descriptionTreść orzeczenia

Sygnatura akt II AKa 376/17

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 21 listopada 2018 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA Wiesław Pędziwiatr (spr.)

Sędziowie: SSA Jerzy Skorupka

SSO del. do SA Maciej Skórniak

Protokolant: Beata Sienica

oskarżonego z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k.

art. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k.

M. W. (1)

oskarżonego z art. 258 § 3 k.k., z art. 263 § 1 kk z art. 12 kk w zw. z art. 65 k.k., art. 263 § 2 k.k.,

na skutek apelacji wniesionych przez oskarżonych J. A. (1), J. B. (1), E. B. (1), R. B. (1), R. B. (3), R. K. (1), M. L. (1), R. L. (1), P. Ł., R. M., P. M. (1), M. O., A. O. (1), S. P., J. R., A. S. (1), P. T. (1), I. W. (1) i M. W. (1) oraz prokuratora w stosunku do A. O. (1), A. O. (2) i S. P.

od wyroku Sądu Okręgowego w Świdnicy

z dnia 23 maja 2017 r. sygn. akt III K 171/13

I. uniewinnia J. A. (1) od popełnienia czynów przypisanych w pkt. I i II części rozstrzygającej zaś R. L. (1) od popełnienia czynów przypisanych w pkt. XV i XVI części rozstrzygającej zaliczając wydatki związane z tą częścią postępowania na rachunek Skarbu Państwa;

II. zmienia zaskarżony wyrok wobec M. L. (1) w ten sposób, że:

1. rozwiązuje karę łączną wymierzoną w pkt. XIV części rozstrzygającej;

2. na podstawie art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. uchyla rozstrzygnięcie zawarte w pkt. XII części rozstrzygającej, a dotyczące czynu opisanego w pkt. IX części wstępnej i postępowanie o ten czyn umarza, zaliczając wydatki związane z tą częścią postępowania na rachunek Skarbu Państwa;

II. zmienia zaskarżony wyrok wobec R. M. w ten sposób, że:

1. rozwiązuje karę łączną wymierzoną w pkt. XXIII części rozstrzygającej;

2. na podstawie art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. uchyla rozstrzygnięcie zawarte w pkt. XXI części rozstrzygającej dotyczące czynu opisanego w pkt. XV części wstępnej i postępowanie o ten czyn umarza, zaliczając wydatki związane z tą częścią postępowania na rachunek Skarbu Państwa;

III. zmienia zaskarżony wyrok wobec S. P. w ten sposób, że:

1. rozwiązuje karę łączną wymierzoną w pkt. XXXVIII części rozstrzygającej;

2. na podstawie art. 439 § 1 pkt. 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt. 6 k.p.k. uchyla rozstrzygnięcia zawarte w pkt. XXXIV i XXXV części dyspozytywnej dotyczące czynów opisanych w pkt. XXV i XXVI części wstępnej i postępowanie o te czyny umarza, zaliczając wydatki związane z tą częścią postępowania na rachunek Skarbu Państwa;

IV. zmienia zaskarżony wyrok wobec:

1. J. B. (1) w pkt. IV,

2. R. B. (2) w pkt. VIII,

3. R. K. (1) w pkt. IX

4. P. Ł. w pkt. XIII,

5. J. R. w pkt. XXXIX,

6. P. S. – na podstawie art. 435 k.p.k. – w pkt. XLIII,

7. I. W. (1) w pkt. LIV,

części rozstrzygającej w ten sposób, że ustala iż przypisane J. B. (1), R. B. (2), J. R. i P. S. przestępstwa popełnione zostały od 1 września 1998 roku do końca 2000 roku zaś przypisane R. K. (1), P. Ł. i I. W. (1) popełnione zostały od 1 września 1998 roku do końca 2002 roku, a nadto zmienia zaskarżony wyrok wobec:

1. R. K. (1) w pkt. IX i X,

2. R. M. w pkt. XXII,

3. I. W. (1) w pkt. LIV i LV

części rozstrzygającej w ten sposób, że podstawę prawną wymierzonych im w tych punktach kary uzupełnia o przepis art. 65 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2004 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

V. zmienia zaskarżony wyrok wobec:

1. J. B. (1) w pkt. IV,

2. R. B. (2) w pkt. VIII,

3. P. Ł. w pkt. XVIII,

4. P. M. (1) w pkt. XXIV,

5. M. O. w pkt. XXV,

6. J. R. w pkt. XXXIX,

7. P. S. – na podstawie art. 435 k.p.k. – w pkt. XLIII

części rozstrzygającej w ten sposób, że eliminuje ustalenie, iż z popełnienia przypisanych im w tych punktach przestępstw uczynili sobie stałe źródło dochodu oraz z podstaw prawnych skazania eliminuje przepis art. 65 k.k., za podstawę skazania i wymierzonych im w tych punktach kar przyjmuje przepisy k.k. wskazane w tych punktach w brzmieniu przed 1 maja 2004 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k., a nadto wobec:

8. A. S. (1) w pkt. XLVIII części rozstrzygającej w ten sposób, że eliminuje ustalenie, iż czyn ten popełnił czyniąc sobie stałe źródła dochodu zaś z podstawy skazania przepis art. 65 k.k.;

VI. zmienia zaskarżony wyrok wobec E. B. (1) w pkt. V części rozstrzygającej w ten sposób, że przyjmuje, iż czyn opisany w pkt. IV części wstępnej popełniła w okresie od 1 września 1998 roku do końca 2000 roku z wyłączeniem okresu od 11 grudnia 1999 roku do 10 stycznia 2000 roku oraz eliminuje ustalenie, że

– działała w Ś. ,

– w wykonaniu z góry powziętego zamiaru ,

– czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu

i czyn ten kwalifikuje z art. 263 § 1 k.k. ten przepis ustanawiając podstawą wymiaru kary;

VII. zmienia zaskarżony wyrok wobec A. O. (1) w pkt. XXXII, a na podstawie art. 435 k.p.k. także wobec A. O. (2) w pkt. XXXIII, w ten sposób, że przyjmuje iż czyny tam im przypisane polegały na posiadaniu bez zezwolenia broni palnej opisanej w pkt. XXIII i XXIV części wstępnej tego wyroku oraz postąpieniu z nią w sposób w tych punktach opisany i czyny te kwalifikuje:

1. wobec A. O. (1) z art. 286 k.k. w zw. z art. 58 k.k. z 1969 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

2. wobec A. O. (2) z art. 286 k.k. z 1969 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k.

– za podstawę wymiaru kar obu oskarżonym przyjmując art. 286 k.k. z 1969 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

VII

VIII. zmienia zaskarżony wyrok wobec A. S. (1) w ten sposób, że:

1. w pkt. XLVI części rozstrzygającej ustala, że przypisanego czynu opisanego w pkt. XXXIV części wstępnej dopuścił się od 21 lipca 2000 roku do 29 maja 2001 roku oraz od 14 grudnia 2001 roku do końca 2002 roku;

2. w pkt. XLVII części rozstrzygającej, przyjmuje, że czynu tam przypisanego dopuścił się w okresie od września 1997 roku do 24 października 1997 roku oraz że z kwoty nie mniejszej niż 100.000 podrobionych dolarów amerykańskich zbył nie mniej niż 5.000;

3. w pkt. XLIX części rozstrzygającej, ustala, że przypisanego czynu opisanego w pkt. XXXVII części wstępnej dopuścił się w okresie od początku maja 2001 roku do 29 maja 2001 roku;

IX. na podstawie art. 435 k.p.k. zmienia zaskarżony wyrok wobec M. S. (1) w ten sposób, że w pkt. LI części rozstrzygającej, przyjmuje, iż w czynie tym współdziałała z A. S. (1) w okresie od września 1997 roku do 24 października 1997 roku zaś po tej dacie popełniła go z inną osobą;

X. zmienia zaskarżony wyrok wobec R. B. (1) w pkt. VII części rozstrzygającej w ten sposób, że przyjmuje iż czynu opisanego w pkt. V części wstępnej dopuścił się w okresie od początku maja 2001 roku do 29 maja 2001 roku;

XI. zmienia zaskarżony wyrok wobec P. T. (1) w pkt. LIII w ten sposób, że przyjmuje iż czyn tam mu przypisany polegał na posiadaniu bez wymaganego zezwolenia broni palnej opisanej w pkt. XXXIX części wstępnej tego wyroku oraz postąpieniu z nią w sposób w tym punkcie opisany oraz eliminuje zapisy (...) i (...) zastępując je zapisami „inną osobą” i czyn ten kwalifikuje z art. 286 k.k. w zw. z art. 58 k.k. z 1969 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k., a za podstawę wymiaru kary przyjmuje art. 286 k.k. z 1969 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

XII. zmienia zaskarżony wyrok wobec M. L. (1) w pkt. XIII części rozstrzygającej (pkt. X części wstępnej) w ten sposób, że eliminuje zapisy w tym punkcie:

– „czyniąc sobie stałe źródło dochodu” oraz

– „D. B. (1), Z. M. (1), K. P. (1)” i

– „na zamówienie P. T. (1), S. S. (1) i innych nieustalonych osób” zaś zapis „kilkudziesięciu” zastępuje zapisem „dwóch”, a nadto podstawę prawną wymierzonej mu w tym punkcie kary uzupełnia o przepis art. 65 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2004 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

XIII. zmienia zaskarżony wyrok wobec M. W. (1) w pkt. LVIII części rozstrzygającej ten sposób, że przyjmuje iż nielegalny handel bronią palną miał miejsce od 1 września 1998 roku do końca 2002 roku i za podstawę prawną wymiaru kary za ten czyn przyjmuje przepis art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2004 roku w zw. z art. 4 § 1 k.k.;

XIV. w pozostałej części zaskarżony wyrok wobec J. B. (1), E. B. (1), R. B. (1), R. B. (2), R. K. (1), M. L. (1), P. Ł., R. M., P. M. (1), M. O., A. O. (1), S. P., J. R., A. S. (1), P. T. (1), I. W. (1), M. W. (1) utrzymuje w mocy;

XV. na podstawie art. 105 § 2 k.p.k. w pkt. XXVIII części rozstrzygającej prostuje nazwisko oskarżonego i w miejsce zapisu M. wpisuje M.;

XVI. zasądza od Skarbu Państwa – tytułem wynagrodzenia za udzieloną z urzędu pomoc prawną – po 840 złotych podwyższone o 193,20 złote podatku od towarów i usług, na rzecz adwokatów wyznaczonych przez Sąd:

1. M. W. (2) – obrońcy J. A. (1),

2. S. B. – obrońcy E. B. (1),

3. P. Z. – obrońcy R. L. (1),

4. J. K. (1) – obrońcy P. T. (1),

5. J. B. (2) – obrońcy M. W. (1);

XVII. zasądza od oskarżonych, za wyjątkiem J. A. (1) i R. L. (1), w częściach równych na rzecz Skarbu Państwa wydatki związane z postępowaniem odwoławczym i wymierza im opłaty:

1. E. B. (1), R. B. (1), A. O. (2) i S. P. – po 180 złotych,

2. R. B. (3), M. L. (1) i R. M. – po 300 złotych,

3. J. B. (1), P. Ł., A. O. (1), J. R., P. T. (2), M. W. (1) – po 400 złotych,

4. R. K. (1), A. S. (1) i I. W. (1) po 2.400 złotych,

5. P. M. (1) 1.300 złotych,

6. M. O. 1.680 złotych.

Uzasadnienie

J. A. (1) został oskarżony o to, że :

I. w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. w Ś., działając wspólnie i w porozumieniu z R. L. (1) bez wymaganego zezwolenia posiadał pistolet m-ki R. wraz z tłumikiem i amunicją, uprzednio nabyty od Z. M. (1) oraz M. W. (1),

tj. o czyn z art. 263 § 2 kk,

II. w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. w Ś. , działając wspólnie i w porozumieniu z R. L. (1), bez wymaganego zezwolenia nabył od Z. M. (1) i M. W. (1) urządzenie wybuchowe w postaci 1 kilograma (...) wraz z zapalnikiem czasowym,

tj. o czyn z art. 171 § 1 kk,

J. B. (1) został oskarżony o to, że :

III. w okresie od połowy 1996 r. do końca 2000 r. w Ś., Z. i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z osobą o pseudonimie (...), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 20 sztukami pistoletów marki R., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber (...) mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń od M. W. (1) oraz Z. M. (1), a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom,

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

E. B. (1) została oskarżona o to, że :

IV. w okresie od połowy 1996 r. do końca 2000 r. w Ś., Z. i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brała udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 4 sztukami pistoletów marki R., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber (...) mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabyła w/w broń od M. W. (1) oraz Z. M. (1), a następnie zbyła nieustalonym dotychczas osobom,

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

R. B. (1) został oskarżony o to, że :

V. w maju 2001 r. w Ś., W., działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1), przechowywał, a następnie puścił w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 31.000 dolarów amerykańskich, w ten sposób, że nabył je od nieustalonej osoby, a następnie przechowywał w nieustalonym miejscu, po czym zbył S. W. (1),

tj. o czyn z art. 310 § 2 kk

R. B. (2) został oskarżony o to, że :

VI. w okresie od listopada 1996 r. do końca 2000 r. w Z. i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną w ilości 9 sztuk, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym pistoletami marki R., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber (...) mm oraz amunicją i tłumikami do tych pistoletów oraz pistoletami W., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber (...) mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń od M. W. (1) oraz Z. M. (1), za pośrednictwem P. S., a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

R. K. (1) został oskarżony o to, że :

VII. w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. w Ś., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, sam oraz wspólnie i w porozumieniu z I. W. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 30 sztukami pistoletów marki W., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber (...) mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów oraz nie mniej niż 6 sztukami pistoletów marki R., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber 9 mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń od M. W. (1) oraz Z. M. (1), a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom,

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

VIII. w okresie od połowy 1996 r. do końca 2000 r. w Ś., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z I. W. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, że wielokrotnie nabył od Z. M. (1) i M. W. (1) każdorazowo nie mniej niż 20 gramów amfetaminy, z czego uczynił on sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk,

M. L. (1) został oskarżony o to, że :

IX. w 2002 r. w Ś., w woj. (...), brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw, a w szczególności polegających na nielegalnym przerabianiu broni gazowej na „ostrą”, a następnie handlu bronią palną i amunicją, w skład której w różnych okresach czasu wchodzili między innymi: D. B. (1), Z. M. (1), M. W. (1), K. K. (1), K. P. (1), R. M. i inne nieustalone dotychczas osoby,

tj. o czyn z art. 258 § 1 kk

X. w lutym 2002 roku w Ś. i innych miejscowościach D., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, czyniąc sobie stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu między innymi z M. W. (1), K. K. (1), D. B. (1), Z. M. (1), K. P. (1), R. M. i innymi osobami, na zamówienie P. T. (1), S. S. (1) i innych nieustalonych osób, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną w postaci co najmniej kilkudziesięciu sztuk pistoletów marki R. , przerobionymi z gazowych na tzw. „broń ostrą” cal. 9 mm oraz amunicją i tłumikami do tych pistoletów, w ten sposób, że odbierał od kurierów nielegalnie sprowadzaną z Niemiec broń gazową, przekazywał ją następnie osobom zajmującym się jej przerabianiem na „ostrą”, jak i ją zbywał

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

R. L. (1) o to, że:

XI. w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. w Ś., działając wspólnie i w porozumieniu z J. A. (1) ps. (...) bez wymaganego zezwolenia posiadał pistolet m-ki R. wraz z tłumikiem i amunicją, uprzednio nabyty od Z. M. (1) oraz M. W. (1),

tj. o czyn z art. 263 § 2 kk

XII. w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. w Ś. , działając wspólnie i w porozumieniu z J. A. (1) ps. (...), bez wymaganego zezwolenia nabył od Z. M. (1) i M. W. (1) urządzenie wybuchowe w postaci 1 kilograma (...) wraz z zapalnikiem czasowym,

tj. o czyn z art. 171 § 1 kk,

P. Ł. natomiast został oskarżony o to, że :

XIII. w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. w Ś., Ś. i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 14 sztukami pistoletów marki R., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber (...) mm oraz amunicją i tłumikami do tych pistoletów, a także pistoletem maszynowym marki P. (...) kaliber (...) mm wraz z amunicją, w ten sposób, ze nabył w/w broń od M. W. (1) oraz Z. M. (1), a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom,

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

XIV. od połowy 1996 r. do końca 2002 r. w Ś., Ś. i innych miejscowościach, posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu marki C. kaliber (...) mm wraz z tłumikiem oraz amunicją,

tj. o czyn z art. 263 § 2 kk

R. M. o to, że :

XV. w okresie od 1996 r. do końca 2002 r. w Ś. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu popełnianie przestępstw, a w szczególności polegających na przemycie broni marki R., C. B. z terenu Niemiec i Republiki Czech, udziale w nielegalnym przerabianiu broni gazowej na „ostrą”, a następnie handlu bronią palną i amunicją, wytwarzaniu urządzeń wybuchowych, w skład której wchodzili Z. M. (1), R. P., M. W. (1) i inne osoby,

tj. o czyn z art. 258 § 1 kk,

XVI. w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. w Ś., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w nielegalnym wyrabianiu broni palnej wraz z tłumikami, w ten sposób, że przerobił 139 sztuk pistoletów gazowych marki R. oraz 33 sztuki pistoletów gazowych W. dostarczonych przez M. W. (1) i Z. M. (1) na broń palną kaliber (...) mm i kaliber (...) mm oraz zaopatrzył je w tłumiki, a którą następnie w/w zbyli wraz z amunicją ustalonym oraz nieustalonym osobom,

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

P. M. (1) został oskarżony o to, że :

XVII. w okresie od 2000 r. do końca 2002 r. w L., Ś., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, w ten sposób, że zbył Z. M. (1) oraz M. W. (1) 3 sztuki broni palnej z okresu II wojny światowej, pistolet kal. (...), tłumik do pistoletu maszynowego typu ‘K.”, długopis strzelający oraz pistolet maszynowy marki P. (...) kaliber (...) mm oraz amunicję,

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

XVIII. w okresie od 2000 r. do końca 2002 r. w L., bez wymaganego zezwolenia posiadał pistolet maszynowy R.,

tj. o czyn z art. 263 § 2 kk

XIX. w okresie od 2000 r. do końca 2002 r. w L., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, bez wymaganego zezwolenia gromadził, a następnie zbył Z. M. (1) i M. W. (1) dwa kilogramy substancji wybuchowej w postaci (...) wraz z czterema zapalnikami,

tj. o czyn z art. 171 § 1 kk

XX. w okresie od 2000 r. do końca 2002 r. w L., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii brał udział w obrocie znacznymi ilościami środka odurzającego w postaci nie mniej niż 1000 gramów marihuany, w ten sposób, że zbył ją dwukrotnie po 0,5 kilograma Z. M. (1) i M. W. (1),

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk

D. N. o to, że :

XXI. w okresie od 1999 roku do 2001 roku w Ś., w woj. (...) i L., w woj. (...)- (...), działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, handlował bronią palną, a mianowicie:

-

w 2000 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z J. K. (2) i R. P. sprzedał M. D. (1) i P. P. (1) za kwotę 700 marek niemieckich broń palną z tłumikiem nieustalonej marki i kalibru, którą na polecenie R. P. przechowywał w swoim sklepie zoologicznym przy ul. (...) w Ś.,

-

w okresie od 1999 roku do 2001 roku, za pośrednictwem K. P. (1) sprzedał K. K. (2) za nieustaloną kwotę pieniędzy broń palną z tłumikiem nieustalonej marki i kalibru,

tj. o czyn z art. 263 § 1 w zw. z art. 12 kk

M. O. została oskarżona o to, że :

XXII. w 2000 r. w Ś., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii brała udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 500 gramów amfetaminy, w ten sposób, że nabyła ją od Z. M. (1), a następnie zbyła nieustalonym osobom, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

A. O. (1) został oskarżony o to, że :

XXIII. w latach 1996-1997 w Ś., w woj. (...), działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, tj. pistoletami marki R. przerobionymi z gazowych na broń palną kal. (...)mm oraz amunicją i tłumikami do tych pistoletów, w ten sposób, że uprzednio nabyte od Z. M. (1) i M. W. (1) sprzedał P. T. (2), S. S. (1) i D. B. (1) 21 pistolety marki R. za łączną kwotę nie mniejszą niż 38 500 zł wraz z amunicją kal. 9 mm, w tym:

-

sprzedał D. B. (1) broń palną w postaci pistoletu m-ki R. kal. (...) mm przerobionego z pistoletu gazowego wraz z tłumikiem i paczkę amunicji kal. 9 mm, za kwotę 2 500 zł.,

-

sprzedał S. S. (1), i P. T. (1) 20 sztuk pistoletów marki R. kal. (...) mm przerobionych z pistoletów gazowych oraz amunicje i tłumiki do tych pistoletów za kwotę łączną nie mniejszą niż 36 000 zł.

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

A. O. (2) został oskarżony o to, że :

XXIV. w okresie od 1996 do 1997 roku w Ś., w woj. (...) wspólnie i w porozumieniu z A. O. (1) oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, w ten sposób, że sprzedał broń palną w postaci pistoletu m-ki R. kal. (...)mm przerobionego z pistoletu gazowego wraz z tłumikiem i paczkę amunicji kal. (...) mm D. B. (1) za kwotę 2.500 zł

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk

S. P. został oskarżony o to, że :

XXV. w roku 1996 we W., wspólnie i w porozumieniu z K. P. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wprowadził do obrotu znaczną ilość substancji psychotropowej w postaci niemniej niż 100 gramów amfetaminy o wartości nie mniejszej niż 1100zł, którą sprzedał mężczyźnie o ps. (...), K. B. i innemu nieustalonemu mężczyźnie,

tj. o jest o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 kk

XXVI. w roku 1996 w Ś., wspólnie i w porozumieniu z K. P. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii wprowadził do obrotu znaczną ilość środka odurzającego w postaci 750 gramów marihuany - skun o nieustalonej wartości, sprzedając środek m.in. T. P.,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 kk

XXVII. w roku 1996 w Ś., posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu nieustalonej marki i nieustalonego kalibru, którą powierzył mu na przechowanie K. P. (1), który wcześniej za kwotę 600 zł nabył ją od A. L.

tj. o czyn z art. 263 § 2 kk

XXVIII. w 2001 roku w S. i Ś., woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z K. P. (1) posiadał fałszywe pieniądze w postaci 30 000 dolarów amerykańskich, w których posiadanie wszedł za pośrednictwem M. L. (2), które następnie puścił w obieg przekazując je S. W. (1) i B. P.,

tj. o czyn z art. 310 § 2 kk

J. R. o to, że :

XXIX. w okresie od listopada 1996 r. do końca 2000 r. w Ś., J. i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 24 sztukami pistoletów marki R., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber (...) mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów oraz bronią palną typu S. w ten sposób, że nabył broń w postaci pistoletów m-ki R. od M. W. (1) i Z. M. (1), a następnie zbył nieustalonym dotychczas osobom oraz zbył broń palną typu S. nieustalonego kalibru

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk,

XXX. w okresie od listopada 1996 r. do końca 2000 r. w J., posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci karabinu marki S. nieustalonego kalibru wraz z amunicją,

tj. o czyn z art. 263 § 2 kk,

XXXI. w okresie od listopada 1996 r. do końca 2000 r. w J. i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu przyjął kilkukrotnie od Z. M. (1) i M. W. (1) podrobione pieniądze w postaci nie mniejszej niż 40.000 dolarów amerykańskich, w celu puszczenia ich w obieg, w ten sposób, że każdorazowo przyjmował nie mniej niż 5.000 podrobionych banknotów,

tj. o czyn z art. 310 § 2 kk w zw. z art. 12 kk,

P. S. o to, że :

XXXII. w okresie od połowy 1996 r. do 2000 r. w Ś., Z. i innych miejscowościach, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 24 sztukami pistoletów marki R. i W., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber 9 mm i 7,62 wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń od M. W. (1) oraz Z. M. (1), a następnie zbył innym osobom,

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk,

XXXIII. w dniu 1 września 2011 r. w mieszkaniu w Z., pl. (...), posiadał 0,13 grama substancji psychotropowej w postaci amfetaminy o nieustalonej wartości,

tj. o czyn z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r.

