II AKa 32/24 — Sąd Apelacyjny w Szczecinie

Treść orzeczenia

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

Sygn. akt II AKa 32/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 26 lipca 2023r. w sprawie III K 433/19

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☒ na niekorzyść

☒ w całości

☒ w części

☒

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

co do oskarżonego J. S. (1), jego obrońca zaskarżył wyrok :

1. co do rozstrzygnięć zawartych w punktach 5, 15 i 16 części rozstrzygającej, a odnoszących się do czynów opisanych w punktach II, V, XXIII (błędnie wpisano XII- ten czyn dotyczył oskarżonego M. S. (1)), XXIV i XXV części wstępnej wyroku, kwalifikowanych jako czyny z art. 271 § 1 k.k., a w przypadku czynu opisanego w punkcie 15 części rozstrzygającej co do czynu XXIII części wstępnej jako czynu z art. 271 § 3 k.k., podniesiono zarzut rażącej obrazy przepisów prawa materialnego poprzez błędne przyjęcie, że oskarżony J. S. (1) jest podmiotem kwalifikowanym w rozumieniu art. 271 § 1 k.k. (funkcjonariuszem publicznym lub inną osobą uprawnioną do wystawienia dokumentu w rozumieniu art. 271 § 1 k.k.), a także, że dokumenty w postaci protokołów odbioru robót budowlanych są dokumentami, które oskarżony miał wystawić, a zawierały one okoliczności mające znaczenie prawne, co doprowadziło do przyjęcia wadliwej kwalifikacji prawnej z art. 271 k.k., mimo iż oskarżony nie mógł być podmiotem tego przestępstwa,

2. co do rozstrzygnięcia zawartego w pkt 15 części rozstrzygającej, co do czynu opisanego w punkcie XXIII części wstępnej wyroku, podniesiono zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to art. 399 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. polegającej na nie uprzedzeniu oskarżonego i jego obrońcy o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej czynu z art. 271 § 1 k.k. na przepis zawierający sankcję surowszą tj. art. 271 § 3 k.k. i przyjęcie za podstawę skazania właśnie przepis art. 271 § 3 k.k., czym naruszono prawo oskarżonego do obrony przez nie uprzedzenie go o możliwości przerwania rozprawy w celu umożliwienia przygotowania się do obrony,

3. co do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 10 wyroku, co do czynu z art. 296a k.k. odnoszącego się do czynu opisanego w punkcie XVIII części wstępnej podniesiono zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, a to przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z 410 k.p.k., polegającej na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów z treści wyjaśnień M. N., J. S. (1), J. P. oraz wadliwej analizy treści rozmowy utrwalonej w dniu 4 sierpnia 2015r. Nr (...), poprzez przyjęcie, że oskarżony J. S. (1) udzielił obietnicy wręczenia korzyści majątkowej J. P. w kwocie 5 tysięcy złotych, podczas gdy oskarżeni takiego faktu nie potwierdzają- wypowiedzianego zdania, zaś treść utrwalonej rozmowy telefonicznej, 3 z 23, wyrwana jest z ogólnego kontekstu rozmowy prowadzonej między oskarżonym J. P. i J. S. (1),

4. co do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 31 części rozstrzygającej wyroku, co do czynu opisanego w punkcie XLIV, podniesiono zarzut rażącego naruszenia przepisów postępowania, a to przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z 410 k.p.k., polegającego na odmówieniu wiary wyjaśnieniom J. S. (1) i G. K. (1) co do faktu, iż przywiezienie, a następnie odwiezienie styropianu z posesji G. K. (1) nie stanowiło korzyści majątkowej, jaką miał otrzymać oskarżony G. K. (1), a nadto całkowicie bezdowodowe przyjęcie, iż znajdujący się na posesji sąsiadującej z posesją G. K. (1) styropian o grubości 15 cm był przekazany przez J. S. (1) G. K. (1) jako korzyść majątkowa udzielona w zamian za zawarcie umowy na wykonanie zadania „Wymiana podpór ślizgowych ciepłociągu napowietrznego elektrowni (...)",

5. co do rozstrzygnięcia w punkcie 33 części, co do czynu opisanego w punkcie XLVI części wstępnej wyroku zarzucono obrazę przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., mającą wpływ na treść orzeczenia polegającą na odmówieniu wiary wyjaśnieniom J. S. (1) oraz G. K. (1) w zakresie w jakim twierdzą oni, iż zorganizowanie wyjazdu na narty przez oskarżonego J. S. (1), wspólnie z żoną oraz oskarżonym G. K. (1) oraz świadkiem M. S. (2) nie było jakąkolwiek formą udzielenia korzyści majątkowej, mającą być udzieloną za czynności związane z postępowaniem zakupowym w trybie zlecenia interwencyjnego pod nazwą „Wymiana podpór ślizgowych ciepłociągu napowietrznego elektrowni (...)" i bez uwzględnienia, że wyjazd wymienionych osób zorganizowany został grzecznościowo przez J. S. (1) i jego żonę i to wyłącznie w celu obniżenia kosztów przejazdu do Austrii po rozłożeniu tych należności na cztery osoby i bez uwzględnienia, że każdy z uczestników tego wyjazdu wszystkie koszty ponosił we własnym zakresie oraz, że Sąd nie wykazał jakiegokolwiek związku przyczynowo - skutkowego między zorganizowaniem tego wyjazdu w miesiącu listopadzie, a prowadzonym postępowaniu zakupowym w sierpniu 2015 r.

6. co do rozstrzygnięcia w punkcie 10 części rozstrzygającej, a opisanego w punkcie XVIII jako czynu z art. 286 k.k., zarzucono obrazę przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającą na błędnej ocenie zarówno wyjaśnień J. S. (1), M. N. i dokumentów w postaci faktury VAT nr (...), umowy na wykonanie zabudowy przejazdów drogowych zawartej pomiędzy M. N., a (...), protokołu odbioru robót, a z których to dowodów jednoznacznie wynika, że oskarżony J. S. (1) nie podjął żadnych czynności mających cechy wprowadzenia (...) w błąd co do wartości robót, albowiem był on jedynie podwykonawcą prac co do wykonania, których zobowiązał się oskarżony M. N., zaś prace wykonane przez oskarżonego J. S. (1), jako podwykonawcę wykonane zostały zgodnie ze zleceniem umowy podwykonawczej,

7. co do rozstrzygnięcia w punkcie 13 części rozstrzygającej wyroku, a opisanego w punkcie XXI jako czynu z art. 286 § 1 k.k., zarzucono obrazę przepisu art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., przez odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom J. S. (1) i J. P., w zakresie w jakim twierdzili oni, iż prace budowlane wykonane zostały zgodnie z umową, tak co do ilości jak i zakresu prac oraz wadliwą ocenę opinii biegłego D. M. (1) w zakresie błędu jaki biegły ten popełnił przy ustaleniu powierzchni parkingów, na których ułożona miała być kostka betonowa, przyjmując, że miało być to 1180,50 m kw, mimo iż z umowy z dnia 1 września 2015 r., i aneksu do tej umowy z dnia 8 października 2015 r. jednoznacznie wynikało (załącznik nr 1 do umowy opis przedmiotu zamówienia), iż wykonanie nawierzchni z kostki betonowej miało wynosić 905,5 m kw., co przy ustaleniu przez biegłego, iż łącznie wykonano powierzchnię parkingów 967,90 m kw. daje nadwyżkę powierzchni wykonanej ponad umowną o 62,4 m kw.,

8. co do rozstrzygnięcia w punkcie 18 części rozstrzygającej, a opisanego w punkcie XXVIII jako czynu z art. 245 k.k., zarzucono obrazę przepisu postępowania, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającą na błędnej ocenie zeznań świadka D. M. (2) przez przyjęcie, że wypowiedzenie przez J. S. (1) zwrotu „że jak nie (...) to on mu urwie łeb" jako groźbę pozbawienia życia świadka mimo, iż z całego kontekstu sytuacyjnego, stylu bycia, wysławiania się, rubaszności języka, użycie takich słów, było ewidentnie formą mieszczącą się w pojęciu podżegania czy nakłaniania do złożenia nieprawdziwych zeznań, nie zaś groźbą karalną, co przesądza o przyjęciu wadliwej kwalifikacji prawnej czynu z art. 245 k.k., zamiast wyłącznie z art. 18 § 2 k.k. w zw. z 233 § 1 k.k.,

9. co do rozstrzygnięcia w punkcie 19 części rozstrzygającej, a opisanych w punktach XXX, XXXI i XXXII i przyjętych jako ciąg przestępstwem, zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że wymienione w tych zarzutach dzienniki budowy były dziennikami budowy w rozumieniu prawa budowlanego, mimo iż nie było wymogu prowadzenia dziennika budowy dla tych prac, dzienniki budowy nie były zaewidencjonowane przez nadzór budowlany, a stanowiły tylko dokumenty wewnętrzne budowy będąc jedynie formularzami, drukami, nie zaś dokumentami w rozumieniu art. 115 § 14 k.k., zaś zapisy dokonywane przez oskarżonego w tych egzemplarzach przeznaczone były na użytek wewnętrzny,

10. co do rozstrzygnięcia w punkcie 16 części rozstrzygającej wyroku, a opisanego w punktach XXIV i XXV części wstępnej wyroku, jako czynów z art. 18 § 2 k.k., w zw. z art. 18 k.k., art. 231 § 1 k.k.(w wyroku było art. 271 § 1 k.k.) i zb. z art. 230a k.k. zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., tj. odmówieniu wiary wyjaśnieniom oskarżonego J. S. (1) w części dotyczącej twierdzenia, iż to ustalona osoba (R. M. (1)), wyszła z propozycją i ofertą „załatwienia" J. S. (1) świadectw kwalifikacyjnych, a co wynika także z treści utrwalonej rozmowy telefonicznej nr (...) z dnia 17 września 2015 r. prowadzonej pomiędzy R. M. (1), a J. S. (1) z treści których wynika inicjatywa R. M. (1) „w załatwieniu" świadectw kwalifikacyjnych, zaś ze strony J. S. (1) nie było żadnych czynności z kategorii nakłaniania czy podżegania do popełnienia opisanych w zarzucie przestępstw,

11. co do rozstrzygnięcia w punkcie 41, 42 części rozstrzygającej wyroku, podniesiono zarzut błędnego określenia wysokości szkody polegającej zasądzeniu na podstawie art. 46 k.k., poprzez przyjęcie iż zasądzone odszkodowanie ma obejmować także podatek VAT, mimo iż zarówno J. S. (1), jak i (...) są płatnikami podatku VAT i podatek ten rozliczyli w ramach własnych zobowiązań podatkowych, co oznacza, że zasądzenie odszkodowania brutto byłoby bezpodstawnym wzbogaceniem po stronie (...) właśnie o podatek VAT,

12. co do rozstrzygnięcia w punkcie 46 części rozstrzygającej, podniesiono zarzut pominięcia w rozstrzygnięciu o kosztach i opłatach zapisu koniecznego o tym, że w części uniewinniającej koszty postępowania ponosi Skarb Państwa,

z najdalej idącej ostrożności procesowej, co do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 37 części rozstrzygającej, na wypadek nie podzielenia zasadności formułowanych w apelacji zarzutów, opisanych powyżej, podniesiono zarzut rażąco niewspółmiernej kary łącznej

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Apelacyjny nie uwzględnił zarzutu z punktu 1. apelacji, ponieważ nie zgodził się ze skarżącym, że protokoły odbioru robót budowlanych opisane w zarzutach: II, V i XXIII, których sprawstwo zostało przypisane oskarżonemu J. S. (1), odpowiednio, w punktach 2, 5 i 15 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, nie mogą być przedmiotem czynności wykonawczej czynu z art. 271 § 1 k.k.,

zdaniem Sądu Odwoławczego stanowisko Sądu I instancji przedstawione w tym zakresie, zasługuje na uwzględnienie, ponieważ opiera się na analizie treści przywołanego przepisu, i znajduje potwierdzenie w przywołanych przez ten Sąd judykatach,

protokoły odbioru robót budowlanych, w ocenie Sądu Apelacyjnego, są dokumentami w rozumieniu art. 115 § 14 k.k., ponieważ są przedmiotami zawierającymi informacje dotyczące przebiegu procesu budowlanego, jego zakresu i terminu jego zakończenia, a także wykonania prac zgodnie z treścią umowy, które to okoliczności mają znaczenie prawne, albowiem zaświadczają o zakończeniu robót i możliwości przystąpienia do eksploatacji obiektów, których te prace dotyczyły, i są podstawą ich rozliczenia, wpływając w ten sposób na stosunki cywilnoprawne między podmiotami uczestniczącymi w realizacji danego zadania,

w przedmiotowej sprawie istotne jest również to, że protokoły odbioru robót nie miały charakteru wewnętrznego z uwagi na podmiot wykonujący prace- firmę (...) oskarżonego J. S. (1), co powoduje, że konsekwencje zawarcia w ww. dokumentach nieprawdziwych informacji wykraczały poza (...), a wywoływały skutki również w sferze publicznoprawnej z uwagi na fakt, że protokoły odbioru robót były podstawą wystawienia przez oskarżonego J. S. (1) faktur VAT-owskich,

wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez skarżącego, z treści art. 271 § 1 k.k. nie wynika, że dyspozycją tego przepisu objęte są wyłącznie dokumenty urzędowe wystawione przez funkcjonariuszy publicznych w ramach ich kompetencji lub podmioty, którym przysługują uprawnienia o charakterze władczym, porównywalne z tymi przysługującymi funkcjonariuszom publicznym,

za takim poglądem przemawia analiza treści ww. przepisu, do której odwoływały się przywołane przez Sąd I instancji judykaty,

funkcjonariusz publiczny z faktu usytuowania w systemie prawnym, został w tym przepisie wyróżniony, albowiem zakres jego uprawnień i obowiązków sprawia, w powiązaniu z domniemaniem działania w ramach kompetencji, zgodnie z obowiązującymi przepisami, że obdarzony jest szczególnym zaufaniem i dlatego każdy wystawiany przez niego dokument musi zawierać dane odpowiadające rzeczywistości,

natomiast inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu to każdy podmiot, który ma kompetencje do wytworzenia dokumentu, których źródłem są przepisy prawa lub decyzje uprawnionego podmiotu, i wbrew stanowisku skarżącego, nie muszą być to kompetencje porównywalne z tymi, które posiada funkcjonariusz publiczny, i dlatego krąg podmiotów przestępstwa określonego w art. 271 § 1 k.k. jest szeroki i nie ogranicza się do osób wykonujących czynności w uzupełnieniu kompetencji (w zastępstwie) funkcjonariusza publicznego (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5.10.2022r., w sprawie I KK 93/22, przywołany przez Sąd Okręgowy), czego potwierdzeniem jest orzecznictwo, wskazane przez Sąd I instancji,

dlatego brak jest podstaw do twierdzenia, że inspektorzy nadzoru, którymi byli A. R., M. S. (1) oraz J. P., których kompetencje do wystawienia dokumentów w postaci protokołów odbioru robót budowlanych wynikały z przepisów prawa budowlanego, a także T. C. (1) jako osoba uprawniona i zobowiązana do dokonania odbioru zadań opisanych w punktach II i V oskarżenia, na podstawie decyzji organów (...), nie należały do kręgu „innych osób uprawnionych do wystawienia dokumentów”, z art. 271 § 1 k.k., o których to kompetencjach oskarżony J. S. (1) wiedział, działając z nimi, w ramach współsprawstwa, w poświadczeniu nieprawdy w protokołach odbioru robót budowlanych, opisanych w zarzutach: II, V i XXIII, co do których sprawstwo zostało przypisane oskarżonemu J. S. (1), odpowiednio, w punktach 2, 5 i 15 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku,

Sąd Apelacyjny zgodził się ze skarżącym, że oskarżony J. S. (1) nie miał samodzielnie cech podmiotu z art. 271 § 1 k.k., i dlatego podstawą jego odpowiedzialności karnej jest świadomość posiadania cech podmiotu kwalifikowanego przez ww. osoby, z którymi współdziałał w popełnieniu tych przestępstw, co było w opisach ww. czynów, przypisanych oskarżonemu J. S. (1) przez Sąd Okręgowy, których Sąd I instancji nie wyeliminował, a decydujące znaczenie przy ustaleniu odpowiedzialności karnej ma treść wyroku, a nie jego uzasadnienie,

odnosząc się do zarzutu z punktu 1 apelacji nie zasługuje on na uwzględnienie w odniesieniu do czynów zarzuconych w punktach XXIV i XXV oskarżenia, przypisanych w punkcie 16 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, w zakresie przyjęcia w kwalifikacji art. 271 § 1 k.k., ponieważ z uwagi na fakt, że zachowanie oskarżonego w tych przypadkach przybrało postać podżegania z art. 18 § 2 k.k., nie było wymagane wykazywanie, że oskarżony J. S. (1) dysponował przymiotami podmiotu wskazanego w art. 271 § 1 k.k., ponieważ podżeganie, w polskim kodeksie karnym ma samodzielnie określone znamiona, których wypełnienie przez nakłaniającego stanowi podstawę odpowiedzialności karnej, i jego sprawcą może być każdy, co oznacza, że ma charakter powszechny i nie zmienia tego fakt, że czyn zabroniony do popełnienia, którego podżegacz nakłania inną osobę, należy do kategorii przestępstw indywidualnych- jak czyn z art. 271 § 1 k.k.,

przesądza o tym użycie zaimka „kto” w art. 18 § 2 k.k., który powoduje, że odpowiedzialność za podżeganie nie jest uzależniona od posiadania przez podżegacza cechy wymaganej dla sprawcy określonego w typie czynu zabronionego, który ma popełnić bezpośredni wykonawca i indywidualny charakter przestępstwa, do którego popełnienia podżegacz nakłania inną osobę nie stoi na przeszkodzie odpowiedzialności za podżeganie osoby nieposiadającej wymaganej przez ustawę cechy, ponieważ podżegacz jest podmiotem innego przestępstwa niż bezpośredni wykonawca, od którego ustawodawca wymaga cech szczególnych (vide: t. 137 do art. 18 k.k., Komentarza do art. 1-52 Kodeks karnego. Część ogólna. Tom I. część I, wydanie V, pod red. Włodzimierza Wróbla i Andrzeja Zolla),

ponadto wbrew treści zarzutu apelacji przedmiotem czynności wykonawczej, w czynach opisanych w punktach XXIV i XXV oskarżenia, nie były protokoły odbioru robót budowlanych, a dokumentacja poświadczająca nieprawdę co do przystąpienia i zdania egzaminów przez wymienione w tych czynach, osoby, i uzyskania świadectw kwalifikacyjnych dotyczących dozoru i eksploatacji urządzeń, instalacji i sieci energetycznych, pomimo nie przystąpienia nawet przez te osoby do egzaminu, co do której, w ocenie Sądu Apelacyjnego, nie ma żadnych wątpliwości, że są one objęte dyspozycją art. 271 § 1 k.k., albowiem mają charakter publiczny, stwierdzając określone uprawnienia, niezbędne do podejmowania decyzji, mających znaczenie prawne, wywołujące skutki erga omnes, gwarantujące bezpieczną eksploatację urządzeń, instalacji i sieci energetycznych,

zdaniem Sądu Apelacyjnego zarzut z punktu 2 apelacji nie był zasadny, ponieważ nie każde naruszenie przepisów postępowania karnego ma wpływ na treść wyroku, a podstawą zarzutu z art. 438 pkt 2 k.p.k. może być tylko obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła mieć ona wpływ na treść orzeczenia,

skutki naruszenia art. 399 § 1 k.p.k. należy rozpatrywać z perspektywy art. 437 § 2 k.p.k., zdanie drugie, który mówi kiedy można uchylić zaskarżony wyrok, co prowadzi do wniosku, że naruszenie art. 399 § 1 k.p.k. nie stanowi podstawy do uchylenia wyroku, ponieważ to uchybienie procesowe może być konwalidowane na etapie postępowania odwoławczego przez przedstawienie stanowiska w apelacji, w zakresie przyjętej przez Sąd I instancji, zmienionej kwalifikacji prawnej danego czynu, w porównaniu z kwalifikacją z aktu oskarżenia, i taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, albowiem zarzut z punktu 1 apelacji odnosi się między innymi do czynu z punktu XXIII oskarżenia, przypisanego w punkcie 15 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, który był przedmiotem analizy Sądu Apelacyjnego powyżej, w uzasadnieniu,

w przedmiotowej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia art. 399 § 1 k.p.k., ponieważ Sąd Okręgowy zmienił w wyroku, kwalifikację czynu zarzuconego oskarżonemu J. S. (1) w punkcie XXIII oskarżenia, z art. 271 § 1 k.k., na art. 271 § 3 k.k., przyjmując postać kwalifikowaną przestępstwa poświadczenia nieprawdy, nie uprzedzając o tym stron postępowania,

w wypadku zmiany kwalifikacji na surowszą, jak w przedmiotowej sprawie, w grę może wchodzić naruszenie prawa do obrony z art. 6 k.p.k., które należy przeanalizować, mając na uwadze treść § 2, art. 399 k.p.k., wskazujący na sytuację, w której brak uprzedzenia o zmianie kwalifikacji prawnej rzeczywiście uniemożliwił oskarżonemu przygotowanie się do obrony, co zdaniem Sądu Apelacyjnego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie miało miejsca, ponieważ zmiana kwalifikacji prawnej czynu zarzuconego oskarżonemu J. S. (1) w punkcie XXIII oskarżenia, na kwalifikowaną postać, zarzucanego mu czynu poświadczenia nieprawdy w dokumencie, nie była istotna z punktu widzenia prawa do obrony oskarżonego J. S. (1), który realizując przyjętą linię obrony, w odniesieniu do zarzucanych mu czynów z art. 271 k.k., kwestionował swoje sprawstwo i winę, wskazując okoliczności wspólne dla wszystkich tych czynów, w tym czynu opisanego w punkcie XXIII oskarżenia,

Sąd Apelacyjny uznał za bezzasadny zarzut z punktu 3 apelacji, ponieważ dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, dotyczącego czynu przypisanego oskarżonemu J. S. (1) w punkcie 10 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, co do wypełnienia przez oskarżonego swoim zachowaniem znamion czynu z art. 296a § 2 k.k., była kompletna, w rozumieniu art. 410 k.p.k. i zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k., albowiem miała oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, i była obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, i dlatego korzysta z ochrony art. 7 k.p.k.,

Sąd Apelacyjny zgodził się z Sądem Okręgowym, że dowody zgromadzone w toku postępowania, ocenione kompleksowo, we wzajemnym powiązaniu, w kontekście całokształtu materiału dowodowego, uzasadniały dokonanie przez Sąd I instancji pewnych ustaleń faktycznych, co do czynu przypisanego oskarżonemu J. S. (1) w punkcie 10 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, co do wypełnienia przez tego oskarżonego znamion czynu z art. 296a § 2 k.k.,

przedstawiona przez Sąd I instancji ocena dowodów była logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym,

zdaniem Sądu Apelacyjnego przebieg rozmowy z 4 sierpnia 2015r., a także okoliczności w jakich była prowadzona, nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że jej przedmiotem było zapłacenie przez M. N. dodatkowych 20.000zł dla J. S. (1), z których 5.000zł miało być przeznaczone dla J. P., i miało ścisły związek z zadaniem, do którego realizacji właśnie przystąpił oskarżony M. N.,

oskarżony M. N. był świadkiem rozmowy telefonicznej prowadzonej przez J. P. z J. S. (1)- przysłuchiwał się jej, stojąc obok J. P., i akceptował wynikające z niej ustalenia,

efektem była obietnica przekazania J. P. 5.000 zł- z uwagi na brak dalszych dowodów, nie było podstaw do twierdzenia, że doszło do faktycznego przekazania tych pieniędzy, co właściwie odczytał Sąd Okręgowy modyfikując opis czynu przypisanego oskarżonemu J. S. (1) (oraz M. N.), w tej części,

odnosząc się do uzasadnienia apelacji w odniesieniu do tego zarzutu, należy zwrócić uwagę, że obietnica udzielenia korzyści majątkowej z art. 296a § 2 k.k., ma pozostawać w związku z działaniami osoby korumpowanej, która przekracza swoje uprawnienia lub niedopełnia obowiązków, w zamian za korzyść majątkową lub jej obietnicę, i fakt, że w okolicznościach niniejszej sprawy miało to miejsce po zleceniu firmie (...), w dniu 30 lipca 2015r., wykonania zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, jest bez znaczenia dla odpowiedzialności karnej za ten czyn,

w przedmiotowej sprawie dopiero z chwilą zlecenia prac firmie (...), oskarżeni: M. N., J. S. (1) i J. P., mieli pewność, że ich plan, który zakładał pozyskanie tego zlecenia, w którym oskarżony J. P. zawyżył wartość zadania o ponad 20%, a M. N. złożył ofertę odpowiadającą przygotowanej przez oskarżonego J. P. wycenie, i w którym to zadaniu prace miała wykonywać firma oskarżonego J. S. (1), z którym J. P. był w bardzo zażyłych kontaktach, wykraczających poza współpracę pracownika (...) z właścicielem firmy wykonującej prace dla Elektrowni (...), udał się, i wszyscy osiągną z tego korzyść,

potwierdzeniem trafności takiego rozumowania jest przebieg rozmowy z dnia 20 sierpnia 2015r. między J. S. (1) i M. N., w której znowu pojawia się wątek dodatkowych pieniędzy dla J. P.- w kwocie 2.000zł, w związku z potrzebą ustalenia na nowo wartości prac wykonanych przez oskarżonego J. S. (1) dla M. N.,

J. S. (1) zażądał 44.000zł, natomiast M. N. chciał dać 40.000zł i wówczas oskarżony J. S. (1) powiedział do niego, że zapłaci 42.000zł, z czego 2.000zł będzie dla J. P., na co oskarżony M. N. się zgodził, czego potwierdzeniem jest wystawienie przez J. S. (1) faktury na kwotę 42.000zł netto, w dniu 31.08.2015r., dla M. N.,

fakt, że rozmowa była prowadzona między J. S. (1) i M. N., bez udziału J. P.- przy braku dowodów pozwalających ustalić wiedzę tego oskarżonego o tej rozmowie, i braku dowodów na przekazanie mu 2.000zł, takich ustaleń w sprawie nie poczyniono i już oskarżyciel publiczny żadnego zarzutu, w oparciu o treść tej rozmowy nie postawił,

stanowi ona natomiast argument za stwierdzeniem, że ww. osoby były gotowe na działania o charakterze korupcyjnym w związku z realizacją zadania dla Elektrowni (...), i wzmacnia wymowę rozmowy z 4 sierpnia 2015r., powodując, że dokonana przez Sąd Okręgowy, w tym zakresie, ocena dowodów była prawidłowa,

należy podkreślić, że nie ma żadnych wątpliwości, że pieniądze o których była mowa w tych rozmowach były dla J. P., chociaż nie padło w nich jego nazwisko i takie ustalenie wynika z okoliczności towarzyszących tym rozmowom, przede wszystkim z faktu, że pierwszą z nich prowadził J. P., a M. N. jej się przysłuchiwał, a druga dotyczyła rozliczenia prac wykonanych przez firmę (...) dla M. N. przy zadaniu pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, w której nadzór sprawował J. P.,

wobec powyższego treść wyjaśnień oskarżonych: J. S. (1), M. N. i J. P., w których zaprzeczali działaniom korupcyjnym nie zasługiwała na wiarę i ocena tych wyjaśnień dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa,

należy jednocześnie przypomnieć skarżącemu, że oskarżony J. S. (1) potwierdził przebieg rozmowy z 4 sierpnia 2015r., i przyznał, że miał otrzymać od M. N. 20.000zł, z czego 5.000zł miało być dla J. P. (vide: wyjaśnienia - k.12314verte),

treść tej rozmowy nie pozostawia wątpliwości co do intencji rozmówców, którzy czuli się swobodnie, nie wiedząc, że są podsłuchiwani, podobnie jak w przypadku rozmowy z 20 sierpnia 2015r. pomiędzy J. S. (1), a M. N., w której pojawił się wątek dodatkowych pieniędzy- 2.000zł dla J. P., i dlatego wyjaśnienia oskarżonego J. S. (1), który próbował wykazać, że to był z jego strony tylko sposób na uzyskanie większego wynagrodzenia dla siebie za wykonane dla M. N. prace, i nie powinny być traktowane poważnie, nie zasługują na wiarę, albowiem są nielogiczne i sprzeczne z doświadczeniem życiowym,

J. P. jako pracownik (...) otrzymywał wynagrodzenie za prace wykonywane przy tym zadaniu od swojego pracodawcy, i dlatego dodatkowe pieniądze od podmiotów realizujących zadanie dla Elektrowni (...), stanowiły jego korzyść majątkową- bezprawną,

