użytek, stanowiące jednorazowo znaczne ilości w rozumieniu art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

1.2. niezastosowanie art. 410 k.p.k. i art. 92 k.p.k. w zw. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 5 § 1 i 2 k.p.k., poprzez oparcie ustaleń Sądu I instancji w całości wyłącznie na pomówieniach świadka koronnego i jednoczesne pominięcie przez Sąd I instancji następujących wniosków wynikających z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie:

1.2.1.żaden świadek nie potwierdził pomówień świadka koronnego, według którego oskarżony miał dystrybuować nabywane przez siebie narkotyki;

1.2.2.postępowanie dowodowe nie dostarczyło jakichkolwiek dowodów innych niż pomówienia świadka koronnego, na okoliczność dalszej odsprzedaży osobom trzecim przez oskarżonego narkotyków, które miał nabywać od świadka koronnego, nie ustalono tożsamości choćby jednego z rzekomych nabywców ani też charakteru tych nabywców, nie ustalono gdzie i kiedy oskarżony miał odsprzedawać nabywane przez siebie narkotyki, ani w jakich ilościach, ani też za jaką cenę i nie zgromadzono na te okoliczności jakichkolwiek dowodów, nawet świadek koronny nie wskazał w tej kwestii na jakiekolwiek okoliczności;

1.2.3.postępowanie dowodowe nie dostarczyło jakichkolwiek dowodów, iż oskarżony nabywał narkotyki w okresie objętym zarzutem od osób innych niż świadek koronny, nawet świadek koronny nie wskazał choćby na taką możliwość - co powoduje, iż ustalenia Sądu I instancji w tym zakresie są dowolne i oderwane od zgromadzonego materiału dowodowego;

1.2.4.w postępowaniu przygotowawczym świadek koronny wskazał, iż oskarżony nabywał od niego po 15 g narkotyku (k. 53), podczas gdy w postępowaniu sądowym zeznał, iż oskarżony nabywał od niego "od 2-3 do 15", wobec czego zeznania świadka koronnego w zakresie oskarżonego J. K. (1), w fundamentalnej kwestii ilości nabywanych przez oskarżonego narkotyków z całą pewnością nie mają przymiotu spójnych, zbieżnych i konsekwentnych ze sobą, jakim obdarzył je Sąd I instancji (str. 262 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia), przy czym Sąd I instancji przyjął, że daje wiarę zeznaniom złożonym przez świadka koronnego na rozprawie, które jednak zarazem przeczą ustaleniom Sądu I instancji - co wykazano w zarzutach ujętych w pkt 1.1. i 1.2.;

wskutek czego Sąd I instancji błędnie ustalił, iż oskarżony uczestniczył w obrocie środków odurzających w postaci kokainy, tj. dopuścił się zarzucanego mu czynu z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii;

1.3. niezastosowanie art. 424 § 2 k.p.k., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku:

a) jakie okoliczności miał na względzie Sąd I instancji przy wymiarze kary oskarżonemu J. K. (1);

b) na podstawie jakich dowodów Sąd I instancji przyjął, iż oskarżony J. K. (1) nabywał narkotyki także od osób innych niż świadek koronny.

2.obrazę prawa materialnego, tj. niezastosowanie art. 53 § 1 i 2 k.k., poprzez pominięcie dyrektyw wymiaru kary, w szczególności:

2.1.stopnia naruszenia prawa przez oskarżonego - przykładowo oskarżony M. T. został skazany na karę w takiej samej wysokości jak oskarżony J. K. (1), pomimo że zdaniem Sądu I instancji M. T. - działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami - dopuścił się uczestnictwa w obrocie nie mniej niż 27 kg amfetaminy i 3 kg marihuany, 100 g haszyszu, zaś według Sądu I instancji, oskarżony J. K. (1) uczestniczył w obrocie 2 kg 160 g kokainy w okresie 3,5 roku, przy czym nie zarzucono mu, iż działał wspólnie i w porozumieniu z osobami trzecimi;