A. S. (1) o to, że ;

XXXIV. w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. w Ś., brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 4 sztukami pistoletów marki W., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber (...) mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń od M. W. (1) oraz Z. M. (1), a następnie zbył nieustalonym osobom,

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk ,

XXXV. w okresie od września 1997 r. do czerwca 1998 r. w Ś., działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1), puścił w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 100.000 dolarów amerykańskich, które nabył od nieustalonej osoby, a następnie przechowywał w swoim mieszkaniu w Ś. przy ul. (...), po czym zbył innym osobom, w tym min. Z. M. (1) i M. W. (1)

tj. o czyn z art. 310 § 2 kk

XXXVI. w sierpniu 2000 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie stałe źródło dochodu, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, że zbył P. A. za pośrednictwem S. W. (1) 1000 gramów amfetaminy o nieustalonej wartości,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r. w zw. z art. 65 kk

XXXVII. w maju 2001 r. w Ś., W., działając wspólnie i w porozumieniu z R. B. (1), puścił w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 31.000 dolarów amerykańskich, które nabył od nieustalonej osoby, a następnie przechowywał w nieustalonym miejscu, po czym zbył S. W. (1),

tj. o czyn z art. 310 § 2 kk

M. S. (1) została oskarżona o to, że :

XXXVIII. w okresie od września 1997 r. do czerwca 1998 r. w Ś., działając wspólnie i w porozumieniu z A. S. (1), puściła w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 100.000 dolarów amerykańskich, które A. S. (1) nabył od nieustalonej osoby, a następnie przechowywała w/w pieniądze w swoim mieszkaniu w Ś. przy ul. (...), po czym zbyła innym osobom, w tym min. Z. M. (1) i M. W. (1),

tj. o czyn z art. 310 § 2 kk

P. T. (1) o to, że :

XXXIX. w latach 1996-1997 w Ś., działając wspólnie i w porozumieniu z S. S. (1), D. B. (1), A. O. (1), A. O. (2), w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia znacznych korzyści majątkowych, czyniąc sobie z tego źródło stałego dochodu oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, tj. pistoletami marki R. kal. (...) mm przerobionymi z pistoletów gazowych oraz amunicją i tłumikami do tych pistoletów, w ten sposób, że wspólnie i w porozumieniu z P. T. (1) i D. B. (1) zamówił, a następnie zakupił od A. O. (1), A. O. (2), Z. M. (2) i M. W. (1) nie mniej niż 21 pistolety m-ki R. za łączną kwotę nie mniejszą niż 36.000 zł. wraz z amunicją, a następnie odsprzedał tą broń członkom grup przestępczych z rejonu (...),

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

I. W. (1) o to, że :

XL. w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. w Ś., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, wspólnie i w porozumieniu z R. K. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 30 sztukami pistoletów marki W., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber (...) mm wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń od M. W. (1) oraz Z. M. (1), a następnie zbył nieustalonym osobom,

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

XLI. w okresie od połowy 1996 r. do końca 200o r. w Ś., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wspólnie i w porozumieniu z R. K. (1), w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom art. 33-35 i 37 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, brał udział w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, w ten sposób, że wielokrotnie nabył od Z. M. (1) i M. W. (1) każdorazowo nie mniej niż 20 gramów amfetaminy,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk,

M. W. (1) o to, że :

XLII. w 1996 r. w Ś. założył, a następnie do połowy 2002 r. kierował zorganizowaną grupą przestępczą, mającą na celu popełnianie przestępstw, polegających w szczególności na przemycie broni marki R., C. z terenu Niemiec i Republiki Czech, nielegalnym przerabianiu broni gazowej na „ostrą”, a następnie handlu bronią palną i amunicją, wytwarzaniu urządzeń wybuchowych, w skład której wchodzili Z. M. (1), D. B. (1), K. K. (1), M. L. (1), K. P. (1) i inne osoby,

tj. o czyn z art. 258 § 3 kk,

XLIII. w okresie od 1996 r. do końca 2002 r. w Ś., działając wspólnie i w porozumieniu ze Z. M. (1), D. B. (1), R. M. i innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej brał udział w nielegalnym wyrabianiu broni palnej wraz z tłumikami oraz nielegalnym handlu bronią, w ten sposób, że:

-

przekazał R. M. celem przerobienia na broń palną nie mniej niż 139 sztuk pistoletów gazowych marki R., uprzednio nabytych na terytorium Niemiec, nie mniej niż 33 sztuki pistoletów gazowych W. oraz nie mniej niż 30 sztuk pistoletów gazowych marki C., uprzednio nabytych na terenie Republiki Czech, a następnie wyposażył w tłumiki i zbył wraz z amunicją do tej broni innym ustalonym i nieustalonym osobom,

-

nabył od P. M. (1) 3 sztuki broni palnej z okresu II wojny światowej, pistolet kal. (...), tłumik do pistoletu maszynowego typu ‘K.”, długopis strzelający oraz pistolet maszynowy marki P. (...) kaliber (...) mm oraz amunicję, a następnie zbył innym ustalonym i nieustalonym osobom,

-

nabył od osoby o imieniu J. broń palną typu S., a następnie zbył D. W.,

-

zbył osobie o pseudonimie (...) pistolet koloru srebrnego kal. (...)lub (...) mm,

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

XLIV. w 2000 r. w Ś. i innych miejscowościach, posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu marki (...) wraz z amunicją,

tj. o czyn z art. 263 § 2 kk,

XLV. w okresie od 1996 r. do końca 2002 r. w L., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc z sobie z tego stałe źródło dochodu, wspólnie i w porozumieniu ze Z. M. (1) bez wymaganego zezwolenia nabył jednokrotnie od P. M. (1) dwa kilogramy substancji wybuchowej w postaci (...) wraz z czterema zapalnikami,

tj. o czyn z art. 171 § 1 kk w zw. z art. 65 kk,

W. W. (2) został oskarżony o to, że :

XLVI. w okresie od stycznia 1997 r. do 2002 r. w Ś., W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, wspólnie i porozumieniu z C. G., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, bez wymaganego zezwolenia brał udział w nielegalnym handlu bronią palną, amunicją oraz tłumikami do broni, w tym 10 sztukami pistoletów marki R. i W., uprzednio przerobionymi z broni gazowej na broń palną kaliber (...) mm i (...)wraz z amunicją i tłumikami do tych pistoletów w ten sposób, że nabył w/w broń od M. W. (1) oraz Z. M. (1), a następnie zbył nieustalonym osobom,

tj. o czyn z art. 263 § 1 kk w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 kk

Sąd Okręgowy w Świdnicy wyrokiem z 23 maja 2017 roku w sprawie III K 171/13, orzekł, że :

I. oskarżonego J. A. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie I części wstępnej wyroku, z tym iż przyjmuje, że dopuścił się go w okresie od czerwca 1999 r. do końca 2002 r. tj. czynu z art. 263 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

II. oskarżonego J. A. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II części wstępnej wyroku, z tym że przyjmuje, że dopuścił się go w okresie od czerwca 1999r. do końca 2002r. a nadto przyjmuje, że urządzenie wybuchowe zawierało 0,5 kg amunitu, tj. czynu z art. 171 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 171 § 1 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

III. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec J. A. (1) kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

IV. oskarżonego J. B. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie III części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

V. oskarżoną E. B. (1) uznaje za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie IV części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza jej karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VI. na podstawie art. 69 § 1 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu tych przepisów z przed 1 lipca 2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec E. B. (1) kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, zaś na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddaje ją w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

VII. oskarżonego R. B. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie V części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 310 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 310 § 2 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

VIII. oskarżonego R. B. (2) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VI części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

IX. oskarżonego R. K. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VII części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

X. oskarżonego R. K. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie VIII części wstępnej wyroku, z tym że kwalifikuje go z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 k.k. i art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 43 ust. 3 tej ustawy wymierza mu karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 100 zł oraz karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XI. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec R. K. (1) kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XII. oskarżonego M. L. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie IX części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XIII. oskarżonego M. L. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie X części wstępnej wyroku, z którego eliminuje nazwisko (...) zastępując je „ innej ustalonej osoby” tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XIV. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec M. L. (1) kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XV. oskarżonego R. L. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XI części wstępnej wyroku, z tym że przyjmuje, iż dopuścił się go w okresie od czerwca 1999 r. do końca 2002 r. tj. czynu z art. 263 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XVI. oskarżonego R. L. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XII części wstępnej wyroku, z tym że przyjmuje, iż dopuścił się go w okresie od czerwca 1999r. do końca 2002r. oraz przyjmuje, że urządzenie wybuchowe zawierało 0,5 kg amunitu, tj. czynu z art. 171 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 171 § 1 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XVII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec R. L. (1) kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XVIII. oskarżonego P. Ł. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XIII części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XIX. oskarżonego P. Ł. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XIV części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 263 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XX. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec P. Ł. kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

XXI. oskarżonego R. M. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XV części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XXII. oskarżonego R. M. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XVI części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

XXIII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec R. M. kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 3 (trzech) lat 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXIV. oskarżonego P. M. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XVII części wstępnej wyroku, z tym że eliminuje z opisu sformułowanie „oraz pistolet maszynowy marki P. kaliber (...)mm wraz z amunicji” oraz nazwisko (...), tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXV. oskarżonego P. M. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XVIII części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 263 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXVI. oskarżonego P. M. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XIX części wstępnej wyroku, z tym że eliminuje z opisu nazwisko M. W. (1), tj. czynu z art. 171 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 171 § 1 k.k. wymierza mu karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXVII. oskarżonego P. M. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XX części wstępnej wyroku i czyn ten kwalifikuje z art. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 43 ust 3 tej ustawy wymierza mu karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 50 zł oraz karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXVIII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec P. M. (2) kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXIX. oskarżonego D. N. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXI części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXX. oskarżoną M. O. uznaje za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie XXII części wstępnej wyroku, z tym że kwalifikuje go z art. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 43 ust 3 tej ustawy wymierza jej karę grzywny w wymiarze 150 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 50 zł oraz karę 1 (jednego) i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXXI. na podstawie art. 69 § 1 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu tych przepisów z przed 1 lipca 2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec M. O. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, zaś na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddaje ją w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

XXXII. oskarżonego A. O. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXIII części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

XXXIII. oskarżonego A. O. (2) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXIV części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXXIV. oskarżonego S. P. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXV części wstępnej wyroku, z tym że kwalifikuje go z art. 30 ust 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o zapobieganiu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 kk i za to na podstawie art. 30 ust 3 tej ustawy wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XXXV. oskarżonego S. P. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXVI części wstępnej wyroku, z tym że kwalifikuje go z art. 30 ust 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o zapobieganiu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 kk i za to na podstawie art. 30 ust 3 tej ustawy wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XXXVI. przyjmując, że zarzucony S. P. czyn opisany w punkcie XXVII części wstępnej wyroku stanowi występek z art. 286 k.k. z 1969r. postępowanie karne o ten czyn na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk umarza;

XXXVII. oskarżonego S. P. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXVIII części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 310 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 310 § 2 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego ) i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XXXVIII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec S. P. kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XXXIX. oskarżonego J. R. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXIX części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XL. oskarżonego J. R. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXX części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 263 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLI. oskarżonego J. R. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXI części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 310 § 2 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego ) roku i 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności;

XLII. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec J. R. kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLIII. oskarżonego P. S. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXII części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLIV. oskarżonego P. S. uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIII części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie art. 62 ust 1 tej ustawy wymierza mu karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

XLV. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec P. S. kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLVI. oskarżonego A. S. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIV części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XLVII. oskarżonego A. S. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXV części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 310 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 310 § 2 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

XLVIII. oskarżonego A. S. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXVI części wstępnej wyroku z tym że kwalifikuje go z art. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 43 ust. 3 tej ustawy wymierza mu karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 100 zł oraz karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

XLIX. oskarżonego A. S. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXVII części wstępnej wyroku, tj. czynu z art. 310 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 310 § 2 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego ) roku lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

L. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec A. S. (1) kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

LI. oskarżoną M. S. (1) uznaje za winną popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXVIII części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 310 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 310 § 2 k.k. wymierza jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

LII. na podstawie art. 69 § 1 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu tych przepisów z przed 1 lipca 2015r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec M. S. (1) kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata, zaś na podstawie art. 73 § 2 k.k. oddaje ją w okresie próby pod dozór kuratora sądowego;

LIII. oskarżonego P. T. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XXXIX części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) pozbawienia wolności;

LIV. oskarżonego I. W. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XL części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

LV. oskarżonego I. W. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XLI części wstępnej wyroku, z tym że kwalifikuje go z art. 43 ust 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 4 § 1 kk w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 k.k. i w. i za to na podstawie art. 43 ust 3 tej ustawy wymierza mu karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 100 zł oraz karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

LVI. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec I. W. (1) kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

LVII. oskarżonego M. W. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XLII części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 258 § 3 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 3 k.k. wymierza mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

LVIII. oskarżonego M. W. (1) uznaje za winnego tego że w okresie od 1996 r. do końca 2002 r. w Ś., działając wspólnie i w porozumieniu ze Z. M. (1), D. B. (1), R. M. i innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej brał udział w nielegalnym wyrabianiu broni palnej wraz z tłumikami oraz nielegalnym handlu bronią, w ten sposób, że: przekazał R. M. celem przerobienia na broń palną nie mniej niż 139 sztuk pistoletów gazowych marki R., uprzednio nabytych na terytorium Niemiec i nie mniej niż 33 sztuki pistoletów gazowych W., uprzednio nabytych na terenie Republiki Czech, a następnie wyposażył w tłumiki i zbył wraz z amunicją do tej broni innym ustalonym i nieustalonym osobom,

nabył od osoby o imieniu J. broń palną typu S., a następnie zbył D. W.,

zbył osobie o pseudonimie (...) pistolet koloru srebrnego kal. 7,62 lub (...) mm, tj. o czyn z art. 263 § 1 kk z art. 12 kk w zw. z art. 65 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 1 k.k. wymierza mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

LIX. oskarżonego M. W. (1) uznaje za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie XLIV części wstępnej wyroku tj. czynu z art. 263 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 263 § 2 k.k. wymierza mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

LX. oskarżonego M. W. (1) uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w punkcie LXV części wstępnej wyroku

LXI. na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. łączy orzeczone wobec M. W. (1) kary pozbawienia wolności i jako karę łączną wymierza mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

LXII. oskarżonego W. W. (2) uniewinnia od popełnienia czynu opisanego w punkcie LXVI części wstępnej wyroku;

LXIII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zalicza oskarżonym okresy zatrzymania i tymczasowego aresztowania:

- J. A. (1) od 14.02.2012r. do 15.02.2015r.,

- J. B. (1) od 8.11.2011r. do 26.04.2012r.,

- E. B. (1) od 22.09.2011r. do 23.09.2011r.,

- R. B. (2) od 14.02.2012 r. do 15.02.2012r.,

- R. K. (1) od 17.11.2011r. do 16.03.2012r.,

- M. L. (1) od 18.02.2007r. do 5.02.2008r.,

- P. Ł. od 11.08.2011r. do 15.12.2011r.,

- R. M. od 1.09.2011r. do 22.02.2012r.,

- P. M. (1) od 19.10.2011r. do 18.01.2012r.,

- M. O. w dniu 14.02.2012r. ,

- A. O. (2) od 6.03.2005r. do 6.10.2006r.,

- J. R. od 9.11.2011r. do 30.04.2012r.,

- P. S. od 1.09.2011r. do 28.11.2011r.,

- A. S. (1) od 17.11.2011r. do 26.03.2012r. i od 5.04.2012r. do 9.05.2012r.,

- I. W. (1) od 17.11.2011r. do 21.03.2012r.;

LXIV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz:

- adw. E. M. z Kancelarii Adwokackiej w Ś. kwotę 5.756,40 zł (pięciu tysięcy siedmiuset pięćdziesięciu sześciu zł, 40/100 gr) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego J. A. (1),

- adw. Z. G. z Kancelarii Adwokackiej w Ś. kwotę 5.313,60 zł (pięciu tysięcy trzysta trzynastu zł, 60/100 gr.) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonej E. B. (1),

- adw. P. Z. z Kancelarii Adwokackiej w Ś. kwotę 5.904,00 zł (pięciu tysięcy dziewięciuset czterech zł) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego R. L. (1),

- adw. M. Ż. z Kancelarii Adwokackiej w Ś. kwotę 5.461,20 zł (pięciu tysięcy czterystu sześćdziesięciu jeden zł, 20/100 gr.) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego D. N.,

- adw. J. K. (1) z Kancelarii Adwokackiej w Ś. kwotę 5.166,00 zł (pięciu tysięcy stu sześćdziesięciu sześciu zł) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego P. T. (1),

- adw. J. B. (2) z Kancelarii Adwokackiej w Ś. kwotę 5.756,40 zł (pięciu tysięcy siedmiuset pięćdziesięciu sześciu zł, 40/100 gr.) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego M. W. (1),

- adw. W. S. z Kancelarii Adwokackiej w Ś. kwotę 5.756,40 zł (pięciu tysięcy siedmiuset pięćdziesięciu sześciu zł, 40/100 gr.) tytułem kosztów nieopłaconej obrony z urzędu oskarżonego W. W. (2);

LXV. zwalnia oskarżonych od ponoszenia kosztów sadowych zaliczając wydatki poniesione w sprawie na rachunek Skarbu Państwa.

Z wyrokiem tym nie pogodzili się wszyscy oskarżeni – zaskarżając wyrok poprzez swoich obrońców.

Obrońca oskarżonych R. M. i P. M. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku a mianowicie art. 7 poprzez nienależyte rozważenie całokształtu okoliczności i materiału dowodowego, pominięcie a także nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonych, a w szczególności bezkrytyczne podejście do zeznań świadka Z. M. (1), pomimo iż w świetle zgromadzonego materiału, a zwłaszcza wyjaśnień pozostałych współoskarżonych, jego zeznania budziły poważne wątpliwości i na wiarę nie zasługiwały.

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, iż oskarżeni R. M. i P. M. (1) dopuścili się popełnienia zarzucanych im czynów mimo braku dostatecznych i przekonujących dowodów.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonych R. M. i P. M. (1) i uniewinnienie obu oskarżonych od przepisanych im czynów;

ewentualnie:

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do obu oskarżonych i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonych M. O.i A. O. (1), zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a to:

1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nie odpowiadający ustawowym wymaganiom, w szczególności niewskazanie przez Sąd w treści pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, na jakich dowodach się oparł uznając konkretne fakty za udowodnione bądź nieudowodnione i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, w tym niedokonanie oceny oraz nieustosunkowanie się do dowodów o charakterze korzystnym dla oskarżonych, podczas gdy taksatywne wymienienie dowodów i omówienie ich wyłącznie pod kątem założenia, że oskarżeni są winni, nie pozwala na ustalenie na jakiej podstawie Sąd przypisał winę oskarżonym i dlaczego nie dal wiary dowodom przeciwnym, co skutkowało dokonaniem dowolnej oceny materiału dowodowego.

2. art. 7 k.pk.. w zw. z art. 410 k.p.k. przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, dokonaną wybiórczo i sprzecznie z zasadami logiki oraz doświadczenia życiowego, a mianowicie:

a) uznanie, że oskarżony A. O. (1) brał udział w nielegalnym handlu bronią w oparciu o zmieniane w toku postępowania zeznania świadka D. B. (1), bez wskazania innych niż zakwestionowany dowód, podczas gdy a gros dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym zeznania świadków i pozostałych oskarżonych, nie potwierdzają wersji zdarzeń przedstawionej przez świadka koronnego;

b) uznanie zeznań świadka Z. M. (1) za w pełni wiarygodne, podczas gdy wiarygodność świadka została podważona w trakcie postępowania dowodowego, a Sądowi I instancji wiadome było, iż świadek był prawomocnie skazany za pomówienie;

c) przyjęciu, ze oskarżona M. O. brała udział w obrocie znacznymi ilościami narkotyków w oparciu jedynie o zeznania świadka Z. M. (1), podczas gdy wskazany dowód nie ma takiej wartości, by mógł stanowić samodzielną podstawę takich ustaleń, jak te, które poczynił Sad Okręgowy, albowiem nie znajduje poparcia w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie;

d) brak ustaleń dotyczących znamienia „znacznej ilości środków odurzających” oraz znamienia „czynienia sobie stałego źródła dochodu” w odniesieniu do zachowań oskarżonej M. O., mających polegać na zbyciu substancji psychotropowej, podczas gdy ustalenie, że przedmiotem czynu, o którym mowa w ust. 1 art. 43 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, jest znaczna ilość substancji psychotropowych, jak niezbędne do przyjęcia postaci kwalifikowanej tego przestępstwa.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o:

1. uniewinnienie oskarżonych M. O.i A. O. (1)od popełnienia zarzucanych im czynów:

ewentualnie:

2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonego S. P. zaskarżył wyrok co do pkt XXXIV, XXXV, XXXVII i XXXVII.

1. na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. zarzucił naruszenie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. poprzez uznanie oskarżonego winnym w zakresie:

- czynu przypisanego mu w pkt XXV części wstępnej wyroku w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu wprowadzenia do obrotu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 100 gramów amfetaminy o wartości nie mniejszej niż 1100 zł, którą sprzedał mężczyźnie o ps. (...), K. B. i innemu nieustalonemu mężczyźnie;

- czynu przypisanego mu w pkt XXV części wstępnej wyroku w celu osiągniecia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, wprowadzenia do obrotu znacznej ilości środka odurzającego w postaci 750 gramów marihuany – skun o nieustalonej wartości, sprzedając środek m.in. T. P.;

w sytuacji gdy powyższe zachowania oskarżonego S. P. zakwalifikowano na podstawie art. 4 k.k., jako przestępstwo z art. 30 ust. 3 ustawy z dni 31 stycznia 1985 r. o zapobieganiu narkomanii, które to zagrożone było karą od roku do 10 lat pozbawienia wolności, a mając na względzie, że w dacie popełnienia przedmiotowych czynów obowiązywał Kodeks karny z 1969 r. to zgodni z treścią art. 105 § 1 pkt 2 k.k. z 1969 r. karalność tego typu przestępstw ustawała jeżeli od ich popełnienia upłynęło 10 lat, w związku z czym należało uznać, że karalność za powyższe czyny uległa przedawnieniu z dniem 1 stycznia 2016 roku.

2. na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 § 2 k.p.k. – obrazę przepisów prawa procesowego, mająca wpływ na treść orzeczenia, a to:

- art. 7 k.p.k. na skutek przekroczenia swobodnej oceny dowodów przechodzącą w dowolną, a nadto art. 4 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. na skutek nie uwzględnienia w sposób obiektywny okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego wobec bezkrytycznego przyznania zeznaniom K. P. (1), D. B. (1) oraz Z. M. (1) cech wiarygodności, mimo iż w zakresie czynów zarzucanych S. P. nie poddano tych zeznań żadnej weryfikacji dowodowej, choć:

● istnieją uzasadnione wątpliwości w zakresie prawdziwości słów K. P. (1), których Sad I instancji nie poddał rzetelnej analizie, a w szczególności brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających pomówienia K. P. (1), co więcej nie potwierdzają ich wyjaśnienia innych osób mających brać udział w przedmiotowych zdarzeniach;

● zeznania K. P. (1) cechuje w zakresie okoliczności czynu zarzucanego S. P. ogólnikowość nie mogąca się przełożyć na ich większą wiarygodność niż wyjaśnienia oskarżonego;

● wykazano w toku postępowania, biorąc pod uwagę również zeznania K. P. (1), iż między oskarżonym a K. P. (1) istniał konflikt, o którym Sąd I instancji nie wspomina w wyroku, a który to konflikt mógł skłonić K. P. (1) do złożenia zeznań obciążających oskarżonego.

- art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób niezgodny z wymogami tego przepisu, w szczególności poprzez brak wskazania procesu myślowego organu orzekającego prowadzącego do zawartych w wyroku wniosków jak i motywów, ze względu na które Sąd nie dał wiary zebranym w postępowaniu dowodom w zakresie w jakim są one korzystne dla oskarżonego przy jednoczesnym bezkrytycznym przyjęciu za prawdziwe dowody mające wskazywać sprawstwo oskarżonego, a nadto brak wskazania w wyroku z jakich powodów sąd nie rozważył możliwości warunkowego zawieszenia wykonywania kary, co w konsekwencji uniemożliwia kontrolę instancyjną wydanego w niniejszej sprawie wyroku.

3. na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. – zarzucił niesłuszne niezastosowanie wobec oskarżonego środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary i w oparciu o ten zarzut wniósł o zmianę wyroku poprzez warunkowe zawieszenie kary 2 lat pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę wydanego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od stawianych mu zarzutów; względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do Sądu I instancji celem ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego J. R. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 w zw. z art. 410 oraz art. 424 § 1 k.p.k. polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zaś wyjaśnień oskarżonego oraz zeznań świadków koronnych D. B. (1) i K. P. (1), a przede wszystkim – zeznającego w warunkach art. 60 § 4 k.k. – świadka Z. M. (1), co doprowadziło do dowolnego, a więc niepozostającego pod ochroną normy wynikającej z art. 7 k.p.k. ustalenia, że :

- J. R. przyjął od M. W. (1) i Z. M. (1) 24 sztuki pistoletów marki R. wraz z amunicją i tłumikami oraz zbył je – podobnie jak broń palną typu S. – nieustalonym osobom;

- z brania udziału w nielegalnym handlu bronią palną J. R. uczynił sobie stałe źródło dochodu;

- J. R. przyjął kilkakrotnie od Z. M. (1) i M. W. (1) podrobione pieniądze w postaci dolarów amerykańskich w kwocie nie mniejszej niż 40.000;

- zachowań takich – spiętych klamrą czynu ciągłego – oskarżony dopuścił się w celu puszczenia podrobionych pieniędzy w obieg;

podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, prawidłowo oraz w sposób zgodny ze wskazaniami doświadczenia życiowego oraz zasadami prawidłowego rozumowania przeanalizowany, nie uzasadniał takiej jego oceny oraz wynikający z niej ustaleń faktycznych.

II. obrazę prawa materialnego a to art. 263 w zw. z art. 263 § 2 k.k. poprzez niedostrzeżenie, że wobec brzmienia opisu czynów nieprawomocnie przypisanych J. R. zachowania realizujące znamiona typów czynów zabronionych penalizowanych w tych przepisach pozostają ze sobą w relacji „środka do celu”, wyrażającej się w stwierdzeniu, że posiadanie karabinu typu S. stanowiło konieczny etap poprzedzający handel bronią, co z kolei implikuje, że w takim układzie faktycznym posiadanie broni palnej stanowić powinno czyn uprzedni współukarany.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji; względnie uniewinnienie J. R. od stawianych mu zarzutów.

Obrońca oskarżonego A. S. (1) – adw. T. B. – zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) obrazę przepisów postępowania mogąca mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia, a to:

a) art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku bez zachowania wymogów wskazanych w w/w przepisie, w szczególności poprzez zaniechanie wskazania procesu myślowego organu orzekającego prowadzącego do zawartych w wyroku wniosków, jak I motywów ze względu na które Sąd nie obdarzył wiarygodnością zebranego w sprawie materiału dowodowego będącego korzystnym dla oskarżonego przy jednoczesnym bezkrytycznym przyjęciu za prawdziwe dowodów mających wskazywać na sprawstwo oskarżonego;

b) art. 7 k.p.k. na skutek przekroczenia swobodnej oceny dowodów przechodzącą w dowolną i dokonaną wbrew doświadczeniu życiowemu, sprowadzającą się do bezkrytycznego uznania w całości za wiarygodnych zeznań Z. M. (1), K. P. (1), S. W. (1) i D. B. (1) oraz odmowy nadania takiego waloru wyjaśnieniom oskarżonego A. S. (1); pomimo szeregu wątpliwości mających niewspółmiernie doniosłe znaczenie w procesie, w sytuacji kiedy w rzeczywistości materiał dowodowy zebrany w sprawie wyklucza możliwość ustalenia sprawstwa i zawinienia po stronie oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów w sposób nie budzący wątpliwości.

c) art. 410 k.p.k. poprzez nie dokonanie wnikliwej analizy wszystkich zebranych w sprawie dowodów oraz brak odniesienia się do istotnych okoliczności sprawy, w tym motywacji jaka mogła stać za pomówieniem oskarżonego przez S. W. (1) oraz Z. M. (1), a także nieustosunkowanie się do dowodów o charakterze korzystnym dla oskarżonego, co w konsekwencji uniemożliwia kontrolę instancyjną wyroku w tym zakresie;

d) art. 170 § 1 pkt 2 poprzez bezpodstawne oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o przesłuchanie w charakterze świadka T. D. wobec uznania, że okoliczność, która tym dowodem ma być wykazana nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, w sytuacji gdy zawnioskowany dowód ma istotne znaczenie dla oceny wiarygodności zeznań świadka S. W. (1), w tym ujawnienie motywów dla których S. W. (1) bezpodstawnie pomówił oskarżonego A. S. (1);

e) art. 391 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 92 k.p.k. poprzez przyjęcie, że istnieją podstawy do odczytania zeznań świadka S. W. (1), w sytuacji gdy bezpośrednie przesłuchanie tegoż świadka było konieczne w niniejszym postępowaniu.