Sąd Apelacyjny uznał za bezzasadny zarzut z punktu 4 apelacji, ponieważ dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, dotyczącego czynu przypisanego oskarżonemu J. S. (1) w punkcie 31 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, była kompletna i zgodna z zasadą dowodzenia wyrażoną w art. 7 k.p.k. która statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą ocena dowodów, mająca swoje oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, korzysta z ochrony art. 7 k.p.k.,

zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. powinien wykazywać konkretne błędy, których dopuścił się Sąd I instancji w sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu, a nie sprowadzać się do podkreślania, że dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne są z perspektywy strony nieprzekonujące, a tak należy ocenić stanowisko wyrażone przez skarżącego w apelacji,

nie ma żadnych wątpliwości, że przekazanie przez oskarżonego J. S. (1), oskarżonemu G. K. (1) we wrześniu 2015r. gładzi szpachlowej i styropianu, , miało bezpośredni związek z realizowanym przez firmę (...) zadaniem pod nazwą „Wymiana podpór ślizgowych ciepłociągu napowietrznego Elektrowni (...)”, na podstawie umowy z 19 sierpnia 2015r., w której przygotowaniu i nadzorze nad prawidłowym jej wykonaniem brał udział G. K. (1), albowiem wynika to wprost z przywołanych przez Sąd I instancji rozmów telefonicznych z 9 i 16 września 2015r.,

natomiast rozmowa z 29 października 2015r. między J. S. (1) i G. K. (1) nie pozostawia żadnych wątpliwości, że styropian o grubości 15 cm był przeznaczony dla oskarżonego G. K. (1), w zamian za wcześniej dostarczony styropian o grubości 14 cm, i dlatego skarżący nie ma racji pisząc, że ustalenia Sądu I instancji w tym zakresie, nie są poparte żadnym dowodem,

zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że oskarżony J. S. (1) był traktowany preferencyjnie nie tylko przez G. K. (1) ale również przez innych pracowników (...) przy zlecaniu prac,

to do niego zwracano się w pierwszej kolejności i to na jego ocenie danego zadania formułowano warunki przystąpienia do jego wykonania,

było to postępowanie nieprawidłowe, ponieważ naruszało zasadę równego traktowania uczestników obrotu, z czego oskarżony J. S. (1) bezwzględnie korzystał, jak wykazało postępowanie w przedmiotowej sprawie,

przekazane oskarżonemu G. K. (1) towary, wskazane przez Sąd Okręgowy, w opisie czynu przypisanego oskarżonemu J. S. (1) w punkcie 31 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, stanowiły ekwiwalent za „przychylność” oskarżonego G. K. (1), opisaną przez Sąd I instancji, i miały wartość majątkową, i dlatego stanowiły korzyść majątkową w rozumieniu art. 296a § 2 k.k.,

takie zachowanie oskarżonego J. S. (1) było korzystne dla jego działalności gospodarczej, albowiem ułatwiało mu uzyskiwanie kolejnych zleceń, które były podstawą osiąganych przez niego dochodów,

analizując zarzut z punktu 5 apelacji stwierdzić należy, że nie odnosi się on do czynu przypisanego oskarżonemu J. S. (1) w punkcie 33 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku tylko do czynu zarzuconego temu oskarżonemu w punkcie XLVI jego części wstępnej, ponieważ Sąd I instancji wyeliminował udzielenie korzyści majątkowej przez oskarżonego J. S. (1), oskarżonemu G. K. (1), przyjmując obietnicę udzielenia, a następnie udzielenie przez J. S. (1), G. K. (1) korzyści osobistej, w postaci wyjazdu do Austrii, w listopadzie 2015r., w zamian za przekroczenie przez tego ostatniego uprawnień i niedopełnienie obowiązków jako pracownika (...), w związku ze zleceniem interwencyjnym pod nazwą „Wymiana uszkodzonych podpór żelbetowych ciepłociągu napowietrznego” nr (...),

kierunek apelacji obrońcy oskarżonego J. S. (1), spowodował kontrolę zasadności rozstrzygnięcia Sądu I instancji, w omawianej części, która doprowadziła do stwierdzenia, że żadna korzyść osobista nie została oskarżonemu G. K. (1), przez oskarżonego J. S. (1), udzielona, a wspólny wyjazd do Austrii za taką nie mógł zostać uznany, co było przedmiotem rozważań w punkcie 3.4. uzasadnienia, i to zachowanie oskarżonego J. S. (1) powinno zostać wyeliminowane z opisu czynu zarzuconego mu w punkcie XLVI i przypisanego w punkcie 33 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, a z kwalifikacji art. 296a § 2 k.k.,

powyższe nie doprowadziło jednak do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego J. S. (1) od przypisanego mu w punkcie 33 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku czynu zabronionego, wobec zasadności apelacji wywiedzionych na niekorzyść tego oskarżonego, w zakresie tego czynu, przez oskarżyciela publicznego i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, a dotyczących bezzasadnego wyeliminowania z jego opisu znamion wyłudzenia i z jego kwalifikacji art. 286 § 1 k.k. (co należało rozumieć jako uniewinnienie od tej części zarzutu), czego skutkiem było uchylenie zaskarżonego wyroku w tym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania (vide: punkty 3.8., 3.9. oraz 5.3.4.1. uzasadnienia),

odnosząc się do zarzutu 6 apelacji, Sąd Apelacyjny nie zgodził się z nim, ponieważ dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, dotyczącego czynu przypisanego oskarżonemu J. S. (1) w punkcie 10 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, co do wypełnienia przez oskarżonego swoim zachowaniem znamion czynu z art. 286 § 1 k.k., była kompletna, w rozumieniu art. 410 k.p.k. i zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k., albowiem miała oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, i była obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, i dlatego korzysta z ochrony art. 7 k.p.k.,

fakt, że J. S. (1) był podwykonawcą M. N. przy zadaniu pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, z którym M. N. się rozliczył, nie oznacza braku podstaw do przypisania mu odpowiedzialności karnej za wyłudzenie przez M. N. pieniędzy od Elektrowni (...) w związku z wykonaniem tego zadania niezgodnie ze zleceniem, i zawyżeniem wartości wykonanych prac, albowiem J. S. (1) o tych nieprawidłowościach wiedział i był aktywnym uczestnikiem działań podjętych na szkodę pokrzywdzonego, uzyskując z tego tytułu dodatkowe środki finansowe dla siebie,

odpowiedzialność oskarżonego J. S. (1) za czyn, przypisany mu w punkcie 10 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, co do wypełnienia przez oskarżonego swoim zachowaniem znamion czynu z art. 286 § 1 k.k., wynika z działania tego oskarżonego wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym M. N. oraz oskarżonym J. P.,

oparta jest zatem na współsprawstwie w popełnieniu czynu zabronionego,

Sąd Okręgowy bardzo szczegółowo przedstawił okoliczności uzasadniające taką ocenę zachowań oskarżonego J. S. (1) i dokonał prawidłowej oceny dowodów, zasadnie odmawiając wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych zaprzeczających doprowadzeniu pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wskutek wprowadzenia jego przedstawicieli w błąd co do zgodności wykonanych prac ze zleceniem i ich wartością, i z oceną materiału dowodowego przez Sąd I instancji, Sąd Apelacyjny całkowicie się zgadza, przyjmując ją za swoją,

nie ma żadnych wątpliwości, że zawyżona została już wartość tego zadania przez J. P., a kiedy wybrano ofertę firmy (...), zbieżną z tą wyceną, i w toku realizacji zlecenia zaszła konieczność zmiany sposoby wykonania części prac, nie wahali się żeby to zrobić, ze szkodą dla pokrzywdzonego, ponieważ wybrany przez nich sposób był o wiele tańszy, czego nie odnotowali w dokumentach tego zadania, a po zakończeniu prac, M. N. wystawił fakturę na kwotę ze zlecenia, wiedząc, jak i pozostali oskarżeni, że wartość faktycznie wykonanych prac była o wiele niższa,

dlatego też przyjęcie przez Sąd I instancji, że oskarżeni J. S. (1), M. N. i J. P. działali, w tym zakresie, wspólnie i w porozumieniu, było prawidłowe, co powoduje, że każdy ze współdziałających odpowiada za całość działań podjętych w celu popełnienia przestępstwa objętego porozumieniem, w tym za zachowania pozostałych, i fakt, że fakturę do rozliczenia z pokrzywdzonym wystawił oskarżony M. N. nie uzasadnia, jak chce skarżący, braku podstaw do pociągnięcia, do odpowiedzialności karnej za czyn z art. 286 § 1 k.k., oskarżonego J. S. (1) (przypisany mu w punkcie 10 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku),

Sąd Apelacyjny uznał za bezzasadny również zarzut 7 apelacji, ponieważ dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, dotyczącego czynu przypisanego oskarżonemu J. S. (1) w punkcie 13 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, z art. 286 § 1 k.k., była kompletna, w rozumieniu art. 410 k.p.k. i zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k., albowiem miała oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, i była obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, i dlatego korzysta z ochrony art. 7 k.p.k.,

Sąd Okręgowy bardzo szczegółowo przedstawił okoliczności uzasadniające taką ocenę zachowań oskarżonego J. S. (1) i dokonał prawidłowej oceny dowodów, zasadnie odmawiając wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonych zaprzeczającym doprowadzeniu pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem wskutek wprowadzenia jego przedstawicieli w błąd co do zakresu wykonanych prac, i ich zgodności ze zleceniem, w efekcie zawyżając ich wartość, i Sąd Apelacyjny w pełni zgadza się z tą oceną, przyjmując ją za swoją,

zdaniem Sądu Odwoławczego nie ma żadnych wątpliwości, że przedmiar robót na parkingu po stronie prawej został zawyżony przez oskarżonego J. P. co bezpośrednio wpłynęło na wartość zadania pod nazwą „Przebudowa parkingu wzdłuż drogi dojazdowej do bramy nr (...) Elektrowni (...)”, i w efekcie kwotę rozliczenia zadania zawartą w fakturze wystawionej przez oskarżonego J. S. (1) dla pokrzywdzonego, która była wyższa od należnej, z tytułu faktycznie wykonanych przy tym zadaniu prac,

oskarżony J. S. (1) z premedytacją wykorzystał błąd w jakim tkwił zleceniodawca, doprowadzając pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem,

dla oceny trafności rozstrzygnięcia Sądu I instancji, w analizowanym przypadku, kluczowe jest ustalenie, że umowa na wykonanie ww. zadania o wartości 224.608,05 zł netto, opierała się na przedmiarze prac wykonanym przez oskarżonego J. P., i była to kwota, którą zleceniodawca zgodził się zapłacić za roboty obejmujące powierzchnię 830,50 m 2, podczas gdy faktycznie wykonane zostały prace na powierzchni 617,02 m 2, i nie dokonano korekty wartości zadania pomimo istotnej różnicy w powierzchni, między tą wynikającą z przedmiaru, a rzeczywistą, na której firma oskarżonego J. S. (1), wykonywała roboty,

gdyby takiej korekty dokonano można by mówić o pierwotnym błędzie oskarżonego J. P.,

natomiast w sytuacji kiedy ww. powierzchni z przedmiaru nie skorygowano, zasadne jest stwierdzenie, że było to świadome działanie, współdziałających ze sobą oskarżonych J. P. i J. S. (1), którego celem było wprowadzenie w błąd pokrzywdzonego co do faktycznego zakresu prac i ich rzeczywistej wartości- przez ich zawyżenie,

wzgląd na zasady doświadczenia życiowego i logikę, przemawia za uznaniem, że nie jest możliwe żeby wykonawca- firma (...) oraz J. P. inspektor nadzoru w (...), w trakcie realizacji tego zadania nie zorientowali się, że powierzchnia, na której wykonano prace jest o wiele mniejsza (ponad 200 m 2) niż wynikająca z przedmiaru, powodując zawyżenie, i to znaczne wartości robót, wykonanych w ramach tego zadania,

natomiast prace dodatkowe, wykonane na podstawie aneksu z dnia 9.10.2015r., o wartości netto 110.128,50 zł, obejmujące powierzchnię 350 m 2, zostały wykonane prawidłowo, zgodnie z uzgodnionym w protokole konieczności z dnia 22.09.2015r., ich zakresem,

łączna wartość prac jakie firma oskarżonego J. S. (1) miała wykonać w ramach tego zadania to 334.736,55 zł netto, została zawyżona, co miało swoje źródło w zawyżonej powierzchni pierwszej części zadania, o czym Sąd pisał powyżej, i dlatego odwoływanie się przez skarżącego do powierzchni wskazanej w aneksie – 905,50 m 2, i zestawianie jej z sumą powierzchni parkingów wskazanej w umowie i protokole konieczności, z powierzchnią parkingów faktycznie objętych pracami, nie było uprawnione,

taki sposób wykazania wyłudzenia, zaprezentował już Sąd I instancji, co nie było właściwe, ponieważ wbrew intencji Sądu Okręgowego nie wyjaśniał sprawy, tworząc wrażenie, że mieliśmy do czynienia z zadaniem, składającym się z dwóch części, wycenionym i rozliczonym łącznie, podczas gdy w rzeczywistości, w ramach analizowanego zadania, wykonano dwa odrębne zakresy prac, które zostały odrębnie wycenione, a potem jedynie łącznie rozliczone, co było korzystne dla oskarżonych, ponieważ ułatwiło im ukrycie zawyżenia wartości robót wskazanych w umowie z dnia 1.09.2015r., będących skutkiem zawyżenia powierzchni, na której te prace wykonano (zamiast wykonania robót na powierzchni 830,50 m 2, wykonano je na powierzchni 617 m 2),

z uwagi na fakt, że wartość prac wskazana w aneksie z 9.10.2015r. - 334.736,55 zł netto, stanowiła sumę kwot z umowy, z dnia 1.09.2015r.- 224.608,05 zł (odnoszącą się do 830,50 m 2 powierzchni parkingu) oraz wskazaną w protokole konieczności z dnia 22.09.2015r.- 110.128,50 zł (odnoszącą się do 350 m 2 dodatkowej powierzchni), powierzchnia wskazana w aneksie, nie ma związku z łączną wyceną zadania, i nie uzasadnia twierdzenia obrońcy, że wykonano, w ramach tego zadania, nawet prace o większym zakresie,

uwzględniając powyższe rozważania brak jest podstaw do podważania opinii biegłego D. M. (1), który stwierdził w sposób kategoryczny i jasny wykonanie robót na mniejszej powierzchni niż wynikało to z umowy- 617 m 2 zamiast 830,50 m 2, i wykonanie całości prac wskazanych w protokole konieczności z 22.09.2015r.- 350 m 2, a także niewykonanie zgodnie z umową, krawężników, oznakowania miejsc parkingowych oraz obrzeży,

opinia przedstawiona przez biegłego, w analizowanej części jest jasna i zupełna, a zawarty w niej wywód logiczny, i dlatego Sąd Apelacyjny zgodził się z Sądem I instancji, że mogła być podstawą ustaleń faktycznych,

Sąd Apelacyjny nie zgodził się z zarzutem 8 apelacji dotyczącym oceny zeznań świadka D. M. (2), ponieważ Sąd Okręgowy ocenił całość zeznań złożonych przez tego świadka w toku postępowania, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.k., i poczynił na ich podstawie prawidłowe ustalenia faktyczne w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu J. S. (1) w punkcie 18 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, i prawidłowo je zakwalifikował,

wbrew stanowisku skarżącego świadek obawiał się groźby wypowiedzianej przez J. S. (1) w przeddzień przesłuchania D. M. (2) w Delegaturze (...) w S., której celem było wywarcie wpływu na świadka,

bez wątpienia nie było mu „do śmiechu” i próba bagatelizowania przez skarżącego słów wypowiedzianych przez oskarżonego J. S. (1) nie zasługuje na aprobatę,

istotne znaczenie dla ustalenia, że mamy do czynienia z groźbą bezprawną z art. 245 k.k. ma subiektywne przekonanie adresata groźby o możliwości jej realizacji, co jest obiektywnie możliwe, co oznacza, że groźba wywołuje subiektywnie obawę spełnienia, którą należy obiektywnie zweryfikować i stwierdzić czy pokrzywdzony istotnie mógł w danych okolicznościach, w sposób uzasadniony groźbę odebrać jako możliwą do realizacji, przy czym bez znaczenia jest czy sprawca faktycznie tą groźbę by zrealizował,

oskarżony J. S. (1) był zdeterminowany żeby uniknąć odpowiedzialności karnej w toku prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego o czym świadczy fakt, że nakłaniał szereg osób do złożenia nieprawdziwych zeznań, korzystnych dla niego,

dlatego D. M. (2) miał prawo obawiać się J. S. (1),

potwierdzeniem, że groźbę ze strony oskarżonego J. S. (1) traktował poważnie świadczy fakt, że powiedział o swoich obawach wynikających z zachowania J. S. (1), P. B. oraz A. D., którzy tą okoliczność potwierdzili, tym samym uwiarygodniając zeznania D. M. (2), a także ocenę zeznań tego świadka dokonaną przez Sąd I instancji,

pomimo nie uwzględnienia tego zarzutu, Sąd Apelacyjny uznał, że były podstawy do objęcia czynu przypisanego oskarżonemu J. S. (1) w punkcie 18 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku (zarzuconego w punkcie XXVIII oskarżenia), ciągiem przestępstw razem z czynami opisanymi w punktach XXVI, XXVII i XXIX oskarżenia (przypisanych w punkcie 17 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku), co było przedmiotem rozważań w punkcie 3.9. uzasadnienia,

zarzut 9 apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ Sąd I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne w zakresie czynów zarzuconych oskarżonemu J. S. (1) w punktach XXX, XXXI i XXXII oskarżenia, przypisane w punkcie 19 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku,

prawidłowo zostały uznane za dzienniki budowy jako dokumenty służące do bieżącego śledzenia prac wykonywanych w ramach danego zadania, ukazujące postęp prac, zakres wykonanych robót, sposób ich realizacji, terminowość poszczególnych etapów, a fakt, że firma oskarżonego J. S. (1) była podmiotem zewnętrznym z perspektywy inwestora, wpływał na wagę umieszczanych w nich wpisów, ponieważ stanowił dla zlecającego pracę istotny element kontroli wykonawcy robót,

oskarżony J. S. (1) doskonale zdawał sobie sprawę z charakteru tych dokumentów i ważności dokonywanych w nich wpisów, przez osoby uprawnione, w szczególności sprawujące nadzór, nad daną budową, jak kierownik budowy czy osoba sprawująca nadzór autorski,

gdyby dokumenty te, jak próbował wykazać w apelacji obrońca, nie miały znaczenia prawnego, to ingerowanie w ich treść byłaby zbędna,

oskarżony J. S. (1) uważał jednak inaczej o czym świadczy wielość jego bezprawnych zachowań dotyczących dokumentów opisanych w punktach XXX, XXXI i XXXII oskarżenia, a także fakt, że tymi sfałszowanymi dokumentami posłużył się, używając ich jako autentycznych, które to okoliczności, w swoich wyjaśnieniach oskarżony J. S. (1) potwierdził,

zdaniem Sądu Apelacyjnego prawidłowo zostały uznane za dokumenty w rozumieniu art. 115 § 14 k.k., ponieważ były przedmiotami, które ze względu na zawartą w nich treść stanowiły dowód okoliczności mających znaczenie prawne, pokazując postęp prac i ich zakończenie, umożliwiając weryfikację wykonanych robót pod kątem ich zgodności z umową, zarówno co do zakresu, sposobu jak i terminu, a to z kolei pozwalało na ich rozliczenie przez wykonawcę, a z perspektywy zlecającego prace, na ocenę zasadności tych należności,

z uwagi na fakt, że firma oskarżonego J. S. (1) była podmiotem zewnętrznym dla (...), ww. dokumenty nie miały charakteru wewnętrznego i nie były też tak traktowane przez żadną ze stron umów dotyczących poszczególnych zadań,

zarzut 10 apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ Sąd Okręgowy ocenił całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, w części dotyczącej czynów zarzuconych oskarżonemu w punktach XXIV i XXV oskarżenia, przypisanych w punkcie 16 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, w sposób kompletny, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 7 k.p.k., i poczynił na ich podstawie prawidłowe ustalenia faktyczne w zakresie ww. czynów, i prawidłowo je zakwalifikował,

wbrew twierdzeniem skarżącego, Sąd nie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego J. S. (1), co do tego w jakich okolicznościach i od kogo- że od R. M. (2), uzyskał informacje o możliwości zdobycia świadectw kwalifikacyjnych dotyczących dozoru i eksploatacji urządzeń, instalacji i sieci energetycznych, bez zdania, wymaganego prawem, egzaminu,

prawidłowe ustalenia faktyczne Sądu I instancji uzasadniały ustalenie, że oskarżony J. S. (1) podżegał R. M. (2) do nakłonienia członków Komisji Kwalifikacyjnej nr (...)przy Stowarzyszeniu (...) (...) S., do poświadczenia nieprawdy przez członków tej Komisji co do przystąpienia do egzaminu, zdania go i wystawienia świadectwa kwalifikacyjnego dla oskarżonego J. S. (1) oraz jego 15 pracowników, a także dla oskarżonego M. B. (1) i jego pracownika M. K. (1), w roku 2015 (czyn z punktu XXIV oskarżenia) oraz dla 5 pracowników oskarżonego J. S. (1) w 2013r. (czyn z punktu XXV oskarżenia), tj. popełnienia czynu z art. 271 § 1 k.k.,

dodatkowo oskarżony J. S. (1) przekazał w roku 2015 R. M. (2) łącznie 16.000zł, jako „zapłatę” za bezprawne działania członków Komisji, co znalazło odzwierciedlenie w opisie czynu zarzuconego w punkcie XXIV oskarżenia, przez przyjęcie wyczerpania również znamion przestępstwa z art. 230a § 1 k.k.,

analizując ten zarzut apelacji obrońcy oskarżonego J. S. (1) stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ odpowiedzialność podżegacza w Kodeksie karnym została uregulowana jako czyn odrębny od zachowania bezpośredniego wykonawcy, który ma samodzielnie określone znamiona, których wypełnienie przez nakłaniającego stanowi podstawę odpowiedzialności karnej, i odpowiedzialność karna podżegacza jest niezależna od odpowiedzialności karnej bezpośredniego wykonawcy,

wyodrębnienie przez ustawodawcę w art. 18 § 2 k.k. podżegania jako jednej z form sprawstwa przestępstwa powoduje, że jest możliwe podżeganie do podżegania, czyli nakłonienie jednej osoby żeby za pośrednictwem kolejnej osoby wpłynęła na bezpośredniego wykonawcę czynu zabronionego, przy czym konstrukcja podżegania wymaga uzupełnienia opisu zachowania podżegacza o znamiona czynu zabronionego na popełnieniu, którego przez bezpośredniego wykonawcę, mu zależy,

w okolicznościach przedmiotowej sprawy było to poświadczenie nieprawdy w dokumentach przez Przewodniczącego Komisji oraz jej członków, że osoby wymienione w zarzutach opisanych, w punktach XXIV i XXV oskarżenia, przystąpiły do egzaminu, zdały go i uzyskały świadectwa kwalifikacyjne dotyczące dozoru i eksploatacji urządzeń, instalacji i sieci energetycznych,

taki był cel działania oskarżonego J. S. (1) i w obu przypadkach został on zrealizowany, jak wynika z poczynionych w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych,

podkreślanie przez skarżącego, że oskarżony J. S. (1) nikogo nie nakłaniał do przestępczego zachowania, ponieważ to R. M. (2) poinformował go o możliwości „załatwienia” świadectw kwalifikacyjnych, nie zwalnia oskarżonego J. S. (1) z odpowiedzialności karnej za podżeganie do popełnienia czynu zabronionego, ponieważ podżeganie oznacza wpływanie na sferę wolicjonalną innej osoby, i tak było w przedmiotowej sprawie, ponieważ to aktywność J. S. (1), jego wola uzyskania świadectw kwalifikacyjnych dla siebie i swoich pracowników, a w przypadku czynu z zarzuconego w punkcie XXIV oskarżenia, również dla jego znajomego- oskarżonego M. B. (1) i jego pracownika M. K. (1), bez zdawania egzaminów, była impulsem dla R. M. (2) żeby takie dokumenty dla oskarżonego J. S. (1) uzyskać- gdyby nie chęć pozyskania ww. dokumentów przez J. S. (1), R. M. (2) nie podjąłby żadnych działań żeby takie dokumenty pozyskać,

to zachowanie oskarżonego J. S. (1)- przekazanie własnych danych oraz danych pozostałych osób, było warunkiem niezbędnym i koniecznym (w przypadku czynu z punktu XXIV oskarżenia, obok pieniędzy przekazanych za „załatwienie sprawy”, w łącznej kwocie 16.000zł), do przejścia R. M. (2) ze stanu „gotowości” w stan objawiający się powzięciem przez niego decyzji o nakłonieniu członków Komisji do popełnienia czynu zabronionego, i dlatego ustalenia faktyczne jak i kwalifikacja prawna czynów przypisanych oskarżonemu J. S. (1) w punkcie 16 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku były prawidłowe,

Sąd Apelacyjny uznał natomiast za zasadny zarzut z punktu 11 apelacji, ponieważ obowiązek naprawienia szkody w trybie art. 46 § 1 k.k. powinien ściśle odpowiadać szkodzie doznanej przez pokrzywdzonego (przy zasądzeniu odszkodowania w całości), co w przypadku pokrzywdzonego będącego podatnikiem podatku VAT, a z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, powoduje, że wysokość szkody powinna odpowiadać wartości netto towaru lub usługi, będącej źródłem powstania szkody, i dlatego nie ma racji Sąd I instancji stwierdzając, że późniejsze rozliczenia podatnika ze Skarbem Państwa i uzyskanie zwrotu zapłaconego podatku VAT nie mają znaczenia przy określaniu kwoty odszkodowania, ponieważ skoro rozliczył podatek VAT, to nie może otrzymać tytułem naprawienia szkody kwoty wraz z tym podatkiem, ponieważ byłby wówczas bezpodstawnie wzbogacony,

uznając trafność tego zarzutu, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok obniżając kwoty odszkodowań zasądzonych w punktach 41. i 42. jego części dyspozytywnej, do kwot: 27.401,02 zł i 95.866,76 zł, tj. wartości netto wyłudzonych kwot- vide: pkt XII części dyspozytywnej wyroku Sądu Odwoławczego,

zdaniem Sądu Apelacyjnego na uwzględnienie zasługiwał również zarzut z punktu 12 apelacji, ponieważ w przypadku uniewinnienia oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów koszty postępowania ponosi Skarb Państwa, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w treści zaskarżonego wyroku- wobec zasadności tego zarzutu, Sąd Odwoławczy dokonał stosownej korekty zaskarżonego wyroku co znalazło odzwierciedlenie w punkcie XIII części dyspozytywnej wyroku Sądu Apelacyjnego

Wniosek

zmiana zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego J. S. (1) od popełnienia czynów opisanych w punktach II, V, XIII, XVIII, XXI, XXIII, XXIV, XXV, XXX, XXXI i XXXII, XLIV, XLVI części wstępnej wyroku,

co do czynu opisanego w punkcie XVIII (prawidłowo powinno być XXVIII)- zmiana kwalifikacji prawnej czynu z art. 245 § 1 k.k. na art. 18 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. i włączenie tego czynu do ciągu przestępstw opisanych w punkcie 17 części rozstrzygającej i orzeczenie kary grzywny

za ciąg tych przestępstw w wysokości 60 stawek dziennych po 100 złotych każda,

ewentualnie

przyjęcie, że czyny opisane w punktach XXX, XXXI i XXXII części wstępnej wyroku (punkt 19 części rozstrzygającej), przy uznaniu, że druk dziennika budowy jest dokumentem w rozumieniu art. 115 § 14 k.k., przyjęcie, że czyny oskarżonego J. S. (1) stanowiły przypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 270 § 2a k.k. i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy przez wymierzenie oskarżonemu samoistnej kary grzywny,

uchylenie wyroku w punkcie 10 i 13 części rozstrzygającej, w zakresie zasądzenia w trybie art. 46 k.k. odszkodowania,

ewentualnie

przy przyjęciu zasadności zasądzenia odszkodowania, zasądzenie odszkodowań w wysokości netto wartości szkody,

uchylenie orzeczenia o karze łącznej zawartego w punkcie 37 części rozstrzygającej i wymierzenie nowej kary łącznej w zależności od końcowego wyniku sprawy w wymiarze odpowiadającym okresowi tymczasowego aresztowania

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

zarzuty bezzasadne w odniesieniu do czynów z punktów II, V, XVIII, XXI, XXIII, XXIV, XXV, XXVIII, XXX, XXXI i XXXII części wstępnej wyroku, albowiem zgromadzony w tym zakresie, kompletny materiał dowodowy, Sąd I instancji ocenił prawidłowo, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 7 k.p.k. i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących czynów popełnionych przez oskarżonego J. S. (1), opisanych w wymienionych powyżej punktach części wstępnej zaskarżonego wyroku, i przypisanych, odpowiednio, w punktach 2, 5, 10, 13, 15, 16, 18, 19, 31 jego części dyspozytywnej, i prawidłowo ocenił je pod kątem kwalifikacji prawnej, i dlatego wnioski o uniewinnienie oskarżonego J. S. (1) od ich popełnienia nie zasługiwały na uwzględnienie, podobnie jak alternatywny wniosek dotyczący czynów z punktów XXX, XXXI i XXXII części wstępnej zaskarżonego wyroku, albowiem brak było podstaw do uznania zachowania oskarżonego J. S. (1) w zakresie tych czynów za wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 270 § 2a k.k.,

oskarżony z pełną premedytacją fałszował wpisy w dziennikach budowy oraz podpisy kierownika budowy i osoby sprawującej nadzór autorski,

jako osoba uczestnicząca w obrocie gospodarczym, prowadząca działalność gospodarczą, doskonale zdawał sobie sprawę z wagi tych wpisów dla oceny stopnia realizacji danego zadania i wykonania zgodnie z umową,

nie były to pojedyncze wpisy, a ponadto nie ograniczył się do podrobienia ww. dokumentów ale również użył je jako autentyczne,

i dlatego brak było podstaw do uznania jego zachowań za wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 270 § 2a k.k.,

wniosek o uniewinnienie oskarżonego J. S. (1) od popełnienia czynu opisanego w punkcie XIII części wstępnej zaskarżonego wyroku był bezzasadny, ponieważ oskarżony J. S. (1) został uniewinniony od popełnienia tego czynu przez Sąd Okręgowy (vide: pkt 7 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku),

pomimo zasadności zarzutu z punktu 5 apelacji, dotyczącego uznania oskarżonego J. S. (1), w zakresie zarzucanego mu czynu z art. 296a § 2 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., opisanego w punkcie XLVI części wstępnej zaskarżonego wyroku, po wyeliminowaniu z jego opisu znamion wyłudzenia, za winnego popełnienia czynu z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że J. S. (1) dopuścił się czynnej korupcji menedżerskiej, polegającej na udzieleniu obietnicy korzyści osobistej, a następnie, korzyści osobistej G. K. (1) w zamian za nadużycie przez G. K. (1) udzielonych mu uprawnień i niedopełnienie ciążących na nim obowiązków, Sąd Apelacyjny nie uwzględnił wniosku apelacji o uniewinnienie oskarżonego J. S. (1) od przypisanego mu w punkcie 33 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku czynu zabronionego, ponieważ wobec zasadności apelacji wywiedzionych na niekorzyść tego oskarżonego, w zakresie tego czynu, przez oskarżyciela publicznego i pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, a dotyczących bezzasadnego wyeliminowania z jego opisu znamion wyłudzenia i z jego kwalifikacji art. 286 § 1 k.k. (co należało rozumieć jako uniewinnienie od tej części zarzutu), Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok w tym zakresie i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania,

Sąd Apelacyjny uchylił z tego samego powodu rozstrzygnięcie z punktu 31 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, w zakresie czynu opisanego w punkcie XLIV. jego części wstępnej, przy czym w odniesieniu do tego czynu, w ocenie Sądu Odwoławczego nie budziło wątpliwości ustalenie, że oskarżony J. S. (1) wyczerpał swoim zachowaniem znamiona czynu z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., a zarzuty apelacji je podważające, uznał za bezzasadne (szerzej o powodach uchylenia wyroku, w omawianym zakresie, w punktach 3.9. oraz 3.8. uzasadnienia,

skarżący miał rację w odniesieniu do czynów przypisanych w punktach 17 i 18 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku (opisanych w punktach XXVI, XXVII, XXIX oraz XXVIII części wstępnej), w zakresie, w jakim wnioskował o przyjęcie, że stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 k.k. i wymierzenie jednej kary, przy czym kara wskazana przez skarżącego jako nieadekwatna do czynów jakich dopuścił się oskarżony J. S. (1), nie została uwzględniona, o czym szerzej w punkcie 5.2.1. uzasadnienia,

konieczność ukształtowania na nowo kary za ciąg przestępstw opisanych w punktach XXVI-XXIX części wstępnej zaskarżonego wyroku, przypisanych w punktach 17 i 18 jego części dyspozytywnej, spowodowała uchylenie kary łącznej orzeczonej wobec oskarżonego J. S. (1) w punkcie 37 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, i wymierzenie nowej kary łącznej, o czym szerzej w punkcie 5.2.1. uzasadnienia,

wobec bezzasadności zarzutów dotyczących sprawstwa i winy oskarżonego J. S. (1) w odniesieniu do czynów przypisanych mu w punktach 10 i 13 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku (opisanych w punktach XVIII i XXI jego części wstępnej) brak było podstaw do uchylenia rozstrzygnięć o obowiązku naprawienia szkody, zawartych w punktach 41 i 42 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, natomiast trafność zarzutu z punktu 11 apelacji, spowodowała zmianę co do środków kompensacyjnych przez orzeczenie obowiązków naprawienia szkody odpowiadającej wartości netto należności będących podstawą jej ustalenia, i w tym zakresie alternatywny wniosek apelacji został przez Sąd Odwoławczy uwzględniony

Lp.