2.2.właściwości i warunków osobistych oraz sposobu życia oskarżonego przed popełnieniem przestępstwa i po jego popełnieniu, w szczególności faktu: a) niekaralności oskarżonego, b) bardzo poprawnego zachowania podczas pobytu w trakcie izolacji penitencjarnej, c) prawidłowej postawy społecznej oskarżonego, d), iż oskarżony po wyjściu z aresztu prowadził i prowadzi normalne, zgodne z przepisami prawa życie, ma żonę, dwójkę dzieci w wieku 13 i 5 lat, e) iż oskarżony po wyjściu z aresztu powrócił do pracy w firmie Grupa (...) sp. z o.o. sp. k., w której pracował przed aresztowaniem, i pracuje w niej do dziś na stanowisku Menedżera Działu Grafiki, zarabiając ok. 7.000 PLN miesięcznie netto, f) iż równolegle oskarżony współpracuje z telewizją (...);

3.rażącą niewspółmierność kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, albowiem prawidłowa ocena okoliczności dotyczących jej wymiaru, tj. m.in. okoliczności wymienionych powyżej, w zarzucie ujętym w pkt 2.1. i 2.2., uzasadniała orzeczenie jej z warunkowym zawieszeniem wykonania.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego J. K. (1) od zarzucanych mu czynów, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego D. R. zaskarżył wyrok w całości, zarzucając:

1. obrazę art. 410 k.p.k. w zw. z art. 413 p 2 pkt 1 k.p.k. poprzez nierozstrzygnięcie w treści wyroku zarzutów stawianych oskarżonemu, a przypisanie oskarżonemu czynu w treści uzasadnienia (k-13 in fine uzasadnienia) polegającego na obrocie 880g heroiny, który nie został objęty zarzutami z aktu oskarżenia ani nie znalazł odzwierciedlenia w materiale dowodowym co powoduje iż Sąd I instancji nie wskazał żadnych okoliczności potwierdzających stawiane oskarżonemu zarzuty,

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mimo braku dowodów w tym zakresie w zeznaniach złożonych przez świadka koronnego S. S. (3), który mógł mieć wpływ na treść orzeczenia a polegający na tym iż oskarżony D. R. brał udział w obrocie znacznych ilości narkotyków mimo braku przesłanek i braku dowodów uzasadniających iż oskarżonemu można postawić zarzut przypisany aktem oskarżenia.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzuconych mu czynów,

ewentualnie

2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego W. Ś. zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze, zarzucając rażącą niewspółmierność kary poprzez wymierzenie łącznej kary pozbawienia wolności w wymiarze 5 lat w sytuacji, gdy czyny zarzucane oskarżonemu obejmowały w realiach przedmiotowej sprawy stosunkowo krótki okres czasu, a jego rola w całym procederze przestępczym miała charakter podrzędny, nadto W. Ś. przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów oraz nie utrudniał postępowania karnego.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmian wyroku w zaskarżonej części poprzez wymierzenie oskarżonemu W. Ś.:

- za czyn, o którym mowa w punkcie LVII wyroku, kary 3 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 300 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 złotych;

- za czyn, o którym mowa w punkcie LVIII wyroku, kary 2 lat pozbawienia wolności oraz grzywny w ilości 200 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 20 złotych,

oraz wymierzenie wobec oskarżonego kary łącznej w wymiarze 3 lat pozbawienia wolności.

Obrońca oskarżonego M. A. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

a) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. poprzez selektywną i dowolną ocenę materiału dowodowego, wyrażającą się w pominięciu okoliczności świadczących na korzyść oskarżonego oraz niedotarcie do prawdy materialnej;

b) art. 7 k.p.k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego w szczególności w zakresie zeznań świadka koronnego S. S. (3), które zostały uznane przez Sąd I instancji za wiarygodne, podczas gdy zeznania te nie zostały potwierdzone przez jakiekolwiek inne źródła dowodowe, a w konsekwencji oparcie wyroku skazującego wyłącznie w oparciu o dowód z zeznań świadka koronnego;