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na jego treść, wyrażający się w przyjęciu, iż ujawniony w toku rozprawy materiał dowodowy, w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje na sprawstwo oskarżonego w zakresie czynów przypisanych mu w pkt XLVI, XLVII, XLVIII i XLIX części rozstrzygającej wyroku, w sytuacji gdy zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie potwierdza powyższych ustaleń faktycznych Sądu.

3. rażącą surowość orzeczonych wobec oskarżonego A. S. (1) kar jednostkowych i kary łącznej 4 lat bezwzględnego pozbawienia wolności w stosunku do celów jakie kary te winny w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej, właściwości i warunków osobistych oskarżonego, jego zachowania po popełnieniu przestępstwa, a w konsekwencji uniemożliwienia rozważenia wymierzenia mu kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, w sytuacji gdy jego zgodna z prawem postawa od czasu popełnienia zarzucanych mu czynów oraz właściwości i warunki osobiste przemawiają za możliwością postawienia wobec niego pozytywnej prognozy kryminologicznej.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie A. S. (1) od popełnienia przypisanych mu w pkt XLVI, XLVII, XLVIII, XLIX części rozstrzygającej wyroku czynów; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy; względnie wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonana na stosowny okres próby.

Drugi obrońca oskarżonego A. S. (1) – adw. D. Ż. – zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., tj. naruszenie zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów oraz wydanie wyroku w oparciu o wybiórcze informacje ujawnione w toku postępowania wskutek przyjęcia, że oskarżony brał udział w nielegalnym handlu bronią, amunicją oraz tłumikami w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. i nabył od M. W. (1) oraz Z. M. (1) 4 szt. pistoletów.

2) obrazę przepisów postępowania mająca istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., tj. naruszenie zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów oraz wydanie wyroku w oparciu o wybiórcze informacje ujawnione w toku postępowania wskutek dowolnego przyjęcia, że oskarżony w okresie od września 1997 r. do czerwca 1998 r. działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. puścił w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 100 tysięcy dolarów amerykańskich, a następnie przechowywał w swoim mieszkaniu w Ś., po czym zbył je innym osobom, w tym m.in. Z. M. i M. W..

3) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., tj. naruszenie zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów oraz wydanie wyroku w oparciu o wybiórcze informacje ujawnione w toku postępowania wskutek dowolnego przyjęcia, że oskarżony w maju 2001 r., działając wspólnie i w porozumieniu z współoskarżonym R. B. puścił w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 31 tysięcy dolarów amerykańskich, a następnie przechowywał w nieustalonym miejscu, po czym zbył je S. W. (1).

4) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., tj. naruszenie zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów oraz wydanie wyroku w oparciu o wybiórcze informacje ujawnione w toku postępowania wskutek dowolnego przyjęcia, że oskarżony w sierpniu 2000 r., w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie stałe źródło dochodu brał udział w obrocie znacznymi ilościami amfetaminy w ten sposób, że zbył P. A. za pośrednictwem S. W. 1000 gramów amfetaminy.

5) obrazę przepisów postępowania, a to przepisu art. 2 § 2 k.p.k., 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 410 § 4 k.p.k. poprzez zaniechanie dochodzenia prawdy obiektywnej przez Sąd I instancji i rozstrzygnięcie wszystkich wątpliwości pojawiających się w sprawie wyłącznie na niekorzyść oskarżonego, w szczególności poprzez dokonanie sprzecznych ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, iż oskarżony A. S. popełnił wszystkie zarzucane mu przestępstwa w sytuacji, gdy akie twierdzenie Sądu a quo oparte jest tylko i wyłącznie na zeznaniach świadków koronnych Z. M., K. P., D. B. oraz S. W., podczas gdy zeznania tych osób stały w oczywistej sprzeczności z wyjaśnieniami oskarżonego, współoskarżonego M. W., R. B., M. S., którzy nie tylko nie potwierdzili udziału oskarżonego w zarzucanych przestępstwach, ale przede wszystkim przedstawili całkowicie odmiennie okoliczności faktyczne leżące u podstaw zarzutów, co nie dawało podstaw do ustalenia winy i sprawstwa oskarżonego, a wszelkie wątpliwości powstałe w tym zakresie nie zostały w żadnej mierze przez Sąd I instancji usunięte przez przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, co winno w sposób oczywisty być rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego.

6) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 391 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. wskutek błędnego przyjęcia, że są podstawy do odczytania zeznań świadka S. W. (1), w sytuacji gdy jego zeznania miały znaczący wpływ na treść przyjętego rozstrzygnięcia, a bezpośrednie przesłuchanie tegoż świadka było konieczne w niniejszym postepowaniu w świetle zeznań innych świadków czy oskarżonych.

7) obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, tj. art. 4 k.p.k. w zw. z ar.t 7 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., tj. naruszenie zasady obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów wskutek błędnego oddalenia wniosku dowodowego oskarżonego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka T. D., który to dowód miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zwłaszcza w zakresie zarzucanych czynów wskazanych w punktach XXXVI i XXXVII części wstępnej zaskarżonego wyroku; oraz błędnego oddalenia wniosku dowodowego współoskarżonego R. K. (2) o ustalenie czy Z. M. w czasie pobytu w Zakładach Karnych leczył się z uzależnienia od środków odurzających.

8) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegające na braku jakiegokolwiek wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jakie okoliczności faktyczne legły u podstaw odmowy nadania waloru wiarygodności zeznaniom oskarżonego, współoskarżonych M. W., R. B., M. S., a jakie z kolei skłoniły Sad I instancji do uznania za wiarygodne zeznań świadków Z. M., K. P., S. W., a które legły u podstaw odmowy nadania waloru wiarygodności zeznaniom tych osób złożonych w toku postępowania sądowego, w sytuacji gdy były one odmienne co do przebiegu zdarzeń i nie przedstawiały wyjaśnienia tych rozbieżności przed Sądem, tym bardziej w sytuacji gdy skazanie oskarżonego zostało oparte wyłącznie na pomówieniach świadków koronnych bez dalszej weryfikacji wersji zdarzeń zaoferowanych przez oskarżonego oraz współoskarżonych.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uniewinnienie oskarżonego A. S. (1) od wszystkich zarzucanych mu czynów; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego P. T. (1) – zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu.

2) naruszenie przepisów postępowania art.1170 k.k. poprzez oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego pomimo tego, że okoliczności które te dowody miały wykazać mają istotne znaczenie dla obrony oskarżonego.

3) naruszenie przepisów prawa materialnego art. 263 § 2 k.k. poprzez odmowe jego stosowania.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie wyroku do ponownego rozpoznania lub zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu opisanego w części wstępnej wyroku.

Obrońca oskarżonego I. W. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) Na podstawie art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, iż I. W. (1) był już oskarżony o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w sprawie o sygn.. akt: III K 154/06 SO w Świdnicy i został prawomocnie uniewinniony.

2) Na podstawie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. oraz 410 k.p.k., polegającej na przekroczeniu granicy swobodnej oceny dowodów mającej postać:

- uznaniu zeznań świadków D. B. (1) jak i K. P. (1) jak i Z. M. (1) za bezpośrednio dowodzące tezom oskarżenia, które to zeznania są zbyt ogólnikowe, mało konkretne i jako takie nie posiadają waloru dowodowego w niniejszej sprawie, jak i mijają się z prawdą.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:

- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez umorzenie postępowania – czyn określony nr XLI części wstępnej wyroku;

- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od pozostałych zarzutów;

ewentualnie:

- o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Obrończyni oskarżonego M. W. (1) – zaskarżyła wyrok co do pkt LVII, VVIII, LIX, LXI i LXIV, zarzucając:

1. obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie:

- art. 7 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 1, art. 2 § 2 k.p.k. i art. 4 k.p.k. oraz 410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i jednostronną, dowolna ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bez jego wszechstronnego rozważenia w oparciu o wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego, sprowadzającą się do przyjęcia, że oskarżony M. W. (3) w 2000 r. w Ś. i innych miejscowościach, posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci pistoletu marki (...) wraz z amunicją w sytuacji gdy żaden z dowodów przeprowadzonych w sprawie tego nie potwierdza;

- art. 7 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1, art. § 2 k.p.k. i art. 4 k.p.k. oraz 410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i jednostronną, dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie za wiarygodne zeznań K. K. (1) w sytuacji gdy świadek ten zeznał, że udał się do Niemiec na polecenie M. W. (1) w 2001 roku celem zakupu w sklepie w G. dwóch pistoletów gazowych;

- art. 7 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1, art. § 2 k.p.k. i art. 4 k.p.k. oraz 410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i jednostronną, dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie, że zeznania świadka Z. M. (1) oraz świadków koronnych są spójne, zbieżne i się wzajemnie uzupełniają, a wiedza o zdarzeniach pochodzi z faktu uczestnictwa tych świadków w tych zdarzeniach w sytuacji gdy zeznania świadków koronnych opierają się głównie na relacji świadka Z. M. (1), bądź innych osób;

- art. 7 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1, art. § 2 k.p.k. i art. 4 k.p.k. oraz 410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic zasady swobodnej oceny dowodów i jednostronną, dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznanie zeznań świadka Z. M. (1) za wiarygodne, w sytuacji gdy nie znajdują one oparcia w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie;

- art. 4 k.p.k., art. 9 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku oskarżonego o przeprowadzenie dowodu z paszportu oskarżonego M. W. (1) na okoliczność braku wyjazdów do G.;

- art. 4 k.p.k., art. 9 k.p.k., art. 170 § 1 pkt 4 k.p.k. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie I oddalenie wniosku o przesłuchanie K. G. uznając, że dowodu tego nie da się przeprowadzić, gdyż świadek nie przebywa pod wskazanym adresem, a aktualne jego miejsce pobytu nie jest znane;

- art. 6 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez brak wyjaśnienia w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego i na podstawie jakich dowodów Sąd I instancji uznał za uzasadnione przypisanie oskarżonemu M. W. (1) odpowiedzialności karnej z art. 258 § 3 k.k.;

- art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób lakoniczny, nieodpowiadający ustawowym wymaganiom z uwagi na nieustosunkowanie się przez Sąd do dowodów korzystnych dla oskarżonego.

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że:

- oskarżony M. W. (1) wraz ze Z. M. (1) w 1996 r. założył grupę przestępczą, której celem było popełnianie przestępstw polegających w szczególności na przemycie na teren Polski broni gazowej marki (...) i (...), nielegalnym jej przerabianiu na broń palną „ostrą”, a następnie handlu bronią palną i amunicją, wytwarzaniu urządzeń wybuchowych;

- że w okresie od 1996 r. do końca 2002 r. w Ś., oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu ze Z. M. (1), D. B. (1), R. M. i innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w krótkich odstępach czasu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z ego stałe źródło dochodu oraz działając w ramach zorganizowanej grupy przestępczej brał udział w nielegalnym wyrabianiu broni palnej wraz z tłumikami oraz nielegalnym handlu bronią;

- że oskarżony M. W. (1) jeździł po broń za granicę w sytuacji gdy z informacji na temat przekraczania granicy przez oskarżonego M. W. (1) wynika, że w latach 1995-2000 oskarżony nie przekraczał granicy państwa pomiędzy Polską a Niemcami;

- że oskarżony M. W. (1) nabył od osoby o imieniu J. broń palną typu S., a następnie zbył D. W. oraz, że zbył osobie o pseudonimie (...) pistolet koloru srebrnego, kal. (...)lub (...)mm;

- że oskarżony M. W. (1) był karany sądownie w latach dziewięćdziesiątych za wyłudzenia dużych partii papierosów;

- że pomiędzy Z. M. (1) a oskarżonym M. W. (1) doszło w 2002 r. do konfliktu związanego z podziałem zysków z prowadzonej przestępczej działalności związanej z produkcją amfetaminy oraz przeróbkami i handlu bronią palna.

3. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 258 § 3 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy nie zostały spełnione określone w tym przepisie znamiona przestępstwa kierowania zorganizowaną grupą przestępczą, albowiem czynności polegające na przekazywaniu broni gazowej do przeróbek czy organizowaniu wyjazdów po broń, nie dają podstaw do przypisania oskarżonemu roli kierowniczej w domniemanej grupie przestępczej.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniosła o:

1. w zakresie czynu z pkt LVII części dyspozytywnej wyroku – zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego M. W. (1) od zarzucanego mu czynu; ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

2. w zakresie czynu z pkt LVIII części dyspozytywnej wyroku – o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, bądź zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego M. W. (1) od zarzucanego oskarżonemu czynu.

3. w zakresie czynu z pkt LIX części dyspozytywnej wyroku – o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu.

Obrońca oskarżonego R. B. (1) – adw. M. R. (1) - zaskarżył wyrok co do pkt VII, zarzucając:

1.obrazę przepisów prawa procesowego w postaci art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść orzeczenia, przejawiającą się w uznaniu zeznań świadka S. W. (1) (jako jedynego dowodu na sprawstwo oskarżonego R. B. (1)), korzystającego z dobrodziejstwa art. 60 § 4 k.k. za w pełni wiarygodne, logiczne i konsekwentne, a jednocześnie wystarczające dla uznania sprawstwa i winy ww. oskarżonego, pomimo, że wyjaśnienia te, jako tzw. dowód z pomówienia, winny być oceniane nader ostrożnie, w tym powinny znaleźć potwierdzenie, choć częściowe, w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

2.obrazę przepisów prawa procesowego w postaci art. 424 § 1 oraz § 2 k.p.k., która miała wpływ na treść orzeczenia, przejawiającą się w braku dokonania w uzasadnieniu wyroku oceny zebranych dowodów, opisania przyczyn uznania za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego R. B. (1) i oparcia wyroku wyłącznie na zeznaniach świadka S. W. (1), co nie pozwala na ustalenie motywów, jakimi kierował się Sąd przy wydawaniu zaskarżonego orzeczenia.

3.błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść orzeczenia, a polegający na ustaleniu przez Sąd I instancji, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na takie przyjęcie;

4.rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu R. B. (5) bezwzględnej kary pozbawienia wolności w wymiarze roku i 6 miesięcy, jako kary nieadekwatnej do ustawowych dyrektyw i rażąco niesprawiedliwej, a w szczególności nieuwzględniającej znacznego upływu czasu od zdarzenia objętego zarzutem, sposobu życia oskarżonego, jego aktualnej sytuacji osobistej i rodzinnej, a także samych celów wychowawczych i zapobiegawczych, które mogą zostać osiągnięte poprzez wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o:

1.zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego R. B. (1) od zarzucanego mu czynu;

ewentualnie:

2.o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonego R. B. (1) kary pozbawienia wolności na okres próby ustalony przez Sąd;

względnie o:

3.uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Drugi z obrońców oskarżonego R. B. (1) – adw. M. S. (3) – zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a to:

1.art. 7 k.p.k. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w sprzecznym z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami doświadczenia życiowego, uznaniu, iż oskarżony w maja 2001 r. w Ś., W. przechowywał, a następnie puścił w obieg podrobione pieniądze w ilości nie mniejszej niż 31.000 dolarów amerykańskich wspólnie z oskarżonym A. S. (1), pomimo, iż brak jest w zgromadzonym w postępowaniu materiale dowodów świadczących w sposób zupełny oraz wolny od wątpliwości o sprawstwie i winie oskarżonego R. B. (1).

2. art. 7 k.p.k. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w sprzecznym z zasadami prawidłowego rozumowania oraz wskazaniami doświadczenia życiowego, uznaniu, iż zeznania świadka S. W. (1) oraz świadka koronnego K. P. (1) zasługują na walor prawdziwości w zakresie przechowywania, a następnie puszczenia w obieg podrobionych pieniędzy w ilości nie mniejszej niż 31.000 dolarów amerykańskich, a wyjaśnienia R. B. (1) w tym zakresie są jedynie ustaloną przez niego linią obrony.

3. art. 424 § 1 k.p.k. w wyniku nie wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powodów, dla których dał wiarę zeznaniom świadka S. W. (1) złożonym w toku przesłuchania w dniu 3 i 4 października 2011 r., pomimo iż odnoszą się one wyłącznie w kilku zdaniach do rzekomych działań oskarżonego, są ogólnikowe i nie zawierają żadnych szczegółów, jak również nie wskazania dlaczego nie dal wiary wyjaśnieniom oskarżonego R. B. (1), który od samego początku postępowania kwestionował fakt popełnienia przestępstwa z art. 310 § 2 k.k.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego R. B. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu; ewentualnie o uchylenie przedmiotowego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego R. B. (2) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) obrazę przepisów prawa procesowego – art. 438 pkt 3 k.p.k. poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść błędnego orzeczenia polegający na daniu przez Sąd bezkrytycznej wiary wyjaśnieniom oskarżonego P. S., który będąc słuchanym w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnił, iż przekazał on R. B. (2) 9 sztuk przerobionej broni palnej wraz z paczkami amunicji, które to wyjaśnienia odwołał będąc słuchany na rozprawie – przed Sądem , podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań pozostałych oskarżonych, jak też wyjaśnień złożonych przez oskarżonego R. B. (2), przeszukania jego pomieszczeń mieszkalnych, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, iż brak jest jakiegokolwiek dowodu, że oskarżony R. B. (2) otrzymał broń od kogokolwiek celem dalszej jej odsprzedaży, albowiem nie ustalono w toku prowadzonego postępowania zarówno przygotowawczego jak też sądowego, ani jednej osoby, która broń tą by otrzymała lub zakupiła od oskarżonego lub też użyła do popełnienia jakiegokolwiek czynu zabronionego.

2) obrazę przepisów prawa materialnego – art. 65 § 1 k.k. poprzez uznanie przez Sąd, że oskarżony R. B. (2) uczynił sobie z czynu przestępnego stałe źródło utrzymania, podczas gdy z zebranego materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień samego oskarżonego jak też współoskarżonych i świadków nie wynika w żaden sposób, aby w/w uzyskaną od oskarżonego P. S. broń przekazał, odsprzedał innym osobom.

3) obrazę przepisów prawa materialnego – art. 101 § 1 pkt 2a k.k., bowiem w przypadku oskarżonego R. B. (2) przy hipotezie popełnienia zarzucanego mu czynu nastąpiło jego przedawnienie, bowiem słuchany w toku postępowania przygotowawczego oskarżony P. S. podał, iż broń R. B. (2) dostarczył w 1996 r. przed początkiem 1977 r. (dokładnych dat dostarczania broni nie pamięta), z tego też względu biorąc pod uwagę datę wszczęcia postępowania w tej sprawie w stosunku do oskarżonego R. B. (2) to czyn zarzucany w/wymienionemu uległ przedawnieniu w roku 2011, tj. przed wszczęciem postępowania.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie wydanego wyroku i uniewinnienie oskarżonego R. B. (2) od popełnienia zarzucanego mu czynu.

Obrońca oskarżonego R. K. (1) zaskarżył wyrok co do pkt IX, X i XI wyroku, zarzucając:

1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 4 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez oddalenie przez Sąd wszystkich wniosków dowodowych oskarżonego R. K. (1) zawartych we wnioskach z dni: 12 maja 2014 r., 21 listopada 2016 r. i 7 grudnia2016 r., mających na celu zweryfikowanie wiarygodności zeznań świadka Z. M. (1) i skonfrontowanie tych zeznań z dowodami obrony, co w konsekwencji doprowadziło do oparcia zaskarżonego wyroku wyłącznie na dowodach wnioskowanych przez oskarżyciela publicznego, a w konsekwencji pozbawiło oskarżonego R. K. (1) realnej realizacji jego prawa do obrony oraz doprowadziło do wydania orzeczenia wyłącznie w oparciu o okoliczności, które w ocenie Sądu przemawiały na niekorzyść oskarżonego.

2. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 170 § 1 pkt 3 i pkt 5 k.p.k. i art. 170 § 2 k.p.k. przez oddalenie przez Sąd wszystkich wniosków dowodowych oskarżonego R. K. (1) zawartych we wnioskach z dni: 12 maja 2014 r., 21 listopada 2016 r. i 7 grudnia 2016 r., mających na celu zweryfikowanie wiarygodności zeznań świadka Z. M. (1) i skonfrontowanie tych zeznań z dowodami obrony, podczas gdy zawnioskowane dowody pozostawały kluczowe dla oceny wiarygodności świadka Z. M. (1) oraz poczynienia przez Sąd prawdziwych ustaleń w sprawie oraz, że w żaden sposób nie zmierzały do przedłużenia postępowania, a nadto postanowienie Sądu o oddaleniu wskazanych wniosków dowodowych naruszyło normę art. 170 § 2 k.p.k.

3. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 201 k.p.k. przez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego R. K. (1) z dnia 21 listopada 2016 r. o przeprowadzenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego z dnia 29.10.2012 r. z zakresu broni i balistyki o nr (...)pomimo, że przedmiotowa opinia była niepełna w zakresie wskazania okresu z jakiego mógł pochodzić ujawniony w drzwiach pocisk.

4. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. przez dowolną, nie zaś swobodną ocenę dowodu z zeznań świadka Z. M. (1) z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, przez brak rozważenia przez Sąd, że świadek podawał informacje ze sobą sprzeczne, wskazywał wydarzenie z udziałem osoby K. G., który jest osobą nieistniejącą, umiejscawiał wydarzania w miejscach w danych okresach już nieistniejących, jest osobą karaną za czyn z art. 212 § 1 k.k.

5. obraze przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.k. przez przyjęcie przez Sąd, że oskarżony R. K. (1) miał dopuścić się czynu z art. 263 § 1 k.k., działając w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. oraz czynu z art. 43 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, działając w okresie od połowy 1996 r. do końca 2000 r. dokonując całkowicie dowolnej oceny materiału dowodowego w tym zakresie, z pominięciem okoliczności ujawnionych w wyjaśnieniach oskarżonego R. K. (1), a nadto nie wskazując w pisemnych motywach uzasadnienia wyroku na podstawie jakich dowodów Sąd oparł swoje ustalenia w zakresie czasokresów, zwłaszcza, że zeznania świadka Z. M. (1) w tym zakresie wykluczały możliwość przyjęcia ww. okresów.

6. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.k. przez przyjęcie przez Sąd, że oskarżony R. K. (1) popełnił czyn z art. 43 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonując przy tym całkowicie dowolnej oceny materiału dowodowego, z pominięciem okoliczności ujawnionych w wyjaśnieniach oskarżonego R. K. (1), a nadto nie wskazując w pisemnych motywach uzasadnienia wyroku na podstawie jakich dowodów Sąd oparł swoje ustalenia we wskazanym zakresie oraz dlaczego dalszemu materiałowi dowodowemu świadczącemu na korzyść oskarżonego R. K. (1) nie dał wiary.

7. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.k. przez dowolną, nie zaś swobodną ocenę z wyjaśnień oskarżonego R. K. (1) przez przyjęcie przez Sąd, że wyjaśnienia te w całości nie zasługują na uwzględnienie, podczas gdy oskarżony R. K. (1) w swoich wyjaśnieniach wskazywał wiele okoliczności, które wprost wykluczają możliwość, że dopuścił się zarzucanych czynów, a nadto wyjaśnienia oskarżonego R. K. (1) wskazywały na wiele elementów, które wprost wykluczały prawdziwość zeznań świadków Z. M. (1), D. B. (1) oraz K. P. (1).

8. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. przez dowolną, nie zaś swobodną ocenę dowodu z zeznań świadków D. B. (1) oraz K. P. (1) z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz doświadczenia życiowego, przez brak rozważenia przez Sąd, że wskazani świadkowie posiadają jako świadkowie koronni interes prawny w pomawianiu innych osób o niepopełnione przestępstwa.

9. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. przez ich błędne zastosowanie, polegające na skazaniu oskarżonego R. K. (1) za czyn handlu bronią spenalizowany w art. 263 § 1 k.k. ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. kodeks karny w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r., podczas gdy art. 286 d.k.k. ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. kodeks karny nie penalizował czynu zabronionego w postaci handlu bronią, a więc czyn, za który skazany został oskarżony R. K. (1) w okresie objętym skazaniem nie stanowił czynu zabronionego.

10. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 2a) k.k. w zw. z art. 102 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. przez ich błędne zastosowanie, polegające na skazaniu oskarżonego R. K. (1) za czyn z art. 263 § 1 k.k., podczas gdy Sąd powinien przyjąć termin przedawnienia karalności przestępstwa z art. 263 § 1 k.k. według brzmienia przepisu art. 102 k.k. przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 2 marca 2016 r., a więc termin przedawnienia karalności czynu upłynął w 2016 r., a więc zgodnie z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowanie karne przeciwko oskarżonemu R. K. (1) winno zostać we wskazanym zakresie umorzone.

11. obrazę przepisów prawa materialnego a to art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. w zw. z art. 101 § 1 pkt 2a k.k. w zw. z art. 102 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. przez ich błędne zastosowanie, polegające na skazaniu oskarżonego R. K. (1) za czyn z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, podczas gdy Sad powinien przyjąć termin przedawnienia karalności przestępstwa z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o przeciwdziałaniu narkomanii według brzmienia przepisu art. 102 k.k. przed wejściem w życie nowelizacji z dnia 2 marca 2016 r., a więc termin przedawnienia karalności czynu upłynął w 2016 r., a więc zgodnie z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowanie karne przeciwko oskarżonemu R. K. (1) winno zostać we wskazanym zakresie umorzone.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o :

1. zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt IX przez uniewinnienie oskarżonego R. K. (1) od zarzucanego czynu;

2. w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt IX przez umorzenie postępowania;

3. zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt X przez uniewinnienie oskarżonego R. K. (1) od zarzucanego czynu;

4. w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie pkt X przez umorzenie postępowania;

5. uchylenie wyroku w zakresie pkt XI;

ewentualnie:

6. uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Świdnicy.

Obrońca oskarżonego M. L. (1) – zaskarżył wyrok co do pkt XII, XIII, XIV i LXIII, zarzucając:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, a polegający na oparciu się przy wyrokowaniu na faktach niepotwierdzonych materiałem dowodowym, przez co mylnie przyjęto, że M. L. (1) brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej, handlował bronią i z działalności przestępczej uczynił sobie stale źródło dochodu, podczas gdy zeznania występujących w sprawie świadków D. B. (1), Z. M. (1), K. K. (1), K. P. (1) oraz wyjaśnienia współoskarżonych w sprawie nie dawały do tego podstaw.

2. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia:

a) tj. art. 167 i art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 4 i 6 k.p.k. polegającą na oddaleniu wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego M. L. (1) o ponowne przesłuchanie świadka Z. M. (1) na okoliczność czy oskarżony był członkiem zorganizowanej grupy przestępczej, w sytuacji gdy wcześniejszy wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy głównej w tym zakresie również został oddalony;

b) tj. art. 7 k.p.k. przez dowolną ocenę materiału dowodowego w wyniku czego mylnie przypisano M. L. (1) popełnienie przestępstw;

c) tj. art. 5 § 2 rozstrzygniecie na niekorzyść oskarżonego M. L. (1) wątpliwości powstających przy ocenie zeznań świadka K. K. (1) co do celu wcześniejszych wyjazdów M. L. (1) do G. oraz faktu rzekomego wspólnego ich wyjazdu do Niemiec.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie M. L. (1) od przypisanych mu czynów; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do dalszego prowadzenia.