Zarzut

o co do oskarżonego T. C. (1), jego obrońca, zaskarżył wyrok co do winy, odnośnie czynu II, V oraz XXXVIII (błędnie oznaczony jako XXVIII), tj. w zakresie pkt. 2; 5, 25 oraz 38 sentencji wyroku:

co do czynu II, V oraz XXXVIII zaskarżonemu wyrokowi zarzucono (zarzuty wspólne dla wszystkich czynów):

1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 7 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się dokonaniem dowolnej oceny dowodów, naruszającej jednocześnie zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, przejawiającej się:

a) pominięciem przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy wyjaśnień T. C. (1) złożonych na przesłuchaniu w dniu 10 września 2018 r.; dniu 27 listopada 2019 r. oraz na rozprawie w dniu 12 listopada 2020 r., w zakresie, w którym wskazywał, że po pierwsze: jako osoba odpowiedzialna za eksploatację urządzeń elektrycznych powoływany był w skład komisji odbiorowych wyłącznie w celu potwierdzenia, że prace dotyczące danego zadania zostały zrealizowane (na terenie wydziału oskarżonego), w sposób niezagrażający pracy urządzeń elektrycznych zlokalizowanych na wydziale i tym samym niezagrażających pracy całej elektrowni; po drugie: oskarżony T. C. (1), jak również pozostałe osoby wchodzące w skład (...) (za wyjątkiem oczywiście inspektora nadzoru), nie tylko nie byli zobowiązani do posiadania wiedzy odnośnie całego zakresu prac wyznaczonych konkretną umową, ale również swoim podpisem na protokole nie stwierdzali faktu wykonania robót budowlanych w zakresie zgodnym z umową tj. wykonania prac budowlanych o jakości i w ilości wskazanej w umowie (z uwagi na brak odpowiedniej wiedzy w zakresie budownictwa), a jedynie potwierdzali prawidłową realizację prac w odniesieniu do swojego zakresu obowiązków tj. oskarżony T. C. (1) nanosząc podpis na protokole odbioru nie potwierdzał okoliczności wykonania prac, co było zadaniem osób prowadzących umowę, w tym przede wszystkim inspektora nadzoru, a jedynie wykonanie ich w sposób niezagrażający pracy urządzeń elektrycznych, w zakresie wydziału nadzorowanego przez oskarżonego; odpowiednio, osoba odpowiedzialna za przestrzeganie zasad BHP nie stwierdzała wykonania prac budowlanych zgodnie ze sztuką budowlaną i w sposób przewidziany kontraktem, a wyłącznie realizację robót w sposób niezagrażający bezpieczeństwu pracy - skarżący zaznacza, że każdy członek komisji odbiorowej odpowiadał za odbiór prac w innym zakresie, tj. np. BHP - owiec stwierdzał realizację prac w warunkach niezagrażających zasadom BHP; inspektor ochrony środowiska - wykonanie robót w sposób niezagrażający środowisku, a oskarżony T. C. (1) - wykonanie prac w sposób niezagrażający pracy urządzeń elektrycznych;

b) pominięciem wyjaśnień oskarżonego T. C. (1) w zakresie, w którym wskazywał, że jako osoba odpowiedzialna za pracę urządzeń elektrycznych, a nadto bez wykształcenia oraz doświadczenia w zakresie budownictwa, nie mógł zostać wyznaczony poleceniem Dyrektora (...) do odbioru prac stricte budowlanych tj. stwierdzenia, czy prace budowlane zostały wykonane zgodnie z umową oraz sztuką budowlaną, a stanowisko przeciwne jest twierdzeniem całkowicie sprzecznym nie tylko ze wskazanymi w zarzutach dowodami, ale również (lub przede wszystkim) zasadami doświadczenia życiowego oraz logiki, które nakazują uznać, że to inspektor nadzoru budowlanego odbiera prace budowlane w zakresie ilościowym, jakościowym oraz rodzajowym;

c) pominięciem wyjaśnień oskarżonego M. S. (1) złożonych na rozprawie w dniu 12 listopada 2020 r., w zakresie, w którym wyjaśnił cyt. „w skład komisji wchodzili kierownicy wydziałów, BHP - owiec, z ochrony środowiska, wykonawcy prac. Jeżeli komisja dotyczyła odbioru prac na obszarze kilku wydziałów to każdy pracownik wydziału odbierał prace w zakresie swojego wydziału, na jego terenie. (...) Według mnie nie zmieniły się zasady doboru osób do komisji. Dalej jest tak, że każdy odpowiada za swój odcinek" i w konsekwencji błędne uznanie, że oskarżony, w momencie powołania do Komisji odbiorowej, jest odpowiedzialny za odbiór prac również pod kątem ich wykonania zgodnie z zasadami sztuki budowlanej, a więc de facto, obowiązki każdego z członków Komisji są tożsame z obowiązkami inspektora nadzoru -apelujący wyjaśnia, że w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji w zasadzie w ogóle nie odnosi się do kwestii doboru poszczególnych członków Komisji pod kątem ich kompetencji (i odpowiednio zakresu odpowiedzialności) i pomija w swojej ocenie wyjaśniania (w tym przypadku M. S. (1)) oraz zeznania osób, które potwierdzały, że osoba pełniąca funkcję BHP- owca, odpowiedzialna za ochronę środowiska lub za pracę urządzeń elektrycznych (oskarżony T. C. (1)) nie jest zobligowania do sprawdzania podczas czynności odbiorowych w pełnym zakresie (a zatem poza swoimi kompetencjami), czy roboty budowlane zostały wykonane zgodnie z umową oraz sztuką budowlaną, albowiem osoby te nie mają takich kompetencji oraz wiedzy - to inspektor nadzoru odpowiada za odbiór prac w sensie stricte budowlanym, pozostali członkowie komisji potwierdzają prawidłowość realizacji umowy tylko w zakresie swoich obowiązków/swojego wydziału;

d) pominięciem wyjaśnień oskarżonej A. T. w zakresie w którym wskazała, na rozprawie w dniu 06 października 2020 r. cyt. „Pan W. wprowadził zasadę, że kierownicy jego pionu zarządzania majątkiem, odbierają zadania ze swojego obszaru zadań. Nie było takiej możliwości i nie ma. żeby wszyscy członkowie komisji odbierali całość. Poszczególni członkowie odbierali zadanie w zakresie swojego działania. Za prawidłowe wykonanie zadania odpowiada inspektor, on zna zakres robót, wytycza obszar, zakres.", a nadto w zakresie w którym wskazała, cyt. Wielokrotnie tłumaczyłam moim przełożonym, że użytkownik nie odpowiada za prawidłowe, zgodne ze sztuką wykonanie zadania, ale użytkownik ma potwierdzić, że wykonano u niego taką pracę i ma prawo sprawdzić umowę. Za prawidłowe wykonanie zadania odpowiada inspektor, on zna umowę, zakres robót, wytycza obszar, zakres. Użytkownik jedynie potwierdza, że wykonano pracę, którą on zgłosił, ale nie dokonuje obmiarów i w konsekwencji nie wskazanie, czy Sąd I instancji uznaje, iż oskarżony T. C. (1) był zobowiązany do samodzielnego dokonywania obmiarów prac i ustalenia, czy wszelkie prace realizowane w ramach zdania zostały wykonane (w zakresie leżącym poza jego kompetencjami);

e) pominięciem zeznań świadka M. Ś. złożonych na rozprawie w dniu 18 maja 2021 r. w zakresie w którym świadek zeznał cyt. Ja chodziłem na odbiory tylko w zakresie mojej komórki organizacyjnej. Podejrzewam, że odnośnie pozostałych członków komisji, było tak samo, że każdy odpowiadał za swoja branżę, tak jak odpowiadałem za BHP." i w konsekwencji niewyjaśnienie, czy każda osoba z komisji odbiorów zobowiązana była do oceny, czy prace będące przedmiotem odbioru, zostały wykonane w ilości wskazanej w umowie oraz zgodnie ze sztuką budowlaną (w tym także poza kompetencjami);

f) pominięciem zeznań świadka L. S. złożonych na rozprawie w dniu 10 czerwca 2021 r., gdzie świadek biorący udział w odbiorach wykonywanych robót, jako zakładowy społeczny inspektor pracy zeznał cyt. Każdy członek komisji oceniał zadanie w swoim zakresie, a jeśli miał jakieś uwagi, to były one nanoszone w protokole. Składając podpis w protokole potwierdzałem tylko fragment dotyczący mojej funkcji, mojego zakresu, czyli bezpieczeństwa, zawsze tak było. Podpisując protokół odbioru zadania montaż bram i drzwi potwierdzałem wykonanie zadania w zakresie bezpieczeństwa dla użytkowników, a nie weryfikowałem czy została zamontowana odpowiednia ilość drzwi. (...) Inspektor nadzoru odpowiadał za całokształt prac." i w konsekwencji niewyjaśnienie, czy każda osoba z komisji odbiorów zobowiązana była do oceny, czy prace będące przedmiotem odbioru, zostały wykonane w ilości wskazanej w umowie oraz zgodnie ze sztuką budowlaną (w tym także poza kompetencjami);

g) pominięciem zeznań świadka K. C., który na rozprawie w dniu 28 czerwca 2022 r. zeznał cyt. „Podpisywałem się za wykonanie robót tylko dotyczących mojego wydziału" i w konsekwencji niewyjaśnienie, czy każda osoba z komisji odbiorów zobowiązana była do oceny, czy prace będące przedmiotem odbioru, zostały wykonane w ilości wskazanej w umowie oraz zgodnie ze sztuką budowlaną (w tym także poza kompetencjami);

h) pominięciem dokumentów w postaci polecenia Dyrektora Oddziału w sprawie powołania Komisji Odbioru zadania inwestycyjnego pn. „Modernizacja (odtworzenie) budynku pompowni wody chłodzącej z dnia 01 czerwca 2015 r.” oraz polecenia Dyrektora Oddziału w sprawie powołania Komisji Odbioru zadania inwestycyjnego pn. „Wymiana bram i drzwi na terenie elektrowni (...)" z dnia 03 grudnia 2015 r. i w konsekwencji niewyjaśnienie, czy każda osoba z komisji odbiorów zobowiązana była do kompleksowej oceny, czy prace będące przedmiotem odbioru, zostały wykonane w ilości i jakości wskazanej w umowie oraz zgodnie ze sztuką budowlaną, a nadto nieuwzględnienie faktu, że to inspektor nadzoru nadzorował od samego początku wykonanie każdego zadania (a nie poszczególni członkowie komisji odbiorowych), skoro komisja odbiorowa powoływana została na końcowych etapach wykonania robót i błędną ocena protokołów zdawczo - odbiorczych z dnia 22 grudnia 2015 r. (zadanie Modernizacja bram i drzwi na terenie Elektrowni (...)); z dnia 22 grudnia 2015 r. (Modernizacja (odtworzenie) budynku pompowni wody chłodzącej) oraz z dnia 30 grudnia 2015 r. (Wymiana areatora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych oraz wykonanie 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1 m 3 każdy w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)) i w konsekwencji przyjęcie, że oskarżony T. C. (1) nanosząc podpis na ww. protokołach, potwierdzał prawidłową realizację wykonania prac, a nie wyłącznie prac mogących wpływać na pracę urządzeń elektrycznych oraz wykonywanych na wydziale oskarżonego -apelujący podnosi powyższy zarzut uznając, że Sąd I instancji poczynił ww. ustalenia, albowiem w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, nie sposób odnaleźć stanowiska Sądu w kwestii zakresu odpowiedzialności poszczególnych członków komisji;

co w efekcie doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy polegającego na uznaniu, że oskarżony T. C. (1) miał świadomość niewykonania całości prac; a nadto, że składając podpis na protokole zdawczo-odbiorczym potwierdzał fakt wykonania prac w ilości zgodnej z umową oraz w sposób zgodny ze sztuką budowlaną, pomimo że jedyną kompetentną osobą w zakresie nadzoru nad realizacją wszystkich prac budowlanych i całego zadania pozostawali inspektorzy nadzoru wyznaczeni w (...);

2) art. 426 5 1 pkt. 1 kpk (prawidłowo art. 424 § 1 k.p.k. – co wskazano prawidłowo w uzasadnieniu apelacji ) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na:

a) nie wyjaśnieniu w treści uzasadnienia wyroku, czy Sąd I instancji uznał, że oskarżony T. C. (1) (oraz każda z osób powołana do komisji odbiorowej) był odpowiedzialny za sprawdzenie, czy całość prac objętych zadaniem została faktycznie zrealizowana, a w konsekwencji, czy był zobowiązany do przeprowadzenia obmiarów robót, czy też nanosząc podpis na protokole odbioru, stwierdzał jedynie fakt wykonania prac na swoim wydziale i to w zakresie dotyczącym prawidłowości pracy urządzeń elektrycznych;

b) nie odniesieniu się w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, do dowodów wskazanych w pkt. 1 ppkt. 1 lit. a - i zarzutów apelacji i w konsekwencji niewskazanie, czy Sąd I instancji uznał ww. dowody we wskazanym zakresie za wiarygodne, czy też odmówił im wiarygodności i z jakich względów;

co do czynu II, zaskarżonemu wyrokowi zarzucono ponadto:

1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.:

3) art. 7 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się dokonaniem dowolnej oceny dowodów naruszającej zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto dokonanie wybiórczej oceny dowodów, polegającej na:

a) błędnej ocenie wyjaśnień T. C. (1), w zakresie, w którym wskazywał, że nie był odpowiedzialny za nadzór nad wykonaniem całości zadania, albowiem wyłącznie kwestia wycieku mocznika mogła potencjalnie wpłynąć na pracę urządzeń elektrycznych, w związku z czym wyłącznie w tym zakresie zobowiązany był do ustalenia, czy nastąpiło prawidłowe zabezpieczenia kratek, a w pozostałym zakresie, polegał na zapewnieniach oskarżonej A. L., która przez złożenie podpisu na protokole zdawczo - odbiorczym wskazała, że całość prac zostało wykonanych, a nadto pominięcie wyjaśnień oskarżonego T. C. (1) w zakresie w którym wyjaśniał, że przed podpisaniem protokołu skierował do inspektora nadzoru odpowiedzialnego za prowadzenie zadania zapytanie, czy prace zostały wykonane i uzyskując odpowiedź pozytywną, podpisał protokół w przeświadczeniu, że roboty wykonano w sposób zgodny z zamówieniem -apelujący podnosi, że Sąd I instancji w ogóle nie wziął pod uwagę nie tylko kwestii ujętych w zarzutach wspólnych dla wszystkich czynów ale także nie uwzględnił okoliczności (którą notabene ustalił w zakresie czynu XXXVIII), iż oskarżony przed podpisaniem protokołu wystosował zapytanie do inspektora nadzoru odnośnie tego, czy prace wykonane zostały zgodnie z umową i w tym zakresie w pełni zawierzył osobie posiadającej wiedzę na temat konkretnego zadania - abstrahując od faktu, że podpis oskarżonego nie potwierdzał realizacji prac w ujęciu budowlanym tj. nie potwierdzał wykonania prac zgodnie ze sztuką, a jedynie w sposób niepływający negatywnie na pracę urządzeń elektrycznych;

b) pominięcie wyjaśnień oskarżonej A. T. w zakresie w którym wyjaśniła, że cyt. „Według mojej wiedzy zadanie dotyczące wymiany areatora i montażu mieszacza było zadaniem dotyczącym gospodarski wodnej, a zakres zbiorników dotyczył gospodarki ruchu, czyli działu pana T. C. (1). Kwestie dotyczące mieszacza nie dotyczyły obszaru działania pana T. C. (1). Były związane z gospodarką wodną i przedstawiciel tamtego wydziału potwierdzał odbiór robót w tym zakresie. Jeżeli chodzi o zbiorniki bezodpływowe, to dotyczyło to obszaru działania pana T. C. (1). Według mojej wiedzy w tym czasie wykonano w terminie zbiorniki bezodpływowe." i w konsekwencji błędne przyjęcie, że oskarżony posiadał świadomość tego, że w dniu podpisania protokołów nie zostały wykonane wszelkie prace objęte zadaniem - apelujący podnosi, że brak świadomości oskarżonego odnośnie fałszywości protokołu odbioru związany jest z tym, że swoją wiedzę oskarżony czerpał od inspektorów nadzoru, dlatego też w momencie, kiedy uzyskał on informację, że prace pozostające poza zakresem jego kompetencji wykonano, nie miał podstaw do przyjęcia, że inspektor nadzoru wprowadza go w błąd;

c) błędnym wnioskowaniem polegającym na uznaniu, że oskarżony miał świadomość niewykonania prac, wyłącznie w oparciu o okoliczność niezrealizowania robót w całości oraz podpisania protokołu przez oskarżonego - apelujący podnosi, że przecież z ww. faktów nie sposób wyciągnąć wniosku o świadomości (i w rezultacie winie) oskarżonego co do niewykonania prac dotyczących zadania, a innych okoliczności, które miałyby o tym świadczyć Sąd I instancji nie powołuje; co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżony nie tylko był zobowiązany do oceny wykonanych prac w ujęciu budowlanym (w tym dokonania obmiarów) ale również podpisał protokół zdawczo-odbiorczy mając jednocześnie świadomość niewykonania prac w terminie;

4) art. 426 § 1 pkt. 1 k.p.k. (prawidłowo art. 424 § 1 k.p.k. – co wskazano prawidłowo w uzasadnieniu apelacji ) poprzez:

a) niewłaściwe zastosowanie i niewskazanie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jakie dowody potwierdzają rzekomą świadomość (umyślność) oskarżonego co do fałszywości protokołu odbioru - apelujący wyjaśnia, że uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu jeżeli chodzi o czyn V sprowadza się wyłącznie do wskazania dowodów świadczących o niewykonaniu prac w terminie sporządzenia protokołu odbioru, jednakże żaden wskazany przez Sąd dowód, nie potwierdza przyjętej przez Sąd I instancji świadomości oskarżonego i umyślności jeżeli chodzi o poświadczenie okoliczności nieprawdziwych, albowiem z faktu niewykonania prac w terminie, nie sposób wyciągać kategorycznych wniosków o wiedzy oskarżonego co do niewykonania prac:

b) niewyjaśnienie w treści uzasadnienia wyroku, czy Sąd I instancji uznał, że oskarżony T. C. (1) był odpowiedzialny za sprawdzenie, czy całość prac objętych zadaniem została faktycznie zrealizowana, a w konsekwencji, czy był zobowiązany do samodzielnego przeprowadzenia obmiarów robót, czy też nanosząc podpis na protokole odbioru, stwierdzał jedynie fakt wykonania prac na swoim wydziale i w zakresie swoich kompetencji i w zakresie dotyczącym prawidłowości pracy urządzeń elektrycznych;

co do czynu V. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono ponadto naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.:

1) art. 7 k.p.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się dokonaniem dowolnej oceny dowodów naruszającej zasady prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a nadto dokonanie wybiórczej oceny dowodów, polegającej na:

a) pominięciu wyjaśnień oskarżonego T. C. (1)

w zakresie w którym wskazywał, że zadanie „Wymiana bram i drzwi na terenie elektrowni (...)" zostało zakończone na wydziale ruchu bloków za który odpowiedzialny był oskarżony, w związku z czym biorąc pod uwagę zakres odpowiedzialności każdego członka komisji oraz praktykę obowiązującą w (...), oskarżony nie był zobowiązany do sprawdzenia, czy zadanie wykonano w pozostałej części (poza jego wydziałem) - skarżący podnosi, że skoro zadanie zostało wykonane na wydziale oskarżonego (Sąd I instancji nie ocenia jednak tego faktu przyjmując ogólnie, że prace nie zostały zrealizowane na dzień podpisania protokołu odbioru), to było to dla oskarżonego wystarczające dla uznania, że może nanieść podpis na protokole i stwierdzić wykonanie zadania w zakresie go dotyczącym:

pominięciu wyjaśnień oskarżonego J. S. (1), w

zakresie w którym wyjaśniał, że (wyjaśnienia złożone na rozprawie w dniu 17 września 2020 r.) cyt. „Według mojej wiedzy, w budynku (...), dokładnie nie pamiętam była zamontowana brama", Nie we wszystkich Komisjach członkowie odbierali całe zadanie. Jeden członek komisji odbierał część zadania, drugi członek komisji drugą część zadania, zdarzało się sporadycznie, kiedy zadania obejmowały duży zakres prac i duży zakres budynku." i tym samym niewskazanie w treści uzasadnienia wyroku, czy Sąd uznał, że w dniu podpisania protokołu zdawczo -

odbiorczego, zadanie objęte zarzutem V zostało zrealizowane na

terenie wydziału ruchu bloków za który odpowiadał oskarżony

T. C. (1),

c) pominięciu wyjaśnień M. S. (1) w zakresie w którym wyjaśnił, że (wyjaśnienia złożone na rozprawie w dniu 12 listopada 2020 r.), cyt. „Jeżeli komisja dotyczyła odbioru prac na obszarze kilku wydziałów, to każdy kierownik wydziału odbierał prace w zakresie swojego wydziału na jego terenie (...) Na wydziale pana T. C. (1) był montowana jedna brama i dodatkowo drzwi i te prace zostały wykonane przed 30 grudnia 2015 r. - i tym samym niewskazanie w treści uzasadnienia wyroku, czy Sąd uznał, że w dniu podpisania protokołu zdawczo - odbiorczego, zadanie objęte zarzutem V. zostało zrealizowane na terenie wydziału ruchu bloków za który odpowiadał oskarżony T. C. (1);

d) pominięciem zeznań świadka W. G. (przesłuchanie z dnia 16 lutego 2017 r.) w zakresie w którym wskazywał cyt. wydaje mi się, że jedyną bramą, która została całkowicie zakończona w 2015 r. to była roleta na bloku. Wydaje mi się, że od niej zaczynaliśmy i dlatego została zakończona"; a nadto świadka Z. S. (przesłuchanie z dnia 16 lutego 2017 r.) w zakresie w którym wskazywał cyt. Pamiętam, że w 2015 r. na pewno założyliśmy jedną bramę" - apelujący wyjaśnia, że brama o których wspominają świadkowie zlokalizowana była na terenie wydziału ruchu bloków, co potwierdza wyjaśnienia oskarżonego, zarówno w zakresie w którym podnosił fakt realizacji zadania na wydziale ruchu bloków, jak również brak świadomości co do niewykonania prac w pozostałej części (skoro brama na wydziale oskarżonego została wykonana, a inspektor nadzoru zapewniał, że na zdanie zrealizowano w całości, to nie było podstaw do przyjęcia, że jest inaczej;

e) błędnym wnioskowaniem polegającym na uznaniu, że oskarżony miał świadomość niewykonania prac, wyłącznie w oparciu o okoliczność niezrealizowania robót w całości oraz podpisania protokołu przez oskarżonego - apelujący podnosi, że przecież z ww. faktów nie sposób wyciągnąć wniosku o świadomości oskarżonego co do niewykonania prac dotyczących zadania, a innych okoliczności, które miałyby o tym świadczyć Sąd I instancji nie powołuje;

2) art. 426 § 1 pkt. 1 k.p.k. (prawidłowo art. 424 § 1 k.p.k. – co wskazano prawidłowo w uzasadnieniu apelacji ) poprzez:

a) niewłaściwe zastosowanie i niewskazanie, czy zdaniem Sądu I instancji, w dniu dokonania odbioru zadania, którego dotyczy czyn V, prace zostały wykonane na terenie wydziału, za który był odpowiedzialny, albowiem Sąd w ogóle nie odnosi się do tej kwestii i nie ma możliwości ustalenia, czy w ocenie Sądu zakończono prace na wydziale ruchu bloków - zdaniem apelującego okoliczność ta jest znamienna dla oceny sprawy, albowiem zarówno T. C. (1), jak i inni oskarżeni zgodnie wskazywali, że zadanie zostało zakończone na ww. wydziale, co w sposób oczywisty wpływa na ocenę świadomości oskarżonego - jeżeli bowiem oskarżony widział, że prace zakończono na terenie jego wydziału, to w połączeniu z zapewnieniem ze strony inspektora nadzoru, że roboty wykonano w pozostałym zakresie oraz brakiem obowiązku oskarżonego jeżeli chodzi o dokonanie obmiaru wszystkich prac, daje podstawę do uznania, że oskarżony nie miał świadomości niewykonania prac w zakresie innym, niż jego wydział;

b) niewłaściwe zastosowanie i niewskazanie w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jakie dowody potwierdzają rzekomą świadomość oskarżonego co do fałszywości protokołu odbioru -apelujący wyjaśnia, że uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu jeżeli chodzi o czyn V sprowadza się wyłącznie do wskazania dowodów świadczących o niewykonaniu prac w terminie sporządzenia protokołu odbioru, jednakże żaden wskazany przez Sąd dowód, nie potwierdza przyjętej przez Sąd I instancji świadomości oskarżonego i umyślności jeżeli chodzi o poświadczenie okoliczności nieprawdziwych, albowiem z faktu niewykonania prac w terminie, nie sposób wyciągać kategorycznych wniosków o wiedzy oskarżonego co do niewykonania prac;

c) niewyjaśnienie w treści uzasadnienia wyroku, czy Sąd I instancji uznał, że oskarżony T. C. (1) był odpowiedzialny za sprawdzenie, czy całość prac objętych zadaniem została faktycznie zrealizowana, a w konsekwencji, czy był zobowiązany do samodzielnego przeprowadzenia obmiarów robót, czy też nanosząc podpis na protokole odbioru, stwierdzał jedynie fakt wykonania prac na swoim wydziale i to w zakresie dotyczącym prawidłowości pracy urządzeń elektrycznych;

co do czynu XXXVIII. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono ponadto:

1. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy tj.:

a) błędnej ocenie protokołu zdawczo - odbiorczego oraz protokołu odbioru i przekazania do eksploatacji sporządzonych w dniu 22 grudnia 2015 r. i całkowite pominięcie, że w dniu 22 grudnia 2015r. wszyscy członkowie komisji odbiorowej stwierdzili wykonanie prac (w swoim zakresie), co tym bardziej uzasadnia stawianą przez oskarżonego tezę, że nie posiadał (albowiem nie musiał) wiedzy odnośnie sposobu realizacji prac w zakresie, który go nie dotyczył;

b) niewyciągnięcia prawidłowych wniosków z ustalonego faktu tj. okoliczności, że oskarżony, z uwagi na brak wiedzy budowlanej, przed podpisaniem protokołu kierował do inspektora nadzoru zapytanie, czy wszystko zostało zrobione i czy ma jakieś zastrzeżenia do wykonanych prac - apelujący wyjaśnia, że odmiennie niż przy czynie V, w przypadku

czynu XXXVIII. Sąd I instancji uznaje za udowodniony fakt, że oskarżony nie posiadał dostatecznej wiedzy do samodzielnego podpisania protokołu tj. podpisania protokołu bez uprzedniego rozpytania inspektora nadzoru, i w związku z tym nie przyjmuje, że okoliczność uprzedniego rozpytania inspektora nadzoru przez osobę bez wiedzy budowlanej, potwierdza podpisanie przez oskarżonego protokołu bez świadomości niewykonania prac w całości;

c) c) błędna ocena nagrania rozmowy pomiędzy J. S. (1), a P. S. i uznanie, że nagranie świadczy o wiedzy oskarżonego jeżeli chodzi o niewykonanie prac w sytuacji, kiedy po pierwsze, żaden inny dowód nie potwierdza, że rozmowa pomiędzy J. S. (1), a T. C. (1) faktycznie miała miejsce, a oskarżony okoliczność tą neguje; po drugie, nagranie powinno być oceniane z dużą dozą ostrożności z uwagi na że J. S. (1) jest osobą, która często przechwala się jeżeli chodzi o sposób realizacji prac oraz kwestie dotrzymywania terminów wykonywanych robót;

d) błędną oceną opinii uzupełniającej biegłego z zakresu budownictwa - D. M. (1) (w tym ustną uzupełniającą złożoną na rozprawie w dniu 23 czerwca 2023 r.) poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że usterki wskazane w załączniku do protokołu odbioru miały charakter limitujący,

w sytuacji, kiedy zgodnie ze wskazaniami biegłego usterki nie świadczyły o niewykonaniu pracy w ogóle, lecz o ich realizacji w sposób niestaranny i niechlujny wyłącznie w części