c) art. 167 k.p.k. poprzez nierozpoznanie wniosku obrońcy oskarżonego M. T. (1) z dnia 30.06.2009 r., złożonego na rozprawie w dniu 07.07.2009 r., o zwrócenie się przez Sąd do Centralnego Biura Śledczego w przedmiocie udostępnienia danych osobowych funkcjonariusza CBŚ, z którym od 04.09.2000 roku do wakacji 2003 roku bądź 2004 roku ok. 30 razy spotkał się oskarżony M. T. (1), podczas gdy przeprowadzenie tego dowodu umożliwiłoby ocenę wiarygodności zeznań świadka koronnego S. S. (3) w odniesieniu do osoby oskarżonego M. T. (1) oraz pozwoliłoby udzielić odpowiedzi na pytanie czy można pogodzić postawę oskarżonego z zarzucaną mu działalnością o charakterze przestępczym;

d) art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegającą braku nieodniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych kwestii, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, a mianowicie okoliczności, że świadek P. G. zeznał w toku przeprowadzonego postępowania, że nie zna oskarżonego M. T. (1) oraz nie potwierdził, że to od oskarżonego M. T. (1) odbierał narkotyki, a ponadto okoliczności z jakich powodów Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom świadka koronnego oraz na jakiej podstawie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonego;

e) wynikający z powyższego błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść zaskarżonego wyroku, polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, pomimo poważnych wątpliwości w tym względzie, wynikających z zeznań świadka P. G. oraz wyjaśnień samego oskarżonego, a także zebranego w sprawie pozostałego materiału dowodowego.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego M. T. (1) od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje

Apelacje z przyczyn skutkujących dokonaniem zmian zaskarżonego wyroku, należało uznać za częściowo zasadne.

I

Na wstępie należy wskazać, że stawiając wyrokowi zarzuty oparte o art. 438 pkt 2 lub pkt 3 k.p.k., skarżący winni wykazać nie tylko to, że doszło do obrazy przepisów postępowania, bądź do błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, lecz także, że obraza ta lub błędne ustalenia mogły mieć wpływ na treść skarżonego orzeczenia, a wymóg ten wynika wprost z przytoczonego wyżej przepisu.

W szeregu apelacjach podniesione są zarzuty obrazy art. 4, art. 5 § 2, art. 7 i art. 410 k.p.k.

Art. 4 k.p.k. statuuje ogólną regułę postępowania nakazującą sądowi orzekającemu dochować wymogu obiektywizmu i nie może stanowić samodzielnej podstawy zaskarżenia. Dla skutecznego podniesienia zarzutu obrazy art. 4 k.p.k. nie wystarczy ogólne stwierdzenie o nieobiektywiźmie sądu opierające się wyłącznie na subiektywnym odczuciu strony postępowania karnego, w szczególności wynikającym z odmiennej niż sąd oceny materiału dowodowego.

O braku obiektywizmu sądu można natomiast mówić wówczas, gdy poprzez naruszenie określonych norm nakazujących lub zakazujących działa on na niekorzyść określonej strony postępowania lub w sposób wyraźny faworyzuje jedną ze stron.

W tym miejscu przypomnieć należy, że ustanowiony w art. 7 k.p.k. obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę dotyczy nie tylko sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zanegowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do prostego jej zanegowania i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonego, w tym wyjaśnienia jego samego. Ta metoda kwestionowania trafności skarżonego orzeczenia nie może być uznana za skuteczną. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie jakich konkretnych uchybień dopuścił się Sąd meriti w kontekście zasad wiedzy, w szczególności logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, przy ocenie zebranego materiału dowodowego. Za oczywiście niewystarczające należy tu także uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się sąd orzekający, występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie owe dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione.

Co do zarzutu obrazy art. 5 § 2 k.p.k. przypomnieć należy, że wątpliwości występujące w sprawie należy uwzględniać na korzyść oskarżonego dopiero wówczas, gdy nie można ich rozstrzygnąć przy pomocy narzędzi jakimi dysponuje sąd, a więc zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, ewentualnie przez kontynuowanie postępowania dowodowego. Sam fakt ich istnienia, wynikający z rozbieżności w materiale dowodowym, nie może niejako automatycznie skutkować interpretacją ich na korzyść oskarżonego, co w praktyce musiałoby sprowadzać się do dania wiary dowodom korzystnym dla niego i odrzuceniu dowodów go obciążających.

Istotą art. 410 k.p.k. jest to, że sąd ferując wyrok nie może opierać się na tym, co nie zostało ujawnione na