Obrońca oskarżonego R. L. (1) - zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

a) art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. polegającego na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, poprzez ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, niezgodny z zasadami logiki, bez jego wszechstronnego rozważenia w oparciu o wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez:

1. bezkrytyczne przyjęcie, za wiarygodne zeznania świadka Z. M. (1) w zakresie zeznań dotyczących R. L. (1) – bez poparcia ich innymi dowodami:

● w sytuacji gdy prokurator w prowadzonych przeciwko niemu postępowaniach wnioskował o zastosowanie art. 60 § 4 k.k., a więc świadek ten miał interes prawny i faktyczny, aby obciążać R. L. (1), w celu złagodzenia odpowiedzialności karnej;

● w innych toczących się postępowaniach karnych, w których Z. M. (1) obciążał w swoich zeznaniach osoby związane z organami ścigania oraz wymiaru sprawiedliwości, świadek ten został uznany za niewiarygodnego lub został oskarżony o fałszywe zeznania.

II. przyjęcie niezgodne z zasadami logiki, że oskarżony R. L. (1) w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. posiadał wraz z J. A. (2) wspólnie i w porozumieniu bez wymaganego zezwolenia, pistolet marki R., który wcześniej nabyli od Z. M. (1) oraz M. W. (1) oraz nabył wraz z w/wym. współoskarżonym w tym samym czasie, od tych samych osób urządzenie wybuchowe w postaci kilograma (...), podczas gdy R. L. (1) oraz J. A. (2) w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r. nie mogli mieć w ogóle fizycznego kontaktu poza zakładem karnym, gdyż jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie R. L. (1) odbywał karę pozbawienia wolności od dnia 5 lipca 1995 r. do dnia 15 czerwca 1999 r. z przerwą na leczenie z Zespole Zakładu Opieki Zdrowotnej przy Areszcie Śledczym w P., natomiast J. A. (2) odbywał karę pozbawienia wolności w okresie 10 listopada 1994 r. do 22 marca 1995 r., od 5 listopada 1996 r. do 28 marca 1997 r., od dnia 8 czerwca 1999 r. do dnia 27 czerwca 2003 r.

3. nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w wyniku mało wnikliwego przesłuchania świadka Z. M. (1) oraz nie zwrócenia się do archiwum Ministerstwa Obrony Narodowej w celu uzyskania informacji jakie czynności w/wym. świadek wykonywał w trakcie odbywania zasadniczej służby wojskowej w jednostce saperskiej, albowiem według wiedzy oskarżonego, pomimo że wskazany świadek odbywał służbę w jednostce saperskiej, to był tam tylko kierowcą, a więc nie nabył w trakcie tej służby umiejętności konstruowania materiałów wybuchowych, co wykluczałoby wykonania przez Z. M. (1) własnoręcznie urządzenia wybuchowego posiadającego zapalnik, który miał sprzedać R. L. (1) oraz J. A. (2):

● co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych w postaci ustalenia przez Sąd I instancji, że oskarżony R. L. (1) dopuścił się zarzucanych mu czynów wspólnie i w porozumieniu z J. A. (2);

b) art. 424 § 1 k.p.k. polegającego na bardzo lakonicznym uzasadnieniu przedmiotowego wyroku w zakresie R. L. (1), jednocześnie nie odnosząc się do zarzutów obrony w zakresie braku kontaktu obu współoskarżonych w okresie od połowy 1996 r. do końca 2002 r., co w ocenie apelującego uniemożliwienie kontrolę odwoławczą.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego czynu; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy w zaskarżonej części do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonej E. B. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. obrazę przepisu postępowania zawartą w:

- art. 170 k.p.k. polegająca na nie wskazaniu poza ogólnym sformułowaniem, iż okoliczność nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie z jakiej przyczyny Sad oddalił wniosek dowodowy z paszportu osk. E. B. wraz ze znajdującą się w nim wizą kanadyjską i pieczęcią kanadyjskich służb imigracyjnych z dnia 11 grudnia 1999 r., iż w czasie objętym zarzutem oskarżona przebywała na terytorium Kanady, co przy wykazaniu tej okoliczności mogło mieć wpływ na rozstrzygniecie w sprawie;

- art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegająca na nie wskazaniu w uzasadnieniu dowodów i faktów, z których wynikało, iż oskarżona w okresie wskazanym w zarzucie IV oskarżenia przebywała w Kanadzie o czym świadczy pieczęć kanadyjskich służb imigracyjnych z dnia 11 grudnia 1999 r., w jej paszporcie, a nadto okoliczność ta została wskazana przez oskarżoną w jej wyjaśnieniach, a mim oto Sąd Okręgowy w ogóle nie odniósł się do tej okoliczności, czym też dopuścił się obrazy wskazanego przepisu, a obraza ta mogła mieć wpływ na treść kwestionowanego wyroku.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji; albo zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonej E. B..

Obrońca oskarżonego P. Ł. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. – obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a w szczególności przepisu art. 424 k.p.k. polegającą na niedopełnieniu określonego tym przepisem obowiązku zamieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia koniecznych elementów, a przede wszystkim szczególnego wskazania jakie fakty Sąd uznał za udowodnione lub nie, w tym w szczególności, które dowody pozwoliły na ustalenie przyjętego przez Sad I instancji stanu faktycznego, gdyż samo tylko łączne wymienienie szeregu dowodów bez ich skonkretyzowania, powołania oraz odniesienia do określonych faktów nie spełnia wymogu wynikającego z art. 424 k.p.k.

2. obrazę przepisu art. 7 k.p.k. przez naruszenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej oceny dowodów i popadnięcia w dowolność ocen w zakresie przyznania wiarygodności zeznaniom świadka P. S., w sytuacji gdy z zeznań tego świadka złożonych na rozprawie wynika jedynie, że oskarżony P. Ł. spotykał się z oskarżonymi M. W. (1) i Z. M. (1), nie wie jednak czego ich spotkania dotyczyły, bo nie był dopuszczony do rozmów, a nadto wyjaśnił, że „wkopał” oskarżonego P. Ł. bo myślał, że tak będzie lepiej.

3. na zasadzie art. 438 pkt 3 k.p.k. – błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który miał istotny wpływ na treść orzeczenia i polegał na nietrafnym przyjęciu, że oskarżony P. Ł. dopuścił się popełnienia zarzucanych mu przestępstw w sytuacji, kiedy brak jest jednoznacznych i nie budzących wątpliwości dowodów potwierdzających, iż działania oskarżonego wyglądały tak, jak to przedstawiono w ramach ustalonego stanu faktycznego, bazując na wyjaśnieniach oskarżonego M. W. (1) i Z. M. (1) objętych art. 60 k.k., w sytuacji gdy ich wyjaśnienia nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego P. Ł. w całości od popełnienia zarzucanych mu czynów; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Obrończyni oskarżonego J. A. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. obrazę przepisów postępowania, mająca wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 4, 7, 366 § 1 i 410 k.p.k., polegającą na:

1. nieuwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, ujawnionych w toku rozprawy głównej, a w szczególności nieuwzględnieniu dowodów z:

- informacji o odbyciu kary pozbawienia wolności przez J. A. (1) z dnia 28 sierpnia 2012 r., sygn.. akt: II K 575/96 i z dnia 20 sierpnia 2012 r., sygn.. akt: III K 48/00;

- karty bezrobotnego z Powiatowego Urzędu Pracy dot. J. A. (1);

- zaświadczenia z Zakładu Karnego w W. z dnia 13 czerwca 2013 r., dot. R. L. (1);

z których jednoznacznie wynika, iż oskarżony J. A. (1) w okresie od 8 czerwca 1999 r. do 27 czerwca 2003 r. był pozbawiony wolności, podczas gdy okres rzekomej przestępczej działalności oskarżonego Sąd I instancji ustalił w wyroku od czerwca 1999 r. do końca 2002 r. Nadto, jak wynika z dokumentacji dot. oskarżonego R. L. (1) był on pozbawiony wolności od dnia 17 lutego 1999 r. do dnia 15 czerwca 1999 r., co wyklucza, aby obaj oskarżeni spotkali się na wolności.

2. naruszenie zasady obiektywizmu oraz przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów, czego wyrazem było wyprowadzenie dowolnych wniosków ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a nadto na wybiórczej i dowolnej, a więc w istocie arbitralnej analizie ujawnionych faktów, stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy oraz doświadczenia życiowego, w szczególności poprzez oparcie stanu faktycznego sprawy wyłącznie na okolicznościach i dowodach obciążających oskarżonego, co doprowadziło do bezkrytycznego i jednostronnego przyjęcia za wiarygodne zeznań świadka Z. M. (1) i uznania, że są one konsekwentne, wewnętrznie spójne i logiczne, a następnie dokonanie na ich podstawie ustaleń faktycznych, podczas gdy zeznania przywołanego świadka budzą szereg wątpliwości, co do ich zgodności z rzeczywistością i nie korelują z wyjaśnieniami oskarżonych (M. W., R. L., R. K.) i zeznaniami innych świadków, a w sposób oczywisty zmierzają do uzyskania przez ww. świadka korzyści w postaci łagodniejszego wymiaru odpowiedzialności karnej, przy jednoczesnym bezzasadnym odmówieniu wiary wyjaśnieniom złożonym przez oskarżonego J. A., który konsekwentnie od samego początku nie przyznawał się do winy i podnosił, iż nigdy nie brał udziału wraz z oskarżonym L. w zakupie broni i urządzenia wybuchowego, chociażby z tak prostej przyczyny, że w inkryminowanym okresie przebywał w zakładzie karnym.

Konsekwencją powyższego jest:

II. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na dowolnym i bezpodstawnym uznaniu sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie zarzucanych mu aktem oskarżenia czynów, tj. bezzasadne przyjęcie, że oskarżony J. A. (1) w okresie od czerwca 1999 r. do końca 2002 r., działając wspólnie i w porozumieniu z R. L. (1) bez wymaganego zezwolenia posiadał pistolet marki R. wraz z tłumikiem i amunicją, uprzednio nabyty od Z. M. i M. W., oraz, że w tymże okresie wspólnie i w porozumieniu z R. L. (1) bez wymaganego zezwolenia nabył od Z. M. i M. W. urządzenie wybuchowe w postaci 0,5 kg (...) wraz z zapalnikiem czasowym, czym wypełnił ustawowe znamiona czynów z art. 263 §2 k.k. i 171 § 1 k.k., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, a w szczególności:

- informacje o odbyciu kar pozbawienia wolności przez oskarżonych J. A. (1) i R. L. (1), powołane w zarzucie 1,

- wyjaśnienia M. W. (1), który podał na rozprawie w dniu 24 marca 2017 r., że poznał oskarżonego J. A. dopiero w 2011 r., zaś oskarżonego L. w 2008 r. i niemożliwym jest, aby sprzedawał im broń, zwłaszcza w okresie wskazanym przez Z. M.,

- wyjaśnienia współoskarżonego R. L., który zaprzeczał, aby widział się z J. A., w czasie gdy przebywał na wolności,

- protokół przeszukania miejsca zamieszkania oskarżonego i połączeń telefonicznych;

nie daje żadnych podstaw do przypisania oskarżonemu J. A. zarzucanych mu czynów.

Podnosząc powyższe zarzuty, wniosła o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, tj. z art. 263 § 2 k.k. i 171 § 1 k.k.

Obrońca oskarżonego J. B. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. bład w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu wbrew zebranym dowodom, iż jest on wystarczający dla przyjęcia sprawstwa i winy oskarżonego J. B. (1) w zakresie przypisanego mu czyn.

2. rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności w rozmiarze 3 lat.

Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego; względnie o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu znacznie łagodniejszej kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Wyrok ten, na niekorzyść oskarżonych A. O. (1), A. O. (2) i S. P. zaskarżył także prokurator (...) Wydziału Zamiejscowego Departamentu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej we W. w części dotyczącej orzeczenia o karach wymierzonych oskarżonym.

Apelujący zarzucił:

Obrazę przepisu prawa materialnego, tj. art. 45 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie i nie orzeczenie wobec oskarżonych A. O. (1), A. O. (2) i S. P. także środków karnych w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowych osiągniętych w wyniku popełnionych przestępstw, a przypisanych im w pkt XXXII, XXXIII i XXXIV części dyspozytywnej wyroku, tj. wobec A. O. (1) 37.250 złotych, wobec A. O. (2) 1.250 złotych i wobec S. P. w kwocie 550 złotych, albowiem z popełnionych i przypisanych im przestępstw osiągnęli oni korzyści majątkowe w takich właśnie wysokościach.

Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1. orzeczenie wobec oskarżonego A. O. (1) za przypisany mu w pkt XXXII części dyspozytywnej wyroku czyn zabroniony – na podstawie art. 45 § 1 k.k. – także środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej w wyniku popełnionego przestępstwa w kwocie 37.250 złotych;

2. orzeczenie wobec oskarżonego A. O. (2) za przypisany mu w pkt XXXIII części dyspozytywnej wyroku czyn zabroniony – na podstawie art. 45 k.k. - także środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej w wyniku popełnionego przestępstwa w kwocie 1.250 złotych;

3. orzeczenie wobec oskarżonego S. P. za przypisany mu w pkt XXXIV części dyspozytywnej wyroku czyn zabroniony – na podstawie art. 45 § 1 k.k. także środka karnego w postaci przepadku równowartości korzyści majątkowej osiągniętej w wyniku popełnionego przestępstwa w kwocie 550 złotych;

oraz utrzymanie wyroku w pozostałej części w mocy.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje

I. Odnośnie apelacji podnoszących zarzut naruszenia art. 424 k.p.k.

Na wstępie należy zauważyć, że spośród apelacji dotyczących 19 oskarżonych aż w 13 z nich podniesiono zarzut obrazy przepisu art. 424 k.p.k. Zarzuty takie postawiono w apelacjach sporządzonych przez obrońców oskarżonych: M. i A. O. (1), S. P., J. R., A. S. (1) (w apelacjach obu obrońców), M. W. (1), R. B. (1) (w apelacjach obu obrońców) R. K. (1), R. L. (1), E. B. (1) i P. Ł..

Wydźwięk tych zarzutów sprowadzić można do stwierdzenia, że uzasadnienie rozstrzygnięć odnoszących się do poszczególnych oskarżonych nie wskazuje konkretnych dowodów, na których oparto orzeczenia skazujące oskarżonych oraz powodów, dla których odrzucono linię obrony tychże. W tych skargach podnosi się, iż Sąd nie wyjaśnił swego stanowiska, dlaczego dał bezkrytycznie wiarę wypowiedziom świadków koronnych (D. B. (1), J. P.), świadkom S. W. (1), K. K. (1), lecz przede wszystkim Z. M. (1), choć ten ostatni złożył je licząc na korzyści wynikające z zastosowania wobec niego dobrodziejstwa z art. 60 § 4 k.k.

Wobec tego, że apelacje dotyczące wymienionych wyżej oskarżonych podnoszą w istocie zbieżne, co do swej zasadniczej treści zarzuty, nadając im także zbliżoną formę, uznano za możliwe ustosunkowanie się do takich zarzutów w jednej części wywodów Sądu odwoławczego, bo zbędnym byłoby powtarzanie tych samych argumentów w odniesieniu do poszczególnych apelacji i postawionego w nich zarzutu naruszenia art. 424 k.p.k.

Na początku należy stwierdzić, że zarzuty naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. są niestety słuszne. Sprawa ta do Sądu Okręgowego w Świdnicy wpłynęła 31 października 2013 roku. Sąd I instancji procedował w tej sprawie od 7 marca 2014 do 23 maja 2017 roku, gdy zapadł w niej wyrok. Strony wystąpiły o sporządzenie uzasadnienia już 24 maja 2017 roku i tego dnia akta sprawy doręczono sędziemu celem przedstawienia na piśmie motywów rozstrzygnięcia. 7 czerwca 2017 roku sędzia sprawozdawca wystąpił z wnioskiem o przedłużenie terminu sporządzenia uzasadnienia i został tenże wniosek uwzględniony, a termin sporządzenia uzasadnienia przedłużono do 7 lipca 2017 roku. Przed tą datą, bo 6 lipca 2017 sędzia sprawozdawca wystąpił z ponownym wnioskiem o przedłużenie terminu sporządzenia uzasadnienia i termin ten przedłużono do 28 lipca 2017 roku. Uzasadnienie zostało sporządzone i akta wraz z nim zwrócono 28 lipca 2017 roku.

Zestawienie tych dat pokazuje, że sprawa ta od 31 października 2013 roku do 28 lipca 2017 roku, czyli prawie cztery lata toczyła się przed Sądem I instancji, w tym przez okres ponad 2 miesięcy sporządzano w niej uzasadnienie.

Mimo tak znacznego czasu poświęconego na rozpoznanie tejże sprawy, w tym także na sporządzenie motywów rozstrzygnięcia, Sądowi odwoławczemu nie pozostaje nic innego jak stwierdzić, że zarzuty wymienionych wyżej apelacji w zakresie treści uzasadnienia są trafne. Uzasadnienie nie tylko w warstwie ustalającej, lecz zwłaszcza w części rozważającej jest dalekie od standardów, które wymagane są normą art. 424 k.p.k. Winno ono wskazywać w sposób jednoznaczny motywy poszczególnych rozstrzygnięć w zakresie sprawstwa przypisanych oskarżonym czynów, w tym zwłaszcza wskazania powodów, dla których uznano odpowiedzialność oskarżonych z jednoznacznym określeniem dowodów stanowiących podstawę takich ustaleń. Konieczne jest również rozważenie o wypowiedziach oskarżonych przeczących stawianym zarzutom oraz dowodom na ich poparcie.

Treść art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. wymaga, aby Sąd I instancji wskazał, które fakty stanowiły podstawę ustaleń i na jakich dowodach ustalenia tych faktów poczyniono. Nie jest właściwym, jak uczynił to Sąd I instancji, wskazanie wielu ustalonych faktów i przywołanie następnie zbioru dowodów, z których tylko niektóre odnoszą się do jednych zdarzeń faktycznych inne zaś dowodzą innych. Sąd Okręgowy np. dokonał ustaleń o kupowaniu przez E. B. (1) od Z. M. (1) i M. W. (1) broni palnej po śmierci jej męża oraz sprzedaży tej broni nieustalonym osobom i z tych ustaleń wynika, że oparł swe ustalenia w tym zakresie m.in. na wyjaśnieniach oskarżonego P. S., zeznaniach Z. M. (1), protokołach; przeszukania, użycia testera, użycia wagi. Jest oczywistym, że te ostatnie dowody (protokoły) w żadnej mierze faktów dotyczących E. B. (1) nie potwierdzają. Co więcej, analiza wyjaśnień P. S. (zob. k. 6556 – 6562, t. XXXIII) nie potwierdza ustalenia Sądu o tym, że oskarżona kupowała ( ergo czyniła to więcej niż raz) broń palną. Ustalenie choćby w tym zakresie pokazuje, że uzasadnienie jest obarczone nie tylko błędem ogólności, ale wręcz pozostaje ono w zakresie ustaleń błędne, co do okoliczności faktycznych wynikających z przeprowadzonych dowodów.

Wszak Sąd winien, ustalając fakty, przywoływać jako podstawę ich ustalenia, konkretne wskazujące na to dowody. Jeśli wiele faktów wynika z tych samych dowodów możliwe, a wręcz konieczne jest ich wymienienie, po określeniu grupy ustalonych faktów. Nieprawidłowe jest natomiast zbiorcze powoływanie dowodów dla całości ustalonego stanu faktycznego, jeśli nie wszystkie dowody fakty te potwierdzają i do nich się odnoszą.

Tymczasem Sąd I instancji powołał wiele różnych okoliczności faktycznych odnoszących się do różnych stawianych oskarżonym zarzutów (a zatem różnych stanów faktycznych) i przywołał na ich poparcie szereg dowodów niepozostających w żadnym związku z tymi faktami. Gwoli dalszego przykładu, poza już omówionym, a dotyczącym E. B. (1), różnymi faktami opartymi na części wypowiedzi Z. M. (1) są te, które związane były z prowadzeniem przez R. K. (1) i I. W. (1) lombardu w Ś. i handlowaniem tam bronią (s. 3 uzasadnienia). Czym innym natomiast okoliczności zawarte na tej samej stronie uzasadnienia, a dotyczące sprzedaży przez Z. M. (1) i M. W. (1) broni J. B. (1) oraz R. P. (noszącemu przezwisko K., a nie Sznurek, jak to przyjął Sąd Okręgowy, bo to przezwisko dotyczyło J. B. (1)). Kolejnym przykładem odmiennych i wymagających precyzyjnego wskazania popierających dowodów są okoliczności faktyczne związane z nabywaniem broni przez R. B. (2), a innymi faktami popartymi innymi dowodami są te, które dotyczą handlu bronią z P. Ł. oraz odnoszące się do handlu bronią z J. B. (3) i zakupu broni przez E. B. (1). Czym innym jest także stwierdzony fakt posiadania przez P. S. amfetaminy, czego w żaden sposób nie dowodzą zeznania Z. M. (1) przywołane na poparcie tego faktu.

Takich przykładów jest w tej części uzasadnienia bardzo wiele (choćby ten, do którego odwołuje się obrońca J. R. na s. 9 apelacji) i to skutkuje koniecznością stwierdzenia, że rację mają apelujący podważający taką formę przedstawienia faktów i popierających je dowodów.

Nie mniej istotne są zarzuty związane z tą częścią uzasadnienia, która zawiera rozważania Sądu I instancji. Rzucającym się w oczy w zakresie odnoszącym się do zarzutów niedochowania wymogów uzasadnienia jest, że jego część motywacyjna zawarta jest na 9 stronach z 47, które stanowią o całości tego dokumentu. Gdy zważyć na ilość oskarżonych oraz postawionych im zarzutów jasnym się staje, że nie sposób odrzucić, jako niezasadne zarzuty dotyczące tej części uzasadnienia. Nie jest możliwe na 9 stronach zawarcie pełnych wywodów o faktach, które uznano za udowodnione oraz popierających je dowodach, a także wyjaśnienie, dlaczego innym odmówiono wiary i nie mogły one stanowić oparcia dla rozstrzygnięć zawartych w wyroku. Należałoby oczekiwać, że skoro do sporządzenia uzasadnienia potrzebowano znaczenie więcej czasu niż wyznaczył na tę czynność ustawodawca, to motywacyjna część tego dokumentu będzie pełna, jasna i przede wszystkim odpowiadająca ustawowym wymogom. Tymczasem cześć motywacyjna sprowadza się do rozważań o prawdziwości wypowiedzi Z. M. (1) oraz stwierdzenia, że na wiarę zasługują zeznania D. B. (1), J. P., ale także zeznania K. K. (1), S. W. (1) i P. P. (1) oraz wyjaśnienia A. O. (2) oraz P. S. z postępowania przygotowawczego. Wyjaśnieniom oskarżonych przeczących stawianym zarzutom Sąd I instancji poświęcił jeden trzyzdaniowy akapit (s. 37 uzasadnienia).

Mimo uznania zasadności zarzutów apelacji dotyczących sporządzenia uzasadnienia niezgodnie z wymogami art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. Sąd odwoławczy nie może z tego powodu stwierdzić, że doszło do obrazy przepisów postępowania, która wpłynęła na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie pisemne wyroku Sądu I instancji jest sprawozdaniem tego Sądu z przebiegu narady nad kwestiami poruszanymi w jej toku, a zatem powstało po wydaniu orzeczenia i jego formalne wady nie mogły, co zrozumiałe, wpłynąć na treść wydanego uprzednio rozstrzygnięcia.

W obowiązującym stanie prawnym nie jest także możliwe uznanie, że układ uzasadnienia uniemożliwia kontrolę, na jakich dowodach Sąd I instancji oparł swe rozstrzygniecie ustalając podstawy faktyczne swego orzeczenia, co prowadzi do niemożności właściwej kontroli instancyjnej i nakazuje uchylenie z tego powodu rozstrzygnięcia Sądu meriti (zob: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2007 roku, III KK 13/07, LEX nr 322879; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2008 roku, III KK 242/07, LEX nr 406851; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2010 roku, V KK 79/10, OSNwSK 2010/1/2314; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 30 listopada 2007 roku, II AKa 103/07, KZS 2008/4/103).

Treść art. 455a k.p.k. obowiązująca od 1 lipca 2015 roku stwierdza wprost, że Nie można uchylić wyroku z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w art. 424. Nawet więc przyznanie racji skarżącym o naruszeniu powinności zawartych w art. 424 k.p.k. nie może doprowadzić do spełnienia ich postulatu, gdy domagają się uchylenia wyroku. Błędy uzasadnienia niewątpliwie utrudniają Sądowi odwoławczemu przeprowadzenie kontroli motywów, na których oparte zostało rozstrzygnięcie poddane badaniu w postępowaniu apelacyjnym. Jednak zasadnicze znaczenie w toku tej weryfikacji ma, nie uzasadnienie, a treść orzeczenia oparta o konkretny materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Jeśli Sąd odwoławczy badając trafność rozstrzygnięcia poprzez pryzmat zgromadzonego materiału dowodowego dojdzie do przekonania, że jego ocena wyrażająca się w przypisanych oskarżonym czynach jest prawidłowa to niestaranność sporządzonego uzasadnienia, w tym i w zakresie przywołania łącznie dowodów oraz ogólnej czy pobieżnej bądź tylko ich częściowej oceny, nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. W takiej sytuacji w czasie postępowania apelacyjnego obowiązkiem Sądu odwoławczego jest dokonanie oceny zgromadzonych podstaw dowodowych i ustalenie czy ten materiał dowodowy pozwalał na przypisanie sprawcom zachowań, za które zostali skazani.

In concreto należy stwierdzić, że przedstawiony materiał dowodowy oraz jego ocena zawarta w zaskarżonym wyroku wyrażająca się przypisaniem oskarżonym określonych bezprawnych i karalnych zachowań jest w znacznej części prawidłowa, mimo wad uzasadnienia wskazanych w apelacjach oraz przykładowo podanych wyżej.

II. Co zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego w tym; art. 4, art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k.

Podobnie jak w punkcie poprzedzającym, należy zauważyć, że obrońcy oskarżonych postawili także zarzuty naruszenia reguł procesowych sformułowanych głównie w art. 7 k.p.k., ale także art. 410 k.p.k., zaś niektórzy dodatkowo podnieśli również zarzut obrazy art. 4 k.p.k. Zastrzeżenia w tym zakresie wyrazili obrońcy oskarżonych: P. M. (3) i R. M., M. i A. O. (1), S. P., J. R., A. S. (1) (obaj obrońcy), I. W. (1), M. W. (1), R. B. (1) (obaj obrońcy), R. K. (1), M. L. (1), R. L. (1) i J. A. (1). Treść apelacji obrońcy J. B. (1), choć nie wymienia tych przepisów i zawiera m.in. zarzut błędnych ustaleń faktycznych to w istocie także odnosi się do uchybień proceduralnych w postaci dowolnej oceny – niedającego podstaw do przypisania oskarżonemu sprawstwa – materiału dowodowego w postaci zeznań Z. M. (1), K. P. (1) i D. B. (1).