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd Apelacyjny nie uwzględnił zarzutów apelacji dotyczących czynów zarzuconych oskarżonemu w punktach II i V oskarżenia, przypisanych, odpowiednio, w punktach 2 i 5 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, uznając, że ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd I instancji, w tej części, była prawidłowa, zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów, z art. 7 k.p.k., i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, skutkujące odpowiedzialnością karną oskarżonego T. C. (1), w zakresie ww. czynów, zasługują na akceptację,

zasadnie Sąd Okręgowy uznał, że protokoły odbioru robót z dnia 22 grudnia 2015r., dotyczące zadań pod nazwą „Wymiana areatora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych orz wykonanie 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1 m 3 każdy w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)” (czyn z punktu II oskarżenia) oraz „Modernizacja bram i drzwi na terenie Elektrowni (...)” (czyn z punktu V oskarżenia), podpisane przez oskarżonego T. C. (1), poświadczały nieprawdę, albowiem wynikało z nich wykonanie tych zadań zgodnie z treścią umów, co nie odpowiadało rzeczywistości, w dacie wystawienia ww. protokołów zdawczo-odbiorczych,

inaczej było w przypadku zadania pod nazwą „Modernizacja budynku pompowni wody chłodzącej nr 2 w Elektrowni (...)”, którego dotyczył zarzut z punktu XXXVIII oskarżenia, ponieważ Sąd Apelacyjny uznał, odmiennie od Sądu I instancji, że protokół zdawczo-odbiorczy dotyczący tego zadania nie poświadczał nieprawdy, ponieważ ujawnione usterki nielimitujące, tj. takie, których wystąpienie nie było przeszkodą w korzystaniu z danego urządzenia bądź obiektu, pozwalały na uznanie danego zadania za wykonane, i jego rozliczenie, i dlatego też podpisanie protokołu zdawczo-odbiorczego z wykonania tego zadania było możliwe, i nie stanowiło poświadczenia nieprawdy w rozumieniu art. 271 § 1 k.k., o czym Sąd pisał poniżej, a szerzej w punkcie 3.13. uzasadnienia, co spowodowało, że analiza pozostałych zarzutów apelacji dotycząca tego czynu, była zbędna,

analizując zarzuty wspólne dla czynów przypisanych oskarżonemu T. C. (1) przez Sąd Okręgowy, jak również wyodrębnione dla poszczególnych czynów, zarówno te dotyczące obrazy przepisów postępowania jak i błędów w ustaleniach faktycznych, Sąd Apelacyjny doszedł do przekonania, że zmierzały one do wykazania, że oskarżony T. C. (1) podpisując protokoły zdawczo- odbiorcze, stwierdzał jedynie wykonanie zadania w części dotyczącej jego wydziału, i nie miał obowiązku weryfikacji wykonania całości robót w ramach danego zadania, i nie miał świadomości, że poświadczał nieprawdę w ww. dokumentach,

argumentacja przedstawiona w środku odwoławczym na poparcie tych tez nie przekonuje, ponieważ z treści dokumentów w postaci protokołów zdawczo-odbiorczych podpisanych w dniu 22 grudnia 2015r. przez oskarżonego T. C. (1), a także decyzji dyrektora (...), z mocy których uzyskiwał on uprawnienie ale które również tworzyły po jego stronie obowiązek do dokonania odbioru ww. zadań, wynika, że oskarżony T. C. (1) był zobligowany do oceny wykonania całości zadania zgodnie z zakresem umowy, w sposób prawidłowy, w terminie, i swoim podpisem stwierdzał, że w dacie wystawienia tych dokumentów, prace w nich opisane wykonano, i tak też ustalił Sąd Okręgowy, co wynika z treści wyroku oraz jego uzasadnienia,

z przywołanych powyżej dokumentów nie wynika żeby T. C. (1) odpowiadał za ocenę jedynie części zadania i swoim podpisem poświadczał tylko wykonanie prac dotyczących jego wydziału,

zaprezentowane w apelacji, odmienne stanowisko, w tym zakresie, było podyktowane realizacją przyjętej przez oskarżonego linii obrony, mającej na celu uniknięcie przez niego odpowiedzialności karnej za poświadczenie nieprawdy w dokumentach, i nie odbiega od prezentowanego w sprawach, w których mamy do czynienia z obowiązkami lub uprawnieniami, wspólnymi dla grupy osób,

wbrew stanowisku skarżącego, każda osoba z danej grupy, w okolicznościach przedmiotowej sprawy- zobligowanych do odbioru robót, odpowiada za całość wykonanych w ramach danego zadania prac, a jeżeli nie ma kompetencji, które by ją do tego predestynowały, powinna zadbać, w momencie desygnowania jej do dokonania odbioru, o stosowne zapisy w decyzji, mocą której przyznano jej takie uprawnienie, wskazujące w sposób wyraźny, zakres jej uprawnienia, a najpóźniej w momencie podpisywania protokołu zdawczo-odbiorczego, przez wyraźne zaznaczenie, że oceniła jedynie roboty dotyczące wydziału, w którym pracuje,

bez takiego postąpienia, każda z osób, z grupy, wskazanych do odbioru prac, odpowiada za całość zadania i jej podpis odnosi się do wszystkich robót wykonywanych w ramach danego zadania,

dlatego też przywołanie w apelacji wypowiedzi oskarżonego T. C. (1), A. T., M. S. (1), M. Ś., K. C., L. S. czy J. S. (1), w których mówili, że poszczególni członkowie komisji dokonującej odbioru robót, poza inspektorami nadzoru, potwierdzali jedynie wykonanie prac związanych z ich wydziałem lub zakresem ich obowiązków (np. BHP-owiec), nie zasługują na uwzględnienie jako sprzeczne z treścią dokumentów dotyczących protokołów zdawczo-odbiorczych,

potwierdzeniem, że ww. wypowiedzi nie miały uzasadnienia w dokumentach, a opierały się na założeniach robionych przez osoby, które dokonywały takich odbiorów, są przywołane przez skarżącego, w uzasadnieniu apelacji, wyjaśnienia oskarżonego T. C. (1)- „była niepisana umowa, że każdy podpisuje protokół zdawczo-odbiorczy w swoim zakresie"- taka wypowiedź oskarżonego, wbrew stanowisku wyrażonemu w apelacji, świadczy o świadomości T. C. (1), że w świetle treści decyzji dyrektora (...), odpowiadał on za weryfikację wykonania całości danego zadania, zgodnie z umową i sztuką budowlaną, a nie jedynie części dotyczącej wydziału, w którym pracował,

dlatego też podpisując, objęte zarzutami protokoły zdawczo-odbiorcze, bez sprawdzenia stanu wykonania robót, w ramach całego zadania, w sytuacji kiedy nie wykonano wszystkich prac, ponosi odpowiedzialność karną za poświadczenie nieprawdy w tych dokumentach, ponieważ swoim podpisem potwierdził stan rzeczy niezgodny z rzeczywistością,

źródłem odpowiedzialności karnej oskarżonego T. C. (1) jest wyżej wspomniany brak działania ze strony oskarżonego, w pełnym zakresie- brak weryfikacji całości zadania, a okoliczność, że przy danym zadaniu pracował inspektor nadzoru, nie zwalniał go od realizacji ciążącego na nim obowiązku,

gdyby podążyć tokiem rozumowania skarżącego należałoby uznać, że bezczynność osoby zobligowanej do danego działania, wyklucza przypisanie jej sprawstwa i winy, a tak nie jest,

z przytoczonych powyżej powodów, zeznania W. G. i Z. S., wypowiadających się o pracach wykonanych w ramach zadania opisanego w punkcie V oskarżenia, wskazujących na ich realizację w części dotyczącej wydziału, w którym pracował oskarżony T. C. (1), nie dawały podstaw do ustalenia, że zachowanie tego oskarżonego w chwili podpisywania protokołu zdawczo-odbiorczego dotyczącego tego zadania było właściwe,

odnosząc się do treści apelacji, z której wynika, że Sąd Okręgowy nie dokonał oceny wyjaśnień oraz zeznań T. C. (1), A. T., M. S. (1), M. Ś., K. C., L. S. czy J. S. (1), w części dotyczącej sposobu postępowania przez osoby powoływane do komisji odbierających poszczególne zadania realizowane przez (...), tego co weryfikowały, należy zgodzić się ze skarżącym, że Sąd I instancji, wypowiedzi ww. osób, w analizowanych zakresie, nie ocenił, co nie daje podstaw do twierdzenia, że poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia, które znalazły odzwierciedlenie w treści zaskarżonego wyroku, nie były prawidłowe, i nie miały oparcia w zgromadzonym, w sprawie materiale dowodowym, ponieważ źródłem tych ustaleń były dokumenty, przywołane już wcześniej w uzasadnieniu, a wyjaśnienia i zeznania ww. osób, jako sprzeczne z treścią tych dokumentów, nie zasługiwały na wiarę,

odnosząc się do materiału dowodowego zebranego w toku postępowania, a związanego z protokołami zdawczo-odbiorczymi podpisanymi przez oskarżonego T. C. (1) w dniu 22 grudnia 2015r., należy wspomnieć o wypowiedziach J. B. (1) oraz A. R., dotyczących zadania opisanego w punkcie II oskarżenia, z których wynika, że wszyscy w (...) dokonujący odbiorów poszczególnych zadań, mieli świadomość, że trzeba ich dokonać przed końcem roku, bez względu na to, czy wszystkie prace w ramach danego zadania zostały wykonane czy też nie, ponieważ istniało ryzyko, że środki przeznaczone na to zadanie przepadną i konieczne będzie uruchamianie procedur pozyskania środków, w nowym roku, co wydłużyłoby czas realizacji zadania,

wszystkie protokoły zdawczo-odbiorcze objęte zarzutami stawianymi oskarżonemu T. C. (1), zostały sporządzone w dniu 22 grudnia 2015r., wpisując się w schemat postępowania osób dokonujących odbiorów, dla których bez znaczenia było faktyczne wykonanie całości robót w ramach danego zadania, liczyło się tylko to żeby „na papierze wszystko się zgadzało”,

Sąd Apelacyjny uznał za zasadne stanowisko skarżącego, że dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów z dokumentów, wskazanych w zarzucie apelacji, a także opinii biegłego D. M. (1), w części dotyczącej zadania pod nazwą „Modernizacja budynku pompowni wody chłodzącej nr (...) w Elektrowni (...)”, opisanego w punkcie XXXVIII oskarżenia, była dowolna, dokonana wbrew regule z art. 7 k.p.k., jako nielogiczna i sprzeczna z wymową treści dokumentów dotyczących realizacji tego zadania, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych w odniesieniu do czynu zarzuconego oskarżonemu T. C. (1) w punkcie XXXVIII oskarżenia, z powodów szczegółowo opisanych poniżej, w punkcie 3.13 uzasadnienia, co doprowadziło do zmiany zaskarżonego wyroku w tym zakresie i uniewinnienia oskarżonego T. C. (1), od czynu zarzuconego mu w punkcie XXXVIII oskarżenia, przypisanego w punkcie 25 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku

Wniosek

zmiana wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego T. C. (1) od czynów z punktów II., V. oraz XXXVIII.

ewentualnie

z uwagi na nierozpoznanie istoty sprawy w zakresie czynów z punktów II. oraz V., uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w tym zakresie

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

zarzuty bezzasadne w odniesieniu do czynów z punktów II. i V., albowiem zgromadzony w tym zakresie, kompletny materiał dowodowy, Sąd I instancji ocenił prawidłowo, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 7 k.p.k. i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących czynów popełnionych przez oskarżonego T. C. (1), opisanych w punktach II i V części wstępnej zaskarżonego wyroku, i przypisanych w punktach 2 i 5 jego części dyspozytywnej, i prawidłowo ocenił je pod kątem kwalifikacji prawnej, i dlatego wniosek o uniewinnienie oskarżonego T. C. (1) od ich popełnienia nie zasługiwały na uwzględnienie,

skarżący miał natomiast rację w zakresie czynu z punktu XXXVIII albowiem, w okolicznościach ustalonych przez Sąd I instancji, brak było podstaw do przyjęcia, że oskarżony T. C. (1), swoim zachowaniem wyczerpał znamiona, przypisanego mu przez Sąd Okręgowy, czynu z art. 271 § 1 k.k., i dlatego Sąd Apelacyjny uwzględnił wniosek zawarty w apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku w tej części, i uniewinnił T. C. (1) od popełnienia tego czynu,

powyższe rozstrzygnięcie spowodowało konieczność uchylenia orzeczenia z punktu 25. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku o karze i wymierzenie nowej kary za czyny ostatecznie przypisane oskarżonemu T. C. (1), o czym szerzej w punkcie 5.2.3. uzasadnienia,

brak było podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania, ponieważ obrońca nie wskazał na konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości, w sprawie nie wystąpiła żadna z przyczyn uchylenia orzeczenia zawartych w art. 439 § 1 k.p.k., a z uwagi na treść rozstrzygnięcia Sądu I instancji art. 454 k.p.k. nie miał zastosowania

Lp.

Zarzut

zaskarżono wyrok w części uznającej M. B. (1) za winnego czynu XLVIII. aktu oskarżenia, tj. w punkcie 35 części dyspozytywnej wyroku i podniesiono zarzuty:

1. błędnego ustalenia, że oskarżony dopuścił się tego czynu, zakwalifikowanego z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § k.k. w zw. z art. 230a § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., w sytuacji, gdy oskarżony przyznając się do popełnienia tego czynu przyznał się „w zasadzie" do jego popełnienia, tym niemniej kwestionował i nadal kwestionuje jednocześnie, aby On miał kogokolwiek nakłaniać, a treść nagrań wskazuje i wykazuje, że M. B. (1)właściwie to przyjmuje propozycję pozyskania świadectwa kwalifikacyjnego, i to On się zgadza na to, aby wejść w przyszłości w posiadanie takiego dokumentu, przy czym, fakt, iż nie był On inicjatorem owego czynu (Gdyby nie informacja z zewnątrz to w ogóle nie doszłoby do moich dalszych zachowań), zwalnia Go z odpowiedzialności za zarzucony Jemu czyn,

przy czym, dalszy fakt, iż oskarżony za nikogo się nie podpisywał, dowodzi niepoprawności opisu czynu zaprezentowanego w zarzucie, zwłaszcza co do tego, że oskarżony miał podżegać inne osoby (Przewodniczącego Komisji i członków Komisji) w trzeciej aż linii, co, samo w sobie jawi się dość osobliwe, a na pewno nierealne, zwłaszcza, że oskarżony nie miał żądnego kontaktu z kimkolwiek z Komisji, oskarżony też nie wręczał nikomu z Komisji egzaminacyjnej jakichkolwiek kwot, a wszystko to prowadzi do wątpliwości co do możliwości przypisania Jemu odpowiedzialności z punktu widzenia znamion czynu zabronionego,

względnie

2. błędnego nie przyjęcia zachowania oskarżonego jako przypadku mniejszej wagi w obliczu stopnia społecznej szkodliwości zachowania oskarżonego we wrześniu 2015 r., w sytuacji, gdy:

oskarżony podjął czynności zabronione niejako na prośbę osoby trzeciej, i gdyby nie Ona, to w ogóle, w Jego umyśle nie pojawiłaby się myśl posiadania, i to na w razie czego, świadectwa kwalifikacyjnego,

J. S. (1) przyznaje, że otrzymał odM. B. (1)300-500 zł,

M. B. (1) wyjaśnia, że idea pozyskania świadectwa kwalifikacji E nie wyszła od Niego,

M. B. (1) de facto przyznaje się do popełnienia zarzuconego Jemu czynu, przy czym, nie miał On świadomości, aby w procederze pozyskania świadectwa miała brać udział jeszcze inna osoba jak J. S. (1),

pozyskał materiały obejmujące kurs na świadectwa, nauczył się tego materiału,

nigdy nie wykorzystał świadectwa,

oskarżony wzbraniał się od przyjęcia sprawy

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

odnosząc się do pierwszego z zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego M. B. (1) stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ odpowiedzialność podżegacza w Kodeksie karnym została uregulowana jako czyn odrębny od zachowania bezpośredniego wykonawcy, który ma samodzielnie określone znamiona, których wypełnienie przez nakłaniającego stanowi podstawę odpowiedzialności karnej, i odpowiedzialność karna podżegacza jest niezależna od odpowiedzialności karnej bezpośredniego wykonawcy,

w okolicznościach przedmiotowej sprawy było to poświadczenie nieprawdy w dokumentach przez Przewodniczącego Komisji oraz jej członków, że M. B. (1) oraz jego pracownik M. K. (1) przystąpili do egzaminu, zdali go i uzyskali świadectwa kwalifikacyjne dotyczące dozoru i eksploatacji urządzeń, instalacji i sieci energetycznych,

taki był cel działania M. B. (1) i dlatego nie jest zasadny zarzut apelacji zarzucający błędne ustalenia faktyczne w zakresie opisu czynu przypisanego temu oskarżonemu przez Sąd I instancji, w części dotyczącej opisu zachowania bezpośredniego wykonawcy czynu zabronionego,

wbrew stanowisku skarżącego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że oskarżony M. B. (1) nakłonił oskarżonego J. S. (1) żeby za pośrednictwem innej osoby (R. M. (2)), wykorzystującej swoje kontakty z członkami (...)przy Stowarzyszeniu (...) (...) S., doprowadził do poświadczenia nieprawdy przez członków tej Komisji co do przystąpienia do egzaminu, zdania go i wystawienia świadectwa kwalifikacyjnego przez oskarżonego M. B. (1) oraz jego pracownika M. K. (1), tj. popełnienia czynu z art. 271 § 1 k.k.,

dodatkowo oskarżony M. B. (1) przekazał oskarżonemu J. S. (1) pieniądze, jako „zapłatę” za bezprawne działania członków Komisji, co znalazło odzwierciedlenie w opisie czynu, przez przyjęcie wyczerpania również znamion przestępstwa z art. 230a § 1 k.k.,

dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne były prawidłowe, oparte na prawidłowej ocenie zgromadzonego w sprawie, w odniesieniu do tego czynu, materiału dowodowego,

podkreślanie przez skarżącego, że oskarżony M. B. (1) nikogo nie nakłaniał do przestępczego zachowania, ponieważ to J. S. (1) wyszedł z propozycją „załatwienia” świadectw kwalifikacyjnych, nie zwalnia oskarżonego M. B. (1) z odpowiedzialności karnej za podżeganie do popełnienia czynu zabronionego, ponieważ podżeganie oznacza wpływanie na sferę wolicjonalną innej osoby, i tak było w przedmiotowej sprawie, ponieważ to aktywność M. B. (1), jego wola uzyskania świadectw kwalifikacyjnych dla siebie i swojego pracownika bez zdawania egzaminów, była impulsem dla oskarżonego J. S. (1) żeby wpłynąć na R. M. (2) żeby takie dokumenty dla M. B. (1) i M. K. (1) uzyskać- gdyby nie chęć pozyskania ww. dokumentów przez M. B. (1), oskarżony J. S. (1) nie podjąłby żadnych działań żeby takie dokumenty dla M. B. (1) i M. K. (1) zdobyć,

to zachowanie oskarżonego M. B. (1)- przekazanie własnych danych oraz danych pracownika, a także przekazanie pieniędzy, było warunkiem koniecznym do przejścia oskarżonego J. S. (1) w stan objawiający się powzięciem przez niego decyzji o nakłonieniu członków Komisji, za pośrednictwem ustalonej osoby, do popełnienia czynu zabronionego, i dlatego ustalenia faktyczne jak i kwalifikacja prawna czynu przypisanego oskarżonemu M. B. (1) w punkcie 35 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku były prawidłowe,

wobec powyższego Sąd Apelacyjny uznał za bezzasadny zarzut 2 apelacji, ponieważ w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak było podstaw do przyjęcia wypadku mniejszej wagi z art. 271 § 2 k.k. jak i z art. 230a § 2 k.k.,

M. B. (1) działał z premedytacją, w celu uzyskania dokumentów potwierdzających kwalifikacje jego oraz jego pracownika, doskonale wiedząc, jako aktywny uczestnik obrotu gospodarczego, jak ważne są to dokumenty, albowiem gwarantują, że osoby posługujące się nimi mają odpowiedni zakres wiedzy i kompetencji żeby sprawować nadzór nad urządzeniami i sieciami energetycznymi, zweryfikowany egzaminem przed powołaną do tego Komisją, zapewniając tym samym bezpieczną ich eksploatację,

stopień społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu M. B. (1), bez wątpienia był wyższy niż nieznaczny, o którym pisał apelujący,

dlatego twierdzenia, że nauczył się materiału wymaganego do zdania egzaminu (co nie zostało zweryfikowane), jak i to, że nie on wyszedł z inicjatywą pozyskania tych świadectw, a także fakt, że nie posłużył się bezprawnie uzyskanym świadectwem kwalifikacyjnym, nie uzasadniają, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, przyjęcia, że czyn zabroniony, którego popełnienia oczekiwał od bezpośredniego wykonawcy, stanowił wypadek mniejszej wagi, w szczególności zważywszy na fakt, że odpowiedzialność oskarżonego M. B. (1) jest niezależna od odpowiedzialności bezpośredniego wykonawcy czynu zabronionego, i ma swoje źródło w dążeniu do bezprawnego uzyskania świadectw kwalifikacyjnych dla niego oraz jego pracownika, i późniejsze jego zachowanie- użycie czy też nie tych dokumentów, nie wpływa na ocenę stopnia społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił, i w konsekwencji na przyjęcie wypadku mniejszej wagi z art. 271 § 2 k.k. oraz z art. 230a § 2 k.k.,

okoliczności w jakich doszło do popełnienia przypisanego oskarżonemu M. B. (1) w punkcie 35 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, miały wpływ na karę, którą za ten czyn należało temu oskarżonemu wymierzyć, o czym szerzej w punkcie 5.2.10. uzasadnienia

Wniosek

zmiana wyroku poprzez uniewinnienie M. B. (1) od zarzuconego i przypisanego Jemu czynu i uchylenie, w związku z tym, rozstrzygnięć pochodnych,

ewentualnie

przez przyjęcie, że stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego nie jest większy jak nieznaczny- warunkowe umorzenie postępowania, po przejściu na wypadek mniejszej wagi

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

zarzuty bezzasadne,

Sąd I instancji ocenił prawidłowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 7 k.p.k. i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących czynu przypisanego oskarżonemu M. B. (1), i właściwie ocenił jego zachowanie pod kątem kwalifikacji prawnej,

natomiast kierunek i zakres apelacji spowodował kontrolę rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego, w części dotyczącej sankcji wymierzonych oskarżonemu, za czyn mu przypisany, której efektem było obniżenie wymiaru kary pozbawienia wolności oraz ustalenie krótszego okresu próby, o czym szerzej w punkcie 5.2.10. uzasadnienia

Lp.

Zarzut

co do oskarżonego G. K. (1), w zakresie punktów 32 i 34 dotyczących oskarżenia G. K. (1) o czyny XLV. i XLVII., w których Sąd uznał oskarżonego za winnego dokonania tych czynów podniesiono zarzuty:

1. błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na treść orzeczenia, których skutkiem było niewłaściwe zastosowanie w stosunku do oskarżonego G. K. (1) przepisu prawa materialnego tj. 296a § 1 k.k., w szczególności poprzez ustalenie, że:

1.1. oskarżony przyjął od J. S. (1) korzyść majątkową w postaci styropianu i 2 worków gładzi szpachlowej w zamian za nadużywanie udzielonych mu uprawnień i niedopełnienie na nim ciążących na nim obowiązków, mogące wyrządzić (...) szkodę majątkową oraz niedopuszczalne czynności preferencyjne wobec J. S. (1) przy inicjowaniu, realizacji i rozliczaniu zamówień niepublicznych w ramach (...), a w szczególności w zamian za doprowadzenie wspólnie i w porozumieniu z J. S. (1), po zainicjowaniu przez siebie postępowania zakupowego do zawarcia przez inne ustalone i uprawnione osoby z (...) z J. S. (1) w dniu 19 sierpnia 2015r. umowy (...) na wykonanie zadania pn. „Wymiana podpór ślizgowych ciepłociągu napowietrznego Elektrowni (...)”,

1.2. przyjął od J. S. (1) - prowadzącego jednoosobowo działalność gospodarczą pod nazwą (...) Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe (...) z siedzibą w S., najpierw obietnicę korzyści osobistej, a następnie korzyść osobistą w postaci wspólnego z J. S. (1) wyjazdu i pobytu w dniach 10-14 listopada 2015 r. w pokoju dwuosobowym w hotelu (...) w Austrii w zamian za nadużywanie udzielonych mu uprawnień i niedopełnianie ciążących na nim obowiązków, mogące wyrządzić (...) szkodę majątkową, oraz niedopuszczalne czynności preferencyjne wobec J. S. (1) przy inicjowaniu, realizacji i rozliczaniu zamówień niepublicznych w ramach (...), a w szczególności w zamian za skierowanie uprzednio tylko do J. S. (1) w dniu 31 sierpnia 2015 r. w ramach prowadzonego postępowania zakupowego ustnej i pisemnej propozycji przyjęcia zlecenia, w trybie zlecenia interwencyjnego pod nazwą "Wymiana uszkodzonych podpór żelbetowych ciepłociągu napowietrznego" nr (...),

2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a których skutkiem były błędy

w ustaleniach faktycznych, a w dalszej konsekwencji niewłaściwe zastosowanie w stosunku do

oskarżonego G. K. (1) przepisu prawa materialnego, tj. 296a § 1 k.k.:

2.1. art. 5 § 1 k.p.k. poprzez wydanie wyroku skazującego w sytuacji, gdy wina oskarżonego nie została udowodniona,

2.2. art. 7 k.p.k. poprzez wydanie wyroku na podstawie dowolnej oceny dowodów, z przekroczeniem zasad logicznego rozumowania, a także w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

analizując treść apelacji należy stwierdzić, że zarzuty zostały sformułowane nieprawidłowo, ponieważ błędy w ustaleniach faktycznych miały być skutkiem naruszenia przepisów postępowania związanych z oceną zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a zatem nie miały charakteru samodzielnego, a były wtórne wobec obrazy art. 7 k.p.k., co oznacza, że zarzuty opisane w punkcie 2. apelacji powinny zostać postawione jako pierwsze, natomiast zarzuty z punktu 1. apelacji, powinny zostać określone jako efekt obrazy przepisów postępowania, mający wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie,

należy zwrócić uwagę skarżącemu, że podniesienie zarzutu z art. 438 pkt 3 k.p.k. oznacza, że apelujący nie ma zastrzeżeń do oceny materiału dowodowego natomiast uważa, że wnioski do których Sąd doszedł, pomimo prawidłowej oceny, były nielogiczne, sprzeczne z doświadczeniem życiowym czy wskazaniami wiedzy,

podniesiony przez skarżącego zarzut obrazy art. 7 k.p.k. nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ materiał dowodowy, w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu G. K. (1), został oceniony przez Sąd Okręgowy z zachowaniem reguły dowodzenia z art. 7 k.p.k., która statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą ocena dowodów, mająca swoje oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, korzysta z ochrony art. 7 k.p.k.,

zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. powinien wykazywać konkretne błędy, których dopuścił się Sąd I instancji w sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu, a nie sprowadzać się do podkreślania, że dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów i poczynione na ich podstawie ustalenia faktyczne są z perspektywy strony nieprzekonujące, a tak należy ocenić stanowisko wyrażone przez skarżącego w apelacji,

analizując treść zarzutów apelacji i ich uzasadnienie, stwierdzić należy, że i skarżący nie miał uwag do dokonanej przez Sąd I instancji oceny dowodów, nie zgadzał się natomiast z wnioskami do których doszedł Sąd Okręgowy, które skutkowały odpowiedzialnością karną oskarżonego G. K. (1), za czyny przypisane mu w punktach 32 i 34 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku,

Sąd Apelacyjny zgodził się ze stanowiskiem skarżącego w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu G. K. (1) w punkcie 34 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, o czym poniżej,

przepis art. 5 § 1 k.p.k. statuuje zasadę postępowania karnego i nie jest możliwe formułowanie samodzielnego zarzutu obrazy przepisów postępowania, w oparciu o naruszenie tej zasady,

Sąd Apelacyjny zgodził się z Sądem Okręgowym, że dowody zgromadzone w toku postępowania, ocenione kompleksowo, we wzajemnym powiązaniu, w kontekście całokształtu materiału dowodowego, uzasadniały dokonanie przez Sąd I instancji pewnych ustaleń faktycznych, co do czynu przypisanego oskarżonemu G. K. (1) w punkcie 32 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku,

nie ma żadnych wątpliwości, że przekazanie oskarżonemu G. K. (1) we wrześniu 2015r. gładzi szpachlowej i styropianu, przez oskarżonego J. S. (1), miało bezpośredni związek z realizowanym przez firmę (...) zadaniem pod nazwą „Wymiana podpór ślizgowych ciepłociągu napowietrznego Elektrowni (...)”, na podstawie umowy z 19 sierpnia 2015r., w której przygotowaniu i nadzorze nad prawidłowym jej wykonaniem brał udział G. K. (1)- wynika to wprost z przywołanych przez Sąd I instancji rozmów telefonicznych z 9 i 16 września 2015r.,

to do niego zwracano się w pierwszej kolejności i to na jego ocenie danego zadania formułowano warunki przystąpienia do jego wykonania,

i takie postępowanie akceptował i aktywnie w nim uczestniczył również oskarżony G. K. (1), za co został przez oskarżonego J. S. (1) „wynagrodzony”,

towary, wskazane przez Sąd Okręgowy, w opisie czynu przypisanego oskarżonemu G. K. (1) w punkcie 32 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, miały wartość majątkową, i dlatego stanowiły korzyść majątkową w rozumieniu art. 296a § 1 k.k.,

należy zwrócić uwagę skarżącemu, że dla odpowiedzialności karnej z art. 296a § 1 k.k. bez znaczenia pozostaje kiedy korzyść majątkowa została wręczona, czy przed czy też po zachowaniu osoby ją przyjmującej, wyczerpującym dyspozycję art. 296a § 1 k.k., i dlatego ustalenie, że doszło do tego już po zawarciu ww. umowy, na końcowym etapie jej wykonania, nie zwalnia oskarżonego G. K. (1) z odpowiedzialności karnej za czyn z art. 296a § 1 k.k., przypisany mu w punkcie 32 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, za działania mające charakter preferencyjnego traktowania oskarżonego J. S. (1) w okresie poprzedzającym zawarcie umowy w dniu 19 sierpnia 2015r., o czym Sąd wspomniał powyżej, i co również prawidłowo ustalił Sąd I instancji,

oskarżony G. K. (1) ponosi konsekwencje prawno-karne za to, że będąc pracownikiem (...) zgodził się przyjąć od oskarżonego J. S. (1) nieodpłatnie, ww. towary mające wartość materialną,

jak wykazało postępowanie, oskarżony J. S. (1), w ten sposób pozyskiwał przychylność pracowników (...), niezbędną dla jego działalności gospodarczej, ułatwiającej mu uzyskiwanie kolejnych zleceń, które były podstawą osiąganych przez niego dochodów,

G. K. (1) doskonale zdawał sobie z tego sprawę o czym świadczą wydarzenia dotyczące zlecenia na wymianę kolejnych podpór, objęte czynem przypisanym w punkcie 34 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, przy czym w tym przypadku oskarżony nie przyjął „prezentu” od oskarżonego J. S. (1), płacąc za swój wyjazd do Austrii, co spowodowało, że już Sąd I instancji wyeliminował przyjęcie korzyści majątkowej w zamian za zachowania będącego przekroczeniem uprawnień i niedopełnieniem obowiązków ciążących na nim jako pracowniku (...), przyjmując w to miejsce korzyść osobistą, co było błędne, o czym szerzej poniżej,

odnosząc się do zarzutu z punktu 1.2. apelacji stwierdzić należy, że jest on zasadny w części, w której wskazuje na błąd w ustaleniach faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji przez przyjęcie, że wyjazd oskarżonego G. K. (1) z J. S. (1), i znajomymi, w listopadzie 2015r. stanowił korzyść osobistą dla G. K. (1), w rozumieniu art. 296a § 1 k.k.,

zgodzić się należy ze skarżącym, że poza stwierdzeniem przez Sąd Okręgowy, że wyjazd zorganizowany przez J. S. (1), za udział w którym oskarżony G. K. (1) zapłacił (co nie zostało zakwestionowane ani przez oskarżyciela publicznego ani oskarżyciela posiłkowego), był korzyścią osobistą dla oskarżonego G. K. (1), Sąd I instancji nie wyjaśnił na czym ta korzyść miałaby polegać,

słusznie apelujący podkreślił w uzasadnieniu apelacji, że korzyść osobista oznacza dobro niemające charakteru majątkowego (nieprzeliczalne bezpośrednio na pieniądze) ale dogodne dla przyjmującego lub zaspokajające jakąś jego potrzebę- to świadczenie poprawiające jego sytuację, stanowiące dla niego swoisty zysk, do których możemy zaliczyć obietnicę awansu, ograniczenie obowiązków, a nawet zorganizowanie spotkania z idolem, nawiązując do ustaleń w sprawie dotyczących wspólnego wyjazdu oskarżonego G. K. (1) z J. S. (1) na narty,

z żadną z tych sytuacji, w przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do oskarżonego G. K. (1), nie mieliśmy do czynienia,

z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że to oskarżony J. S. (1) zyskał na kontaktach z G. K. (1), uzyskał korzyść, ponieważ jak mówił- „K. dał mu dobrą robotę” (vide: str. 195 uzasadnienia),

wobec powyższego, w sytuacji kiedy brak było podstaw do przyjęcia, że oskarżony G. K. (1) uzyskał jakikolwiek ekwiwalent za swoje działania, opisane w punkcie 34. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, Sąd Apelacyjny uznał, że nie wyczerpał on znamion czynu z art. 296a § 1 k.k. i dlatego zmienił zaskarżony wyrok w tej części, i uniewinnił oskarżonego G. K. (1) od popełnienia zarzucanego mu w punkcie XLVII oskarżenia czynu, przypisanego mu w punkcie 34. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku

Wniosek

zmiana zaskarżonego wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego G. K. (1) od zarzucanych mu czynów

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

zarzuty bezzasadne w odniesieniu do czynu opisanego w punkcie XLV części wstępnej zaskarżonego wyroku, przypisanego w punkcie 32. jego części dyspozytywnej, albowiem zgromadzony w tym zakresie, kompletny materiał dowodowy, Sąd I instancji ocenił prawidłowo, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 7 k.p.k. i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących ww. czynu, i właściwie je ocenił pod kątem kwalifikacji prawnej, i dlatego wniosek o uniewinnienie oskarżonego G. K. (1) od jego popełnienia nie zasługiwał na uwzględnienie,

skarżący miał natomiast rację w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 34. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, albowiem, w okolicznościach ustalonych przez Sąd I instancji, brak było podstaw do przyjęcia, że oskarżony G. K. (1), swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 296a § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1k.k., i dlatego Sąd Apelacyjny uwzględnił wniosek zawarty w apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku w tej części, i uniewinnił G. K. (1) od popełnienia tego czynu,

powyższe rozstrzygnięcie spowodowało konieczność uchylenia orzeczenia z punktu 34. części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku dotyczące przyjęcia ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k. i wymierzenie nowej kary za czyn ostatecznie przypisany oskarżonemu G. K. (1), o czym szerzej w punkcie 5.2.9. uzasadnienia

Lp.