Zarzuty postawione w tych apelacjach sprowadzić można do następującego stwierdzenia, a to, że doszło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów w tym zwłaszcza bezkrytycznego dania wiary zeznaniom Z. M. (1), D. B. (1), K. P. (1), S. W. (1), K. K. (1) oraz wyjaśnieniom ze śledztwa P. S., a odmówienia jej wyjaśnieniom oskarżonych przeczącym stawianym zarzutom.

1. Odnosząc się do zarzutów związanych z błędną oceną dowodów zawartych w argumentacji obrońcy R. M. i P. M. (1) należy stwierdzić, że nie przekonała ona o nietrafnych ustaleniach o sprawstwie i winie obu oskarżonych.

Co do tych oskarżonych, istotnie stwierdzenia o ich odpowiedzialności wynikają z zeznań Z. M. (1). Jego relacje o tym, że przerabianiem broni zajmował się R. M. mogły dla Sądu Okręgowego stanowić i stanowiły podstawę ustaleń, bowiem Z. M. (1) był w swych wypowiedziach konsekwentny. Jednoznacznie i wielokrotnie wymieniał osobę, która przerabiała broń gazową na palną oraz dorabiała do niej tłumiki. Zeznania te opisują nie tylko oskarżonego, ale także jego działalność w tym i te okoliczności, które dotyczyły produkcji luf do pistoletów, które wykonywał ktoś inny oraz montażu tychże przez oskarżonego w jego warsztacie (k. 3449, 3458 – 3461, t. XVIII). Z. M. (1) określał oskarżonego i miejsce jego pracy, i ta okoliczność została potwierdzona w czasie konfrontacji, przez samego oskarżonego. Co więcej nie tylko opisał on oskarżonego i określił miejsce jego pracy i zamieszkania, ale także podczas eksperymentu procesowego wskazał miejsce zamieszkania oraz miejsce pracy tego oskarżonego (k. 3332, 3333, 3338, 3339 t. XVII). Podał także wiele osób, którym broń została sprzedana przez niego oraz M. W. (1). Nadto rozpoznał broń podczas okazania, jako tę, którą przerabiał właśnie R. M.. Określił także czas działania oskarżonego, jako osoby, która stale i regularnie wykonywała polecenia Z. M. (1) i M. W. (1) o przerabianiu broni. W tych okolicznościach Sąd I instancji miał mocne podstawy dowodowe do stwierdzenia odpowiedzialności oskarżonego za zrzucone mu czyny. Jest tak tym bardziej, że jego zeznania znalazły wsparcie w wypowiedziach kolejnych świadków. Wszak o osobie „rusznikarza” pracującego w (...), a więc zakładzie pracy w Ś., zeznał już w 2008 roku D. B. (1). Najpierw podał, że nie wie dokładnie kto dokonywał przeróbek broni, lecz miał to być ktoś zatrudniony w jednym z zakładów w Ś. „(…)chyba padła kiedyś nazwa (...) (…)” (k. 2435, t. XIII) aby następnie zeznać, że od Z. M. (1) wiedział, że ten mężczyzna, którego widział w jego mieszkanku przerabiał R. i naprawia pistolety (k. 2482, t. XIII). Uzupełnieniem podstaw dowodowych upoważniających do przypisania oskarżonemu zarzuconych mu czynów były także zeznania K. K. (1), który wyjaśniając w swojej sprawie podał także informacje dotyczące osoby przerabiającej broń dla W. i wyjaśnił „Z tego co wiem to broń przerabiał jakiś gość ze (...) (…)” (k. 3129, t. XVI). Tę informację K. K. (1) powtórzył w czasie kolejnego przesłuchania stwierdzając, „Ja słyszałem gdzieś wersję, że mieli kogoś kto pracował w (...)w Ś. (…), kto robił dla nich te przeróbki (…)” (k. 3160, t. XVI). Nie można także nie zauważyć wypowiedzi kolejnej postaci mówiącej o osobie przerabiającej dla Z. M. (1) i M. W. (4) pistoletów. Miał to być mężczyzna, który robił lufy i tłumiki i miał przezwisko (...) (k. 3108, 3115, t. XVI). (...).

Jeśli uwzględni się te wypowiedzi, w tym D. B. (1), K. P. (1) i K. K. (1), którzy wyraźnie i jednoznacznie stwierdzali, że nie znali „rusznikarza”, a jedynie wiedzieli o tym gdzie pracował oraz o tym, że poza tym zajmował się przeróbką broni na polecenie M. W. (1) i Z. M. (1) to nie może być wątpliwości co do tego, że nie jest błędnym ustaleniem przypisanie R. M. sprawstwa wyrabiania broni palnej. Zeznania Z. M. (1) zostały przywołanymi wyżej zeznaniami świadków wzmocnione, a w konsekwencji trafnie ustalono odpowiedzialność oskarżonego za zarzucane mu zachowania.

Podobnie należy odnieść się do zarzutów dotyczących niezasadnego przypisania czynów przestępczych P. M. (1).

Zeznania Z. M. (1) są konsekwentne i stanowcze, a przy tym wsparte jego zapiskami z przeszłości i czasu współpracy świadka z oskarżonym. Jest charakterystyczne w tych wypowiedziach, że Z. M. (1) podaje szereg okoliczności, które znalazły wsparcie w drobnych faktach, ale jednak potwierdzających jego zeznania. W tym takie, które związane są z działaniami właśnie P. M. (1). Z. M. (1) podał m.in., że od tego oskarżonego zakupił, poza innymi przedmiotami, strzelający długopis oraz tłumik do kałasznikowa. Wyjaśnił, że tenże długopis wraz z tłumikiem do kałasznikowa sprzedał S. S. (1) (k. 3298, 3299, 3306, t. XVII), lecz następnie z wykorzystaniem B. wypożyczył długopis i chciał podobne produkować. Podał, że długopis został rozebrany na części oraz zakupiony materiał do produkcji takich długopisów, ale ostatecznie z powodu zbyt wielu przeszkód zrezygnował z tej produkcji. Wyjaśnił jednak, że materiał zakupiony do tej produkcji wykorzystał do zrobienia stojaków do płyt CD oraz że jest on w jego domu (k. 3312, t. XVII). Podane przez niego te okoliczności zostały potwierdzone wynikami przeszukania jego mieszkania i odnalezieniem stojaków, o których wypowiedział się w czasie przesłuchania (k. 3316, t. XVII). Nie jest więc tak, że wypowiedzi Z. M. (1) nie znajdują żadnego wsparcia w innym materiale dowodowym. Weryfikacja jego twierdzeń choćby poprzez takie drobne okoliczności uprawniała do uznania jego wypowiedzi dotyczących P. M. (1) za prawdziwe. W tym i tych, które dotyczyły sprzedaży przez tego oskarżonego materiałów wybuchowych wraz z zapalnikami, ale i środka narkotycznego w postaci marihuany.

Wypowiedzi Z. M. (1) są w tych okolicznościach dowodem, na którym miał prawo oprzeć swe ustalenia Sąd I instancji. Tym samym nie może być uznany za trafny zarzut apelującego o braku dostatecznych i przekonujących dowodów o sprawstwie i odpowiedzialności P. M. (1), co do przypisanych mu czynów.

2. Choć podobne zarzuty odnoszące się do niewiarygodności wypowiedzi Z. M. (1) podnosi także obrońca oskarżonych A. i M. O. to zostaną one omówione odrębnie z przyczyn wskazanych w dalszych częściach uzasadnienia. Analogicznie Sąd Apelacyjny odniesienie się do zarzutu wskazanego w pkt. III apelacji obrońcy oskarżonego S. P..

3. W tym miejscu należy natomiast rozważyć o zarzutach dotyczących ocen materiałów dowodowych, które legły u podstaw przypisania zarzuconych czynów J. R. (pkt. I zarzutów apelacji obrońcy tego oskarżonego).

Ma rację skarżący, że układ uzasadnienia stwarza wrażenie iż podstawą dowodową na której oparto ustalenia odpowiedzialności J. R. są także te zeznania, poza tymi złożonymi przez Z. M. (1), które złożyli świadkowie koronni czyli (...). Co więcej można wyprowadzić tezę, że według Sądu Okręgowego o odpowiedzialności tego oskarżonego świadczą także zeznania M. D. (1), J. K. (2), K. K. (1), S. W. (1) i P. P. (1) (zob. s. 7 – 12 uzasadnienia).

Tak jednak nie jest i ma rację skarżący konkludując, że zeznania świadków koronnych nie potwierdzają wypowiedzi Z. M. (1).

Nie oznacza to, że należało w tej sytuacji wykluczyć odpowiedzialność oskarżonego. Godzi się zauważyć, że oskarżony w swych pierwszych wyjaśnieniach zaprzeczył, aby znał Z. M. (1), po czym w kolejnych swych wypowiedziach w toku konfrontacji (k. 3507, t. XVIII) wskazał, że jednak zna świadka a nawet, że był tym, któremu Z. M. (1) chciał sprzedać fałszywe dolary.

Odnotować trzeba także wypowiedzi oskarżonego złożone w czasie rozprawy. W tych wyjaśnieniach, po pierwsze podał, że zna zarówno Z. M. (1) jak i M. W. (1) od lat 90 – tych, po wtóre, że dwukrotnie kupił amfetaminę od Z. M. (1) około 1999 roku oraz po trzecie, że istnieje między nimi konflikt w związku z tym, iż Z. M. (1) nie zwrócił mu pieniędzy wpłaconych, jako poręczenie majątkowe.

W tych okolicznościach Sąd, z jednej strony, dysponował wypowiedziami świadka, z drugiej zaś oskarżonego. Wymownym jest, że pierwsze z tych wypowiedzi były konsekwentne i powtórzone w konfrontacji z oskarżonym drugie zaś (wyjaśnienia oskarżonego) nie mają cechy stałości. Najpierw oskarżony twierdzi, że nie zna świadka potem zaś że jednak go zna i był on tym który chciał mu sprzedać fałszywe dolary, a potem dodatkowo dodaje, że nadto sprzedał mu amfetaminę oraz że ma z nim konflikt, bo Z. M. (1) według oskarżonego winien mu zwrócić kwotę poręczenia. Te trzy okoliczności wyraźnie wskazują, że oskarżony stara się wymyślić sposób, który zdyskredytowałby Z. M. (1), ale co więcej skierował przeciwko niemu postępowanie karne. Tak należy ocenić jego twierdzenia o tym, że świadek chciał mu sprzedać fałszywe dolary, których on jednak nie kupił. Takie twierdzenie zawiera obciążenie świadka oraz wykazanie, że on sam niczego bezprawnego i karalnego nie zrobił. Kolejnym jest twierdzenie o dwukrotnej sprzedaży amfetaminy przez świadka, za co on sam już poniósł odpowiedzialność karną, a więc nie mógłby sam być ponownie karany za takie zachowanie. Jest w tych wypowiedziach, zwłaszcza tych z rozprawy o amfetaminie i konflikcie, charakterystycznym, że choć był konfrontowany ze Z. M. (1) i czynność ta odbywała się w obecności jego obrońcy, oskarżony ani słowem nie wspomniał o tych przestępczych zachowaniach świadka, mimo że zaprzeczał stawianym zarzutom oraz twierdzeniom Z. M. (1) potwierdzającym treść tych zarzutów.

Jeśli dokona się analizy wypowiedzi oskarżonego, co do przyczyn konfliktu między nim i świadkiem wyłania się trudny do zrozumienia i akceptacji obraz podłoża tego „konfliktu”. Oskarżony twierdzi, że w czasie postępowania karnego związanego z amfetaminą kupioną od Z. M. (1) w 1999 roku zapłacił poręczenie majątkowe. Po czym żądał zwrotu tych pieniędzy od Z. M. (1). Nasuwa się pytanie, dlaczego właśnie od niego żądał zwrotu oraz dlaczego w ogóle żądał zwrotu poręczenia majątkowego. To, że kupił amfetaminę od Z. M. (1) nie wydaje się być wystarczającym powodem takiego żądania, wszak działał on na własny rachunek i własne ryzyko i nie postawiono mu zarzutu posiadania i handlu amfetaminą złej jakości i z tego powodu stosowano wobec niego poręczenie majątkowe. Jeśli nawet, jak twierdzi, amfetamina była złej jakości to domaganie się zwrotu poręczenia w związku z tym, że został zatrzymany i osądzony za posiadanie i handel amfetaminą złej jakości wydaje się pozbawione logicznych podstaw.

Dysponujący przeciwstawnymi wersjami, obciążającymi zeznaniami Z. M. (1) i przeczącego jego twierdzeniom oskarżonego, którego wyjaśnienia pozbawione są nie tylko konsekwencji, ale także nie pozwalają się logicznie uzasadnić, Sąd Okręgowy miał podstawy do uznania nieprawdziwości wypowiedzi oskarżonego. Konsekwencją takiej oceny wyjaśnień J. R. jest przyjęcie za wiarygodne zeznań Z. M. (1). Nie miał on żadnych racjonalnych ani emocjonalnych powodów, aby obciążać oskarżonego. Wskazane przez oskarżonego powody w żadnej mierze nie przekonują o prawdziwości, a ich treść upoważnia do stwierdzenia, że zostały wymyślone w ramach realizowanej linii obrony przez oskarżonego.

Apelacja obrońcy tego oskarżonego podnosi także, na poparcie tezy o bezzasadnie danej wierze Z. M. (1), argument w postaci skazania tego świadka za pomówienie. W tym zakresie Sąd Apelacyjny wypowie się w dalszej części swych wywodów.

4. Obaj obrońcy A. S. (1) stawiają podobne zarzuty związane z niewłaściwą, ich zdaniem, oceną wartości dowodowej zeznań Z. M. (1) i S. W. (1) oraz obaj wymieniają także, jako bezpodstawnie uznane za wiarygodne zeznania D. B. (1), K. P. (1), a adwokat T. B. nadto, w tym kontekście, przywołuje także zeznania K. K. (1), P. P. (1) i M. D. (2).

Jeśli zwróci się uwagę na kompozycję uzasadnienia Sądu Okręgowego to nie może być wątpliwości, że pozostaje ono bardzo odlegle od standardów wymaganych dla tego typu dokumentów (co zaakcentowano w pkt. I uzasadnienia Sądu Apelacyjnego). Mimo tego jednak da się zauważyć, że ustalenia Sądu meriti dotyczące odpowiedzialności A. S. (1) oparte zostały na wypowiedziach Z. M. (1), K. P. (1) i S. W. (1). Ani w części ustalającej (s. 13, 14 uzasadnienia) ani też tym bardziej w części rozważającej Sąd I instancji nie odwołuje się do wypowiedzi P. P. (1), K. K. (1) czy M. D. (2) mających potwierdzić jego ustalenia o odpowiedzialności A. S. (1). Choć przywołał te zeznania i stwierdził, że oparł na nich w głównej mierze ustalenia wymieniając w poprzedzającym akapicie m.in. A. S. (1), to jednak jest ważnym iż tylko zeznania K. P. (1), Z. M. (1) i S. W. (1) stanowiły podstawę ustaleń odpowiedzialności A. S. (1). Wymienienie pozostałych osób w tym kontekście jest jednym z wielu błędów formy i treści uzasadnienia Sądu Okręgowego dające asumpt obrońcom do stawiania związanych z nimi zarzutów.

Odwoływanie się w apelacjach obu obrońców do oparcia ustaleń na zeznaniach K. K. (1), a w apelacji adwokata T. B. do wypowiedzi P. P. (1), M. D. (2) i postawienie z tego powodu zarzutu Sądowi Okręgowemu, w tych realiach i z powodu jednoznacznych stwierdzeń, że nie stanowiły one i nie mogły stanowić podstaw ustaleń zwalnia z powinności odniesienia się do argumentacji apelujących podważających oparcie sprawstwa oskarżonego na tych zeznaniach.

Gdy zaś chodzi o wypowiedzi Z. M. (1) i kwestionowanie ich wartości dla czynionych ustaleń to stwierdzić należy, że nie zyskały uznania Sądu Apelacyjnego te wywody apelujących, którymi starali się przekonać o bezpodstawnym pomówieniu A. S. (1) przez świadka.

W apelacji obrońcy, adwokata T. B., twierdzi się, że Sąd I instancji nieprawidłowo potraktował zeznania Z. M. (1), choć cechują się one sprzecznościami wewnętrznymi, brakiem konsekwencji, a wręcz że zawarte w nich twierdzenia nie polegają na prawdzie (s. 10 apelacji). Mimo takiej jednoznacznej tezy apelującego nie przedstawił on żadnych konkretnych wewnętrznych sprzeczności ani też nie wymienił tych wypowiedzi świadka, które znamionuje niekonsekwencja bądź też są one nieprawdziwe. Takie ogólne stwierdzenia, które sformułował apelujący nie pozwalają na ich krytyczną analizę i ustalenie, że teza apelującego jest uprawdopodobniona.

Jeśli przy tym uwzględni się fakt, że Z. M. (1) składając zeznania w toku śledztwa, podtrzymał je w czasie rozprawy – po ich odczytaniu – to nie sposób uznać za przekonujący argument o tym, że składał zeznania niekonsekwentnie. Nie dostrzeżono także ich wewnętrznej sprzeczności sugerowanej przez obrońcę. Jest wprost przeciwnie. Z. M. (1) zeznając na temat broni i jej sprzedaży wraz ze M. W. (1) oskarżonemu opisał bardzo szczegółowo przebieg tych transakcji oraz wskazał osobę, której A. S. (1) odsprzedał dwa z czterech dostarczonych przez nich pistoletów. Podał tak istotne cechy indywidualizujące ich nabywcę, że zdziwienie budzi, iż organy ścigania nie ustaliły, kto kupił te pistolety.

Nie można także nie zauważyć konsekwencji świadka opisującego transakcje dolarowe, które były udziałem oskarżonego. Jest on jednoznaczny w swych twierdzeniach i opisuje udział nie tylko oskarżonego, ale także jego żony oraz D. W. (k. 3293, t. XVII, k. 3410 – 3412, t. XVIII). Te zeznania zawierają istotne informacje, które wskazują, że świadek zastanawiał się nad tym, co było jego udziałem oraz podawał okoliczności, co do których miał pewność. Wszak przecież nie było to bezrefleksyjne zeznanie w całej rozciągłości obciążające A. S. (1). Świadek najpierw wskazał na oskarżonego, jako osobę handlującą fałszywymi dolarami podczas przesłuchania 11 stycznia 2011 roku (k. 3291, t. XVII), ale już wówczas zauważył, że gdy ten „poszedł siedzieć” to procederem tym zajęła się jego żona razem z W.. Zeznając 10 miesięcy później opisał ten proceder uzupełniając szczegóły związane z działalnością oskarżonego i jego żony. Jego zeznania wyraźnie i jednoznacznie zawężają okres przestępczej aktywności oskarżonego. Trudno w tych okolicznościach uznać, że były one powodowane tylko chęcią pognębienia uczciwego znajomego niemającego nic wspólnego z przestępczym handlem fałszywymi dolarami. Opis wizyty pod aresztem śledczym i „rozmowa” między osadzonym oskarżonym oraz jego żoną, a także wskazanie na współdziałanie D. W. w tym procederze, w sytuacji gdy oskarżony był pozbawiony wolności, pozwala na przyjęcie, że jego zeznania prawidłowo ocenione zostały jako podstawa dowodowa popełnionych przestępstw handlu fałszywymi dolarami oraz bronią palną.

W tym miejscu należy odnieść się do twierdzeń samego oskarżonego przekazanych w toku rozprawy odwoławczej (odwoływał się do nich także adwokat T. B.), że nieprawdziwe jest twierdzenie Z. M. (1) iż był pod Aresztem Śledczym w Ś. w toku „rozmowy” oskarżonego i jego żony, bowiem on w tym czasie przebywał izolowany we W. (obrońca mówił o Zakładzie Karnym w B.). Otóż z danych dołączonych przez Sąd Apelacyjny o pobytach A. S. (1) w jednostkach penitencjarnych wynika, że w okresie od 23 czerwca 1998 roku do 19 stycznia 1999 roku oskarżony przebywał w Areszcie Śledczym w Ś.. Zatem nie tylko nie są prawdziwe twierdzenia oskarżonego, że nie był w tym czasie izolowany w Ś., ale także dane te potwierdzają prawdziwość wypowiedzi Z. M. (1).

Jeśli przy tym uwzględni się i tę okoliczność, że Z. M. (1) mówił o tym, czego sam był świadkiem nie może być uznany za skuteczny argument obu apelujących o braku podstaw do czynienia ustaleń o odpowiedzialności oskarżonego. W tym miejscu należy także ustosunkować się do zarzutu apelacji obrońcy adwokata D. Ż., który generalnie kwestionuje ustalenia o odpowiedzialności A. S. (1) w zakresie odnoszącym się do przypisanego mu czynu puszczenia w obieg wraz z żoną fałszywych dolarów i oparcia tego ustalenia o zeznania Z. M. (1). Apelujący obrońca kwestionuje zasadność przypisania oskarżonemu wprowadzenie do obiegu 100.000 dolarów amerykańskich. Jednak mimo takiego stanowiska i wyrażonego postulatu uniewinnienia oskarżonego od popełnienia tego czynu (uniewinnienia A. S. (1) od wszystkich zarzuconych mu czynów – s. 4 apelacji) skarżący popada w wewnętrzną sprzeczność. Wszak w pkt. 2) ppkt. b) ten sam apelujący podnosi, że z jednoznacznych zeznań Z. M. (1) wynika, że ten ostatni nabył od oskarżonego jedynie 5 tys. fałszywych dolarów. Jeśli w tym zakresie obrońca oskarżonego uznaje za rzetelną podstawę dowodową jednoznaczne zeznania Z. M. (1), to twierdzenia, że w innych miejscach mówi on nieprawdę nie pozwalają na przyjęcie spójności wywodów apelującego.

Podstawą ustaleń przestępczych zachowań A. S. (1) opisanych w pkt. XXXVI (sprzedaż P. A. 1000 gramów amfetaminy) i XXXVII (puszczenie w obieg 31.000 fałszywych dolarów) były zeznania S. W. (1).

Obaj obrońcy kwestionują ustalenia w tym zakresie podnosząc, że bezzasadnie dano wiarę temu świadkowi (adwokat T. B.) oraz nie znalazły potwierdzenia jego wypowiedzi w innych dowodach (adwokat D. Ż.). Zarzucają także bezpodstawne odczytanie zeznań S. W. (1) w sytuacji, gdy jego zeznania stanowiły istotny materiał dowody i zasada bezpośredniości wymagała pełnej realizacji poprzez przesłuchanie tego świadka na rozprawie.

Mają rację skarżący, odwołując się do zasady bezpośredniości i jej istotnego znaczenia w procesie karnym. Ich zarzuty sformułowane zostały w pkt. II. 1) e) (adwokat T. B.) oraz w pkt. 6) (adwokat D. Ż.) gdzie podnosi się naruszenia m.in. art. 391 § 1 k.p.k. Nie można jednak zasady bezpośredniości traktować, jako bezwzględnej i w żaden sposób nienaruszalnej. Wyjątek od niej wynika wprost, choćby z treści art. 391 § 1 k.p.k., bowiem bez tego wyjątku wielu procesów karnych nie można byłoby zakończyć, jeśli uwzględni się postawę różnych osób, ignorujących obowiązki obywatelskie nakładane przez k.p.k. Jeśli więc nie jest możliwe dotrzymanie tejże reguły, z powodu okoliczności związanych z nieobecnością świadka i jego pobytem w nieznanym miejscu, konieczność oparcia się o wypowiedzi ze śledztwa powoduje, że Sąd uprawniony był do skorzystania z wyjątku od zasady bezpośredniości i procedowania w trybie jaki wykorzystał Sąd Okręgowy w Świdnicy. Okoliczności faktyczne w tej sprawie wskazują, że Sąd podjął poszukiwania S. W. (1), lecz uzyskał informację iż jest on poszukiwany listem gończym przez policję i przebywa prawdopodobnie w Holandii (k. 8912, t. XLV). Dalsze czynności wykazują, że nie zrezygnowano z chęci przesłuchania świadka na rozprawie, lecz okazało się to niemożliwe, bowiem S. W. (1) jest objęty poszukiwaniami międzynarodowymi celem ekstradycji lub wykonania ENA (k. 9283, t. XLVII). W tych okolicznościach nie sposób było realizować obowiązku bezpośredniego przesłuchania S. W. (1) na rozprawie. Jest przy tym charakterystyczne, że Sąd Okręgowy rozumiejąc tę konieczność wyartykułowaną zresztą przez obrońcę oskarżonego chciał uzyskać informację czy znany jest obrońcy adres pobytu świadka, lecz zamiast odpowiedzi, tak lub nie, usłyszał o własnych powinnościach i ich braku po stronie obrońcy.

Nie pozostawało w tych okolicznościach Sądowi nic innego niż wykorzystanie odstępstwa od zasady bezpośredniości rekonstruowanego z normy art. 391 § 1 k.p.k.

Zauważyć także wypada, że po odczytaniu tych zeznań ani oskarżony ani tym bardziej jego obrońca nadający tak istotne znaczenie wypowiedziom S. W. (1) nie złożyli żadnych oświadczeń kwestionujących w jakikolwiek sposób ich treść. Uczynił to jedynie W. W. (2).

Do treści wypowiedzi świadka oskarżony mógł się odnieść w toku procesu i kwestionować ich wiarygodność, tak jak zrobił to W. W. (2), nie był więc pozbawiony prawa do zajęcia stanowiska w tym zakresie. Procedowanie w odniesieniu do dowodu z zeznań S. W. (1) było jedynym możliwym. Sąd Apelacyjny podkreśla, że takie stanowisko zgodne jest z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który wyraził pogląd, że „(…) W odniesieniu do zeznań świadków, których sprowadzenie na przesłuchanie w obecności oskarżonego lub jego adwokata stało się niemożliwe, art. 6 ust. 1 Konwencji łącznie z ust. 3 wymaga, by Układające się Państwa przedsięwzięły kroki pozytywne w celu umożliwienia oskarżonemu przesłuchania lub przesłuchania w jego imieniu świadków zeznających przeciwko niemu. Niemniej jednak, impossibilium nulla est obligatio; przy zastrzeżeniu, iż nie można oskarżyć władz o brak staranności w wysiłkach podejmowanych dla umożliwienia oskarżonemu przesłuchania danego świadka, niedostępność świadka jako taka nie sprawia, iż koniecznym staje się umorzenie postępowania. Dowody uzyskane od świadka w warunkach, w których prawa obrony nie mogą zostać zachowane w stopniu zazwyczaj wymaganym przez Konwencję, powinny, jednakże, być traktowane z najwyższą ostrożnością. (…) (wyrok z 9 stycznia 2007 roku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie 47986/99, dostępny w bazie LEX nr 211791).