Zarzut

co do M. S. (1), zaskarżono wyrok, w części, tj. w zakresie:

1. punktów 5 i 29 wyroku dotyczących oskarżenia M. S. (1) o czyny V i XLIII z art. 271 § 1 k.k., w których Sąd uznał oskarżonego za winnego dokonania tych czynów,

2. przyjętej kwalifikacji prawnej i kary orzeczonej w punkcie 9 wyroku dotyczącego oskarżenia M. S. (1) o czyn XVII z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k.,

podniesiono zarzuty:

1. naruszenia prawa materialnego tj.:

1.1. art. 271 § 1 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie,

1.2. art. 270 § 1 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie,

2. naruszenia przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, tj.:

2.1. art. 5 § 1 k.p.k. poprzez wydanie wyroku skazującego w sytuacji, gdy wina oskarżonego nie została udowodniona,

2.2. art. 7 k.p.k. tj. wydanie wyroku na podstawie dowolnej oceny dowodów, z przekroczeniem zasad logicznego rozumowania, a także w sprzeczności z zebranym w sprawie materiałem dowodowym

3. błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mających wpływ na treść orzeczenia, których skutkiem było niewłaściwe zastosowanie w stosunku do oskarżonego N. K. przepisu prawa materialnego tj. 296 § 3 k.k. ( oskarżony to M. S. (1), a czyny których dotyczą poniższe zarzuty to czyny z art. 271 § 1 k.k. ), w szczególności poprzez przyjęcie, że:

3.1. zadanie pn. „Kompleksowa termomodernizacja budynku Straży Pożarnej i transportu samochodowego - Elektrowni (...) w N., na rzecz (...) S. A. Oddział Zespól Elektrowni (...)" ( (...)), realizowanego na podstawie umowy nr (...)// (...) z dn. 15 października 2013 r., w dniu podpisania protokołu nie było w całości zrealizowane,

3.2. w dn. 31 sierpnia 2015 r. został podpisany końcowy protokół zdawczo - odbiorczy zadania pn. „Kompleksowa termomodernizacja budynku Straży Pożarnej i transportu samochodowego - Elektrowni (...) w N., na rzecz (...) S. A. (...) Elektrowni (...)" ( (...)), realizowanego na podstawie umowy nr (...)// (...) z dn. 15 października 2013 r.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

nie zasługuje na uwzględnienie zarzut błędnej wykładni art. 271§ 1 k.k., w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu M. S. (1) w punktach 5 i 29 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, ponieważ Sąd Apelacyjny zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w tym zakresie przez Sąd I instancji, zarówno co do podmiotu tego przestępstwa- czego skarżący nie kwestionuje, jak i przedmiotu – uznając protokół zdawczo-odbiorczy robót budowlanych za dokument mający znaczenie prawne, co było przedmiotem analizy Sądu Odwoławczego powyżej, w punkcie 3.1. uzasadnienia,

w tym miejscu należy tylko podkreślić, że przepis art. 271 § 1 k.k. nie wskazuje na dokumenty urzędowe jako objęte dyspozycją tej regulacji, i dlatego odwoływanie się przez skarżącego do wykładni pojęcia- dokumenty urzędowe, z innych gałęzi prawa- cywilnego lub administracyjnego, było nieuprawnione,

odnosząc się do zarzutu dotyczącego czynu opisanego w punkcie V oskarżenia, przypisanego w punkcie 5 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie, ponieważ dokonane przez Sąd I instancji, w odniesieniu do tego czynu, prawidłowe ustalenia faktyczne, nie dawały podstaw do uznania zachowania oskarżonego M. S. (1) za wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 271 § 2 k.k.,

M. S. (1) nadzorował terminowość i prawidłowość realizacji zadania pod nazwą „Modernizacja bram i drzwi na terenie Elektrowni (...)”, i doskonale zdawał sobie sprawę jak istotne jest żeby dokumentacja dotycząca tego zadania była rzetelna, ponieważ po zakończeniu zadania stanowi niezwykle istotny dowód przebiegu prac, ich zakresu, sposobu ich wykonania i ich terminowości, a świadome umieszczanie w niej nieprawdziwych danych zaburza obraz rzeczywistości, a w tym konkretnym przypadku, było działaniem na szkodę zleceniodawcy, pozbawiając go możliwości naliczenia kar umownych za nieterminowe ukończenie zleconych prac,

próba usprawiedliwiania zachowania oskarżonego, niezgodnego z prawem i procedurami obowiązującymi w (...), nie mogła odnieść oczekiwanego rezultatu, ponieważ wbrew stanowisku skarżącego, okoliczności podnoszone w apelacji były korzystne dla wykonawcy, który nie ukończył zleconych mu prac w terminie,

ogromne znaczenie wiarygodności dokumentów w obrocie gospodarczym wymaga, w szczególności od osób pełniących funkcje nadzorcze, żeby odnotowane w nich fakty odpowiadały rzeczywistości,

Sąd Apelacyjny nie zgodził się z zarzutami apelacji dotyczącymi czynu zarzuconego w punkcie XLIII oskarżenia, przypisanego w punkcie 29 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, ponieważ ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w zakresie ww. czynu, dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa jako zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k., albowiem miała oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, i była obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, i dlatego korzysta z ochrony art. 7 k.p.k., co sprawia, że poczynione przez Sąd Okręgowy, w oparciu o tą ocenę, ustalenia faktyczne, w analizowanej części, były prawidłowe,

nie ma żadnych wątpliwości, że w dniu 31 sierpnia 2015r. został sporządzony protokół zdawczo-odbiorczy ostatniego etapu prac objętych zadaniem pod nazwą „Kompleksowa termomodernizacja budynku Straży Pożarnej i transportu samochodowego - Elektrowni (...) w N., na rzecz (...) S. A. Oddział Zespól Elektrowni (...)" i był to protokół potwierdzający zakończenie wszystkich prac zgodnie z zakresem prac zleconych, w terminie uzgodnionym przez strony na dzień 31 sierpnia 2015r., co jak wykazało postępowanie nie odpowiadało rzeczywistości, ponieważ po tej dacie były wykonywane prace, które wg ww. protokołu zostały już zrealizowane,

wbrew stanowisku skarżącego, Sąd I instancji wskazał dowody, które uzasadniały takie ustalenia faktyczne- przytoczył rozmowę J. S. (1) z M. S. (1) z 1 września 2015r. oraz rozmowę J. S. (1) z M. B. (1) z 2 września 2015r., z których w sposób oczywisty wynika, że prace objęte protokołem zdawczo-odbiorczym z 31 sierpnia 2015r., nie zostały w tej dacie zakończone, również W. K. przyznał, że węzeł c.o., objęty przedmiotowym zadaniem, nie został zrobiony w terminie,

w tym miejscu należy podkreślić, że protokół zdawczo- odbiorczy to coś innego niż protokół odbioru zadania i przekazania do eksploatacji, i fakt, że w dniu 15 września 2015r. przedstawiciele inwestora dokonali komisyjnego odbioru ww. zadania, w żaden sposób nie wpływa na ocenę działań osób reprezentujących zleceniodawcę i wykonawcę w dniu 31 sierpnia 2015r., którzy podali nieprawdę co do prac objętych tym dokumentem,

zarzut dotyczący czynu przypisanego oskarżonemu M. S. (1) w punkcie 9 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie doszło do błędnej wykładni art. 270 § 1 k.k.,

dokonane przez Sąd I instancji prawidłowe ustalenia faktyczne, uzasadniały zakwalifikowanie czynu jakiego dopuścił się oskarżony M. S. (1) z art. 270 § 1 k.k.,

prawidłowo Sąd Okręgowy określił stopień społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego jako znaczny, podobnie jak stopień jego zawinienia, albowiem świadomy wagi prawdziwości dokumentów w obrocie gospodarczym, obdarzony zaufaniem przez pracodawcę z racji pełnionej funkcji i zajmowanego stanowiska w Elektrowni (...), oskarżony M. S. (1) z premedytacją sfałszował dokumentację dotyczącą procedury zakupowej zadania pod nazwą „Modernizacja bram i drzwi na terenie Elektrowni (...)”, i podrobił podpisy trzech osób, przez co wytworzył wrażenie, że postępowanie w sprawie ww. zadania przebiega zgodnie z wymaganymi w tym zakresie regulacjami,

okoliczności ustalone przez Sąd I instancji i sposób działania oskarżonego nie dawały podstaw do przyjęcia, że szkodliwa społeczność tego czynu nie jest znaczna, ani też do przyjęcia, że zachowanie oskarżonego M. S. (1) stanowi wypadek mniejszej wagi w rozumieniu art. 270 § 2a k.k.

Wniosek

zmiana zaskarżonej części wyroku i orzeczenie odmiennie co do istoty sprawy poprzez:

1. uniewinnienie oskarżonego M. S. (1) od zarzucanych mu czynów, o których mowa w punktach 5 i 29 wyroku,

2. zmianę kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego M. S. (1) w punkcie 9 wyroku poprzez przyjęcie, że czyn ten wyczerpuje znamiona art. 270 § 2a k.k. i warunkowe umorzenie postępowania z okresem próby jednego roku, ewentualnie

orzeczenie kary grzywny w dolnym wymiarze,

3. zmianę kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego M. S. (1) w punkcie 5 wyroku w przypadku nieuwzględnienia wniosku o uniewinnienie oskarżonego, poprzez przyjęcie, że czyn ten wyczerpuje znamiona art. 271 § 2 k.k. i warunkowe umorzenie postępowania z okresem próby jednego roku,

ewentualnie

orzeczenie kary grzywny w dolnym wymiarze

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

zarzuty bezzasadne,

Sąd I instancji ocenił prawidłowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 7 k.p.k. i dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych dotyczących czynów przypisanych oskarżonemu M. S. (1), i właściwie ocenił jego zachowanie pod kątem kwalifikacji prawnej,

natomiast kierunek i zakres apelacji spowodował kontrolę rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego, w części dotyczącej sankcji wymierzonych oskarżonemu, za czyny mu przypisane, której efektem było obniżenie wymiaru kary pozbawienia wolności za ciąg przestępstw, co z kolei doprowadziło do uchylenia kary łącznej pozbawienia wolności z punktu 37 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku i ukształtowanie jej na nowo, o czym szerzej w punkcie 5.2.4. uzasadnienia

Lp.

Zarzut

co do oskarżonego J. P., zaskarżono wyrok w części, tj. co do punktów 11, 14, 39, 40, 41, 42 i 52, na korzyść oskarżonego, i podniesiono zarzuty:

obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść zaskarżonego wyroku, to jest: art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 §1 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego oraz poprzez brak w skarżonym wyroku należytej prezentacji oceny materiału dowodowego wyrażające się:

- pominięciem dowodów świadczących o braku winy oskarżonego, to jest w szczególności wyjaśnień J. P., A. T., J. S. (1) i M. N., zeznań K. C., opinii biegłego D. M. (1), obszernych fragmentów stenogramów dokumentujących rozmowy prowadzone przez oskarżonego i inne osoby oraz dokumentów dotyczących poszczególnych inwestycji oraz wiadomości elektronicznych;

- uchybieniem zasadom logicznego rozumowania i zasadom doświadczenia życiowego przy ocenie wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów; w szczególności opinii wydanych przez biegłego D. M. (1) oraz treści rozmów telefonicznych prowadzonych przez oskarżonego oraz inne osoby,

- art. 5 § 2 k.p.k. poprzez niezastosowanie zasady in dubio pro reo w sytuacji, gdy Sąd I Instancji powinien byt powziąć wątpliwości, co do tego, czy:

- wymieniono płyty żelbetowe, które z uwagi na ich klawiszowanie zamieniono następnie na nawierzchnię betonową;

- płyty, o których zabranie w wiadomości mailowej prosił świadek K. C., nie były wymienionymi płytami żelbetowymi, które następnie z uwagi na ich klawiszowanie zamieniono na nawierzchnię betonową;

- dokonano montażu krawężnika betonowego na ławie betonowej w ilości 268 m oraz obrzeży po stronie lewej parkingu; w szczególności czy prace te były przedmiotem oględzin dokonanych przez biegłego,

co w rezultacie doprowadziło do błędnego uznania, że oskarżony J. P. popełnił zarzucane mu przestępstwa,

błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść wyroku poprzez:

- pominięcie istotnych dla sprawy okoliczności wynikających z przeprowadzonych dowodów, a prowadzących do ustalenia, że:

- kosztorysy sporządzone przez J. P. były rzetelne,

- przy wyborze ofert nie preferowano J. S. (1),

- J. P. nie uzyskał żadnych korzyści majątkowych ani osobistych ani obietnicy ich otrzymania,

- dokonano położenia płyt żelbetowych, następnie ich demontażu z uwagi na klawiszowanie; zaś nawierzchnię z płyt zastąpiono nawierzchnią betonową,

- K. C. potwierdził fakt zastąpienia płyt żelbetowych nawierzchnią betonową,

- określona w aneksie numer 1 powierzchnia parkingu do wymiany to 905,5 metrów kwadratowych,

- dokonano oznakowania miejsc parkingowych;

- J. P. miał zamiar popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa,

co w rezultacie doprowadziło do błędnego uznania, że oskarżony J. P. popełnił zarzucane mu przestępstwa

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

brak podstaw do formułowania zarzutu obrazy art. 424 § 1 k.p.k., ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone zgodnie z wymaganiami Kodeksu postępowania karnego, a fakt, że skarżący nie zgadza się z przedstawioną w nim argumentacją nie daje podstaw do twierdzenia, że doszło do naruszenia regulacji w tym zakresie,

w przedmiotowej sprawie, wbrew stanowisku skarżącego, art. 5 § 2 k.p.k., nie miał zastosowania, ponieważ reguła in dubio pro reo, z art. 5 § 2 k.p.k. ma zastosowanie dopiero w sytuacji kiedy po prawidłowo przeprowadzonej ocenie zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, istnieją dwie lub więcej równie prawdopodobne wersje przebiegu zdarzenia będącego przedmiotem rozstrzygnięcia, które powodują wątpliwości Sądu co do ustaleń faktycznych, natomiast w przypadku gdy ocena materiału dowodowego dokonana zgodnie z regułą, z art. 7 k.p.k., prowadzi do jednoznacznych ustaleń w zakresie zachowania oskarżonego, naruszającego normy prawa karnego, odwoływanie się do tej zasady nie jest uprawnione, i z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie,

zarzuty dotyczące czynu przypisanego oskarżonemu J. P. w punkcie 11 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w zakresie tego czynu, dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa, jako zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k., albowiem miała oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, i była obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, i dlatego korzysta z ochrony art. 7 k.p.k., w związku z czym poczynione przez Sąd Okręgowy, w oparciu o tą ocenę, ustalenia faktyczne, w analizowanej części, były prawidłowe,

prawidłowo ustalił Sąd I instancji, że nie doszło do położenia płyt żelbetowych na całej powierzchni drogi dojazdowej objętej zadaniem pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”- nie położono bowiem płyt brzegowych, i nie doszło zatem do sytuacji, w której klawiszowanie tych płyt zewnętrznych spowodowało podjęcie decyzji o wylaniu betonu, ponieważ prawidłowo oceniony materiał dowodowy uzasadniał wniosek, do którego doszedł Sąd Okręgowy, że decyzję o wylaniu betonu po stronie zewnętrznej torowiska podjęto już po zdjęciu starych płyt, i zeznania przywołanego w apelacji K. C., wbrew stanowisku skarżącego, nie dają podstaw do innych wniosków, podobnie jak wskazane podsłuchane rozmowy telefoniczne, a także treść i wnioski opinii sporządzonych przez biegłego D. M. (1), a dotyczących tego zadania,

Sąd Apelacyjny zgadza się z ustaleniem Sądu I instancji, że nie miała miejsce sytuacja, że zadanie zostało w całości wykonane i że dopiero po położeniu wszystkich prefabrykowanych płyt żelbetowych zaistniała konieczność zdjęcia płyt zewnętrznych i zastąpienie ich wylewką betonową, z powodu ich klawiszowania, ponieważ wbrew stanowisku skarżącego z rozmów przytoczonych w uzasadnieniu, analizowanych również przez obrońcę oskarżonego J. P. wynika, że już po zdjęciu płyt oskarżeni zorientowali się, że będzie problem z ułożeniem nowych płyt z prefabrykatów, po zewnętrznej stronie drogi dojazdowej i podjęli decyzję o wylaniu betonu zamiast położenia w tym miejscu płyt prefabrykowanych,

oskarżony J. S. (1) powtórzył to w trakcie przesłuchania w dniu 18.10.2018r. (k.12313-12315), stwierdzając, że już po demontażu płyt okazało się, że płyt zewnętrznych, z uwagi na uszkodzone uchwyty służące do montażu, nie da się prawidłowo położyć i podjęto decyzję (już wtedy) o ich zastąpieniu zbrojonym, wylewanym betonem polimerowym (vide: k.12341),

wyjaśnił również wtedy, że jego koszty znacznie się zwiększyły z powodu zmiany zakresu robót przez niego wykonywanych, z uwagi na konieczność wykonania zbrojenia i zakotwienia go w istniejącej konstrukcji, a następnie prac związanych z wylaniem betonu (k.12351), i stąd jego rozmowa z dnia 20.08.2015r. z M. N., w której renegocjował swoje wynagrodzenie- wzrost jego wynagrodzenia nie miał nic wspólnego z ponownym położeniem płyt, w tym również płyt brzegowych, i koniecznością ich zdjęcia, z powodu ich klawiszowania- ponieważ takich prac nie wykonał, jak wynika z treści przytoczonych wyjaśnień,

powyższe stanowi kolejny argument za prawidłową oceną dowodów dokonaną przez Sąd I instancji, w części dotyczącej klawiszowania płyt, i przyjęcie, że płyty zewnętrzne nie zostały położone i o ich klawiszowaniu nie może być mowy, a wątek ten pojawił się w wyjaśnieniach oskarżonych jako element przyjętej linii obrony, której celem było wykazanie, że wartość faktycznie wykonanych prac przy zadaniu pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)” odpowiadała wartości zlecenia,

opisaną powyżej sytuację wykorzystano do uzyskania większej korzyści przez realizujących zadanie, ukrywając zmianę sposobu wykonania zadania na jego części, co znacząco obniżało koszty,

oskarżony J. P. nie odnotował w dokumentacji zadania zmiany sposobu wykonania jego części, po stronie zewnętrznej drogi dojazdowej, nie doprowadził do sporządzenia na piśmie aneksu do umowy dotyczącej omawianego zadania, co spowodowało mylne wyobrażenie u przedstawicieli pokrzywdzonego (poza oczywiście oskarżonym J. P., współdziałającym z J. S. (1) i M. N.), że całość zadania jest realizowana zgodnie ze zleceniem, co potwierdził protokół zdawczo-odbiorczy z 24 sierpnia 2015r., i za wykonane zadanie należy zapłacić określoną w zleceniu kwotę, w tych okolicznościach nieuprawnioną, ponieważ nieadekwatną do wartości wykonanych faktycznie prac,

rację ma Sąd I instancji uznając takie postępowanie oskarżonych za intencjonalne żeby ukryć zmniejszenie kosztów zadania,

odnosząc się do wyjaśnień oskarżonych, w części, w której mówili o klawiszowaniu płyt, prawidłowo zostały uznane za niewiarygodne, albowiem są nielogiczne, ponieważ gdyby taka sytuacja miała miejsce to wszyscy oskarżeni- J. P. kierując się interesem pracodawcy- zleceniodawcy zadania i zgodnie ze swoimi obowiązkami, dążyłby do ujawnienia tego faktu, żeby pokrzywdzony nie był zaskoczony po zakończeniu zadania, że jego część wykonano w inny sposób niż planowano, który zwiększał wartość prac, natomiast wykonawcy zadania- oskarżeni M. N. jako główny wykonawca i J. S. (1) jako podwykonawca, bez wątpienia zażądaliby sporządzenia aneksu do umowy na realizację tego zadania i wycenienia go na nowo, albowiem oczywistym jest, że większy nakład pracy wiąże się z większymi kosztami, a doświadczenie życiowe oraz logika sprzeciwiają się przyjęciu, że zrezygnowaliby z zysku, wykonując dodatkowe prace, w ramach ustalonej na wstępie wartości zlecenia, pomimo, że w trakcie realizacji zadania doszło do sytuacji, której nie przewidzieli, de facto finansując w tym zakresie zadanie, z własnych środków,

oskarżeni zmiany sposobu wykonania części zadania nie odnotowali w żadnej dokumentacji, ponieważ dzięki temu realizujący zadanie mogli liczyć na większy zarobek albowiem wylanie betonu, jak ustalił biegły D. M. (1) było aż 7-krotnie tańsze od położenia żelbetowych płyt prefabrykowanych, a oskarżony J. P. swoim postępowaniem pokazał, że działał wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi M. N. i J. S. (1), i to zanim firma (...) przystąpiła do wykonania zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”,

potwierdzeniem tego ustalenia jest analiza opinii sporządzonych przez biegłego D. M. (1), a dotyczących tego zadania,

wynika z nich, że oskarżony J. P. zawyżył o 20 % wartość prac, które miały być wykonane w ramach ww. zadania, a M. N. złożył ofertę zbieżną z tą wyceną, o wiele korzystniejszą od innych, i słusznie Sąd I instancji zauważył zbieżność między kwotą o jaką zawyżono wartość zadania, a kwotą którą dodatkowo miał zapłacić oskarżony M. N., J. S. (1), z uwzględnieniem pieniędzy dla J. P., kiedy zlecono jego firmie wykonanie tego zadania,

potwierdzeniem powyższego jest stwierdzenie biegłego D. M. (1), że wartość prac do wykonania w ramach zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, byłaby zgodna z ceną ofertową, dopiero wówczas kiedy wykonano by wszystkie prace w ramach tego zadania, czyli zdjęto płyty i potem zabudowano przejazdy drogowe płytami żelbetowymi oraz wymieniono podkłady drewniane, a następnie, zdjęto płyty brzegowe, z powodu ich klawiszowania i zastąpiono je betonową wylewką, natomiast gdyby tych dodatkowych prac nie wykonano, to kwota do rozliczenia powinna być o 20 % niższa,

w okolicznościach przedmiotowej sprawy wartość faktycznie wykonanych prac, jak ustalił biegły, była aż o 50 % niższa od wartości prac zleconych do wykonania, w oparciu o kosztorys przygotowany przez oskarżonego J. P. (wartość prac faktycznie wykonanych to 98.925,52 zł netto, jak wynika z pierwszej opinii biegłego D. M. (1) dotyczącej tego zadania, a wartość prac zleconych, 152.075,88zł netto), co uzasadnia stwierdzenie, że oskarżony J. P. przygotował w sposób nierzetelny wycenę zadania, a wykonywany przez niego nadzór nad realizacją przedmiotowego zadania, świadczy o jego działaniu wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi J. S. (1) i M. N. w celu doprowadzenia pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem na skutek błędnego wyobrażenia przedstawicieli pokrzywdzonego o wartości prac zleconych, i przede wszystkim co do rzeczywistej wartości prac faktycznie wykonanych w ramach zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”,

Sąd Apelacyjny uznał za nieudolną próbę podważenia poczynionych przez Sąd I instancji ustaleń co do sposobu wykonania prac i potwierdzenia ich protokołem zdawczo-odbiorczym z 24 sierpnia 2015r., stanowisko przedstawione w końcowej części uzasadnienia apelacji obrońcy oskarżonego J. P., zgodnie z którym konieczność wymiany nawierzchni z płyt na wylewkę betonową ujawniła się dopiero po dokonaniu odbioru prac, co by oznaczało, że protokół zdawczo-odbiorczy potwierdzający wykonanie zadania zgodnie z umową był prawdziwy, ponieważ jest rażąco sprzeczne z wywodami zaprezentowanymi wcześniej w apelacji, a przede wszystkim z informacją uzyskaną w toku postępowania od pokrzywdzonego, z której wynika, że po 24 sierpnia 2015r. nie wykonywano żadnych prac na terenie objętym zadaniem pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”,

argumentacja przedstawiona w apelacji, a dotycząca oceny zeznań świadka K. C. przez Sąd Okręgowy, i poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych, nie wykracza poza polemikę i to sprzeczną z logiką oraz wypowiedziami tego świadka, albowiem świadek ten, wbrew stanowisku skarżącego, nie miał wiedzy o klawiszowaniu płyt położonych w toku realizacji zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”,

analiza zeznań tego świadka przez Sąd I instancji była bardzo szczegółowa, i została dokonana prawidłowo zgodnie z regułą, z art. 7 k.p.k., z którą to oceną Sąd Apelacyjny w pełni się zgadza,

wbrew stanowisku skarżącego, K. C. nie potwierdził wyjaśnień J. P. o klawiszowaniu płyt położonych w sierpniu 2015r., przy wykonywaniu zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, ponieważ jak zeznał świadek, co Sąd Okręgowy odnotował, skoro pisał o klawiszowaniu płyt w mailu z listopada 2015r., to znaczy, że w dacie pisania maila one klawiszowały, a zatem nie mogły dotyczyć zadania zakończonego 24 sierpnia 2015r., i nie miało to nic wspólnego z decyzją o wymianie płyt na wylewkę betonową, skoro beton wylano w sierpniu 2015r.,

nie ma racji obrońca powołując się na treść podsłuchanych rozmów, jako argument za ustaleniem, że płyty zostały położone i z powodu ich klawiszowania trzeba było je zdjąć i zastąpić wylewką betonową, ponieważ z przytoczonej przez obrońcę rozmowy z 11 sierpnia 2015r. między M. N. i J. S. (1) wcale nie wynika, że płyty zostały położone, tylko, że można je układać, i tak ustalił Sąd I instancji,

również interpretacja przez obrońcę oskarżonego rozmowy z 20 sierpnia 2015r. między J. S. (1) i M. N. jest nieprawidłowa, ponieważ wcale z niej nie wynika, że położono płyty które następnie zdjęto, a potem postanowiono wylać beton, ponieważ tematem rozmowy było wynagrodzenie dla J. S. (1) za wykonane przez niego prace, które obejmowały, obok zdjęcia płyt i ich położenia, poza stroną zewnętrzną torowiska, na której wylano beton, prace związane z przygotowaniem nawierzchni do wylania betonu, w tym jej zbrojenie,

nie jest właściwą praktyką dodawanie przez skarżącego okoliczności, które z danego dowodu nie wynikają,

prawidłowo Sąd I instancji uznał, że rozmowa z 4 sierpnia 2015r. dotyczyła obietnicy udzielenia korzyści majątkowej dla oskarżonego J. P. w wysokości 5.000zł, przez działających wspólnie i w porozumieniu oskarżonych M. N. i J. S. (1),

zdaniem Sądu Apelacyjnego przebieg rozmowy z 4 sierpnia 2015r. między oskarżonym J. P., a oskarżonym J. S. (1), której przysłuchiwał się oskarżony M. N., a także okoliczności w jakich była prowadzona, nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że jej przedmiotem było zapłacenie przez M. N. dodatkowych 20.000zł dla J. S. (1), z których 5.000zł miało być przeznaczone dla J. P., i miało ścisły związek z zadaniem, do którego realizacji właśnie przystąpił oskarżony M. N.,

efektem tej rozmowy była obietnica przekazania J. P. 5.000 zł tytułem korzyści majątkowej- z uwagi na brak dalszych dowodów, nie było podstaw do twierdzenia, że doszło do faktycznego przekazania tych pieniędzy, co właściwie odczytał Sąd Okręgowy modyfikując opis czynu przypisanego oskarżonemu J. P. w tej części (podobnie Sąd I instancji postąpił w stosunku do oskarżonych J. S. (1) i M. N.),

obietnica udzielenia korzyści majątkowej J. P. pozostawała w ścisłym związku z jego działaniami, w których przekroczył on swoje uprawnienia oraz nie dopełnił obowiązków, i fakt, że miało to miejsce po zleceniu firmie (...), w dniu 30 lipca 2015r., wykonania zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, jest bez znaczenia dla przyjęcia odpowiedzialności karnej za czyn z art. 296a § 1 k.k., ponieważ w przedmiotowej sprawie dopiero z chwilą zlecenia prac firmie (...), oskarżeni: M. N., J. S. (1) i J. P., mieli pewność, że ich plan, który zakładał pozyskanie tego zlecenia, w którym oskarżony J. P. zawyżył wartość zadania o ponad 20%, a M. N. złożył ofertę odpowiadającą przygotowanej przez oskarżonego J. P. wycenie, i w którym to zadaniu prace miała wykonywać firma oskarżonego J. S. (1), z którym J. P. był w bardzo zażyłych kontaktach, wykraczających poza współpracę pracownika (...) z właścicielem firmy wykonującej prace dla Elektrowni (...), udał się, i wszyscy osiągną z tego korzyść, o co miał zadbać oskarżony J. P. nadzorujący wykonanie prac w ramach tego zadania,

potwierdzeniem trafności takiego rozumowania Sądu I instancji był przebieg rozmowy z dnia 20 sierpnia 2015r. między J. S. (1) i M. N., w której znowu pojawił się wątek dodatkowych pieniędzy dla J. P.- w kwocie 2.000zł, w związku z potrzebą ustalenia na nowo wartości prac wykonanych przez oskarżonego J. S. (1) dla M. N.,

wobec powyższego treść wyjaśnień oskarżonego J. P. oraz oskarżonych J. S. (1) i M. N., w których zaprzeczali działaniom korupcyjnym nie zasługiwała na wiarę i ocena tych wyjaśnień dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa,

należy jednocześnie przypomnieć skarżącemu, że oskarżony J. S. (1) potwierdził przebieg rozmowy z 4 sierpnia 2015r., z której wynikało, że miał otrzymać od M. N. 20.000 zł, z czego 5.000 zł miało być dla J. P. (vide: wyjaśnienia - k.12314verte),

J. P. jako pracownik (...) otrzymywał wynagrodzenie za prace wykonywane przy tym zadaniu od swojego pracodawcy, i dlatego niedopuszczalne było z jego strony zaakceptowanie obietnicy otrzymania pieniędzy od podmiotów realizujących zadanie dla Elektrowni (...), albowiem stanowiło to przyjęcie obietnicy korzyści majątkowej,

odnosząc się do zarzutów dotyczących czynu przypisanego oskarżonemu J. P. w punkcie 14 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w zakresie tego czynu, dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa, jako zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k., albowiem miała oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, i była obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, i dlatego korzysta z ochrony art. 7 k.p.k., w związku z czym poczynione przez Sąd Okręgowy, w oparciu o tą ocenę, ustalenia faktyczne, w analizowanej części, były prawidłowe,

oskarżony J. P. działając wspólnie i w porozumieniu z oskarżonym J. S. (1) z premedytacją wykorzystał błąd w jakim tkwił zleceniodawca, doprowadzając pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem,

dla oceny trafności rozstrzygnięcia Sądu I instancji, w analizowanym przypadku, kluczowe jest ustalenie, że umowa na wykonanie ww. zadania, zawarta w dniu 1.09.2015r., o wartości 224.608,05 zł netto, opierała się na przedmiarze prac wykonanym przez oskarżonego J. P., i była to kwota, którą zleceniodawca zgodził się zapłacić za roboty obejmujące powierzchnię 830,50 m 2, podczas gdy faktycznie wykonane zostały prace na powierzchni 617,02 m 2, i nie dokonano korekty wartości zadania pomimo istotnej różnicy w powierzchni, między tą wynikającą z przedmiaru, a rzeczywistą, na której firma oskarżonego J. S. (1), wykonywała roboty,

gdyby takiej korekty dokonano można by mówić o pierwotnym błędzie oskarżonego J. P.,

Wniosek

zmiana zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego J. P. od popełnienia czynów opisanych w punktach 11 i 14 części wstępnej wyroku

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

zarzuty bezzasadne,

Lp.

Zarzut

co do oskarżonego M. N., w części dotyczącej tego oskarżonego, a więc w punktach 10., 12., 39., 40., 41. oraz 52.,

podniesiono zarzuty:

1. obrazy przepisów postępowania mającej wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie oceny dowodów z:

- wyjaśnień M. N.,

- wyjaśnień J. S. (1),

- wyjaśnień J. P.,

- zapisów rozmów telefonicznych z kontroli operacyjnej w szczególności wymienionych w uzasadnieniu wyroku na stronie 30,

w sposób niezgodny z doświadczeniem życiowym i zasadami prawidłowego rozumowania i w konsekwencji przyjęcie, iż oskarżeni:

- obiecali J. P. korzyść majątkową,

- zawyżyli wartość robót zlecenia „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie (...)",

- zataili fakt, iż ułożenie płyt betonowych zostało zastąpione wylewką betonową,

- nie mówią prawdy, iż układali płyty betonowe i stwierdzili, iż płyty klawiszują,

- potwierdzili w protokole odbioru robót budowlanych nieprawdziwe okoliczności, a okoliczności te miały istotne znacznie prawne,

podczas gdy ocena tych dowodów dokonana zgodnie z wytycznymi zawartymi w art. 7 k.p.k. prowadzi do wniosku, iż nie było obietnicy wręczenia korzyści majątkowej, ani żadnego oszustwa polegającego na udzieleniu M. N. czynności preferencyjnych oraz iż nie doszło do zawyżenia wartości robót budowlanych i poświadczenia nieprawdy w protokole odbioru robót budowlanych;

2. obrazy przepisów prawa materialnego w przypadku innym niż kwalifikacja prawna czynu, a mianowicie art. 11 § 2 i § 3 k.k. poprzez uznanie oskarżonego M. N. winnym popełnienia dwóch osobnych czynów, mianowicie przestępstwa oszustwa (punkt 10 wyroku) oraz przestępstwa poświadczenia nieprawdy co do okoliczności mającej znacznie prawne (punkt 12 wyroku), podczas gdy czyn z art. 271 k.k. w tym przypadku dotyczył czynności sprawczej przestępstwa z art. 286 k.k. i stanowił element stanowiący o rzekomym popełnieniu tego przestępstwa, w związku z czym sąd winien na podstawie art. 11 § 2 k.k. uznać oba te czyny za jedno przestępstwo i na podstawie art. 11 § 3 k.k. wymierzyć karę za przestępstwo surowiej zagrożone na podstawie art. 11 § 3 k.k.;

3. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mającego wpływ na treść tego orzeczenia, poprzez błędne przyjęcie, iż M. N. nie potwierdzał w swoich wyjaśnieniach, iż płyty betonowe klawiszowały, podczas gdy w wyjaśnieniach złożonych na rozprawie w dniu 26 lutego 2021 roku M. N. wprost wyjaśnił cyt. „(...) płyty nie posiadały uchwytów do haków dźwigowych, taka jest konstrukcja płyt i bardzo trudno było nimi operować podczas układania, a poza tym nie dało się ich ułożyć tak, aby stanowiły one równą powierzchnię - płyty klawiszowały się.", co wpłynęło na ocenę Sądu, który przyjął, iż wyjaśniania M. N. nie potwierdzają wyjaśnień J. S. (1) i J. P. odnośnie klawiszowania płyt, a więc najistotniejszej okoliczności, która wpłynęła na sposób wykonania zlecenia

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

zarzut z punktu 1 apelacji obrońcy oskarżonego M. N. nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w zakresie czynów przypisanych temu oskarżonemu (w tym wyjaśnień oskarżonych M. N., J. S. (1), J. P.), dokonana przez Sąd I instancji była prawidłowa, ponieważ była zgodna z zasadą swobodnej oceny dowodów z art. 7 k.p.k., albowiem miała oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, i była obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, i dlatego korzysta z ochrony art. 7 k.p.k., i dlatego poczynione przez Sąd Okręgowy, w oparciu o tą ocenę, ustalenia faktyczne, w analizowanej części, były prawidłowe,

nie zmienia tego fakt, że ma rację skarżący (vide: 3 zarzut), że Sąd I instancji błędnie stwierdził w uzasadnieniu, że oskarżony M. N. w swoich wyjaśnieniach, nie mówił o klawiszowaniu płyt, podczas gdy w toku rozprawy przed Sądem Okręgowym o tym powiedział, ponieważ ta wypowiedź nie odpowiadała rzeczywistości, o czym poniżej,

obrońca oskarżonego M. N. nieudolnie próbował podważyć wywód Sądu Okręgowego, w omawianej części, albowiem nie ma żadnych wątpliwości, że pieniądze o których była mowa w obu przytoczonych rozmowach miały być przeznaczone dla J. P., co Sąd Apelacyjny powyżej wyjaśnił,

wbrew stanowisku skarżącego nie ma również żadnych wątpliwości, że pieniądze te były związane z pracą J. P., w związku z realizacją zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, ponieważ nie było innej podstawy do przekazania pieniędzy przez M. N., J. P., i jest to jeszcze bardziej czytelne przy okazji rozmowy z dnia 20 sierpnia 2015r., i dlatego nielogiczne jest stanowisko obrońcy oskarżonego M. N., który podniósł, że nie wiadomo czy zapłata 2.000zł miała związek z przedmiotowym zadaniem, w sytuacji kiedy J. S. (1) łączy to z wykonywanym zadaniem, nadzorowanym przez J. P. i domaga się uwzględnienia w renegocjowanej kwocie wynagrodzenia dla siebie, za wykonane prace, 2.000zł dla J. (P.), i ostateczna wartość faktury wystawionej J. S. (1) do zapłaty przez M. N. odpowiada treści podsłuchanej rozmowy,

prawidłowo również Sąd I instancji ustalił, że oskarżonych J. S. (1), M. N. i J. P. łączyło przestępcze porozumienie, którego celem było doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez zapłacenie wyższej od należnej kwoty za wykonanie zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, wskutek wprowadzenia w błąd przedstawicieli pokrzywdzonego co do rzeczywistej wartości tego zadania, zwłaszcza w sytuacji kiedy w toku prac zmieniono, na tańszy, sposób wykonania jego części- zewnętrznej strony drogi dojazdowej,

pierwszym elementem przestępczego porozumienia było zawyżenie przez J. P. o 20 % wartości prac, które miały być wykonane w ramach ww. zadania i złożenie zbieżnej z tą wyceną oferty przez M. N., oferty o wiele korzystniejszej od innych, i słusznie Sąd I instancji zauważył zbieżność między kwotą o jaką zawyżono wartość zadania, a kwotą którą dodatkowo miał zapłacić oskarżony M. N., J. S. (1), z uwzględnieniem pieniędzy dla J. P., kiedy zlecono jego firmie wykonanie tego zadania,

prawidłowo Sąd Okręgowy w tym zakresie oparł swoje ustalenia na opinii biegłego D. M. (1) analizując szczegółowo wszystkie opinie sporządzone przez biegłego w toku postępowania, dotyczące tego zadania,

natomiast przedstawiona przez skarżącego analiza opinii biegłego D. M. (1) jest nielogiczna i przede wszystkim sprzeczna z wywodami biegłego, i wbrew intencji skarżącego świadczy o zawyżeniu przez M. N. w ofercie, wartości prac do wykonania w ramach zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, ponieważ wartość wykonanych prac byłaby zgodna z ceną ofertową, zdaniem biegłego, dopiero wówczas kiedy wykonano by wszystkie prace w ramach tego zadania, czyli zdjęto płyty i potem zabudowano przejazdy drogowe płytami żelbetowymi oraz wymieniono podkłady drewniane, a następnie, zdjęto płyty brzegowe, z powodu ich klawiszowania i zastąpiono je betonową wylewką, natomiast gdyby tych dodatkowych prac nie wykonano, to kwota do rozliczenia powinna być o 20 % niższa,

w tym miejscu należy przypomnieć, że wartość prac faktycznie wykonanych, w zestawieniu z wartością oferty złożonej przez firmę oskarżonego M. N., była aż o 50 % niższa, albowiem wartość prac faktycznie wykonanych to 98.925,52 zł netto (co wynika z pierwszej opinii biegłego D. M. (1) dotyczącej tego zadania), a wartość prac zleconych, po przyjęciu przez pokrzywdzonego oferty firmy oskarżonego marka M. N., to 152.075,88zł,

powyższa analiza wskazuje, że już na wstępnym etapie przystąpienia do realizacji zadania pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)”, oskarżony M. N. działając wspólnie i w porozumieniu z oskarżonymi J. S. (1) oraz J. P. wprowadzili w błąd przedstawicieli pokrzywdzonego co do rzeczywistej wartości tego zadania, a w toku jego realizacji kiedy pojawiła się możliwość wykonania jego części taniej, wykorzystali to żeby osiągnąć większą korzyść majątkową,

Sąd Apelacyjny zgadza się z ustaleniem Sądu I instancji, że nie miała miejsce sytuacja, że zadanie zostało w całości wykonane i że dopiero po położeniu wszystkich prefabrykowanych płyt żelbetowych zaistniała konieczność zdjęcia płyt zewnętrznych i zastąpienie ich wylewką betonową, z powodu ich klawiszowania, ponieważ wbrew stanowisku skarżącego z rozmów przytoczonych w uzasadnieniu, analizowanych również przez obrońcę oskarżonego M. N. wynika, że już po zdjęciu płyt zorientowali się, że będzie problem z ułożeniem nowych płyt z prefabrykatów, po zewnętrznej stronie drogi dojazdowej i podjęli decyzję o wylaniu betonu zamiast położenia w tym miejscu płyt prefabrykowanych,

potwierdzają to wyjaśnienia oskarżonego J. S. (1) z 7.12.2016r. (k.2679-2681), w których przyznał, że już przy zdjęciu płyt okazało się, że płyty brzegowe się nie sprawdzą i podjęta została decyzja, że przestrzenie zewnętrzne zostaną wylane betonem zbrojonym i tak zrobiono (k.2680 verte), za wiedzą i zgodą oskarżonego J. P., który jak wykazało postępowanie zamiast dbać o interes swojego pracodawcy, działał na korzyść oskarżonych M. N. i J. S. (1), ukrywając zmianę sposobu wykonania zadania na jego części, która znacząco obniżała jego wartość,

dla oskarżonych korzystne było nie odnotowanie w dokumentacji zadania zmiany sposobu wykonania jego części, po stronie zewnętrznej drogi dojazdowej i brak aneksu na piśmie, ponieważ powodowało to mylne wyobrażenie u przedstawicieli pokrzywdzonego (poza oskarżonym J. P., współdziałającym z J. S. (1) i M. N.), że całość zadania jest realizowana zgodnie ze zleceniem, co potwierdził protokół zdawczo-odbiorczy z 24 sierpnia 2015r., i za wykonane zadanie należy zapłacić określoną w zleceniu kwotę,

rację ma Sąd I instancji uznając takie postępowanie oskarżonych za intencjonalne żeby ukryć zmniejszenie kosztów zadania,

w tym miejscu należy zauważyć, że nielogiczne są twierdzenia oskarżonych o klawiszowaniu płyt po ich ułożeniu, ponieważ gdyby tak było to bez wątpienia oskarżony M. N. byłby pierwszą osobą, która zażądałaby sporządzenia aneksu do umowy na realizację tego zadania i wycenienia go na nowo, albowiem oczywistym jest, że większy nakład pracy wiąże się z większymi kosztami, a dlaczego on miałby „dopłacać” do tego zadania,

tak jednak nie zrobił i doświadczenie życiowe, a także logika zdarzeń, w przedmiotowej sprawie, uzasadnia ustalenie dokonane przez Sąd I instancji, że zrobił tak widząc okazję do większego zarobku albowiem wylanie betonu, jak ustalił biegły D. M. (1) było aż 7-krotnie tańsze od położenia żelbetowych płyt prefabrykowanych,

dlatego też prawidłowo Sąd I instancji stwierdził, że nie doszło do położenia płyt brzegowych i ich zdjęcia, i dopiero wówczas do wylania betonu, tylko od razu po zdjęciu starych płyt, oskarżeni podjęli decyzję o zastąpieniu prefabrykowanych skrajnych płyt żelbetowych, nawierzchnią monolityczną betonową,

w ustalonych przez Sąd Okręgowy prawidłowo okolicznościach zdarzenia, przedłożenie przez oskarżonego M. N. do rozliczenia faktury z 24.08.2015r. na kwotę zlecenia 152.075,88 zł netto, doprowadziło pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem,

nie ma racji skarżący stwierdzając, że protokół zdawczo-odbiorczy z 24 sierpnia 2015r., podpisany przez M. N. i J. P. nie poświadczał nieprawdy, albowiem zgodnie z jego treścią, zadanie pod nazwą „Odtworzenie drogi dojazdowej do stacji dystrybucji popiołu na terenie Elektrowni (...)” zostało wykonane zgodnie ze zleceniem z dnia 30 lipca 2015r. co nie odpowiadało rzeczywistości jak słusznie ustalił Sąd I instancji, z którą to oceną Sąd Apelacyjny się zgadza, albowiem część zadania wykonano inaczej niż określono w zleceniu, nie odnotowując tego faktu,

protokół ten miał znaczenie prawne, ponieważ wskazując na wykonanie zleconych prac, był podstawą do wystawienia przez firmę (...) faktury rozliczającej to zadanie,

odnosząc się do 2 zarzutu apelacji, należy zgodzić się ze skarżącym, że czyny zarzucone oskarżonemu M. N. w punktach XVIII i XX oskarżenia, przypisane w punktach 10 i 12 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, powinny zostać zakwalifikowane z uwzględnieniem regulacji z art. 11 § 2 k.k., jak miało to miejsce w przypadku oskarżonego J. P. (vide: czyn zarzucony w punkcie XIX oskarżenia, przypisany w punkcie 11 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku), natomiast w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie spowodowało to wydania rozstrzygnięcia nie odpowiadającego prawu, ponieważ oskarżony M. N. poniósł odpowiedzialność karną za całość swoich karygodnych zachowań, którą ukształtowano w sposób prawidłowy, i sankcje mu wymierzone- kara łączna roku pozbawienia wolności i 100 stawek kary grzywny po 100 zł każda stawka, są tożsame z karami wymierzonymi oskarżonemu J. P. (vide: pkt 11 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, z którym dopuścił się tych czynów w ramach współsprawstwa (odpowiedzialność innego ze współsprawców w odniesieniu do tych bezprawnych działań- J. S. (1), została ukształtowana odmiennie- surowiej z uwagi na jego dominującą rolę w procederze będącym przedmiotem postępowania w sprawie), i dlatego ingerencja w zaskarżony wyrok, w tym zakresie, nie była konieczna

Wniosek

uniewinnienie oskarżonego M. N. od zarzucanych mu czynów

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

zarzuty bezzasadne co do sprawstwa i winy oskarżonego M. N.,

Lp.

Zarzut

pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego (...) S.A. z siedzibą w B., zaskarżył powyższy wyrok w zakresie:

1) punktu 1 (czyn I a/o), w zakresie dotyczącym oskarżonego J. S. (1) w całości,

2) punktu 31 (czyn XLIV a/o) w zakresie dotyczącym oskarżonego J. S. (1) w całości,

3) punktu 32 (czyn XLV a/o) w zakresie dotyczącym oskarżonego G. K. (1) w całości,

4) punktu 33 (czyn XLVI a/o) w zakresie dotyczącym oskarżonego J. S. (1) w całości,

5) punktu 34 (czyn XLVII, a/o), w zakresie dotyczącym oskarżonego G. K. (1) w całości,

6) punktu 36 (czyn XLIX a/o) w zakresie dotyczącym oskarżonego M. B. (1) w całości,

7) punktu 37 w zakresie dotyczącym oskarżonego J. S. (1) w całości,

8) punktu 38 w zakresie oskarżonych G. K. (1) i M. B. (1) w całości,

na niekorzyść tych oskarżonych

o dnośnie czynu I aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku zarzucił:

I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, w tym zwłaszcza art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., i art. 410 k.p.k. wyrażającą się w wadliwej, jednostronnej i dowolnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym, w:

1) wadliwym, bezkrytycznym uznaniu za w pełni wiarygodne wyjaśnień J. S. (1), a zwłaszcza w zakresie, w jakim J. S. (1) zaprzeczał jakoby działał w zamiarze wprowadzenia pokrzywdzonej w błąd i doprowadzenia jej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i by jego oferta wykazywała cenę rynkową,

2) nieuwzględnieniu istotnych, a wynikających z dowodów z dokumentów i zapisów rozmów J. S. (1) z A. R.- oraz z K. M., okoliczności działania J. S. (1), w tym, w szczególności reakcji J. S. (1) na pozyskaną od A. R. informację o niezłożeniu oferty przez konkurencyjną firmę (...) oraz przyczyn nakłaniania przez J. S. (1) K. M. z firmy (...) do złożenia oferty i to na kwotę 190.000 zł,

3) nieuwzględnieniu istotnych, a wynikających z opinii biegłego B. okoliczności dotyczących wskazanych w niej jedynie jako „ewentualne" kosztów w rozmiarze 40.000 zł, nieznajdujących zastosowania wobec firmy (...), a co skutkowało nieprawidłowym przyjęciem, iż opinia ta wykazuje rynkową wartość ceny w ofercie J. S. (1), podczas gdy w przypadku J. S. (1) brak było podstaw do ich przyjęcia i uwzględniania,

i w konsekwencji wadliwe ustalenie, jakoby J. S. (1) nie działał w zamiarze wprowadzenia pokrzywdzonej w błąd i doprowadzenia jej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, jak też jakoby złożona przez J. S. (1) oferta była zbliżona do ceny szacowanej inwestycji, tudzież że brak jest dowodów, że J. S. (1) działał wspólnie i w porozumieniu z ustalonym przedsiębiorcą w celu doprowadzenia pokrzywdzonej do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, co skutkowało niezasadnym uniewinnieniem oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu,

2. obrazę prawa materialnego, a to art. 286 § 1 k.k. poprzez wadliwą jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, wyrażające się w wadliwym przyjęciu, iż zarzucone oskarżonemu J. S. (1) zachowanie opisane w pkt I aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku, nie wyczerpywało znamion czyn zabronionego stypizowanego w art. 286 § 1 kk, a to z uwagi na swobodę prowadzenia działalności gospodarczej, dającą prawo J. S. (1) jako przedsiębiorcy złożenia oferty, która będzie przynosiła dla niego zysk, jak też z uwagi na treść opinii biegłego B., podczas gdy objęte zarzutem zachowanie oskarżonego J. S. (1) nie sprowadzało się bynajmniej do samodzielnego złożenia oferty w odpowiedzi na zapytanie Zamawiającego, lecz obejmowało wejście w porozumienie z inną osobą (innym zaproszonym przez Zamawiającego do złożenia oferty przedsiębiorcą) celem wprowadzenia w błąd Zamawiającego co do okoliczności istotnej z perspektywy decyzji o wyborze oferty i zawarcia umowy, w sytuacji, w której gdyby Zamawiający wiedział o tych okolicznościach nie wybrałby oferty J. S. (1) i nie zawarłby z nim umowy, a prawidłowa wykładnia ww. przepisu prowadzi do wniosku, że takie zachowanie, jakiego dopuścił się J. S. (1), wyczerpuje znamiona czynu z art. 286 § 1 kk, w tym, w szczególności motywowanego celem osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadzenia pokrzywdzonej do niekorzystnego rozporządzenia jej mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd, i bynajmniej nie uzasadnia ani nie ekskulpuje go swoboda prowadzenia działalności gospodarczej i związane z tym prawo do uzyskania z niej zysku,

II. odnośnie czynów zarzucanych oskarżonym:

- J. S. (1) w pkt XLIV, XLVI aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku,

- G. K. (1) w pkt XLV, XLVII aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku,

- - M. B. (1) w pkt XLIX aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku, zarzucił wyrokowi:

1) obrazę przepisów postępowania, w tym zwłaszcza art. 7 k.p.k., art. 4 k.p.k., i art. 410 k.p.k. poprzez wadliwą, jednostronną i dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego mającą wpływ na treść orzeczenia i w konsekwencji wadliwe ustalenie, jakoby:

a) G. K. (1), J. S. (1) i M. B. (1) (i jeszcze jeden uczestnik postępowania zakupowego dotyczącego zadania „Wymiana podpór ślizgowych ciepłociągu napowietrznego Elektrowni (...)") nie działali w zamiarze oszustwa na szkodę (...) SA mimo, że prawidłowa, zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że J. S. (1) działał w zamiarze oszustwa, w tym celowo wszedł w porozumienie z ww. oskarżonymi i celowo zawyżył cenę oferty na tym zadaniu i wyczerpał swoim zachowaniem znamiona opisane w art. 286 § 1 kk.,

b) G. K. (1), J. S. (1) (i jeszcze jeden uczestnik postępowania zakupowego dotyczącego zadania na „Wymianę uszkodzonych podpór żelbetowych ciepłociągu napowietrznego" nie działali w zamiarze oszustwa na szkodę (...) SA mimo, że prawidłowa, zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania ocena zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że J. S. (1) działał w zamiarze oszustwa, w tym celowo wszedł w porozumienie z ww. oskarżonymi i celowo zawyżył cenę oferty na tym zadaniu, i wyczerpał swoim zachowaniem znamiona opisane art. 286 § 1 kk.,

2. naruszenie art. 286 § 1 kk poprzez wadliwą jego wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie wyrażające się w wadliwym przyjęciu, iż:

- zarzucone oskarżonemu J. S. (1) zachowania opisane w pkt XLIV, XLVI aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku nie wyczerpywały znamion czynu zabronionego stypizowanego w art. 286 kk, a to z uwagi na swobodę prowadzenia działalności gospodarczej, dającą prawo J. S. (1) jako przedsiębiorcy złożenia oferty, która będzie przynosiła dla niego zysk, podczas gdy zachowanie oskarżonego J. S. (1) nie sprowadzało się do samodzielnego złożenia oferty lecz obejmowało wejście w porozumienie z innymi osobami celem wprowadzenia w błąd Zamawiającego, a prawidłowa wykładnia ww. przepisu prowadzi do wniosku, że takie zachowanie wyczerpuje znamiona czynu z art. 286 § 1 kk i bynajmniej nie można go tłumaczyć swobodą działalności gospodarczej,

- zarzucone oskarżonemu G. K. (1) zachowania opisane w pkt XLV, XLVII aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku nie wyczerpywały znamion czynu zabronionego stypizowanego w art. 286 kk, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu prowadzi do wniosku, że zarzucone oskarżonemu w ww. punktach zachowania faktycznie wyczerpywały również znamiona tego przepisu,

- zarzucone oskarżonemu M. B. (1) zachowanie opisane w pkt XLIX aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku nie wyczerpywało znamion czynu zabronionego stypizowanego w art. 286 kk, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisu prowadzi do wniosku, że zarzucone oskarżonemu w ww. punkcie zachowanie faktycznie wyczerpywało znamiona tego przepisu

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

zarzuty z punktu I. apelacji, Sąd Apelacyjny uznał za zasadne, ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony prawidłowo, zgodnie z regułą dowodzenia z art. 7 k.p.k., uzasadniał przypisanie oskarżonemu J. S. (1) dokonania zarzucanego mu w punkcie I oskarżenia czynu z art. 286 § 1 k.k.,

należy zgodzić się ze skarżącym, że Sąd I instancji źle ocenił wyjaśnienia oskarżonego J. S. (1), przyznając walor wiarygodności twierdzeniom, że nie chciał nikogo wprowadzić w błąd, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej,

zasadnie również zarzucił skarżący niewłaściwą ocenę uzyskanej w toku postępowania opinii biegłego A. B., uznając ją za wiarygodne źródło ustaleń rzeczywistej wartości zadania- „Wymiana aeratora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych oraz wykonania 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1 m 3 każdy z kratką ściekową w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)”, uwzględniając podaną przez biegłego wysokość ewentualnych kosztów zadania- 40.000zł, co w okolicznościach przedmiotowej sprawy było nieuprawnione- szczegółowo Sąd Apelacyjny przedstawił swoje stanowisko w tej części, poniżej, w punkcie 3.9. uzasadnienia,

rację ma skarżący, że Sąd I instancji błędnie ocenił treść rozmowy oskarżonego J. S. (1) z M. S. (1) z dnia 18.11.2015r., albowiem nie ma żadnych wątpliwości, że podana w niej przez oskarżonego J. S. (1) kwota 105.000zł obejmowała wszystkie koszty zadania, objętego zarzutem z punktu I oskarżenia, ponieważ w tej samej rozmowie J. S. (1), powiązał tą kwotę jako rzeczywistą wartość zadania, obejmującą cenę urządzeń oraz robocizny, z kwotą, którą tego samego dnia podał w ofercie, 174.000zł (dokładnie 174.820zł netto), nie kryjąc się przed swoim rozmówcą, że kwotę oferty świadomie zawyżył,

nie ma żadnych wątpliwości, że kwota wskazana przez niego w ofercie uwzględniała zarówno wartość urządzeń jak i pozostałe koszty zadania, a także zysk jego firmy, ponieważ kwotę z oferty- tj. 174.820zł netto, oskarżony J. S. (1) wskazał w fakturze po zakończeniu zadania,

zasadnie zwrócił również skarżący uwagę na rozmowę oskarżonego J. S. (1) z K. M. z PPUH (...), z której również wynika, że złożona przez oskarżonego oferta była zawyżona,

Sąd I instancji to pominął,

nie wyciągnął również prawidłowych wniosków z postępowania J. S. (1), dążącego do złożenia przez firmę (...) oferty wyższej od złożonej przez niego, a dotyczącej zadania pod nazwą „Wymiana aeratora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych oraz wykonania 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1 m 3 każdy z kratką ściekową w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)”, do czego ostatecznie doszło, albowiem PPUH (...) złożyła ofertę na realizację ww. zadania na kwotę 189.750zł netto, czego efektem było wybranie przez pokrzywdzonego oferty na niższą kwotę, złożonej przez oskarżonego J. S. (1), i w dniu 24.11.2015r. zlecenie firmie oskarżonego wykonanie przedmiotowego zadania,

w tych okolicznościach, ustalonych przez Sąd I instancji, odwoływanie się do swobody gospodarczej jako argumentu sprzeciwiającego się przyjęciu po stronie oskarżonego J. S. (1) zamiaru wyłudzenia środków pieniężnych z (...), było nieuprawnione, albowiem mieliśmy do czynienia ze zmową przedsiębiorców, których celem było wywołanie mylnego wyobrażenia u pracowników (...) co do rzeczywistej wartości zadania pod nazwą „Wymiana aeratora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych oraz wykonania 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1 m 3 każdy z kratką ściekową w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)”, i przekonania zleceniodawcy, że oferta zaproponowana przez oskarżonego J. S. (1) odpowiada wartości rynkowej tego zadania- co oskarżonemu udało się osiągnąć, doszło zatem do wprowadzenia przedstawicieli (...) w błąd, co doprowadziło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego,

oskarżony J. S. (1) działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej,

mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że oskarżony J. S. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k.,

zarzuty z punktu II. apelacji, Sąd Apelacyjny uznał za zasadne w części dotyczącej oskarżonego J. S. (1) oraz oskarżonego M. B. (1), ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony prawidłowo, zgodnie z regułą dowodzenia z art. 7 k.p.k., uzasadniał przypisanie oskarżonemu J. S. (1) popełnienie czynów wyczerpujących znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., opisanych w punktach XLIV i XLVI części wstępnej zaskarżonego wyroku, a oskarżonemu M. B. (1) czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., opisanego w punkcie XLIX,

należy zgodzić się ze skarżącym, że Sąd I instancji źle ocenił wyjaśnienia oskarżonych J. S. (1) i M. B. (1), uznając je za wiarygodne w części, w której zaprzeczali żeby działali w zamiarze wyłudzenia od pokrzywdzonego środków pieniężnych,

stanowisko Sądu I instancji, w tym zakresie, jest niezrozumiałe, ponieważ poczynione przez ten Sąd prawidłowe ustalenia faktyczne, w zakresie czynu z punktu XLIV oskarżenia, z których wynika, że oskarżony J. S. (1) trzykrotnie zawyżył wartość zadania pod nazwą- „Wymiana podpór ślizgowych ciepłociągu napowietrznego elektrowni (...)", związanego z wymianą 12 podpór tego ciepłociągu, objętego umową z dnia 19 sierpnia 2015r. (co wynika z opinii biegłego S. K., uznanej przez Sąd I instancji za wiarygodną, na której oparł swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie), w powiązaniu z faktem, że oskarżony J. S. (1) dążąc do wyboru jego oferty, doprowadził do złożenia przez M. B. (1) oraz H. W. ofert wyższych, świadczą jednoznacznie o tym, że działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, wprowadzając go w błąd co do rzeczywistej wartości wymiany 12 podpór ciepłociągu napowietrznego, wywołując u niego mylne wyobrażenie w tym zakresie,

oskarżony J. S. (1) działał z premedytacją, doprowadzając do zmowy przedsiębiorców co do wysokości oferty, i to te działania oskarżonego J. S. (1) sprawiają, że odwoływanie się przez Sąd I instancji do swobody gospodarczej, zgodnie z którą przedsiębiorca może złożyć dowolną ofertę kierując się własnym zyskiem, było w okolicznościach przedmiotowej sprawy nieuprawnione,

przywołane przez Sąd Okręgowy orzeczenie Sądu Najwyższego, na które zwrócił uwagę skarżący, zgodnie, z którym dla przypisania sprawstwa z art. 286 § 1 k.k. konieczne jest ustalenie, że pokrzywdzony nie zawarłby umowy wiedząc o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia w błąd przez sprawcę, wbrew stanowisku Sądu I instancji, przemawia za sprawstwem oskarżonego J. S. (1), na co zasadnie zwrócił uwagę apelujący, ponieważ niewątpliwe jest stwierdzenie, oparte na dowodach zgromadzonych w toku postępowania, że gdyby przedstawiciele (...) wiedzieli o trzykrotnym zawyżeniu wartości zadania i działaniach mających na celu ukrycie tego faktu przez zmowę cenową podmiotów, które zgłosiły swój udział w aukcji ofert związanych z analizowanym zadaniem, do zawarcia umowy z dnia 19 sierpnia 2015r., na wskazanych w niej warunkach by nie doszło,

mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że oskarżony J. S. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k., w zakresie czynu zarzuconego mu w punkcie XLIV oskarżenia, a oskarżony M. B. (1) udzielił mu pomocy do dokonania tego czynu (vide: zarzut opisany w punkcie XLIX oskarżenia),