Jeśli zważy się na motywacyjną część apelacji, to wynika z niej, że i obrońca oskarżonego, adwokat T. B., miał świadomość iż przesłuchanie S. W. (1) bezpośrednio przed Sądem nie było możliwe, bo jak przyznaje w tej części sam skarżący „(…) S. W. (1) po złożeniu obciążających oskarżonych w niniejszej sprawie depozycji, opuścił Areszt Śledczy, a następnie zaczął ukrywać się przed organami ścigania” (s. 8 uzasadnienia apelacji adwokata T. B.). Już to stwierdzenie dowodzi, że także obrońca oskarżonego miał poczucie, że nie było możliwe ustalenie miejsca pobytu świadka, a tym samym jego przesłuchania w toku procesu. Dowód ten przeprowadzono, w tej sytuacji, w jedyny możliwy sposób. Gdy uwzględnić także i ten fakt, że apelujący adwokat D. Ż., choć podnosi istnienie katalogu możliwości po stronie Sądu spowodowania stawiennictwa S. W. (1) na rozprawie, nie wskazuje żadnej, ani jednej takiej sposobności, która pozwoliłaby spowodować stawiennictwo na rozprawie poszukiwanego listem gończym oraz ENA świadka, to argumentacja w tym zakresie musi zostać uznana za chybioną. Nie dostrzeżono błędu, w przeprowadzeniu tego dowodu i odczytaniu zeznań S. W. (1), który zaburzył treść rozstrzygnięcia o odpowiedzialności A. S. (1).

Mając na uwadze treść tych wypowiedzi, ich wymowę i wskazania okoliczności faktycznych związanych z działaniami A. S. (1) oraz R. B. (1) w zakresie związanym z podrobionymi dolarami oraz handlu amfetaminą było rzeczą Sądu I instancji ocenienie czy tym wypowiedziom, które pochodzą od S. W. (1) daje wiarę czy też daje wiarę wyjaśnieniom przeczącym stawianym zarzutom oskarżonym. Sąd oparł się na zeznaniach świadka. Nie jest to coś wyjątkowego, że oskarżeni przeczą stawianym zarzutom. Jak wskazuje doświadczenie zawodowe tak jest w ogromnej większości przypadków spraw karnych. Nie jest też czymś nadzwyczajnym, że ustalenia o sprawstwie i winie oskarżonych Sąd czyni w oparciu o zeznania jednego świadka. W sytuacji, gdy S. W. (1), sam będący podejrzanym, motywowany chęcią skorzystania z dobrodziejstwa stworzonego przez ustawodawcę w art. 60 § 4 k.k. złożył zeznania obciążające nie tylko A. S. (1) ale i R. B. (1), lecz nie pominął także swojej przestępczej roli w tym procederze, o którym mówił, było naturalnym i dopuszczalnym przyjęcie wiarygodności jego wypowiedzi. Nie jest czymś nielogicznym czy sprzecznym z doświadczeniem życiowym postąpienie Sądu meriti w ten sposób. Argumentacja apelacji adwokata D. Ż., że poza tym dowodem nie znaleziono żadnych innych potwierdzających słowa S. W. (1) jest o tyle chybiona, że przecież S. W. (1) zeznawał 3 października 2011 roku (k. 3169 i następne, t. XVI) o faktach mających miejsce w roku 2000 i 2001. W tych realiach oczekiwanie, że jakieś dowody (np. wyniki przeszukania) potwierdzą wypowiedzi S. W. (1) nie może być uznane za możliwe do spełnienia. Tenże apelujący, choć akcentuje, że ustalenia związane z relacjami S. W. (1) oparto tylko na jego wypowiedziach sam wskazuje na dowód potwierdzający wiarygodność tego świadka i akcentuje w tym kontekście wypowiedzi K. P. (1). Według tezy apelującego z zeznań tego świadka koronnego wynika, że S. W. (1) był tym, który handlował narkotykami. Tak jest w istocie. K. P. (1) wymienił również S. W. (1), jako tego, który zajmował się sprzedażą amfetaminy. Jego zeznania jednak nie pozostają w sprzeczności z tym, co podał sam S. W. (1), który tę okoliczność potwierdził, ale doprecyzował także, że nie tylko sprzedawał narkotyki we własnym zakresie, lecz także pośredniczył między A. S. (1) i P. A.. Nie jest to więc dowód podważający treść relacji S. W. (1), lecz utwierdzający w przekonaniu, że tenże podał prawdziwe okoliczności związane z działaniami A. S. (1), ale i R. B. (1).

Apelujący nie przekonali o błędnym oparciu ustaleń Sądu Okręgowego o odpowiedzialności A. S. (1) na zeznaniach S. W. (1).

Adwokat D. Ż. w pkt. 7 ppkt. b) zarzucił także naruszenie zasad obiektywizmu i swobodnej oceny dowodów poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego R. K. (1) o ustalenie czy Z. M. (1) leczył się z uzależnienia od środków odurzających w czasie pobytu w zakładzie karnym.

Jest jednak wymownym w tej sprawie, że zarzut apelującego opiera się na działaniach w procesie, które nie były inicjatywą ani oskarżonego ani jego obrońcy. To inny z oskarżonych wystąpił z określonym wnioskiem. Wniosek ten został ujawniony na rozprawie 29 listopada 2016 roku podczas obecności oskarżonego A. S. (1) i jego obrońcy (k. 93010, t. XLVII). Ani oskarżony ani obrońca oskarżonego nie zabrali głosu w toku tej czynności. Choć swoją aktywność zaznaczył tenże obrońca wskazując powinności Sądu oraz brak ich po własnej stronie w innym momencie związanym z wnioskami dowodowymi. W tych okolicznościach stawianie dopiero w apelacji zarzutu nieprawidłowego postąpienia przez Sąd, gdy samemu nie podjęło się żadnych działań w toku rozprawy, nie podjęto żadnej inicjatywny dowodowej w tym zakresie musi być uznane, po pierwsze, jako nielojalność wobec organu procesowego, a po drugie, jako zupełnie nieuprawniony zarzut apelacyjny wobec tego organu. Po trzecie zaś, sam świadek Z. M. (1) nie ukrywał, że miał problemy związane z uzależnieniem od środków odurzających zaś czy był on leczony w zakładzie karnym z tego uzależnienia nie ma istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia o odpowiedzialności A. S. (1).

6. Kwestionuje ustalenia faktyczne o odpowiedzialności P. T. (1) także jego obrońca i podnosi, że nie poddano analizie zeznań D. B. (1), K. P. (1) oraz Z. M. (1).

Sąd Okręgowy istotnie nie dokonał konkretnej analizy wypowiedzi tych świadków w kontekście ustalenia odpowiedzialności P. T. (1), co do przypisanego mu czynu. To uchybienie mieści się w tym zakresie, który dotyczy podnoszonych przez obrońców zarzutów nieprawidłowości w sporządzeniu uzasadnienia. Ograniczenie uzasadnienia Sądu I instancji do stwierdzenia, że daje się wiarę zeznaniom tych świadków i odmawia w związku z tym wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych jest tak uproszczonym sposobem wyjaśnienia podstaw rozstrzygnięcia, że zrozumiałe są zastrzeżenia apelujących.

Jednak jeśli prześledzić treść wypowiedzi tych świadków zwłaszcza zaś Z. M. (1) i D. B. (1) nie może być wątpliwości co do tego, że ich zeznania powinny stanowić podstawę czynionych ustaleń faktycznych. Są one konsekwentne, stanowcze i jednoznaczne w swej wymowie. Obaj opisują okoliczności związane, po pierwsze, ze współpracą między P. T. (2) i S. S. (1), po wtóre podają obaj o roli w tym procederze D. B. (1), ale także A. (...), obaj również niezależnie od siebie opisują sytuację związaną z niewywiązaniem się przez A. O. (1) z dostawy zamówionej ilości broni i konsekwencji, jakie pociągnęło to dla tego ostatniego. W tych wypowiedziach charakterystycznym jest także moment, w którym jako bezpośredni dostawcy broni dla P. T. (1) i S. S. (1) pojawiają się M. W. (1) i Z. M. (1). Zbieżność tych wypowiedzi mogła stanowić podstawę ustaleń Sądu I instancji. Jest tak tym bardziej, że przecież świadek koronny D. B. (1) zeznawał o tych okolicznościach (k. 2348, t. XII, 2427, 2461, t. XIII) 6 lat przed tym, gdy decyzję o rozliczeniu ze swoją przestępczą przeszłością podjął Z. M. (1) (k. 3299, t. XVII).

Obaj świadkowie opisują niezależnie od siebie, w jaki sposób A. O. (1) potraktowany został przez S. S. (1), jak ciężko został pobity za to, że nie wywiązał się z obietnicy dostawy broni w odpowiednim czasie i ilości. Ta okoliczność wszak pozwala na weryfikację prawdziwości ich wypowiedzi. Nie mieli oni żadnego powodu, aby o tych faktach zeznawać gdyby nie miały one miejsca. Podali jednak te fakty, pozornie bez znaczenia, a w istocie pozwalające na wywód o prawdziwości tych, ale i innych wypowiedzi na temat zachowań P. T. (1) w kontekście stawianego mu zarzutu.

Zważywszy, że obrońca, poza ogólnym sformułowaniem stwierdzenia o braku analizy zeznań tych świadków, nie wskazał żadnych okoliczności mogących podważyć ustalenia Sądu o odpowiedzialności P. T. (1) uznać należy, za wystarczające wywody przytoczone wyżej, jako kwestionujące zasadność tego zarzutu.

7. Zarzut niezasadnego oparcia o zeznania Z. M. (1) ustaleń o sprawstwie I. W. (1) stawia także jego obrońca. Należy jednak zauważyć, że uzasadnienie tego zarzutu jest nad wyraz ubogie i sprowadza się w istocie do stwierdzenia, że z zeznań Z. M. (1) nie wynika, aby podejrzany popełnił zarzucane czyny.

Choć apelujący w treści zarzutu podważa ustalenia oparte na zeznaniach D. B. (1) i K. P. (1) nie przedstawia żadnej argumentacji, która pozwalałaby na rozważenia powodów zastrzeżeń obrońcy w kontekście ustaleń Sądu Okręgowego.

Nie sposób podzielić stanowiska obrońcy, że zeznania Z. M. (1) nie mogą stanowić podstaw oskarżenia, a finalnie przypisania oskarżonemu popełnienie zarzuconych mu czynów. Są one wszak konsekwentnie i jednoznacznie wskazujące na oskarżonego jako osobę, która kupowała broń oraz środek narkotyczny. Z. M. (1) bez wątpliwości mówi o tym oskarżonym i jego koledze R. K. (1) oraz okolicznościach zakupu przez nich broni i amfetaminy. Nie tylko opisuje te zachowania przesłuchiwany jako podejrzany we własnej sprawie, ale także przekazuje swoją wiedzę o roli I. W. (1) i R. K. (1) w czasie konfrontacji z I. W. (2). (k. 3283, t. XVII oraz k. 3517, t. XVIII). Podaje przy tym także inne jeszcze okoliczności wiążące obu oskarżonych z handlem bronią i wskazuje, że obaj kupili od niego oraz M. W. (1) ok. 30 sztuk broni palnej oraz oskarżeni ci sprzedali część broni P. K. (1). Jest przy tym charakterystyczne, że świadek (wówczas podejrzany) wskazał również iż jednostka broni sprzedana przez R. K. (1) została użyta do zabójstwa dwóch osób w okolicach Szczytnej. Należy uwzględnić także wypowiedzi świadka koronnego K. P. (1) (k. 2695, t. XIV oraz k. 3058, k. 3116, k. 3081 t. XVI) i ich treść na temat I. W. (1) i R. K. (1), lecz przede wszystkim jego wypowiedź o relacji I. W. (1), że sprzedał komuś broń, a następnie kogoś zastrzelono. W tych warunkach nie może być wątpliwości co do tego, że jego wypowiedzi złożone 26 października 2006 roku, a zatem przed przesłuchaniem Z. M. (1) 11 stycznia 2011 roku potwierdzają to co podał ten ostatni świadek. Zauważyć wypada, w tych okolicznościach także zeznania D. B. (1) (k. 2483, t. XIII) opisującego to co się działo po sprzedaniu broni z tłumikiem I. W. (1) i R. K. (1), którzy broń tę odsprzedali dwóm innym osobom, a te użyły je do zabójstwa. Potwierdzenie tych okoliczności niezależnie od siebie przez trzy różne osoby pozwala na stwierdzenie, że ich wypowiedzi korespondujące ze sobą należało ocenić, jako prawdziwe. Takie stwierdzenie ma swoje dalsze konsekwencje i dopuszcza, w oparciu o weryfikowalne w konfrontacji z relacjami innych osób, uznanie za prawdziwe fragmentu wypowiedzi Z. M. (1), ale także dalszych jego twierdzeń dotyczących I. W. (1). Gdy uwzględni się czas składania zeznań przez Z. M. (1) i opisywane przez niego zdarzenia z odległej przeszłości, ale zwłaszcza wskazane okoliczności sprzedaży broni oraz jej ceny i zwłaszcza okresu, gdy sprzedaż ta była wykonywana, to nie można uznać zasadności zarzutu apelującego, że brak jest danych o ilości sprzedanej broni, jej cenie i czasie kupowania broni przez I. W. (1) oraz przestępczego jej posiadania przez tego oskarżonego. Te dane wynikają z wypowiedzi Z. M. (1) i nie przystają do twierdzenia obrońcy, że handel bronią miał miejsce tylko w 1998 roku. Zeznania świadka jednoznacznie określają termin rozpoczęcia przez niego wespół z M. W. (1) obrotu bronią. Z. M. (1) wymienia wszak w swych wypowiedziach, że po opuszczeniu zakładu karnego w 1993 roku trzy lata później rozpoczął proceder sprzedaży broni i amunicji „(…) to musiało się zacząć 1996 r(…)”(k. 3383, t. XVII). Te zastrzeżenia, które wyrażone zostały przez obrońcę oskarżonego nie wystarczyły do podważenia ustaleń Sądu I instancji w odniesieniu do przypisanego oskarżonemu czynu handlu bronią palną.

Nie można nie zauważyć, że podobnie konsekwentny jest ten świadek, gdy opisuje okoliczności związane z obrotem amfetaminą. Wymienia ilości, które kupował I. W. (1) i R. K. (1) oraz czas ich działania, precyzując że było to „(…) w tym samym okresie co wskazałem wyżej.” Zaś wyżej świadek wymienił okres od 1996 roku do 2000 roku (k. 3409, t. XVIII). Opis zachowań oskarżonych także pozwala na ustalenie ilości kupionej przez nich amfetaminy, którą następnie oskarżeni przekazali swoim dealerom (k. 3282, t. XVII), co uprawniało Sąd I instancji do przypisania oskarżonym wprowadzenie do obrotu znacznej ilości tego narkotyku.

Nie może być wątpliwości w tych okolicznościach iż prawidłowo postąpił Sąd I instancji, zaś apelacja nie dostarczyła żadnych argumentów mogących podważyć ustalenia tego Sądu. Zarzut dotyczący niezasadnego oparcia ustaleń o zeznania Z. M. (1) okazał się niesłuszny.

8. W tym miejsce celowe jest odniesienie się do zarzut oznaczonego jako 5. w apelacji obrońcy oskarżonego R. K. (1) pozostaje on bowiem i podmiotowo i przedmiotowo powiązany u uwagami, które przekazano w punkcie poprzednim.

I ten obrońca podważa ustalenia poczynione przez Sąd, a oparte na zeznaniach Z. M. (1).

Według skarżącego, zeznania tego świadka nie rekonstruują zdarzeń w sposób wiarygodny, zmienia on swoje zeznania, podawane okoliczności są sprzeczne, jest tenże świadek osobą uzależnioną od środków odurzających, co nie daje pewności do wiarygodności relacjonowanych przezeń zdarzeń z przeszłości.

Jeśli prześledzi się zeznania Z. M. (1) złożone w toku śledztwa i podtrzymane w czasie rozprawy to wbrew twierdzeniom obrońcy R. K. (1) nie sposób dostrzec iżby jego zeznania były niekonsekwentne, zmienne i sprzeczne ze sobą w tej części, która dotyczy R. K. (1). Jest wprost przeciwnie. Świadek jednoznacznie i stanowczo wskazywał na zachowania R. K. (1) i jego związek zarówno z obrotem bronią palną jak i amfetaminą. Wszystkie uwagi wymienione w toku rozważań dotyczących apelacji I. W. (1) współoskarżonego razem z R. K. (1) o tożsame zachowania zachowują swoją aktualność także wobec tego ostatniego oskarżonego i czynią istotnymi argumenty tam podnoszone jako podważające krytyczne uwagi apelującego. Nie można w tym kontekście zapominać także o pewnym istotnym dowodzie dotyczącym konkretnie R. K. (1). Składający zeznania Z. M. (1) opisuje wszak rzeczywiste zdarzenie związane z wystrzeleniem pocisku przez oskarżonego w piwnicy domu, w którym ten mieszkał. Czyni to podczas konfrontacji z oskarżonym i podaje te okoliczności w obecności obrońcy oskarżonego. Wynik eksperymentu procesowego (k. 3473, t. XVIII) i oględzin ujawnił w drzwiach piwnicznych, o których mówił Z. M. (1) pocisk o kalibrze (...) mm, co potwierdził wynik badania specjalistycznego (k. 3567, t. XVIII). Apelujący zdaje sobie sprawę ze znaczenia tego dowodu i w związku z tym formułuje także zarzut oznaczony jako 3. obrazy przepisów postępowania dotyczący oddalenia wniosku dowodowego oskarżonego z 21 listopada 2016 roku o zasięgnięcie opinii biegłego, co do okoliczności związanych z dowodowym pociskiem (k. 9269, t. XLVII), co nastąpiło w toku rozprawy 26 stycznia 2017 roku (k. 9419, t. XLVII).

Już na wstępie rozważań o tym zarzucie należy wskazać, że wbrew twierdzeniom Z. M. (1) oskarżony R. K. (1) zaprzeczał, aby to on był osobą, która wystrzeliła pocisk odnaleziony w drzwiach piwnicy wskazanych przez Z. M. (1). Uczynił to już w toku konfrontacji z tym świadkiem i w obecności swego obrońcy (k. 3469 – 3473, t. XVIII), a było to 29 lutego 2012 roku. 31 października 2013 roku i obrońca i oskarżony zostali zawiadomieni o przesłaniu akt sprawy Sądowi Okręgowemu w Świdnicy. O końcowym zaznajomieniu z aktami sprawy w okresie od 3 – 5 czerwca 2013 roku zawiadomieni zostali i obrońca i oskarżony (k. 7035, t. XXXVI), co więcej za zgodą prokuratora oskarżony miał możliwość wykonania fotokopii akt sprawy (k. 7051, t. XXXVI). Ani obrońca ani oskarżony przed zamknięciem śledztwa nie złożyli żadnych wniosków dowodowych. Jeśli zatem po ponad trzech latach od momentu uzyskania wiedzy o treści opinii, oskarżony i jego obrońca, a nie oskarżony jak formułuje to w zarzucie skarżący, występuje z wnioskiem o uzupełnienie opinii, to nie tylko trafne jest stwierdzenie prokuratora, ale i rozstrzygnięcie Sądu oddalającego wniosek w tym zakresie, że wniosek ten zmierza do niezasadnej przewlekłości postępowania. Odnosząc się jednak do merytorycznej części tego wniosku należy zauważyć, że w kontekście linii obrony oskarżonego ustalenia jakiego wzrostu był strzelec, czy posługiwał się prawą czy lewą ręką prowadzić musiały do uznania, że okoliczności te nie mają znaczenia dla określenia odpowiedzialności oskarżonego. Wszak nie zarzucano mu w akcie oskarżenia oddanie strzału z broni palnej, lecz handlowanie nią. Natomiast odpowiedzi na pytania obrońcy nie wymagają wiadomości specjalnych i oczywiste jest, że w żaden przesądzający sposób biegły nie byłby w stanie ustalić wzrostu strzelca, bo wszak nie trzeba specjalnej wyobraźni żeby zobaczyć sytuację, iż wysoka osoba przykucnąwszy strzela bądź osoba niskiego wzrostu wspina się na palce i oddaje strzał lub oddaje go np. z przedmiotu, na który weszła. Jeśli zaś chodzi o kolejne kwestie wymienione we wniosku (czy ujawniono inne otwory, czy wstrzelony pocisk mógł być wystrzelony z broni o parametrach podanych przez Z. M. (1)) należy skomentować te wnioski następująco. Nie ulega, żadnych wątpliwości, że dokonujący oględzin nie odnaleźli żadnych innych pocisków tkwiących w drzwiach poza tym, który poddano badaniom. Dokument w postaci protokołu oględzin (k. 3477 i następne, t. XVIII) świadczy o tym dobitnie i jednoznacznie, tenże protokół oraz załączone do niego fotografie wskazują, że było w drzwiach 7 otworów, w tym 6 przelotowych, a jeden z tkwiącym w nim kawałkiem metalu, który poddany został badaniom. Zawarte w motywacyjnej części apelacji stwierdzenia i sugestie, że doszło do zniknięcia drzwi, które wskazał Z. M. (1), są niczym niepoparte i w żaden sposób niewytłumaczalne. Jeśli ma się na względzie zarzut apelacyjny i jego uzasadnienie oraz odwoływanie się do zeznań R. D. (1), który miałby posiadać wiedzę o zamianie drzwi, a to podważać ustalenia oględzin i finalnie wynik badań balistycznych to zdziwienie budzi motywacyjna część tego zarzutu, skoro tych okoliczności nie podnosił w swym wniosku obrońca, gdy formułował go 21 listopada 2016 roku. Pojawiająca się obecnie w apelacji hipoteza, iż drzwi zostały zamienione na żadnym etapie postępowania pierwszoinstancyjnego nie była przez obrońcę stawiana.

Jeśli przy tym zważy się, że ani prokurator nie wnioskował w akcie oskarżenia o przeprowadzenie dowodu z zeznań R. D. (1) ani też Sąd nie przeprowadził takiego dowodu podczas rozprawy nie sposób dociec podstaw postawionej hipotezy przez obrońcę oskarżonego. Apelujący w swym wniosku najpierw formułuje hipotezę, że R. D. (2) może posiadać wiedzę na okoliczności związane z przebiegiem eksperymentu procesowego, a potem z tej hipotezy wyprowadza wniosek kategoryczny, że doszło do zamiany drzwi, eksperyment był zmanipulowany, a zatem nie może mieć jego wynik znaczenia dla odpowiedzialności oskarżonego, bo dodatkowo dowodzi kłamliwych wypowiedzi Z. M. (1). Takiej motywacji zarzutu apelacyjnego nie uznaje Sąd Apelacyjny i jako zupełnie chybioną odrzuca ją.

Z tymi kwestiami wiąże się także kolejna teza dowodowa obrońcy według niego niezasadnie oddalona, co stanowi kanwę zarzutu, a mianowicie brak ustalenia czy zabezpieczony pocisk wystrzelony został z broni o cechach wskazanych przez Z. M. (1). W tym zakresie stwierdzenia apelacji nie przystają do zgromadzonego materiału dowodowego. Wszak z zeznań Z. M. (1) wynika w sposób jednoznaczny, że strzał oddawany był z broni o kalibrze (...) mm (k. 3474, t. XVIII). Opinia balistyczna określa zaś jednoznacznie, iż poddany badaniom pocisk był kalibru (...) x 15,5 mm wzór Browning (k. 3567, t. XVIII). Porównanie tych danych z twierdzeniem Z. M. (1) pozwala na stwierdzenie, że podstawowa cecha pocisku dowodowego pokrywa się z tą, na którą wskazywał świadek. Czyni to zarzut apelującego całkowicie chybionym. Zupełnie niezrozumiałe jest oczekiwanie od biegłego z zakresu balistyki i broni udzielenie odpowiedzi na pytanie czy świadek na podstawie zdjęć mógł rozpoznać broń, co do jej tożsamości. Gdy zważy się na wypowiedzi Z. M. (1) złożone w toku przesłuchania 26 kwietnia 2012 roku (k. 3539, t. XVIII) i jego relacje na temat okazanych mu zdjęć broni, to nasuwa się jednoznaczne spostrzeżenie, że zeznania te to nie bezrefleksyjne wypowiedzi, lecz przemyślane i po zastanowieniu przekazane stwierdzenia, w których świadek wyartykułował swoje wątpliwości co do rozpoznawanej broni. Wszak stwierdzał on, że nie jest na 100% pewien, że okazane mu zdjęcia broni przedstawiają tę, która została sprzedana przez niego i M. W. (1). Nie sposób w tej sytuacji uznać, że świadek ten był nastawiony tylko na spełnianie oczekiwań przesłuchujących i potwierdzanie ich tez. Wypowiadał się w sposób przemyślany, co uprawnia do stwierdzenia, że jego wypowiedzi odpowiadały temu czego sam był pewien. W tych okolicznościach podnoszone przez skarżącego zastrzeżenia, że zabezpieczony w wyniku wskazania świadka pocisk pochodzić może z okresu I, a może II wojny światowej, to mnożenie hipotez zmierzających do podważenia twierdzeń świadka, ale także opinii specjalisty oraz co nie mniej istotne kwestionujących uczciwość funkcjonariuszy policji wykonujących swoje czynności służbowe. Nie jest rzeczą Sądu badanie każdej nawet najmniej prawdopodobnej hipotezy wysnuwanej we wnioskach dowodowych, a tylko badanie istotnych okoliczności mających relewantne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Takie hipotezy stawiane w apelacji obrońcy nieznajdujące żadnego wsparcia w materiale dowodowym, poza przeczeniem oskarżonego, nie mogły prowadzić do uznania zasadności jego zarzutu.