Sąd I instancji prawidłowo ustalił, że oskarżony M. B. (1) wziął udział w aukcji ofert, w dniu 7 sierpnia 2015r., przedkładając ofertę przygotowaną przez oskarżonego J. S. (1), celowo wyższą od tej złożonej przez J. S. (1), żeby to jego ofertę wybrano,

okoliczności poprzedzające aukcję, świadczą jednoznacznie o tym, że oskarżony M. B. (1) miał świadomość bezprawności działań oskarżonego J. S. (1) i udzielił mu pomocy w wyłudzeniu od pokrzywdzonego środków pieniężnych na realizację zadania objętego umową z dnia 19 sierpnia 2015r.,

oskarżony J. S. (1) wykorzystał błędne przekonanie przedstawicieli (...) co do kosztów wymiany 12 podpór ciepłociągu napowietrznego, której dotyczyła umowa z dnia 19 sierpnia 2015r. i w tym błędnym przekonaniu utrzymywał ich kiedy w ramach zlecenia interwencyjnego, zlecono mu wymianę uszkodzonych podpór żelbetowych ciepłociągu napowietrznego, opisanego w zarzucie XLVI oskarżenia,

z premedytacją wykorzystał błędne przekonanie przedstawicieli (...), że koszt wymiany podpór, jaki przedstawił w ofercie będącej przedmiotem aukcji w dniu 7 sierpnia 2015r., odpowiada cenom rynkowym, skoro pozostałe oferty, wówczas złożone, oscylowały na podobnym poziomie- oskarżony J. S. (1) ( firma (...)) złożył ofertę na kwotę 225.840zł netto, oskarżony M. B. (1) ( firma (...)) na kwotę 227.840zł netto i H. W. ( firma (...)) na kwotę 229.840zł netto, dlatego również w zakresie czynu z punktu XLVI oskarżenia, odwoływanie się przez Sąd I instancji do swobody przedsiębiorcy w zakresie kształtowania cen swoich usług czy produktów, kierującego się własnym zyskiem, było nieuprawnione,

zdaniem Sądu Apelacyjnego, mając na uwadze powyższe, nie ma żadnych wątpliwości, że oskarżony J. S. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k., w zakresie czynu zarzuconego mu w punkcie XLVI oskarżenia,

brak było natomiast podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji oskarżyciela posiłkowego w odniesieniu do oskarżonego G. K. (1), w zakresie wyczerpania przez niego, swoim zachowaniem, znamion czynu z art. 286 § 1 k.k., w przypadku czynów opisanych w punktach XLV i XLVII oskarżenia,

ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, dokonane przez Sąd Okręgowy, były w tym zakresie prawidłowe, i Sąd Apelacyjny całkowicie się z nimi zgadza, przyjmując je za swoje,

brak było podstaw do twierdzenia, że oskarżony G. K. (1) działał w porozumieniu z oskarżonym J. S. (1), w celu doprowadzenia (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a skarżący nie przedstawił żadnych dowodów podważających stanowisko Sądu Okręgowego w tym zakresie,

udział oskarżonego G. K. (1) w procedurze związanej z tymi zadaniami i jego kontakt z oskarżonym J. S. (1), nie jest dowodem na istnienie między nimi przestępczego porozumienia, mającego na celu doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem

Wniosek

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej uniewinnienia J. S. (1) od popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku (pkt 1 wyroku) i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

2. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej skazania J. S. (1) za czyny opisane w pkt XLIV, XLVI części wstępnej wyroku tj. w zakresie punktów 31 i 33 wyroku oraz w części dotyczącej skazania G. K. (1) za czyny określone w pkt XLV, XLVII (tj. pkt 32, 34 i 38 wyroku) jak też w części dotyczącej uniewinnienia M. B. (1) od popełnienia czynu opisanego w pkt XLIX części wstępnej wyroku (pkt 36 i 38 wyroku) i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

3. uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności wymierzonej J. S. (1) (pkt 37 wyroku) i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

wobec uniewinnienia oskarżonych J. S. (1) i M. B. (1), odpowiednio, od czynów opisanych w punktach I i XLIX części wstępnej zaskarżonego wyroku, w sytuacji kiedy zdaniem Sądu Apelacyjnego, w świetle poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych, rozstrzygnięcia te były nieprawidłowe, z uwagi na regułę ne peius z art. 454 k.p.k., Sąd II instancji zaskarżony wyrok w zakresie ww. czynów, musiał uchylić i przekazać sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

wobec zasadności zarzutów apelacji dotyczących opisów i kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu J. S. (1) w punktach 31 i 33 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, związanych z bezzasadnym wyeliminowaniem z ich opisów znamion wyłudzenia, i z ich kwalifikacji art. 286 § 1 k.k., co należało rozumieć jako uniewinnienie od tych części zarzuconych temu oskarżonemu czynów, i z uwagi na regułę ne peius z art. 454 k.p.k., która w takiej sytuacji również ma zastosowanie, Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok także co do czynów opisanych w punktach XLIV i XLVI części wstępnej zaskarżonego wyroku, i to pomimo zasadności zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego J. S. (1) dotyczących czynu z art. 296a § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., przypisanego w punkcie 33 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku (o czym Sąd pisał w punkcie 3.1. uzasadnienia), i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania,

natomiast wobec bezzasadności zarzutów apelacji w odniesieniu do czynów przypisanych oskarżonemu G. K. (1) w punktach 32 i 34 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, albowiem prawidłowo oceniony zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że G. K. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k., wnioski apelacji dotyczące tego oskarżonego nie zasługiwały na uwzględnienie (w przypadku czynu przypisanego oskarżonemu G. K. (1) w punkcie 34, Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok i uniewinnił oskarżonego G. K. (1) od jego popełnienia, o czym Sąd pisał w punkcie 3.4. uzasadnienia),

uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania możliwe jest jedynie w przypadku wystąpienia okoliczności wskazanych w zdaniu drugim art. 437 § 2 k.p.k., a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w odniesieniu do kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego J. S. (1), ponieważ uchylenie zaskarżonego wyroku w części - co powoduje konieczność rozstrzygnięcia na nowo o odpowiedzialności karnej tego oskarżonego przez Sąd I instancji, nie zalicza się do okoliczności wymienionych w podanych powyżej przepisie

Lp.

Zarzut

I. wyrok zaskarżono w całości, w odniesieniu do czynów:

1) zarzucanego J. S. (1), A. R. (pop. R. - L.), A. T. w pkt. I aktu oskarżenia - w całości na niekorzyść oskarżonych,

2) zarzucanego J. S. (1) w pkt. III i A. T. w pkt. IV aktu oskarżenia - w całości na niekorzyść oskarżonych,

3) zarzucanego J. S. (1) i M. S. (1) w pkt VI aktu oskarżenia - w całości na niekorzyść oskarżonych,

4) zarzucanych J. S. (1) w pkt VII, IX, XI, XIII, XV i M. S. (1) w pkt. VIII, X, XII, XIV, XVI - w całości na niekorzyść oskarżonych,

5) zarzucanego J. S. (1) w pkt XXXVI i T. C. (1) w pkt XXXVII - w całości na niekorzyść oskarżonych,

6) zarzucanych J. S. (1) w pkt. XXXVIII i XLIII - w całości na niekorzyść oskarżonego,

7) zarzucanych J. S. (1) w pkt. XLIV, XLVI, G. K. (1) w pkt. XLV, XLVII i M. B. (1) w pkt XLIX - w całości na niekorzyść oskarżonych,

II. wyrok zaskarżono również w części dotyczącej orzeczenia o karze, na niekorzyść oskarżonych J. S. (1), M. S. (1), J. P., M. N. i T. C. (1),

podniesiono zarzuty:

1) odnośnie czynu I aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku:

obrazy przepisu art. 410 k.p.k. i przepisu art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, poprzez dowolne, a nie swobodne ustalenie, że brak jest dowodów, że J. S. (1), A. R. i A. T. działali wspólnie i w porozumieniu, mimo, że dowody w postaci dokumentacji zadania, treści rozmów telefonicznych J. S. (1), a zwłaszcza jednej z nich, niezależnie od braku wprost stwierdzeń pomiędzy ww. osobami co do zawarcia porozumienia o zawyżeniu wartości realizowanego zadania dotyczącego „Wymiany aeratora...", oceniane zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, są wystarczające do przypisania oskarżonym działania wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej o doprowadzenia (...) S.A. Oddziału Zespołu Elektrowni (...) (dalej (...)), do niekorzystnego rozporządzenia mienie, co skutkowało niezasadnym uniewinnieniem oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów,

obrazy przepisu art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu z opinii biegłego z zakresu inżynierii sanitarnej, poprzez przywiązanie zbyt dużej wagi do wskazań opinii w zakresie kosztów ewentualnych w kwocie 40.000 zł oznaczonych nawet przez biegłego symbolem „~", podczas gdy ocena opinii biegłego zarówno pierwszej, uzupełniającej, złożonej w postępowaniu przygotowawczym, a następnie na rozprawie, powinna być dokonana zgodnie z realiami sprawy, okolicznościami stałego świadczenia przez J. S. (1) usług na rzecz (...) i rezydowania na terenie zakładu oraz pozostałymi okolicznościami wskazanymi w punkcie poprzedzającym, przy uwzględnieniu, że organ procesowy dokonuje ustaleń, a biegły pełni przy tym rolę pomocniczą, bo tylko w takim wypadku byłaby dokonana zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, co skutkowało niezasadny uniewinnieniem oskarżonych J. S. (1), A. T. i A. R. od popełnienia czynu zarzucanego im w pkt. I aktu oskarżenia,

- obrazy przepisu art. 286 § 1 k.k. poprzez przyjęcie, że zachowanie J. S. (1) jako przedsiębiorcy składającego w porozumieniu z innym przedsiębiorcą w postępowaniu zakupowym u zamawiającego, w tym wypadku (...), oferty z zawyżoną wartością zlecenia nie wyczerpało znamion oszustwa, z uwagi na swobodę działalności gospodarczej nastawionej na osiąganie zysku, pomimo wprowadzenia zamawiającego w błąd co do wartości rynkowej złożonej oferty i zachowania zasad uczciwej konkurencji,

2) odnośnie czynów III i IV aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku:

obrazy przepisu art. 7 k.p.k. i art. 410 § 1 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, poprzez ustalenie że A. T. i jej mąż J. T. zapłacili J. S. (1), za montaż napędu do bramy wjazdowej na teren zajmowanej przez nich posesji w G. z uwagi treść wyjaśnień oskarżonych A. T. i J. S. (1) oraz przedłożone dokumenty w postaci pokwitowania z dnia 25. 02. 2016 r., dokumentu KP i faktury obu z dnia 31. 07.2016 r. nie dokonując właściwej, zgodnej z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizy okoliczności i terminów dostarczenia tych dokumentów przez ww. osoby dla potrzeb tego postępowania, treści zarejestrowanych rozmów telefonicznych oraz nieuwzględnienie przy wydaniu orzeczenia dowodów z czynności przeszukania dokonanego w dniu 7. 06. 2016 r. domu A. T. i J. T. w G., w którym dokument w postaci pokwitowania nie został ujawniony i również wydany agentom (...), co skutkowało niezasadnym uniewinnieniem J. S. (1) i A. T. od popełnienia zarzucanych im czynów,

obrazy przepisu art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, poprzez dowolne uznanie niezgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, że zlecenie nieodpłatnego montażu napędu do bramy wjazdowej na teren posesji A. T. i J. T. w G. nie stanowiło ekwiwalentu za przekroczenie uprawnień i niedopełnienie obowiązków przez A. T. jako pracownika (...) względnie niedopuszczalne czynności preferencyjne na rzecz J. S. (1) przy zlecaniu mu i realizacji 2 zadań opisanych w zarzutach III i IV, ze względu na termin zlecania i realizacji opisanego montażu w miesiącach XII 2015r.- II 2016r., co skutkowało niezasadnym uniewinnieniem tych oskarżonych od popełnienia zarzucanych im czynów,

3) odnośnie czynu VI aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku:

- obrazy przepisu art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, poprzez ustalenie, że nie ma dowodów, że zadanie pn. „Remont mostu nad ujęciem rzeki O., na terenie Elektrowni (...)" nie było wykonane w dniu 18. 12. 2015 r., mimo że wskazują na to rozmowy telefoniczne J. S. (1) z A. T. i J. P., związane z przyspieszeniem terminu realizacji zadania, a z których to rozmów wystarczająco wynika, że rozmówcy od początku zakładali niemożność zakończenia prac w terminie i konieczność zakończenia ich tylko „na papierze", co zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego wynikającego z analizy innych rozmów dotyczących podobnej materii opisanej w innych zarzutach, winno skutkować przypisaniem tym oskarżonym sprawstwa tego czynu,

4) odnośnie czynów zarzucanych J. S. (1) w pkt VII, IX, XI, XIII, XV i M. S. (1) w pkt. VIII, X, XII, XIV, XVI aktu oskarżenia i części wstępnej

wyroku:

- obrazy przepisu art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, poprzez dowolne ustalenie, że w zakresie zarzutów wymienionych w ww. punktach aktu oskarżenia brak jest dowodów, aby korzyści majątkowe w różnej postaci udzielane przez J. M. S. stanowiły ekwiwalent za różne nieprawidłowości przy inicjowaniu postępowań zakupowych, realizacji zadań opisanych w zarzutach, odbiorze zadań, podczas gdy ocena tych okoliczności, w większości niespornych, dokonana zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego wskazuje, że J. S. (1) miał szczególne układy z M. S. (1), w związku z którym udzielał mu różnych korzyści, w zamian za co M. S. (1) przekraczał swoje uprawnienia jako inspektor odpowiedzialny za realizację zadań i stosował niedopuszczalne czynność preferencyjne wobec J. S. (1),

- obrazy przepisu art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku poprzez:

1) błędne, niezgodne z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego uznanie za wiarygodne wyjaśnień M. S. (1) i J. S. (1), że M. S. (1) rozliczył się gotówce z J. S. (1) za dostawy betonu do domu w Ż.,

2) błędne, niezgodne z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego uznanie za wiarygodne wyjaśnień M. S. (1) i J. S. (1), że M. S. (1), przekazał J. S. (1) w gotówce kwotę 21.290 zł, mimo iż z dowodów w postaci korespondencji mailowej M. S. (1) wynika, że on miał wpłacić gotówkę w powyższej kwocie do firmy (...),

3) błędne, niezgodne z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego uznanie, że korzystanie przez M. S. (1) z nr telefonu komórkowego udostępnionego przez J. S. (1) nie stanowiło korzyści majątkowej, udzielonej w zamian za dokonywanie w późniejszym czasie odbioru pomimo jego niezakończenia, jednego zadania, i udzielenia, i odbioru kolejnego zadania, równie pomimo jego niezakończenia,

4) błędne i niezgodne z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego uznanie, że użyczenie nieodpłatne przez J. M. S. sprzętu budowlanego w postaci koparko-ładowarki i maszyny do malowania i impregnacji drewna, wykorzystanego przy pracach budowlano - wykończeniowych w należącym do niego, budowanym domu w miejscowości Ż., nie stanowiło korzyści majątkowej, udzielonej w zamian za dokonywanie późniejszym czasie odbioru pomimo jego niezakończenia jednego zadania i udzielenia i odbioru kolejnego zadania, równie pomimo jego niezakończenia,

co skutkowało niezasadnym uniewinnieniem M. S. (1) i J. S. (1) od popełnienia zarzucanych im czynów,

- obrazy przepisów art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku polegającą na daniu wiary oskarżonemu M. S. (1) i ustaleniu, że J. S. (1) przekazał M. S. (1) w grudniu 2014 r. laptop (...): (...) i drukarkę-urządzenie wielofunkcyjne H. (...) J. (...) sn: (...) zakupione w firmie (...) S.A. na podstawie faktury VAT (...)/ (...), podczas gdy z materiału dowodowego wynika, że na podstawie wymienionej faktury J. S. (1) zakupił dla M. S. (1) inny komputer stacjonarny w obudowie koloru czarnego, którego nie dotyczyły zarzuty XV i XVI, co skutkowało niezasadnym uniewinnieniem wymienionych oskarżonych od popełnienia tych czynów,

5) odnośnie czynów zarzucanych J. S. (1) w pkt XXXVI i T. C. (1) w pkt XXXVII aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku:

- obrazy przepisu art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku poprzez danie wiary oskarżonym T. C. (1), J. S. (1) i M. S. (1), że oskarżony T. C. (1) rozliczył się z J. S. (1) za dostawę styropianu wręczając mu kwotę 7.000 zł w obecności M. S. (1), podczas gdy żaden z oskarżonych ani J. S. (1) ani T. C. (1) nie potrafili wyjaśnić jeszcze w postępowaniu przygotowawczym różnicy pomiędzy deklarowaną kwotą zwrócenia J. S. (1) pieniędzy za zakup styropiany, a kwotą rzeczywiście zapłaconą przez J. S. (1) za ten styropian, co zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowani wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, przy uwzględnieniu, że świadek M. S. (1) nie pamiętał dokładnie jaką kwotę i za co ewentualnie T. C. przekazywał w jego biurze, a także że kwestia płatności za dostawę styropianu nie wynika z rozmowy telefonicznej dotyczącej zakupu styropianu, powinno skutkować odmówieniem wyjaśnieniom J. S. (1) i T. C. (1) waloru wiarygodności,

- obrazy przepisu art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku poprzez przyjęcie, że brak jest dowodów, aby dostawa styropianu do T. C. (2) miała związek z odbiorem w dniu 22. 12. 2015 r. prac związanych modernizacją budynku pompowni wody chłodzącej, modernizacją bram i drzwi oraz w dniu 30. 12. 2015 r. wymianą aeratora, podczas gdy prawidłowa ocena, dokonana zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, wskazuje na ścisły związek dostawy dla T. C. (1) ze wskazanym odbiorami niezakończonych prac,

6) odnośnie czynów zarzucanych J. S. (1) w pkt. XXXVIII i XLIII aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku:

- obrazy przepisu art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 21 § 2 k.k. i w zw. z art. 18 § 3 k.k. poprzez uznanie, że J. S. (1) nie wyczerpał znamion w przestępstwa w związku z odbiorem zadań dot. termomodernizacji budynku straży pożarnej oraz modernizacji budynku pompowni wody chłodzącej, mimo że z poczynionych ustaleń wynika, że aktywnie uczestniczył jako podwykonawca w przygotowaniu i dokonywaniu odbioru tych zadań, uzgadniając te odbiory z inspektorami M. S. (1) i P. S., a także innymi osobami dokonującymi odbioru, które podpisały protokoły zdawczo odbiorcze, co winno skutkować przypisaniem J. S. (1) co najmniej współdziałania w sporządzeniu poświadczających nieprawdę protokołów zdawczo-odbiorczych tych zadań,

7) odnośnie czynów zarzucanych J. S. (1) w pkt. XLIV, XLVI, G. K. (1) w pkt. XLV, XLVII i M. B. (1) w pkt XLIX aktu oskarżenia i części wstępnej wyroku:

- obrazy przepisu art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, poprzez ustalenie, że inspektor G. K. (1), J. S. (1), M. B. (1) i jeszcze jeden uczestnik postępowania zakupowego dotyczącego zadania pn. „Wymiana podpór ślizgowych ciepłociągu napowietrznego Elektrowni (...)" nie działali w zamiarze oszustwa przez zawyżenie na szkodę zamawiającego tj. (...) wartości zadania, mimo że prawidłowa, tj. zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania ocena zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wniosków opinii biegłego z zakresu budownictwa prowadzi do wniosku, że oskarżony J. S. (1) celowo zawyżył wartość robót 3 krotnie, a tak duża dysproporcja i działanie związane z uzgadnianiem pomiędzy przedsiębiorcami biorącymi udział w postępowaniu zakupowym oferowanych przez nich zawyżonych cen, w celu zapewnienia wyboru J. S. (1) jako wykonawcy wskazuje na wyczerpanie znamion przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 k.k., a skutkowało to niezasadnym wyeliminowaniem z opisu czynu i kwalifikacji prawnej zarzutów XLIV J. S. (1), XLV G. K. (1) - oszustwa z art. 286 § 1 kk i uniewinnieniem M. B. (1) od zarzutu XLIX,

obrazy przepisu art. 286 § 1 k.k. poprzez przyjęcie, że zachowanie J. S. (1) jako przedsiębiorcy składającego w porozumieniu z M. B. (1) i jeszcze jednym przedsiębiorcą w postępowaniu zakupowym dotyczącym zadania pn. „Wymiana podpór ślizgowych ciepłociągu napowietrznego Elektrowni (...)" u zamawiającego, w tym wypadku (...), oferty z zawyżoną wartością zlecenia nie wyczerpało znamion oszustwa z art. 286 § 1 k.k., z uwagi na swobodę działalności gospodarczej nastawionej na osiąganie zysku, pomimo wprowadzenia zamawiającego w błąd co do wartości rynkowej złożonej oferty i zachowania zasad uczciwej konkurencji,

obrazy przepisu art. 7 k.p.k., która miała wpływ na treść wyroku, poprzez ustalenie, że inspektor G. K. (1) i J. S. (1) w postępowaniu zakupowym dotyczącym zadania pn. "Wymiana uszkodzonych podpór żelbetowych ciepłociągu napowietrznego" nie działali w zamiarze oszustwa przez zawyżenie na szkodę zamawiającego tj. (...) wartości zadania i sporządzenie przez G. K. stwierdzającej nieprawdę notatki z uzasadnieniem konieczności wymiany podpór - o złożeniu ofert przez 3 firmy, mimo że prawidłowa, tj. zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania ocena zgromadzonego materiału dowodowego, w tym wniosków opinii biegłego z zakresu budownictwa prowadzi do wniosku, że oskarżony J. S. (1) celowo zawyżył wartość robót 3 krotnie, a tak duża dysproporcja i ograniczenie postępowania do tylko jednego wykonawcy - J. S. (1) wskazuje na wyczerpanie znamion przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 k.k., a skutkowało to niezasadnym wyeliminowaniem z opisu czynu i kwalifikacji prawnej zarzutów XLVI J. S. (1), XLVII G. K. (1) - oszustwa z art. 286 § 1 k.k.,

obrazy przepisu art. 286 § 1 k.k. poprzez przyjęcie, że zachowanie J. S. (1) jako przedsiębiorcy składającego w postępowaniu zakupowym dotyczącym zadania pn. "Wymiana uszkodzonych podpór żelbetowych ciepłociągu napowietrznego" u zamawiającego, w tym wypadku (...), oferty z zawyżoną wartością zlecenia nie wyczerpało znamion oszustwa z art. 286 § 1 kk, z uwagi na swobodę działalności gospodarczej nastawionej na osiąganie zysku, pomimo wprowadzenia zamawiającego w błąd co do wartości rynkowej złożonej oferty i zachowania zasad uczciwej konkurencji,

8) 8) odnośnie orzeczeń o karach wymierzonych oskarżonym:

obrazy przepisu art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 23 czerwca 2020 r. poprzez nieobjęcie jednym ciągiem przestępstw czynów zarzucanych J. S. (1) w pkt. XXVI-XXIX części wstępnej wyroku, mimo że wszystkie te czyny, popełnione w krótkich odstępach czasu, z wykorzystaniem takiej samej sposobności mają wspólną podstawę wymiaru kary, a mianowicie przepis art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k.,

obrazy przepisu art. 60 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 23 czerwca 2020 r. poprzez zastosowanie w pkt. 17 części rozstrzygającej wyroku nadzwyczajnego złagodzenia kary za ciąg przestępstw z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k., pomimo nie podania właściwej podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia i poprzestania jedynie na podaniu art. 60 § 1 i § 6 k.k., podczas gdy, właściwą podstawą nadzwyczajnego złagodzenia kary mógłby być w tym wypadku jedynie przepis art. 60 § 2 k.k.,

- rażącej niewspółmierności kar wymierzonych J. S. (1) za czyny opisane w pkt. XXVI - XXIX części wstępnej wyroku, które to kary z uwagi na nadzwyczajne złagodzenie jednej nich, wymierzonej za ciąg przestępstw, przez to, że są nieadekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów, stopnia zawinienia, nie spełnią celów zapobiegawczych i wychowawczych, jakie powinny być osiągnięte wobec J. S. (1) i nie będą kształtować świadomości prawnej społeczeństwa,

rażącej niewspółmierności kar jednostkowych i kar łącznych wymierzonych oskarżonym: J. P., M. S. (1), T. C. (1), które to kary przez to, że nie odpowiadają stopniowi społecznej szkodliwości czynów przypisanych oskarżonym, zwłaszcza stopniowi naruszenia ciążących na nich obowiązków względem pracodawcy (...), stopniowi zawinienia, nie spełnią wobec nich celów zapobiegawczych i wychowawczych i nie będą kształtować świadomości prawnej społeczeństwa,

rażącej niewspółmierności kar wymierzonych M. N. za przypisane mu czyny XVIII A i XVIII B i XIX punktach 10 i 12 części rozstrzygającej wyroku, które to kary będąc nieadekwatne do stopnia społecznej szkodliwości czynów, stopnia zawinienia, w szczególności z powodu nieuwzględnienia, że oskarżony współdziałał z inną osobą-J. S. (1), w celu korumpowania pracownika (...), z chęci zysku, nie spełnią wobec oskarżonego celów zapobiegawczych i wychowawczych i nie będą kształtować świadomości prawnej społeczeństwa

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

zarzuty z punktu 1) apelacji oskarżyciela publicznego, Sąd Apelacyjny uznał za zasadne w części dotyczącej oskarżonego J. S. (1), ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony prawidłowo, zgodnie z regułą dowodzenia z art. 7 k.p.k., uzasadniał przypisanie temu oskarżonemu dokonania zarzucanego mu w punkcie I oskarżenia czynu z art. 286 § 1 k.k.,

Sąd Okręgowy ocenił również niewłaściwie uzyskaną w toku postępowania opinię biegłego A. B., uznając ją za wiarygodne źródło ustaleń rzeczywistej wartości zadania- „Wymiana aeratora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych oraz wykonania 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1 m 3 każdy z kratką ściekową w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)”, uwzględniając podaną przez biegłego wysokość ewentualnych kosztów zadania- 40.000zł, co w okolicznościach przedmiotowej sprawy było nieuprawnione,

Sąd I instancji nie dokonał weryfikacji treści tej opinii, we wskazanej powyżej części, z uwzględnieniem specyfiki działalności gospodarczej prowadzonej przez oskarżonego J. S. (1), wykonującego tą działalność na terenie Elektrowni (...), który miał tam swoje biura, a zatem podwyższanie wartości zadania o koszty wskazane przez biegłego w opinii, nie było uzasadnione, w szczególności, w powiązaniu z treścią rozmowy J. S. (1) z M. S. (1) z dnia 18.11.2015r., tj. z dnia, w którym złożył ofertę na realizację ww. zadania, w której stwierdził, że łączny koszt tego zadania, w jego ocenie, to 105.000zł, ale świadomie ją zawyżył, podając w ofercie kwotę 174.000zł,

rację ma skarżący, że Sąd I instancji błędnie ocenił treść ww. rozmowy, bezzasadnie wiążąc ją z treścią opinii biegłego A. B., interpretując ją pod wnioski opinii, w sytuacji kiedy nie ma żadnych wątpliwości, że podana przez oskarżonego J. S. (1) w rozmowie z M. S. (1) kwota 105.000zł nie oznaczała tylko wartości urządzeń, bez pozostałych kosztów, jak przyjął Sąd I instancji, lecz obejmowała wartość całego zadania, ponieważ w tej samej rozmowie J. S. (1), powiązał tą kwotę jako rzeczywistą wartość zadania, obejmującą cenę urządzeń oraz robocizny, z kwotą, którą tego samego dnia podał w ofercie, 174.000zł (dokładnie 174.820zł netto), a nie ma żadnych wątpliwości, że kwota wskazana przez niego w ofercie uwzględniała zarówno wartość urządzeń jak i pozostałe koszty zadania, a także zysk jego firmy, ponieważ kwotę z oferty- tj. 174.820zł netto, oskarżony J. S. (1) wskazał w fakturze po zakończeniu zadania,

zgodzić się należy ze skarżącym, że Sąd I instancji całkowicie zignorował treść rozmów prowadzonych przez oskarżonego J. S. (1) z K. M. z firmy PPUH (...), pomimo ujęcia ich w ustaleniach faktycznych, z których wynika, że wartość oferty złożonej przez J. S. (1) na poziomie 170.000zł była zawyżona, a ponadto dążenie oskarżonego J. S. (1) do tego żeby firma (...) złożyła ofertę przewyższającą jego, i oskarżony finalnie swój cel osiągnął, ponieważ PPUH (...) złożyła ofertę na realizację zadania pod nazwą „Wymiana aeratora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych oraz wykonania 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1 m 3 każdy z kratką ściekową w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)” na kwotę 189.750zł netto,

zleceniodawca- Oddział Zewnętrzny Elektrowni (...) ( (...)) wybrał ofertę opiewającą na niższą kwotę, firmy oskarżonego J. S. (1) i w dniu 24 listopada 2015r. zlecił jej wykonanie tego zadania,

mieliśmy do czynienia ze zmową przedsiębiorców, których celem było wywołanie mylnego wyobrażenia u pracowników (...) co do rzeczywistej wartości zadania pod nazwą „Wymiana aeratora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych oraz wykonania 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1 m 3 każdy z kratką ściekową w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)”, i przekonania zleceniodawcy, że oferta zaproponowana przez oskarżonego J. S. (1) odpowiada wartości rynkowej tego zadania- co oskarżonemu udało się osiągnąć, doszło zatem do wprowadzenia przedstawicieli (...) w błąd, co doprowadziło do niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez pokrzywdzonego,

oskarżony J. S. (1) działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej,

mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że oskarżony J. S. (1) swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu z art. 286 § 1 k.k.,

brak było natomiast podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji oskarżyciela publicznego w odniesieniu do oskarżonych A. R. i A. T.,

brak jest jakichkolwiek przesłanek do twierdzenia, że oskarżone A. R. i A. T. działały w porozumieniu z oskarżonym J. S. (1), w celu doprowadzenia (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem,

fakt, że brały one udział w procedurze związanej z przedmiotowym zleceniem, w związku z czym miały kontakt z oskarżonym J. S. (1), że podpisały w dniu 24.11.2015r. uzasadnienie w sprawie potrzeby udzielenia zamówienia interwencyjnego i tego dnia wydano zlecenie interwencyjne dla firmy (...) J. S. (1), na kwotę 174.820zł netto plus VAT, takim dowodem nie jest,