Apelujący podważa także oparcie ustaleń o odpowiedzialności R. K. (1) na zeznaniach K. P. (1), D. B. (1) i M. D. (2). W zakresie argumentacji dotyczącej tego ostatniego świadka sprowadza się ona do stwierdzenia, że świadek ten zaprzeczył, „(…)że broń została nabyta od R. K. (1)” (s. 11 apelacji). Zupełnie nie przystaje do materiału dowodowego twierdzenie apelującego. Jeśli uwzględni się zeznania M. D. (2) (k. 1645 – 1647, t. IX), w których ten w sposób niebudzący wątpliwości określa osobę, od której kupiona została broń użyta następnie podczas zabójstwa dwóch osób w Szczytnej to nie pozostaje nic innego jak stwierdzić, że argumenty obrońcy są dokładnie nietrafne. Wszak M. D. (2) niedwuznacznie wskazał właśnie na oskarżonego, jako właściciela lombardu, w którym kupili broń, co więcej także jego wymienił, jako tego, z którym rozmowy o zakupie broni prowadził K. Z. później skazany za zabójstwo z wykorzystaniem broni palnej. Jest przy tym istotne, że M. D. (2) o tych okolicznościach powiedział jeszcze nim zeznania na ten temat złożył Z. M. (1) i wypowiedział się o nich K. P. (1). Nie tylko tenże świadek mówił o oskarżonym, lecz rozpoznał na okazanych mu fotografiach właśnie R. K. (1) jako tego, który tę broń sprzedał. Trudno w tych okolicznościach zrozumieć, na jakich podstawach oparł swoje twierdzenie w tym zakresie apelujący. Jest ono w żaden sposób nieprzystające do wypowiedzi M. D. (2).

Nie ma także żadnych kategorycznych twierdzeń świadka z rozprawy – jak zdaje się sugerować obrońca – o tym, że nietrafnie wymienił i wskazał podczas okazania fotografii oskarżonego jako tego, który sprzedał broń. Po odczytaniu mu jego wypowiedzi ze śledztwa świadek, choć stwierdził, że nie przypomina sobie tego przesłuchania to jednak podał, że skoro na protokołach są jego podpisy to widocznie tak zeznawał. (k. 8720, t. XLIV). Także i te jego wypowiedzi nie przeczą jego twierdzeniom jednoznacznie indywidualizującym oskarżonego, jako sprzedawcę broni oraz czasu tych czynności. Utwierdzają wręcz w przekonaniu o trafności oceny zarzutu stawianego R. K. (1).

To zaś, że nie postawiono R. K. (1) i I. W. (1) zarzutów związanych ze sprzedaż broni zabójcom ze Szczytnej nie jest żadnym argumentem mogącym kwestionować wartość dowodową wypowiedzi przytoczonych wyżej. To w gestii prokuratora leży decyzja czy i komu oraz jakie zarzuty stawia i nie ma to żadnego znaczenia dla oceny wiarygodności wypowiedzi świadka, a w tym konkretnym przypadku M. D. (2).

W tej części, która kwestionuje wsparcie ustaleń Sądu na zeznaniach D. B. (1) obrońca stwierdza, że w swoich zeznaniach lakonicznie potwierdził zeznania Z. M. (1). Z tego zastrzeżenia apelującego, że wypowiedzi te są lakoniczne nie jest istotne jak są one obszerne, lecz zasadnicze znaczenie ma to iż świadek ten potwierdził słowa Z. M. (1) przekazując jego własną relację o tym kto sprzedał broń (R. K. (1) i I. W. (1)) z której zostali zabici handlarze samochodami (k. 2483, 2497, t. XIII).

Okoliczności dotyczące sprzedaży przez R. K. (1) i I. W. (1) broni osobom, które użyły jej do zabójstwa znajdują się także w zeznaniach K. P. (1). I on w 2006 roku składając zeznania na ten temat podaje, że to właśnie obaj oskarżeni byli tymi, którzy tę broń sprzedali (k. 2695, t. XIV). Powtarza swoje relacje o spotkaniu z I. W. (2) i jego wypowiedzi na ten temat (k. 3058, 3081, 3116 t. XVI).

Apelujący zauważa, że sytuacje opisane przez świadka nie mogły mieć miejsca, bowiem ten od 1997 roku do 1999 roku stale pozbawiony był wolności.

I ten argument mający podważyć wartość dowodową zeznań K. P. (1) jest oczywiście bezzasadny. Wszak zabójstwo, o którym mówili świadkowie w tym i K. P. (1) miało miejsce 28 maja 1998 roku (ten fakt przytacza także obrońca) jednak akt oskarżenia został sporządzony 17 stycznia 2000 roku (k. 1371 i następne, t. VII). Sprawa przed Sądem Okręgowym w Świdnicy zakończyła się 29 czerwca 2000 roku (k. 1436 – 1443, t. VIII). W jej toku, 24 maja 2000 roku, został przesłuchany m.in. R. K. (1) (k. 1423, t. VIII). Co więcej w czasie jego przesłuchania M. D. (2) jednoznacznie wskazał na oskarżonego jako tego, który K. Z. sprzedał broń (k. 1425, t. VIII).

W zestawieniu tych faktów twierdzenie obrońcy, że niemożliwe jest, aby K. P. (1) mógł usłyszeć od oskarżonych kwestie, które przekazał w swych zeznaniach jest w sposób rażący chybione. Jeśli bowiem zabójstwo miało miejsce 28 maja 1998 roku, a K. P. (1) opuścił zakład karny w 1999 roku zaś postępowanie śledcze toczyło się do 17 stycznia 2000 roku, natomiast postępowanie sądowe w I instancji do 29 czerwca 2000 roku to jest oczywistym, że miał ten świadek nie tylko czas, ale i możliwości kontaktu z oskarżonymi oraz usłyszenia od nich tych kwestii, które przekazał w toku przesłuchania. Jeśli przy tym uwzględni się fakt, że R. K. (1) został przesłuchany w maju 2000 roku to opis lęku u niego i I. W. (1) ale i Z. M. (1) jest nie tylko prawdopodobny lecz należy uznać że ze wszech miar prawdziwy.

Argument apelującego należy kategorycznie odrzucić, jako uderzająco nietrafny.

W pkt. 4. apelacji skarżący podnosi zarzut tożsamy z tym, który ocenom wartości dowodowej zeznań Z. M. (1), postawiony został w zarzucie w pkt. 2. b) apelacji oskarżonych A. i M. O.. Obrońcy tych oskarżonych kwestionują (...), bowiem ten był skazany za pomówienie. W związku z tym, że o tym zarzucie Sąd Apelacyjny rozważa w dalszej części swego uzasadnienia (pkt. IV.3.) w tej jego części, która związana jest z zarzutem obrońcy A. i M. O., do tam przeprowadzonych wywodów odsyła się, bowiem mają one identyczną wartość w ocenie nietrafności zarzutu obrońcy R. K. (1). Z tych samych powodów jak podane niżej nie zasługuje na uwzględnienie zarzut postawiony w apelacji obrońcy R. K. (1). Zbędne jest przytaczanie w tych okolicznościach tożsamych argumentów skoro i w jednym i drugim przypadku są one zbieżne.

Konieczne jest natomiast odniesienie się do innego argumentu zawartego w pkt. 4. apelacji tego obrońcy. Ten bowiem podważając wiarygodność Z. M. (1) wskazuje, że świadek powoływał się na wydarzenia z nieistniejącą osobą, K. G.. I po raz kolejny wypada zauważyć, że apelujący na poparcie swej tezy nie podaje, żadnego konkretnego faktu, wypowiedzi świadka. Tymczasem przecież z zeznań Z. M. (1) wynika jednoznacznie, że mówił on o koledze W. o imieniu K. i pseudonimie (...), a nie o nazwisku G. (k. 3281a, t. XVII) zaś z ustaleń policji wynika, że osoba o pseudonimie (...) to K. W. (k. 3289, t. XVII). O takiej też osobie mówi również K. P. (1) (k. 2693, t. XIV) i identyfikuje osobę G. jako K. W. (k. 3115, t. XVI). Twierdzenia zatem obrońcy, że osoba K. G. nie istnieje są o tyle prawdziwe, że nikt w tym procesie o takiej osobie nie mówił bowiem używano w toku składania zeznań pseudonimu (...), a dotyczył on K. W.. Trudno wobec tego uznać argumentację obrońcy za przekonującą, a wręcz należy stwierdzić, że jest oczywiście chybiona.

Zarzuty 5 i 6 apelacji są ze sobą powiązane w zakresie, w jakim kwestionują przypisanie oskarżonemu naruszenie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Apelujący podkreśla przede wszystkim, że uzasadnienie nie zawiera żadnych wskazań mających dowodzić sprawstwa oskarżonego. Nie sposób nie zgodzić się z tym zarzutem. Jednak o znaczeniu tych braków dla treści rozstrzygnięcia rozważano już wyżej i do tej części wywodów Sąd Apelacyjny odwołuje się obecnie.

Natomiast w tej części, w której apelujący podważa przesądzające o odpowiedzialności oskarżonego ustalenie i oparcie tegoż na zeznaniach Z. M. (1), konieczne jest stwierdzenie, że nie podważyły tych ustaleń argumenty apelacji. Sprowadzają się one do tego, że – podobnie jak większość apelujących – kwestionuje on wiarygodność Z. M. (1). Po pierwsze, dlatego, że jest to tylko jeden dowód, po wtóre, że jest to osoba, która jest uzależniona od środków psychotropowych. Nie jest czymś szczególnym w praktyce sądowej oparcie rozstrzygnięcia o zeznania jednego świadka. Zarzut oparcia rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji na wypowiedziach tylko jednego świadka nie może być potraktowany, jako zasadny. Wszak przecież, nie liczba świadków decyduje o wiarygodności i możliwości czynienia ustaleń, ale swobodna, oparta o reguły poprawnego rozumowania, zasady wiedzy i doświadczenie życiowe, ocena całokształtu materiału dowodowego, w tym zeznań nawet jednego świadka. Sam fakt oparcia orzeczenia skazującego na zeznaniach tylko jednego świadka, nawet w sytuacji nieprzyznania się oskarżonego do winy, samo przez się nie może stanowić podstawy do zarzutu dokonania błędnych czy dowolnych ustaleń faktycznych w sprawie. Nie istnieje żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że zeznania jedynego świadka są niewystarczającą podstawą skazania, podobnie zresztą jak niedopuszczalne jest wartościowanie zeznań li tylko w zależności od zajmowanej pozycji społecznej świadka, czy też od pełnionej przez niego funkcji publicznej. Rzecz jednak w tym, że tego rodzaju "jedyny" dowód nie może stać w sprzeczności z innymi dowodami, które nie mają wprawdzie decydującego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej, stanowią jednak podstawę do dokonania lub weryfikacji ustaleń faktycznych odnoszących się do określonych fragmentów zdarzenia. (por. wyrok SN z dnia 11 stycznia 1996 roku w sprawie II KRN 178/95, M.Prawn. 1996/10/376).

Jeśli zatem nie może być wątpliwości co do tego, że zeznania Z. M. (1) potwierdzone zostały przez D. B. (1), K. P. (1) i M. D. (2), oględzinami przestrzelił w drzwiach piwnicznych domu w którym R. K. (1) mieszkał w zakresie handlu bronią przez tego oskarżonego to Sąd I instancji miał podstawy do uznania za wiarygodne tę część wypowiedzi Z. M. (1), która dotyczyła sprzedaży oskarżonemu amfetaminy. Najpierw mówi o tym tenże jako podejrzany (k. 3280, t. XVII), a następnie powtarza (k. 3409, t. XVIII) i potwierdza je w toku konfrontacji z oskarżonym (k. 3517, 3518, t. XVIII). Także przed Sądem nie wycofuje się z tych twierdzeń, a zatem mający bezpośredni kontakt ze świadkiem Sąd I instancji, dokonujący ocen jego wiarygodności także poprzez odczytywanie jego zachowań w toku składania bezpośrednich zeznań miał prawo do wyprowadzenia wniosku o prawdziwości jego zeznań. To, że nie są one akceptowane przez oskarżonego i jego obrońcę nie oznacza, że istnieją wątpliwości co do prawdziwości jego relacji.

Nie przekonały także wywody podważające wiarygodność zeznań tego świadka, a zwracające uwagę na jego uzależnienie od środków odurzających. Świadek nie ukrywał, że zażywał te środki i to w dużej ilości. Istotne jest jednak to, iż w chwili, gdy składał zeznania nie było żadnych przesłanek mogących świadczyć o wpływie tych środków na treść jego wypowiedzi. Relacje świadka nie są bezrefleksyjne, ale cechuje je rozwaga w ich składaniu. Przykładem takiego rozważnego zachowania może być choćby sytuacja, której opis znajduje się na k. 3452, t. XVIII. Oskarżony, gdy nie był pewien, że broń którą mu okazano jest mu znana oświadczył, że nie rozpoznaje tej broni. Był skupiony w czasie składania zeznań i reagował w sytuacji, gdy zauważył nieścisłość w odczytanych mu zeznaniach dotyczących konkretnej osoby, której nazwisko nieprawidłowo odczytano (zob. k. 8627, t. XLIV).

Jeśli w ten sposób świadek składał zeznania i to zarówno w toku śledztwa jak i podczas rozprawy to Sąd I instancji miał podstawy do dania mu wiary i uznania ich za podstawę czynionych ustaleń i to w zakresie ilości środków narkotycznych, które kupował oskarżony oraz ilości broni, którą nabywał, ale i wskazanego czasu działania oskarżonego. Sąd ma oczywiście obowiązek określenia czasu popełnienia przestępstwa, lecz tylko w takim zakresie, w jakim jest to najbardziej możliwe. Jeśli nie może ustaleń poczynić w sposób precyzyjny nie jest czymś szczególnym określenie ram czasowych przestępstwa poprzez wskazanie lat, gdy było ono popełniane. W pojęciu dokładnego określenia czynu przypisanego - o czym mowa w art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. - mieści się m.in. precyzyjne, tak jak to możliwe w realiach danej sprawy, określenie czasu popełnienia przestępstwa. ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2017 roku, V KK 39/17, LEX nr 2278335). Zeznania Z. M. (1) do takiego zachowania uprawniały.

Odmienna, w tej sytuacji, ocena wiarygodności zeznań kluczowego świadka przez oskarżonego i jego obrońcę nie może być uznana za podważająca ustalenia Sądu, bo stanowi ona niewystarczająco przekonującą polemikę z wymową materiału dowodowego i uprawnieniem Sądu wynikającym z art. 7 k.p.k. w powiązaniu z art. 410 k.p.k.

Zarzuty apelującego okazały się nietrafne.

Należy w tym miejscu, kontynuując rozważania o zasadności apelacji obrońcy R. K. (1), odnieść się do zarzutów oznaczonych jako 1. i 2. W istocie sprowadzają się one do kwestionowania rozstrzygnięcia Sądu I instancji, co do wniosków dowodowych złożonych w toku rozprawy, których Sąd I instancji nie uwzględnił.

W swym wniosku z 12 maja 2014 roku obrońca domagał się dołączenia do postępowania prowadzonego przed Sądem akt 15 spraw prowadzonych przez różne sądy, prokuraturę oraz policję. Jest rzeczą wymowną w tej sprawie, że dokumenty związane z tymi sprawami są materiałem dowodowym, którego przeprowadzenie wnioskował oskarżyciel publiczny. Wyciągi z tych akt znajdują się w aktach obecnie ocenianego postępowania. Tym samym twierdzenie, że uniemożliwiono oskarżonemu dostęp do akt tych postępowań nie przystaje do realnych możliwości związanych z wnioskowanymi dowodami przez oskarżyciela publicznego. Oskarżony i jego obrońca mieli możliwość zapoznania się z tymi wyciągami z akt spraw, o których pisze we wniosku obrońca oraz co podnosi, jako zarzut w apelacji. Nie można nie zauważyć, że mimo iż obrońca domagał się wgląd do całości tych 15 spraw w żadnym miejscu swych wystąpień podczas rozprawy ani tym bardziej w apelacji nie wskazał w jaki sposób brak dostępu do całości tych akt spowodował niesłuszne rozstrzygnięcie w sprawie R. K. (1). Stwierdzenie, że nieuwzględnienie wniosku o sprowadzenie całości tych akt wpłynęło na wynik postępowania, poza takim sformułowaniem, nie zawiera żadnego odwołania się do choćby jednej sprawy wymienionej w spisie tych, których dołączenia domagał się obrońca i wykazanie, że w materiale, który zgromadził oskarżyciel są jakieś konkretne braki i to o takim znaczeniu dla obrony oskarżonego że bez nich wydanie rozstrzygnięcia nie jest możliwe.

Obrońca poza sformułowaniem wniosku, nie przeprowadził żadnej analizy tych dokumentów i nie wykazał jakiejkolwiek luki w ich treści i jej znaczenia dla obrony oskarżonego.

W tej sytuacji żądanie dołączenia do sprawy R. K. (1) 15 innych spraw nie może być inaczej ocenione jak obstrukcja prowadzonego postępowania, a nie chęć uzupełnienia materiału dowodowego zmierzającego do wyjaśnienia relewantnych okoliczności połączonych ze stawianymi oskarżonemu zarzutami. Gwoli przykładu, na poparcie powyższego stwierdzenia, należy choćby wskazać na sprawę II K 431/01 Sądu Rejonowego w L.. W żaden sposób nie jest ona powiązana z R. K. (1), dotyczy ona W. K.. Jedynym elementem wspólnym jest pistolet gazowy marki R. przerobiony na broń ostrą. Ani w tym postępowaniu ani w wypowiedziach zawartych w dołączonych dokumentach nie ma słowa o związku tej broni z R. K. (1). Podobna sytuacja występuje w kolejnej sprawie, tym razem III K 56/02 Sądu Okręgowego w Ś.. Odnosi się ona do napadu na właściciela kantoru oraz użytej wówczas broni, w tym pistoletu gazowego R. przerobionego na broń ostrą. Nie ma w nich wzmianki o R. K. (1) i jego powiązaniu z zabezpieczoną bronią.

Identyczna sytuacja występuje w kolejnej sprawie, a to II K 190/05 Sądu Rejonowego w Ś..

Tylko te trzy przykłady wystarczają do stwierdzenia, że w żadnej z tych spraw, których dołączenia domagał się obrońca nie ma odniesienia do R. K. (1) i stawianych mu w obecnym procesie zarzutów. Nawet jednak gdyby tak było (wymieniono by nazwisko oskarżonego) ten związek musiałby być na tyle istotny iżby konieczne stało się porównanie dowodów tam zgromadzonych z tymi, które stały się podstawą przedstawionych zarzutów w obecnym postępowaniu. Tych związków nie wykazał w żaden sposób obrońca, co czyni jego zarzut apelacyjny w tej części za oczywiście niezasadny.

W kolejnym piśmie, z 21 listopada 2016 roku (k. 9268, t. XLVII) obrońca wymienił 7 wniosków dowodowych. W zakresie odnoszącym się do 4, 6 i 9 Sąd Apelacyjny już się wypowiedział wskazując niezasadność zarzutu apelacyjnego powiązanego z tymi wnioskami dowodowymi.

Co do punktu 7 dołączenia akt sprawy, w której zawarte są ustalenia o skazaniu Z. M. (1) za czyn z art. 212 § 1 k.k. to wszak okoliczność ta jest bezsporna. Przecież Z. M. (1) przesłuchiwany w toku rozprawy 27 stycznia 2016 roku (k. 8680, 8681, t. XLIV) zeznał na tę okoliczność i sam podał, że został skazany za pomówienie prokurator S.. Domaganie się w tej sytuacji dołączenia akt sprawy, a co więcej czynienie z tego powodu, iż ich nie dołączono zarzutu apelacyjnego jest oczywiście niezasadne, skoro okoliczności, które chciał wykazać apelujący zostały wyjaśnione zgodnie z jego twierdzeniem, że świadek został skazany za pomówienie prokuratorów. To jednak nie oznacza, że z tego powodu należało zdyskredytować jego wypowiedzi dotyczące zdarzeń z udziałem R. K. (1). Wniosek jakiego wyprowadzenie oczekuje skarżący nie byłby uprawniony nawet jeśli akta tej sprawy byłby dołączone.

Pozostałe wnioski obrońcy z pisma tu wymienionego zmierzały w istocie do jednego. Obrońca domagający się przesłuchania w charakterze świadków czy to A. R. czy P. K. (1) zmierzał do uzyskania od tych osób, których przestępczą działalność opisywał Z. M. (1) wypowiedzi, że ten kłamie, bowiem oni żadnych czynów karalnych, o których mówił świadek nie popełnili. Nawet uzyskanie takich twierdzeń nie zwalniało Sądu od konieczności oceny wiarygodności zeznań Z. M. (1) i przyjęcia w oparciu o wypowiedzi tych osób, że zeznania Z. M. (1) są nieprawdziwe. Obowiązkiem Sądu było rozważenie w kontekście całokształtu materiału dowodowego czy daje wiarę zeznaniom tego świadka, czy też im tej wiary odmawia. To nie ilość świadków, lecz wewnętrzne przekonanie Sądu decyduje o wartości dowodowej konkretnych wypowiedzi, co czyni zarzut apelującego nieuwzględnienia jego wniosków dowodowych, które mogły podważyć prawdziwość wypowiedzi Z. M. (1) zupełnie chybionym. Obowiązkiem Sądu I instancji było ustalenie czy w sprawie R. K. (1) są dowody potwierdzające jego sprawstwo, a nie czy w sprawie A. R. bądź P. K. (1) Z. M. (1) mówił prawdę czy nie. Podobnie należy odnieść się do pkt. 3 wniosku dowodnego. Sąd nie badał sprawstwa wymienionych w tym pkt. osób i wartości dowodowej wypowiedzi Z. M. (1) dla ustalenia ich odpowiedzialności oraz czasu popełnienia opisywanych przezeń zachowań. Zupełnie nieprzekonujący jest także stawiany zarzut powiązany z pkt. 10 wniosku dowodowego z 21 listopada 2016 roku o tym, że oskarżony został pozbawiony prawa do obrony, bowiem nie uwzględniono wniosku o sprawdzenie okresów pobytu Z. M. (1) w aresztach innych państw, bowiem według twierdzenia obrońcy, ten w okresie popełnienia czynów zarzucanych R. K. (1) przebywał w izolacji więziennej. Jeśli uwzględni się fakt, że Z. M. (1) nie tylko podał, że był izolowany w Niemczech i kiedy to było oraz że było to pod innym niż jego własne nazwisko, a nadto podał również że przebywał 3 miesiące w areszcie na Węgrzech, lecz było to w czasach komunistycznych to zupełnie niezrozumiałe jest domaganie się sprawdzeń, o których we wniosku pisze obrońca. Nie może być wątpliwości co do tego, że takie działania obrońcy oskarżonego nie mogły być ocenione inaczej jak zmierzające do przewlekłości postępowania. Gdy przy tym zważy się, że słowa świadka o jego pobytach w zakładach karnych w Polsce (k. 8679, t. XLIV) zostały potwierdzone zapisami zawartymi w aktach sprawy już od 27.10.2011 roku (k. 3399, t. XVII), co winno być znane obrońcy, to przekonanie o działaniu na zwłokę w tej sprawie jawi się jako uzasadnione.

Nie sposób uznać, że naruszono prawo do obrony oskarżonego, bowiem nie dopuszczono dowodu z oględzin mieszkania przy ulicy (...) w Ś.. Świadek wszak podał wyraźnie, że był w nim raz bądź dwa i nie pamięta wyglądu tego mieszkania. Jeśli zważyć, że świadek opisuje zdarzenia z lat 1996 – 2002, to nie jest czymś szczególnym, że prawie 10 lat później nie pamięta on wyglądu mieszkania, w którym był.

Nieuwzględnienie wniosku obrońcy o przeprowadzenie postulowanych dowodów w żadne sposób nie zaburzyło treści rozstrzygnięcia w sprawie R. K. (1).

Także omówione wyżej, a pominięte przez Sąd I instancji dowody wnioskowane przez obrońcę, nie uzasadniają konieczności uwzględnienia zarzutów 1. i 2. i w konsekwencji postulatu apelującego. Sąd nie popełnił błędów proceduralnych, jak widzi to obrońca, lecz działał w zakresie sowich kompetencji, które uprawniały go do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia o treści zwartej w tym wyroku.

Apelacja obrońcy R. K. (1) w omawianym tu zakresie okazała się nieskuteczna.

9. Apelujący w imieniu P. Ł. podnosi, iż brak jest podstaw do przypisania temu oskarżonemu zarzuconych mu czynów, bo nie mogą być nimi wyjaśnienia współoskarżonych i wymienia P. S., M. W. (1) oraz Z. M. (1) (zarzut 3 apelacji).

Na wstępie konieczne jest zwrócenie uwagi, że w sprawie tej Z. M. (1) miał status świadka, a nie oskarżonego. Kolejna uwaga, która jest niezbędna to, ustalenia Sądu nie zostały oparte na wyjaśnieniach M. W. (1), jak wynikać by mogło z zarzutu apelującego, bowiem ten nie przyznał się do popełnienia zarzuconych mu czynów i odmówił składania wyjaśnień zarówno w toku śledztwa jak i podczas rozprawy. Złożone przez niego, pod koniec procesu, oświadczenie w żaden sposób nie odnosi się do zarzutów stawianych i przypisanych P. Ł..

W swym środku odwoławczym apelujący w pkt. 2 zarzutów podnosi naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez nadanie waloru wiarygodności wypowiedziom P. S., choć jego zeznania z rozprawy wskazują jedynie na odbycie spotkania P. Ł. z M. W. (1) i Z. M. (1). Nie znał on jednak szczegółów tego spotkania.

Motywacyjna część apelacji podważa w tych okolicznościach ustalenia Sądu poczynione z wykorzystaniem dowodów ze śledztwa, bowiem stwierdzenie Sądu I instancji, że emocje towarzyszące P. S. w czasie rozprawy, i które wywołały konieczność udzielenia mu pomocy medycznej, dowodzą prawdziwości tych relacji, mogły być – zdaniem apelującego – spowodowane wycofaniem się z pomówień złożonych w toku postępowania przygotowawczego.

Jest charakterystyczne w tej motywacji, że obrońca nie ma pewności co do powodu emocji jakie towarzyszyły P. S. w czasie rozprawy i składania przez niego wyjaśnień o własnym przestępczym zachowaniu, ale i m.in. o zachowaniach P. Ł.. Apelujący jedynie stawia hipotezę, że tak mogło być. Ergo uprawnione jest stanowisko Sądu, że było jednak tak jak tenże Sąd przyjął. Po wtóre, nie można nie zauważyć, że w istocie apelujący nie kwestionuje poczynionych przez Sąd ustaleń, skoro podważa je odwołując się do wypowiedzi P. S. z rozprawy. Co więcej, to co apelacja zawiera, pozwala na stwierdzenie, że wypowiedzi tego oskarżonego złożone w śledztwie stanowią istotny dowód o sprawstwie P. Ł.. Z tego też powodu skarżący odwołuje się do tego, co tenże oskarżony powiedział w czasie rozprawy bagatelizując bądź starając się to uczynić w zakresie związanym z relacjami tego oskarżonego ze śledztwa. Jeśli jednak powiąże się wyjaśnienia P. S. ze śledztwa (k. 6558, 6565, t. XXXIII) z tym relacjami, które były udziałem Z. M. (1) (k. 3306, 3308, t. XVII) to nie można mieć żadnych wątpliwości, co do trafności przypisania oskarżonemu popełnienie zarzuconych mu przestępstw. Dowody te wzajemnie ze sobą korespondują i uzupełniają się i mogły stanowić, a finalnie stanowiły podstawy czynionych ustaleń przez Sąd I instancji. Argumenty związane z działaniem Z. M. (1), ale i P. Ł., jeśli dobrze odczytano intencje skarżącego odnoszące się do motywacji składania wypowiedzi w tej sprawie z chęci skorzystania z instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary będą przedmiotem analizy w dalszej części uzasadnienia. Obecnie jedynie należy stwierdzić, że przepis art. 60 § 3 k.k. nie stawia wymogów nienagannej postawy wobec sprawcy, który zdecydował się na skorzystanie z możliwości stworzonej tą normą prawa karnego. Istotne jest natomiast przekazanie przez niego istotnych (prawdziwych) okoliczności popełnionego przestępstwa (przestępstw) osób współdziałających w jego popełnieniu oraz utrzymanie konsekwentne tego przekazu przez cały tok postępowania. I tak też postąpił Z. M. (1) i miał Sąd I instancji podstawy do oparcia ustaleń na tych relacjach oceniając je, jako prawdziwe. Jeśli, jak już podkreślono, wsparcie tym twierdzeniom dają zeznania P. S. to nie mogły podważyć tych ustaleń polemiczne jedynie wywody apelującego.

Nie popełnił błędu proceduralnego w ocenie wartości dowodowej tych wypowiedzi Sąd I instancji, bowiem jego oceny mieszczą się w granicach swobodnej oceny sędziowskiej i jako zgodne, przede wszystkim z doświadczeniem życiowym i poprawne pod względem logicznego rozumowania prawidłowo uczynione zostały podstawą ustaleń o sprawstwie i odpowiedzialności P. Ł. (zarzut 2).

Nie popełnił tym samym tenże Sąd błędu w ustaleniach faktycznych jak zarzuca apelujący w pkt. 3 swej skargi.

10. Rozważając o apelacji obrońcy J. B. (1), konieczne jest zwrócenie uwagi, że skarżący tę część rozstrzygnięcia obrońca za podstawę twierdzenia o błędnym ustaleniu sprawstwa i winy oskarżonego odwołuje się do dowodów, które zostały przeprowadzone na rozprawie. Znów należy więc przypomnieć, że o ustaleniach o odpowiedzialności oskarżonego nie decydują jedynie cząstkowe dowody w sprawie tej przeprowadzone na rozprawie lecz podstawę ustaleń stanowi całokształt materiału dowodowego. Są nim wypowiedzi oskarżonych i świadków oraz przeprowadzone wysłuchania biegłych w toku rozprawy. Są jednak także te dowody, które zostały zgromadzone i przeprowadzone w toku śledztwa. To nie etap postępowania, lecz wymowa tych dowodów (ze śledztwa i rozprawy) ma znaczenie w toku czynienia ustaleń faktycznych w odniesieniu do konkretnego oskarżonego.

Jeśli uwzględni się wypowiedzi Z. M. (1) złożone w czasie śledztwa oraz jego konsekwentne relacje w czasie konfrontacji z J. B. (1) o zachowaniach oskarżonego na temat działalności przestępczej tego oskarżonego zarówno w zakresie handlu bronią oraz amfetaminą to jest to materiał dowodowy na tyle wymowny, że dający podstawy do uznania sprawstwa J. B. (1).

Świadek wszak wskazał, że osobie o przezwisku Sznurek i jego koledze sprzedał co najmniej 20 sztuk broni przerobionej z gazowej na ostrą. Wymienił miejsca gdzie to się odbyło (w piwnicy jego domu oraz w restauracji (...)). Podał także gdzie broń ta była przekazywana dalej, choć zastrzegł, że nie zna osoby z L., której oskarżony broń przekazywał (k. 3310, t. XVII). Tę wypowiedź nie tylko wysłuchał w czasie konfrontacji z oskarżonym i ją potwierdził, a co więcej dodatkowo sam po raz kolejny w obecności J. B. (1) powtórzył swoją wypowiedź o tym, że ten kupował od niego broń. W swych wypowiedziach był konsekwentny mimo zaprzeczeń ze strony oskarżonego (k. 3462 – 3464, t. XVIII).

Nie sposób nie zauważyć, że podczas rozprawy, do której w apelacji odwołuje się obrońca, Z. M. (1) w trakcie swobodnej wypowiedzi właśnie o oskarżonym mówi także jako o osobie, której sprzedawał broń. Według jego relacji „Dużo było odbiorców na tą broń, był (...) nazwiska nie pamiętam (...) o jest B. (…)” (k. 8626, t. XLIV). Następnie po odczytaniu mu jego wypowiedzi ze śledztwa świadek podtrzymał te relacje, uczynił to również, gdy odczytano mu wypowiedzi z konfrontacji z oskarżonym (k. 8627, 8628 t. XLIV).

Nie jest więc tak, jak stara się przekonać obrońca oskarżonego, że brak było jakichkolwiek podstaw do wydania wyroku skazującego J. B. (1).

Wypada także w tym kontekście zauważyć, że wypowiedzi Z. M. (1) wzmocnione są zeznaniami K. P. (1). Wszak ten świadek na temat posiadania broni przez P. ps. (...) oraz (...) czyli J. B. (1), zeznał 10 kwietnia 2008 roku (k. 3079, t. XVI). Co więcej nie tylko powiedział on o tym, że dysponowali oni bronią w 2000 roku, ale wymienił także ich dostawców, czyli M. W. (1) i Z. M. (1).

Swoje zeznania potwierdził w czasie rozprawy (k. 9168, t. XLVII). Nie jest zatem tak, że przed Sądem świadek ten nie wypowiedział się o oskarżonym jako sprawcy posiadania broni. Potwierdzenie zeznań ze śledztwa jest dowodem upoważniającym do stwierdzenia, że K. P. (1) wskazał na oskarżonego jako sprawcę zarzuconego mu czynu. To zaś, że w relacji bezpośredniej nie wymienił nazwiska J. B. (1) nie zmienia faktu, że w odczytanych mu zeznaniach zindywidualizował oskarżonego jako tego, który broń posiadał. Rzucającym się w oczy jest w tej sytuacji uzupełnianie się wypowiedzi Z. M. (1) i K. P. (1), co upoważniało Sąd do przypisania J. B. (1) zarzuconego mu czynu.

Prawdą, choć nie pełną, jest natomiast, że nie mogły stanowić dowodu posiadania broni (handlu nią, jak to sformułowano w zarzucie) zeznania D. B. (1). Sąd nie powtórzył na rozprawie dowodu z zeznań D. B. (1) ze śledztwa zawartych na k. 2488 – 2493, t. XIII i nie odczytał wypowiedzi świadka koronnego złożone podczas tego przesłuchania. Skoro nie wprowadził ich do procesu mimo takiego żądania oskarżyciela to nie było możliwe uznanie tych wypowiedzi za legalny dowód procesowy.

Sąd Apelacyjny jednak w toku postępowania odwoławczego uzupełnił materiał dowodowy i odczytał fragment wypowiedzi D. B. (1) odnoszący się do J. B. (1). To pozwala na uznanie tej części zeznań świadka koronnego, jako dowodu wzmacniającego przekonanie o sprawstwie oskarżonego. Mając na uwadze wszystkie te wypowiedzi na temat tego oskarżonego i jego roli w dysponowaniu bez zezwolenia bronią Sąd Apelacyjny nie miał wątpliwości, że ustalenia w toku postępowania pierwszoinstancyjnego są prawidłowe.

Nie jest jednak tak, że świadek koronny nie wspominał o działalności przestępczej J. B. (1) w ścisłym jego związku z R. P. ( (...)). A akurat w tym zakresie Sąd takie dowody poprzez odczytanie zeznań D. B. (1) do procesu wprowadził. Świadek mówił wszak o narkotykach i kupowaniu przez J. B. (1) miesięcznie 500 g (k. 2416, t. XIII) i kradzieży komputerów oraz ich sprzedaży (k. 2419, t. XIII). Powiązanie tych informacji z wypowiedziami Z. M. (1) określa oskarżonego, jako sprawcę innych niż zarzucone mu przestępstw. Dawało to Sądowi I instancji podstawy do uznania oskarżonego, w oparciu choćby o zeznania Z. M. (1) i K. P. (1), za winnego zarzuconego mu czynu. Ich uzupełnienie o fragment odczytanych zeznań D. B. (1) jedynie utwierdza w przekonaniu o prawidłowości takiego postąpienia przez Sąd meriti.

Apelacja okazała się nieskuteczna w omawianym tu zakresie, w jej kolejnej części apelujący kwestionuje orzeczenie o karze o tym jednak Sąd wypowie się dalszej części uzasadnienia.

11. Rozważając o apelacji obrońcy oskarżonego M. L. (1) w pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny odniesie się do zarzutu 2/a/ apelacji – obrazy prawa procesowego – nie przesłuchania ponownego Z. M. (1), wobec odmowy sprostowania protokołu. Na początku należy przytoczyć fakty w tej sprawie. Z. M. (1) był przesłuchiwany 17 lutego 2016 roku (k. 8702 – 8709, t. XLIV). Jak zapisano w protokole rozprawy, odpowiadał wówczas m.in. na pytanie M. L. (1) i jego zaprotokołowana odpowiedź zawarta jest w 4 zdaniach.

Nie widziałem u oskarżonego pistolety marki (...). W. powiedział że z M. kupiliśmy sobie po (...). Nic nie wiem o tym ,by W. miał informować oskarżonego, że będzie przewoził jakieś pistolety. Ja przypominam sobie tylko to, że M. za pośrednictwem L. miał mieć tańsze tłumiki niż u M..

Udzielił także odpowiedzi na pytanie obrońcy.

Następnie, tego samego dnia obrońca wniósł o wydanie kserokopii protokołu rozprawy, i ten doręczono obrońcy 19 lutego 2016 roku (k. 8712, t. XLIV). Na kolejny termin rozprawy 24 lutego 2016 roku nie stawił się obrońca oskarżonego, ale obecny był M. L. (1) (k.8718 – 8723, t. XLIV). Przed datą tej rozprawy ani w jej trakcie ani obrońca ani oskarżony nie kwestionowali treści protokołu.

Z wnioskiem o sprostowanie protokołu wystąpił obrońca oskarżonego 29 lutego 2016 roku i wskazał, że nie odnotowano zapisu wypowiedzi Z. M. (1), który na pytanie M. L. (1) miał powiedzieć Nic nie wiem aby oskarżony należał do grupy przestępczej handlującej bronią.

Wniosek nie został uwzględniony oraz oddalony został wniosek o ponowne przesłuchanie Z. M. (1) na okoliczność jego wiedzy na temat przynależności oskarżonego do grupy przestępczej handlującej bronią (k. 8861, t. XLV).

Zważywszy, że oskarżony przeczył przynależności do grupy przestępczej ocena materiału dowodowego przez pryzmat tych okoliczności, które istotne są dla przypisania lub nie popełnienia tego przestępstwa winna być prowadzona przez Sąd I instancji i czyni ją on w oparciu nie o jeden tylko dowód, lecz o całokształt materiału dowodowego w sprawie zgromadzonego. To Sąd ma obowiązek przeprowadzić analizę dowodów i ich ocenę nie zaś oskarżony czy jego obrońca. Jeśli zważyć, że Z. M. (1) na temat M. L. (1) nie wspominał w swoich zeznaniach złożonych w toku śledztwa, a jego wypowiedź na temat oskarżonego sprowadza się do łącznie 5 zdań z rozprawy to jasnym jest, że to nie zeznania Z. M. (1) przesądziły o uznaniu oskarżonego sprawcą przypisanych mu czynów i jego ponowne przesłuchanie niczego w sprawie odpowiedzialności oskarżonego nie mogło zmienić, nawet jeśli udzieliłby on odpowiedzi, której wpisania do protokołu domagał się obrońca oskarżonego.

Analizując natomiast dalsze zarzuty apelującego Sąd Apelacyjny doszedł do wniosku, że są one nietrafne.

W żadnym razie nie doszło do naruszenia reguły swobodnej oceny dowodów przez Sąd I instancji. Ani status społeczny oskarżonego ani jego dotychczasowa postawa życiowa, jak wywodzi apelujący, nie uzasadniają konieczności uznania niezasadności ustalenia odpowiedzialności oskarżonego. Jeśli zważy się na wypowiedzi zasadniczego w tej sprawie świadka, a to K. K. (1), i powiąże je z zeznaniami – co prawda ubogimi – na ten temat K. P. (1) oraz uzupełni je wypowiedziami Z. M. (1) z rozprawy odpowiadającego na pytania oskarżonego i jego obrońcy, to łącznie oceniane te dowody uprawniały Sąd I instancji do postąpienia w sposób, który swój finał znalazł w przypisanych oskarżonemu czynach.

Skarżący cytuje fragmenty wypowiedzi K. K. (1), jednak pomija w nich relewantne dla czynionych ustaleń ich części.

Wszak przecież świadek ten podczas przesłuchania nie tylko podał okoliczności, które przywołał w swej skardze apelujący, lecz zawarł jeszcze dodatkowe, istotne fakty wskazujące na role i znaczenie oskarżonego w handlu bronią oraz takie, które pozwoliły na ocenę jego znaczenia nie tylko w samym procederze, ale także wśród osób zajmujących się przemytem broni i jej przerabianiem oraz dalszą sprzedażą. Zasadnicze znaczenie dla oceny roli oskarżonego mają zeznania K. K. (1) złożone 13 października 2005 roku (k. 3131 – 3137, t. XVI). To w nich świadek opisuje szczegółowo nie tylko, co sam czynił, ale także i to, co było udziałem M. L. (1). Podaje okoliczności świadczące o wielokrotnym działaniu oskarżonego polegającym na wyjazdach do Niemiec po zakup broni co spowodowało, że „(…)przez tą drogę wytłukł sobie całe zawieszenie (…)”, a co według świadka oznaczało, że trasę tę pokonywał wielokrotnie. Należy również uwzględnić pozostałe wypowiedzi świadka, w których opisuje on, że oskarżony bezbłędnie trafił w miejsce zakupu borni, pokazał mu boczną uliczkę, w której miał znajdować się sklep, wytłumaczył jak do niego dojść, nakazał powiedzieć mu że jest z Polski, a kobieta której to przekazał od razu wiedziała o co chodzi i bez pytania przekazała mu dwie sztuki broni gazowej R., on zaś zgodnie z poleceniem pozostawił oryginalne pudełka w sklepie i zabrał samą broń za którą zapłacił. Następnie po przekroczeniu granicy broń przekazał oskarżonemu. Co nie mniej istotne pieniądze na zakup broni przekazał mu oskarżony (k. 3129, t. XVI). K. K. (1) wskazał także, że o przerabianiu broni przez jakiegoś gościa ze (...) u, dużą wiedze miał właśnie L.. Ten opis zakupu broni, ale przede wszystkim tego, że ze słów oskarżonego wynikało iż nie był to jego pierwszy raz pojawia się w kolejnych przesłuchaniach K. K. (1) (zob. k. 3134, 3140,3143, 3155 t. XVI).

Nie może być wątpliwości co do tego, że ta transakcja, którą przedstawił K. K. (1) była zainspirowana przez M. W. (1). Istotne jest jednak w analizie tu prowadzonej, że według słów świadka, od M. W. (1) usłyszał, że wszystko na temat tej transakcji przedstawi mu oskarżony. (k. 3155, t. XVI).

Ten opis powiązany z tym co podał K. P. (1), rozpoznający oskarżonego jako osobę uwikłaną w handel bronią i maszyny do gier wraz z M. W. (1), nie pozostawia wątpliwości co do uczestnictwa oskarżonego w procederze dotyczącym broni. Jeśli uzupełni się te wypowiedzi o, choćby przywołane przez obrońcę wypowiedzi Z. M. (1) ze śledztwa, który podaje, że słyszał od W. że oskarżony miał być raz po broń w Niemczech oraz jego stwierdzenia z rozprawy 17 lutego 2016 roku, to nie może skutecznie podważyć ustaleń zwartych w zaskarżonym wyroku obrońca oskarżonego.

Zeznania K. K. (1) dowodzą, że oskarżony:

– wielokrotnie dokonywał takich operacji jak ta, w której on sam brał udział,

– znał drogę do miejscowości, w której był sklep,

– znał dokładnie lokalizację sklepu,

– przedstawił instrukcję zachowania w sklepie,

– przekazał pieniądze na zakup broni,

– odebrał broń po przekroczeniu granicy,

– współdziałał z M. W. (1).

Powyższe wyliczenie uprawnia do stwierdzania, że jak najbardziej trafne jest przypisanie mu roli organizatorskiej w tym procederze, który obejmował sprowadzanie broni z zagranicy przez M. W. (1), Z. M. (1) oraz pozostałych członków grupy i jej przerabianie oraz dalszą odsprzedaż i współdziałanie w ramach tej grupy przy zakupie broni w lutym 2002 roku. Jeśli zważyć, że kupowana broń była następnie przerabiana na broń ostrą i odsprzedawana innym osobom, to jasne się staje, bo wskazuje na to doświadczenie życiowe, że uczestnicy tych operacji mieli z tego tytułu określony zysk. Rzecz jednak w tym, że oskarżonemu zarzucono i finalnie przypisano popełnienie przestępstwa opisanego w pkt. X części wstępnej zaskarżonego wyroku. W tym punkcie zaś rzeczą istotną jest czas popełnienia tego przestępstwa. Sąd, za oskarżycielem publicznym uznał, że został on popełniony w lutym 2002 roku. Jeśli zważyć na wypowiedzi podstawowego dla tego zachowania K. K. (1) ustalenie takie należy zaakceptować. Świadek wszak zeznał, że gdy Z. M. (1) był pokłócony z M. W. (1), czyli w lutym 2002 roku, został on wykorzystany do przeniesienia przez granicę broni zakupionej w Niemczech. Opis ten wskazuje nadto na udział M. L. (1) w tym zachowaniu oraz że oskarżony opowiadał o zniszczeniu zawieszenia w samochodzie po pokonaniu wielokrotnie tej trasy. Te zeznania przywoływane już zresztą wyżej znajdują się na k. 3134, 3135 t. XVI. Jak należy wnosić, te wypowiedzi legły u podstaw sformułowania zarzutu. Oznacza to jednak w realiach tej sprawy, że w istocie niemożliwe było w postępowaniu odwoławczym zaakceptowanie twierdzeń o kilkudziesięciu przemyconych sztukach broni gazowej z Niemiec oraz ich przerobieniu. Dowody, jakie przedstawiono pozwalałby na takie ustalenia, lecz nie mogły one dotyczyć ograniczenia czasowego i przyjęcia, że wszystkie one działy się w lutym 2002 roku. Zeznania K. K. (1) zresztą dowodzą jednoznacznie, że wielokrotność takich zachowań miała miejsce przed lutym 2002 roku, skoro jednak ograniczono czas działania oskarżonego do okresu wskazanego w akcie oskarżenia nic w tym zakresie nie mógł zmienić Sąd odwoławczy.

Konsekwencją takiego opisu zachowania oskarżonego i ograniczenie czasowe jego działań do lutego 2002 roku jest, iż należy uznać racje skarżącego, że nie ma podstaw w odniesieniu do tego czynu przyjęcia że zachowanie oskarżonego było dla niego stałym źródłem dochodu. W tym miejscu Sąd Apelacyjny jedynie sygnalizuje, że kwestia „źródła stałego dochodu” będzie przedmiotem dalszych rozważań. Dla zaznaczenia problemu, który wynika z przedstawionego tu opisu czynu oskarżonego należy tylko zauważyć, że przepis art. 65 k.k. w brzmieniu przed 1 maja 2004 roku nakładał obowiązek traktowania sprawcy, jako mulityrecydywisty jeśli z popełniania przestępstw uczynił sobie stałe źródło dochodu. Aby możliwe było wypełnienie tego znamienia konieczne było iżby sprawca każde, z co najmniej dwóch przestępstw popełnił czyniąc sobie z każdego z nich stałe źródło dochodu.

Jeśli zatem oskarżonemu zarzucono i przypisano popełnienie tylko jednego takiego przestępstwa nie było dopuszczalne wprowadzenie tego znamienia ustawowego do opisu czynu oskarżonego, stąd też jego eliminacja przez Sąd odwoławczy.

Należy w tym kontekście jedynie wyjaśnić, że mimo powyższych uwag uznano za prawidłowe kwalifikowanie działania oskarżonego z art. 65 k.k. w brzmieniu sprzed 1 maja 2004 roku, bowiem zarzucono mu, nie tylko uczynienie sobie z przestępstwa opisanego w pkt. X części wstępnej zaskarżonego wyroku źródła stałego dochodu, ale także działanie w ramach grupy przestępczej.

Konieczne jest wskazanie również powodów, dla których wydano orzeczenie o uchyleniu rozstrzygnięcia dotyczącego przypisanego oskarżonemu brania udziału w grupie przestępczej i umorzeniu postępowania w tym zakresie (czyn zarzucony, jako IX, a przypisany w pkt. XII części rozstrzygającej). Te uwagi, które zostaną przekazane poniżej są identyczne w odniesieniu do R. M. (czyn opisany w pkt. XV, a przypisany w pkt. XXI wyroku).

Orzeczenia te związane są z upływem okresu przedawnienia karalności tych zachowań w postaci, która została im nadana w akcie oskarżenia i przypisana przez Sąd Okręgowy. M. L. (1) zarzucono udział w zorganizowanej grupie przestępczej w 2002 roku zaś R. M. od 1996 roku do końca 2002 roku. Występki z art. 258 § 1 k.k. do 1 maja 2004 roku zagrożone były karą pozbawienia wolności do lat 3. Ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U 2004.93.889) zagrożenie karą za to zachowanie zmieniono i określono granice kary od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności.

W chwili określonej w akcie oskarżenia i powtórzonej przez Sąd Okręgowy zakończenia przestępczego procederu przez oskarżonych przedawnienie karalności tych zachowań następowało po upływie 5 lat, na co wskazywał przepis art. 101 § 1 pkt. 4 k.k.

Wobec M. L. (1) przedawnienie karalności nastąpić powinno z początkiem 2007 roku (dla określenia tej daty należy odwołać się do orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 4 grudnia 2007 roku, IV KK 281/07, LEX nr 341867, o czym będzie mowa także poniżej). Natomiast wobec R. M. z końcem 2007 roku.

Okresy z upływem, których wobec obu oskarżonych nastąpić winno przedawnienie mogły być przedłużone w oparciu o przepis art. 102 k.k. o dalsze lat 5, jak stanowił ten przepis. Musiał być jednak spełniony wymieniony w tym przepisie warunek. Aby możliwe było przedłużenie okresu przedawnienia takiego występku wobec sprawcy takiego zachowania winno być, w okresie wymienionym w art. 101 k.k., wszczęto postępowanie przeciwko osobie. Wyrazem wszczęcia postępowania przeciwko osobie jest wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Wobec M. L. (1) takie postanowienie wydano 15 lutego 2007 roku (k. 3697, t. XIX), a zatem już po upływie okresu przedawnienia karalności zachowania opisanego w art. 258 § 1 k.k. w brzemieniu obowiązującym do 1 maja 2004 roku. Jest oczywiste, że z uwagi na treść art. 4 § 1 k.k. obowiązkiem Sądu było uwzględnienie, jako korzystniejszej dla oskarżonego ustawy, a więc tej która obowiązywała w chwili czynu, a nie w chwili wyrokowania. Ta konstatacja musiała doprowadzić do umorzenia postępowania z powodu przedawnienia karalności czynu naruszającego przepis art. 258 § 1 k.k. w brzemieniu obowiązującym do 1 maja 2004 roku.

Na kwestie dotyczące konieczności umorzenia postępowania wobec upływu okresu przedawnienia w stosunku do R. M. zwrócił uwagę także jego obrońca w piśmie z 25 września 2018 roku.

I trafnie zauważył on, że i wobec tego oskarżonego o czyn z art. 258 § 1 k.k. doszło do przedawnienia karalności tego występku. Identyczne okoliczności faktyczne i prawne, o których pisano wyżej w kontekście dotyczącym M. L. (1) mają zastosowanie także wobec do R. M.. Wszak jemu przedstawiono zarzut udziału w grupie przestępczej 6 maja 2013 roku (k. 5626, t. XXIX). Skoro zagrożenie karą za takie zachowanie podwyższono z dniem 1 maja 2004 roku, to jasnym jest, że reguła z art. 4 § 1 k.k. musiała mieć zastosowanie i wobec oskarżonego konieczne było stosowanie przepisów obowiązujących przed ta datą. Następstwem tego stwierdzenia jest, że wobec oskarżonego o ten czyn okres przedawnienia określony był przepisem art. 101§ 1 pkt. 4 k.k. i wynosił lat 5. Data wydania postanowienia o przestawieniu zarzutów wymieniona wyżej powoduje, że nie miał do oskarżonego zastosowania okres przedłużenia ustania karalności, o którym mowa w art. 102 k.k. Także w odniesieniu do tego oskarżonego konieczna jest konstatacja, że przedawnienie zarzuconego mu występku udziału w grupie przestępczej nastąpiło z upływem 31 grudnia 2007 roku. Z tego powodu wydano orzeczenie o uchyleniu rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego i umorzeniu postępowania w tym zakresie.

Obu oskarżonym zarzucono jednak także dopuszczenie się handlu bronią w ramach zorganizowanej grupy przestępczej. To zaś, że umorzono wobec nich postępowania o branie udziału w zorganizowanej grupie przestępczej w związku z przedawnieniem nie oznacza, że należało także z opisu czynów im przypisanych wyeliminować działania w ramach grupy przestępczej. Należy zauważyć, że przepis art. 65 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 maja 2004 roku przewidywał surowsze sankcje dla sprawcy za popełnienie przestępstwa działającego w zorganizowanej grupie przestępczej. Oznacza to, że surowszej odpowiedzialności podlegał sprawca dopuszczający się popełnienia przestępstwa w grupie przestępczej nawet, jeśli nie był członkiem tej grupy, co było sankcjonowane odrębnie treścią normy art. 258 k.k. Umorzenie postępowania o czyn z art. 258 § 1 k.k. nie wyklucza możliwości zastosowania art. 65 k.k. Wymieniona w nim przesłanka "działania w zorganizowanej grupie przestępczej" wymaga każdorazowo ustalenia w stosunku do konkretnego czynu i stanowi element kwalifikacji prawnej, jak i podstawy wymiaru kary, niezależnie od tego czy danemu sprawcy przypisano popełnienie przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 31 lipca 2014 roku, II AKa 18/14, LEX nr 1544864).

Nie tylko zatem uprawniało to do takiego kwalifikowania zachowania oskarżonego M. L. (1) jako osoby popełniającej przestępstwo w grupie przestępczej, lecz było to obowiązkiem Sądu. Fakt jednak, że oskarżonemu zarzucono popełnienie czynu w lutym 2002 roku i dotyczył on zachowania, o którym mówił K. K. (1) pociągał jeszcze jedną konsekwencję. Z wypowiedzi tego