Sąd Apelacyjny uznał za bezzasadne zarzuty z punktu 2) apelacji, ponieważ dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, dotyczącego czynów zarzuconych oskarżonemu J. S. (1) (punkt III oskarżenia) oraz oskarżonej A. T. (punkt IV oskarżenia), była zgodna z zasadą dowodzenia wyrażoną w art. 7 k.p.k. która statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą ocena dowodów, mająca swoje oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, korzysta z ochrony art. 7 k.p.k.,

A. T. chciała rozliczyć się z oskarżonym J. S. (1) za załatwiony, za pośrednictwem jego firmy, napęd do bramy garażowej o czym świadczy rozmowa między nimi, w której domagała się wyceny i taką wycenę oskarżony J. S. (1) jej przedstawił, i faktycznie rozliczyła się za niego,

fakt, że faktura obejmująca napęd do bramy garażowej zamontowany na posesji oskarżonej A. T., została wystawiona na firmę oskarżonego J. S. (1) i on ją rozliczył, nie podważa wyjaśnień oskarżonych, a także treści pozostałych dokumentów w postaci pokwitowania otrzymania pieniędzy za ten napęd przez oskarżonego J. S. (1) od męża oskarżonej- J. T., już w lutym 2016r., a także wystawionego później dokumentu Kp, oraz faktury, z których wynika, że małżonkowie T. zapłacili oskarżonemu J. S. (1) za napęd do bramy garażowej, który za pośrednictwem jego firmy uzyskali,

dokumenty Kp i faktura miały znaczenie z punktu widzenia prawidłowego prowadzenia rachunkowości w firmie (...), ponieważ to pokwitowanie z lutego 2016r. było tym dokumentem, który potwierdzał rozliczenie między ww. osobami, a brak jest podstaw do kwestionowania tego dokumentu w świetle treści wyjaśnień oskarżonych, i braku innych dowodów podważających okoliczności i datę jego powstania- za taki nie może zostać przyjęty fakt, nie ujawnienia tego dokumentu podczas przeszukania posesji małżonków T. przez agentów CBA, ponieważ wynika z niego tylko to, że dokumentu takiego wówczas funkcjonariusze nie znaleźli, co nie daje podstaw do twierdzenia, że taki dokument wówczas nie istniał,

zarzut z punktu 3) apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ Sąd Okręgowy, wbrew stanowisku skarżącego, prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, dotyczący czynu zarzuconego oskarżonym J. S. (1) i M. S. (1) w punkcie VI oskarżenia, i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, dokonane przez Sąd Okręgowy, były w tym zakresie logiczne, i Sąd Apelacyjny całkowicie się z nimi zgadza, przyjmując je za swoje,

podsłuchane rozmowy z dnia 26 listopada 2015r., w których rozmówcy byli świadomi trudności w wywiązaniu się z realizacji zadania w terminie, stwierdzając jednocześnie, że jest możliwe dotrzymanie terminu, nie dawały podstaw do twierdzenia, że protokół zdawczo-odbiorczy z dnia 18 grudnia 2015r. potwierdzający wykonanie zadania pod nazwą „Remont mostu nad ujęciem rzeki O., na terenie Elektrowni (...)”, nie odpowiadał rzeczywistości, przy braku jakichkolwiek dalszych dowodów wskazujących na nieterminowe zakończone prac- na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji,

Sąd Apelacyjny uznał za bezzasadne zarzuty z punktu 4) apelacji, ponieważ dokonana przez Sąd Okręgowy ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, dotyczącego czynów zarzuconych oskarżonemu J. S. (1) w punktach: VII, IX, XI, XIII, XV oraz oskarżonemu M. S. (1) w punktach: VIII, X, XII, XIV, XVI, była zgodna z zasadą dowodzenia wyrażoną w art. 7 k.p.k. która statuuje zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą ocena dowodów, mająca swoje oparcie w prawidłowo zebranym i ujawnionym materiale dowodowym, obiektywna, zgodna z logiką i doświadczeniem życiowym, korzysta z ochrony art. 7 k.p.k.,

Sąd Apelacyjny zgodził się z Sądem Okręgowym, że dowody zgromadzone w toku postępowania, ocenione kompleksowo, we wzajemnym powiązaniu, w kontekście całokształtu materiału dowodowego, uzasadniały dokonanie przez Sąd I instancji pewnych ustaleń faktycznych, niedających podstaw do pociągnięcia oskarżonych J. S. (1) i M. S. (1) do odpowiedzialności karnej za zarzucane im czyny, wymienione powyżej,

brak jest bowiem podstaw do kwestionowania wyjaśnień oskarżonych, że M. S. (1) zapłacił za beton, okna oraz koparko-ładowarkę, natomiast użyczonej mu przez oskarżonego J. S. (1) maszyny do impregnacji drewna wraz z impregnatem, nie użył,

z kolei w przypadku sprzętu komputerowego ujawnionego w miejscu zamieszkania oskarżonego S., dysponował nim już w 2014r. i nie miał on nic wspólnego z zadaniami realizowanymi przez oskarżonego J. S. (1) i nadzorowanymi przez oskarżonego M. S. (1),

prawidłowo ustalił Sąd I instancji, że zainstalowanie urządzenia wielofunkcyjnego w dniu 26 listopada 2015r., w biurze zajmowanym przez M. S. (1), w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie miało znamion korupcji z art. 296 a k.k., ponieważ takie postąpienie przez J. S. (1) miało na celu ułatwienie pracy, przede wszystkim jemu, w związku z realizacją wielu zadań na terenie (...), z czym wiązała się konieczność drukowania wielu dokumentów, i ograniczeniami z jakimi, w tym zakresie, musieli mierzyć się pracownicy (...), w tym oskarżony M. S. (1),

również przekazanie przez oskarżonego J. S. (1) karty SIM, oskarżonemu M. S. (1), zasadnie, nie zostało uznane, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, jako wyczerpujące znamiona czynu z art. 296a k.k., ponieważ nie wykazano powiązania tego zachowania z konkretnymi czynnościami oskarżonego M. S. (1), mającymi znamiona przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków, w związku z zadaniami realizowanymi na rzecz (...) przez oskarżonego J. S. (1),

nie wystarczy „gotowość” do podjęcia działań o charakterze korupcyjnym- ogólny zamiar po stronie sprawcy, a niezbędne jest powiązanie udzielenia korzyści majątkowej lub jej obietnicy, z konkretnym zachowaniem osoby korumpowanej, będącym przekroczeniem przez nią uprawnień lub niedopełnieniem obowiązków,

postępowanie prowadzone w przedmiotowej sprawie wykazało ponad wszelką wątpliwość, że oskarżonych J. S. (1) i M. S. (1) łączyła zażyłość wykraczająca poza kontakty służbowe, pracownika (...) nadzorującego zadania wykonywane dla tego podmiotu, z osobą, która takie zadania realizuje, która uzasadnia wątpliwości co do tego czy relacje te nie powodowały preferencyjnego traktowania J. S. (1), ale materiał dowodowy uzyskany w toku postępowania, nie pozwalał na dokonanie kategorycznych ustaleń w tym zakresie, i dlatego rozstrzygnięcie Sądu I instancji w zakresie czynów zarzucanych oskarżonym J. S. (1) i M. S. (1), w punktach VII-XVI, zdaniem Sądu Apelacyjnego było prawidłowe,

zarzuty z punktu 5) apelacji oskarżyciela publicznego, Sąd Apelacyjny uznał za zasadne, ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony prawidłowo, zgodnie z regułą dowodzenia z art. 7 k.p.k., uzasadniał przypisanie oskarżonym J. S. (1) i T. C. (1) dokonania zarzucanych im czynów, odpowiednio, w punkcie XXXVI, z art. 296 § 2k.k. (J. S. (1)) oraz w punkcie XXXVII, z art. 296 § 1 k.k. (T. C. (1)),

Sąd Apelacyjny zgodził się z oskarżycielem publicznym, że ocena wyjaśnień J. S. (1) i T. C. (1), w zakresie ww. czynów nie była prawidłowa, jako sprzeczna z logiką i doświadczeniem życiowym,

przyjęcie przez Sąd I instancji, że oskarżony T. C. (1) przekazał J. S. (1) ustaloną kwotę- 7.000 zł za styropian, nie było uzasadnione, w świetle wyjaśnień oskarżonych z postępowania przygotowawczego, w których nie potrafili oni wyjaśnić różnicy między kwotą, którą rzekomo przekazał T. C. (1), J. S. (1), a kwotą, która wynikała z faktury za styropian zapłaconą przez oskarżonego J. S. (1)- 5.610,80 zł (w wyjaśnieniach z 1.02.2018r. (k.7439-7441), J. S. (1) stwierdził, że T. C. (1) zapłacił mu kwotę netto z faktury- czyli 5.610,80 zł, a potem dopiero w jego wyjaśnieniach pojawiła się kwota 7.000 zł, którą wskazywał T. C. (1)), w powiązaniu z faktem, że J. S. (1) deklarował, że różnego rodzaju towary załatwiał pracownikom Elektrowni (...), „po znajomości” i na tym nie zarabiał, o czym przekonują przypadki innych osób, również oskarżonych w tym postępowaniu (vide: A. T. i M. S. (1)), co prowadzi do wniosku, że do przekazania pieniędzy za styropian nie doszło, zwłaszcza, że M. S. (1), który miał być świadkiem przekazania tych pieniędzy, stwierdził, że nie pamięta jaką kwotę i za co T. C. (1) przekazywał w jego biurze, J. S. (1), a kiedy powyższe okoliczności zestawimy z przebiegiem rozmowy między oskarżonymi, dotyczącej styropianu, w której w ogóle strony nie wspominają o rozliczeniu się za styropian załatwiany przez J. S. (1), T. C. (1), stanowisko oskarżyciela publicznego zasługuje na akceptację, zwłaszcza kiedy zestawimy dostarczenie styropianu, z odbiorem robót wykonywanych przez J. S. (1) na rzecz (...), którego pracownikiem był T. C. (1), i który brał udział w odbiorze trzech zadań, w których zleceniobiorcą była firma (...), i przychylność T. C. (1) przejawiająca się brakiem weryfikacji wykonania tych zadań, w całości, zgodnie z zakresem zlecenia, miała dla J. S. (1) konkretny wymiar finansowy, z czego doskonale zdawał sobie sprawę oskarżony T. C. (1),

zdaniem Sądu Apelacyjnego ma rację oskarżyciel publiczny wiążąc dostarczenie styropianu w dniu 18 grudnia 2015r. (w dniu 17 grudnia 2015r. J. S. (1) uzgodnił dostarczenie T. C. (1) styropianu), z czynnościami oskarżonego T. C. (1) jakie miały miejsce w dniu 22 grudnia 2015r., który bez jakichkolwiek uwag podpisał protokoły zdawczo-odbiorcze trzech zadań realizowanych przez oskarżonego J. S. (1) na rzecz (...),

były to następujące zadania: „Wymiana aeratora i montaż mieszacza na oczyszczalni ścieków przemysłowych oraz wykonanie 3 sztuk zbiorników bezodpływowych o pojemności 1m 3 każdy z kratką ściekową w rejonie zbiorników magazynowych mocznika na terenie Elektrowni (...)”, „Modernizacja bram i drzwi na terenie Elektrowni (...)” oraz „Modernizacja budynku pompowni wody chłodzącej w Elektrowni (...)”,

zachowanie oskarżonego T. C. (1) było podstawą postawienia mu zarzutów poświadczenia nieprawdy, w podpisanych przez niego dokumentach, dotyczących ww. zadań, odpowiednio, w punktach II, V i XXXVIII oskarżenia, które w odniesieniu do czynów opisanych w punktach II i V całkowicie się potwierdziły, ponieważ prace wykonywane po 22 grudnia 2015r., w związku z zadaniami wskazanymi w zarzutach nr II i V były dowodem, że protokoły zdawczo-odbiorcze potwierdzające wykonanie całości zadań zgodnie z umowami nie odpowiadały rzeczywistości, a osoby które je podsiały poświadczyły nieprawdę- wśród nich był oskarżony T. C. (1), natomiast co do czynu z punktu XXXVIII, stwierdzone braki, pozwalały na uznanie wskazanego w nim zadania, za wykonane (co szczegółowo Sąd przeanalizował w punkcie 3.13. uzasadnienia),

zarzut z punktu 6) apelacji nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ oskarżony J. S. (1) nie podpisał protokołów zdawczo-odbiorczych objętych zarzutami z punktów XXXVIII i XLIII oskarżenia, co oznacza, że nie można było mu przypisać odpowiedzialności za poświadczenie nieprawdy w dokumencie, w rozumieniu art. 271 § 1 k.k., nawet przy uwzględnieniu treści art. 21 § 2 k.k. pozwalającego na rozszerzenie odpowiedzialności karnej za czyn z art. 271 § 1 k.k., na osoby spoza kręgu podmiotów posiadających indywidualne cechy wynikającego z tego przepisu- uprawnionych do wystawienia dokumentu,

fakt, że oskarżony J. S. (1) był wykonawcą prac, których dotyczyły przedmiotowe protokoły zdawczo-odbiorcze, informującym o ich wykonaniu, nie daje podstaw do przyjęcia, że współdziałał z osobami wystawiającymi te dokumenty, w ramach współsprawstwa, ponieważ brak jest dowodów, że uczestniczył on w ich wystawieniu,

w tym miejscu należy zauważyć, że skarżący formułując zarzut, pomimo wskazania naruszenia dyspozycji art. 18 § 3 k.k., pisał o błędnym ustaleniu braku współsprawstwa ze strony oskarżonego J. S. (1), przechodząc bezrefleksyjnie z formy sprawczego współdziałania w dokonaniu przestępstwa- współsprawstwa, do niesprawczej postaci współdziałania- pomocnictwa, różniących się stroną podmiotową oraz czynnościami wykonawczymi,

zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadnie został oceniony przez Sąd I instancji jako niepozwalający na ustalenie, że oskarżony J. S. (1) podejmował działania, które ułatwiłyby wystawienie poświadczających nieprawdę protokołów zdawczo-odbiorczych, a tylko wówczas można by rozpatrywać jego zachowanie jako pomocnictwo w rozumieniu art. 18 § 3 k.k. do popełnienia czynu z art. 271 § 1 k.k., o czym w apelacji napisał oskarżyciel publiczny, ponieważ przekazanie informacji o stopniu wykonania robót, z uwagi na stronę podmiotową czynu z art. 271 § 1 k.k. w zakresie poświadczenia nieprawdy przez wystawcę dokumentu, nie może zostać uznane za działanie ułatwiające poświadczenie nieprawdy, które ze swojej istoty oznacza świadome działanie danego podmiotu, wiedzącego, że zapis w dokumencie jest niezgodny z rzeczywistością,

zarzuty z punktu 7) apelacji oskarżyciela publicznego, Sąd Apelacyjny uznał za zasadne w części dotyczącej oskarżonego J. S. (1) oraz oskarżonego M. B. (1), ponieważ zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, oceniony prawidłowo, zgodnie z regułą dowodzenia z art. 7 k.p.k., uzasadniał przypisanie oskarżonemu J. S. (1) popełnienie czynów wyczerpujących znamiona przestępstwa z art. 286 § 1 k.k., opisanych w punktach XLIV i XLVI części wstępnej zaskarżonego wyroku, a oskarżonemu M. B. (1) czynu z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k., opisanego w punkcie XLIX,

przywołane przez Sąd Okręgowy orzeczenie Sądu Najwyższego zgodnie, z którym dla przypisania sprawstwa z art. 286 § 1 k.k. konieczne jest ustalenie, że pokrzywdzony nie zawarłby umowy wiedząc o okolicznościach, które były przedmiotem wprowadzenia w błąd przez sprawcę, wbrew stanowisku Sądu I instancji, przemawia za sprawstwem oskarżonego J. S. (1), ponieważ niewątpliwe jest stwierdzenie, oparte na dowodach zgromadzonych w toku postępowania, że gdyby przedstawiciele (...) wiedzieli o trzykrotnym zawyżeniu wartości zadania i działaniach mających na celu ukrycie tego faktu przez zmowę cenową podmiotów, które zgłosiły swój udział w aukcji ofert związanych z analizowanym zadaniem, do zawarcia umowy z dnia 19 sierpnia 2015r., na wskazanych w niej warunkach by nie doszło,

brak było natomiast podstaw do uwzględnienia zarzutów apelacji oskarżyciela publicznego w odniesieniu do oskarżonego G. K. (1), w zakresie wyczerpania przez niego, swoim zachowaniem, znamion czynu z art. 286 § 1 k.k., w przypadku czynów opisanych w punktach XLV i XLVII oskarżenia,

brak było podstaw do twierdzenia, że oskarżony G. K. (1) działał w porozumieniu z oskarżonym J. S. (1), w celu doprowadzenia (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem,

istotne dla takiego stanowiska było ustalenie Sądu I instancji, niekwestionowane przez oskarżyciela publicznego, że zawyżona wartość wymiany jednej podpory- w kwocie 17.420zł, która była potem podstawą wyceny oferty na wymianę 12 podpór ciepłociągu, została podana przez oskarżonego J. S. (1) w dniu 27 marca 2015r. i została uznana za w miarę realną przez przełożonych G. D. B. i J. B. (2), a rolą G. K. (1) było wprowadzenie wniosku zakupowego, dotyczącego wymiany wspomnianych podpór do systemu, a następnie nadzorowanie postępowania, zakończonego zawarciem umowy w dniu 19 sierpnia 2015r. (czyn opisany w punkcie XLV oskarżenia), a także zleceniem interwencyjnym z dnia 31 sierpnia 2015r. na wymianę kolejnych 12 podpór (czyn opisany w punkcie XLVII oskarżenia),

fakt, że brał on udział w procedurze związanej z tymi zadaniami, w związku z czym miał kontakt z oskarżonym J. S. (1), takim dowodem nie jest,

upatrywanie winy G. K. (1) w barku staranności i wnikliwości, do których odwołuje się skarżący, jest bezzasadne, podobnie jak fakt, że w notatce z dnia 31 sierpnia 2015r. związanej ze zleceniem interwencyjnym podał informację, że uzyskał trzy oferty, w sytuacji kiedy dysponował tylko ofertą J. S. (1),

powyższe świadczy o nieprawidłowym postąpieniu G. K. (1) lecz nie jest argumentem świadczącym o przestępczym porozumieniu łączącym go z oskarżonym J. S. (1), mającym na celu doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem- żeby to wykazać oskarżyciel musiałby przedstawić dowody, że oskarżony G. K. (1) wiedział o zawyżeniu przez oskarżonego J. S. (1) zleconych mu przez (...), prac, a takich dowodów nie przedstawiono,

odnosząc się do zarzutów z punktu 8) apelacji oskarżyciela publicznego w zakresie czynów zarzuconych oskarżonemu J. S. (1) w punktach XXVI-XXIX oskarżenia, przypisanych w punktach 17 i 18 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, stwierdzić należy, że były zasadne, ponieważ Sąd I instancji nieprawidłowo zastosował instytucję ciągu przestępstw z art. 91 § 1 k.k., w odniesieniu do tych czynów, uznając, że można objąć ciągiem przestępstw czyny z punktów XXVI, XXVII i XXIX części wstępnej zaskarżonego wyroku (przypisanego w punkcie 17 jego części dyspozytywnej), natomiast czyn z punktu XXVIII części wstępnej (przypisany w punkcie 18) nie mógł być tym ciągiem objęty,

zasadnie oskarżyciel publiczny podniósł, że przepis art. 91 § 1 k.k., obowiązujący w dacie popełnienia przez oskarżonego J. S. (1) ww. czynów, nie wymagał tożsamości kwalifikacji prawnej czynów analizowanych pod kątem zastosowania instytucji ciągu przestępstw, a tożsamości podstawy wymiaru kary, i zgodzić się należy z oskarżycielem publicznym, że w przypadku czynów opisanych w punktach XXVI-XXIX oskarżenia, podstawą wymiaru kary był art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k., w odniesieniu do czynu z punktu XXVIII, w zw. z art. 11 § 3 k.k., albowiem kara przewidziana za przestępstwo z art. 233 § 1 k.k. (od 6 miesięcy do 8 lat pozbawienia wolności) była wyższa niż za czyn z art. 245 k.k. (od 3 miesięcy do 5 lat pozbawienia wolności),

błędne było zatem objęcie ciągiem przestępstw przez Sąd I instancji czynów z punktów XXVI, XXVII i XXIX, i pominięcie czynu opisanego w punkcie XXVIII, a także przyjęcie za podstawę wymiaru kary w przypadku tego przestępstwa- art. 245 k.k., ponieważ było to sprzeczne z wymogiem wynikającym z art. 11 § 3 k.k., i nie zmienia tego stanowiska fakt, że w kwalifikacji dotyczącej wyczerpania przez oskarżonego J. S. (1) znamion czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. wskazano dodatkowo art. 22 § 2 k.k., który daje Sądowi możliwość lecz nie obliguje, do nadzwyczajnego złagodzenia kary, a nawet do odstąpienia od jej wymierzenia, jeżeli czynu zabronionego, którego dotyczyło podżeganie nie usiłowano dokonać, ponieważ zasada z art. 11 § 3 k.k. wyprzedza regulacje dotyczące zasad kształtowania sankcji, w tym jej złagodzenia lub obostrzenia,

nie miał natomiast racji oskarżyciel publiczny zarzucając Sądowi I instancji przywołanie art. 60 § 1 k.k. zamiast art. 60 § 2 k.k., jako podstawy nadzwyczajnego złagodzenia kary za przyjęty przez ten Sąd ciąg przestępstw, ponieważ nadzwyczajne złagodzenie kary za czyny kwalifikowane z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k., miało swoje źródło w przepisie ustawy- art. 22 § 2 k.k.,

uwaga ta dla rozstrzygnięcia sprawy nie miała znaczenia, ponieważ Sąd Apelacyjny przyjmując ciąg przestępstw obejmujący wszystkie cztery czyny- opisane w punktach XXVI-XXIX oskarżenia, wymierzając karę uznał, że brak było, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia kary, o czym szerzej w punkcie 5.2.1. uzasadnienia,

Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu tego nie wyjaśnił, analizując karę wymierzoną za przyjęty przez Sąd I instancji ciąg przestępstw,

nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty dotyczące kar pozbawienia wolności wymierzonych oskarżonym T. C. (1), M. S. (1), M. N. i J. P., i warunkowego zawieszenia ich wykonania, ponieważ z rażącą niewspółmiernością kary mamy do czynienia wówczas kiedy zachodzi niedająca się zaakceptować dysproporcja pomiędzy karą wymierzoną, a karą, która powinna w danych warunkach zostać wymierzona aby była karą sprawiedliwą, zasłużoną dla sprawcy przestępstwa przypisanego mu w zaskarżonym wyroku, a w przedmiotowej sprawie tak nie jest,

wymierzone oskarżonym J. P. i M. N. jednostkowe kary pozbawienia wolności jak i kary łączne pozbawienia wolności były karami adekwatnymi do ich przestępczego zachowania,

Sąd Okręgowy orzekając kary jednostkowe, prawidłowo zastosował dyrektywy wymiaru kary z art. 53 k.k. i uwzględnił wszystkie okoliczności wpływające na ich wymiar, łagodzące oraz obciążające, a w zakresie kar łącznych pozbawienia wolności, kierował się zasadami z art. 85a k.k., które zastosował w sposób właściwy, w stosunku do tych oskarżonych, i dlatego rozstrzygnięcia Sądu I instancji, w części dotyczącej kar wymierzonych oskarżonym J. P. i M. N., zarówno jednostkowych jak i łącznych, Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy,

natomiast kary wymierzone oskarżonym T. C. (1) i M. S. (1) okazały się, wbrew stanowisku oskarżyciela publicznego, zbyt surowe, przy czym w przypadku oskarżonego T. C. (1) istotny wpływ na obniżenie wymiaru kary pozbawienia wolności miał fakt uniewinnienia tego oskarżonego przez Sąd Apelacyjny od popełnienia zarzuconego mu w punkcie XXXVIII oskarżenia czynu, o czym szerzej w punktach, odpowiednio, 5.2.3. oraz 5.2.4. uzasadnienia,

analiza zarzutu oskarżyciela publicznego w części dotyczącej sankcji zastosowanych przez Sąd Okręgowy wobec oskarżonych: T. C. (1), M. N., M. S. (1) i J. P., uzasadnia stwierdzenie, że celem skarżącego było wymierzenie tym oskarżonym kar bezwzględnego pozbawienia wolności, o czym świadczą wnioski dotyczące wymiaru kar pozbawienia wolności jakich domagał się oskarżyciel publiczny, przewyższające kary, pozwalające na zastosowanie środków probacyjnych na podstawie art. 69-71 k.k.,

zdaniem Sądu Apelacyjnego, prawidłowo Sąd I instancji zastosował wobec ww. oskarżonych warunkowe zawieszenie wykonania kar pozbawienia wolności,

w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd Okręgowy przedstawił szczegółowo powody swojej decyzji w tym zakresie, i Sąd Apelacyjny całkowicie z tą argumentacją się zgadza

Wniosek

uchylenie wyroku, w części dotyczącej uniewinnienia A. T., A. R. i J. S. (1), od popełnienia czynu opisanego w pkt I części wstępnej wyroku i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

uchylenie wyroku, w części dotyczącej uniewinnienia A. T. i J. S. (1), od popełnienia czynów opisanych w pkt odpowiednio IV i III części wstępnej wyroku i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

- uchylenie wyroku, w części dotyczącej uniewinnienia M. S. (1) i J. S. (1), od popełnienia czynu opisaneg pkt VI części wstępnej wyroku i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

uchylenie wyroku, w części dotyczącej uniewinnienia J. S. (1) od popełnienia czynów opisanych w pkt VII, IX, XI, XIII, XV i M. S. (1) od popełnienia czynów opisanych w pkt. VIII, X, XII, XIV, XVI - części wstępnej wyroku i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

uchylenie wyroku w części dotyczącej uniewinnienia J. S. (1) od popełnienia czynu opisanego w pkt. XXXVI i T. C. (1) od popełnienia czynu opisanego w pkt. XXXVII części wstępnej wyroku i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

uchylenie wyroku w części dotyczącej uniewinnienia J. S. (1) od popełnienia czynów opisanych w pkt. XXXVIII i XLIII części wstępnej wyroku i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

uchylenie wyroku w części dotyczącej skazania J. S. (1) za czyny opisane w pkt. XLIV, XLVI, skazania G. K. (1) za czyny określone w pkt. XLV, XLVII i uniewinnienia M. B. (1) od popełnienia czynu opisanego w pkt XLIX części wstępnej wyroku i przekazanie w tym zakresie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

uchylenie orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności wymierzonej J. S. (1),

uchylenie orzeczenia o karze wymierzonej J. S. (1) za czyny XXVI, XXVII i XXIX.

uchylenie orzeczenia o karze wymierzonej za czyn XXVIII,

uznanie, że czyny XXVI, XXVII, XXVIII i XXIX stanowią ciąg przestępstw określony w art. 91 § 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 23 czerwca 2020 r. i na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. wymierzenie J. S. (1) kary 2 lat pozbawienia wolności,

połączenie na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k., art. 91 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do 23 czerwca 2020 r., stosując przepisy kodeksu karnego obowiązujące do 23 czerwca 2020 r. orzeczonych kar pozbawienia wolności i wymierzenie J. S. (1) kary 6 lat pozbawienia wolności,

uchylenie orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności wobec J. P. i rozstrzygnięć z tym związanych,

uchylenie orzeczenia o karze łącznej pozbawienia wolności wymierzonej J. P.,

podwyższenie J. P. kary pozbawienia wolności za przypisane mu przestępstwo oznaczone nr XXII do 1 roku i 6 miesięcy,

wymierzenie J. P. na podstawie art. 85 § 1 k.k., art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. stosując przepisy kodeksu karnego obowiązujące do 23 czerwca 2020 r. kary łącznej pozbawienia wolności w wysokości 1 roku i 6 miesięcy,

uchylenie orzeczenia o warunkowym zawiedzeniu wykonania kary łącznej pozbawienia wolności wobec M. S. (1) i rozstrzygnięć z tym związanych,

podwyższenie M. S. (1) kary łącznej pozbawienia wolności do 1 roku i 3 miesięcy,

- uchylenie orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary wobec T. C. (1) i rozstrzygnięć z tym związanych,

podwyższenie T. C. (1) kary wymierzonej w pkt 25 części rozstrzygającej wyroku za ciąg przestępstw o nr II, V i XXXVIII do 1 roku i 3 miesięcy,

uchylenie orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary łącznej wobec M. N. i rozstrzygnięć z tym związanych,

podwyższenie M. N. kary łącznej pozbawienia wolności to 1 roku i 3 miesięcy

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

wobec bezzasadności zarzutów dotyczących uniewinnienia oskarżonych: A. T., A. R., M. S. (1) oraz J. S. (1) (w przypadku ostatniego z oskarżonych, od czynów opisanych w punktach: III, VI, VII, IX, XI, XIII, XV, XXXVIII i XLIII części wstępnej zaskarżonego wyroku), wnioski o uchylenie zaskarżonego wyroku w tej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, nie zasługiwały na uwzględnienie,

wobec uniewinnienia oskarżonych J. S. (1), T. C. (1) i M. B. (1), odpowiednio, od czynów opisanych w punktach I i XXXVI (J. S. (1)), XXXVII (C.), XLIX (B.), części wstępnej zaskarżonego wyroku, w sytuacji kiedy zdaniem Sądu Apelacyjnego, w świetle poczynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych, rozstrzygnięcia te były nieprawidłowe, z uwagi na regułę ne peius z art. 454 k.p.k., Sąd II instancji zaskarżony wyrok w zakresie ww. czynów, musiał uchylić i przekazać sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,

wobec zasadności zarzutów apelacji dotyczących opisów i kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonemu J. S. (1) w punktach 31 i 33 części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku, związanych z bezzasadnym wyeliminowaniem z ich opisów znamion wyłudzenia, i z ich kwalifikacji art. 286 § 1 k.k., co należało rozumieć jako uniewinnienie od tych części zarzuconych temu oskarżonemu czynów, z uwagi na regułę ne peius z art. 454 k.p.k., która w takiej sytuacji również ma zastosowanie, Sąd Apelacyjny uchylił zaskarżony wyrok także co do czynów opisanych w punktach XLIV i XLVI części wstępnej zaskarżonego wyroku, i to pomimo zasadności zarzutów apelacji obrońcy oskarżonego J. S. (1) dotyczących czynu z <a href="http://i

Uzasadnienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie

Uzasadnienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie

Treść orzeczenia

Uzasadnienie

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

0.11.4. Wnioski

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Uzasadnienie Sądu Apelacyjnego w Szczecinie

descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

0.11.4. Wnioski

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

Treść orzeczenia