descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt . II AKa 237/15

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 18 lutego 2016 r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie w Wydziale II Karnym w składzie:

Przewodniczący: SSA Maria Mrozik - Sztykiel /spr./

Sędziowie: SA Hanna Wnękowska

SA Marek Czecharowski

Protokolant: sekr.sąd. Łukasz Jachowicz

12. P. P. (3) ur. (...) w W. s. J. i M. zd.K.

14. R. G. (1) ur. (...) w W. s. H. i D. zd. K.

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) uchyla orzeczenie o karze łącznej

b)w zakresie czynu zarzucanego w punkcie IV aktu oskarżenia eliminuje z jego opisu imię i nazwisko J. P. i K. K. (8)

c) w zakresie punktu 4 zaskarżonego wyroku odnośnie zarzutu V przyjmuje, iż oskarżony brał udział w obrocie opisaną znaczną ilością kokainy, który polegał na przekazaniu kokainy P. P. (2) i ustalonej osobie w celu dalszej sprzedaży, w zakresie czynu VI w jego opisie imię i nazwisko M. S. (1) zastępuje zwrotem „ustalonej osobie”, nadto w zakresie obu czynów przyjmuje kwalifikację prawną – przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk – z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 65 § 1 kk uznając, iż czyny te zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw i z mocy w/w przepisów skazuje oskarżonego wymierzając przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 91 § 1 kk jedną karę 2 (dwa) lata i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych

d)odnośnie czynu przypisanego w punkcie 5 zaskarżonego wyroku (zarzut VII) ustala, że oskarżony podżegał do popełnienia przestępstwa ustaloną osobę, której udzielił opisanej pomocy i w tym zakresie zaskarżony wyrok uchyla i na mocy art. 17 § 1 pkt 6 kpk postępowanie umarza, obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa;

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3. na mocy art. 85 kk i art. 86 § 1 kk i art. 91 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego karę łączną 6 (sześć) lat pozbawienia wolności, na poczet której z mocy art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 7 lipca 2001 r. do dnia 29 grudnia 2006.

IV . wobec oskarżonego P. B. (1)

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) uchyla orzeczenie o karze łącznej

b) w zakresie czynu I przyjmuje jako końcowy okres udziału oskarżonego w związku przestępczym o charakterze zbrojnym dzień 27 kwietnia 2001r.

c) w zakresie czynu IV z jego opisu eliminuje nazwisko J. P. i K. K. (8);

d) uchyla orzeczenie z punktu 6 zaskarżonego wyroku dotyczące czynu zarzucanego w punkcie VIII aktu oskarżenia i na mocy art. 17 § 1 pkt 6 kpk postępowanie w tym zakresie umarza obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa;

e) odnośnie czynu zarzucanego w punkcie IX imię i nazwisko M. B. (1) zastępuje zwrotem „z ustaloną osobą”, nadto przyjmuje kwalifikację prawną i podstawę prawną skazania – przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk – z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 65 § 1 kk, a podstawę prawną wymiaru kary uzupełnia o art. 4 § 1 kk

2.w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;

3. na mocy art. 85 kk i art. 86 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego karę łączną 5(pięć) lat i 9 (dziewięć) miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której z mocy art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 28 kwietnia 2001 r. do dnia 18 listopada 2004 r.

V. odnośnie oskarżonego D. B. (1)

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) uchyla orzeczenie o karze łącznej

b) odnośnie czynów przypisanych w punkcie 9 zaskarżonego wyroku dotyczących czynów opisanych w wyroku w punktach X i XI (zarzut XII i XIII a/o) ustala, iż oskarżony udział w handlu bronią wziął od 1996 r., z punktu Xa eliminuje „1995 r.”, odnośnie czynu z punktu Xd przyjmuje zamiast miejscowości G. (...) – M., odnośnie czynu Xe ustala, że oskarżony broń palną w postaci pistoletu (...) i pistolet marki M. wraz z amunicją bez wymaganego zezwolenia przekazał celem sprzedaży ustalonej osobie i P. P. (2), zaś w zakresie czynu Xf nazwisko M. S. (1) zastępuje zwrotem „ustalonej osobie”

c) odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 10 zaskarżonego wyroku (zarzut XII/XIV) eliminuje z jego opisu zwrot „przy czym czynu tego dopuścił sie w związku mającym na celu popełnianie przestępstw”, a z kwalifikacji prawnej art. 65 kk i przyjmuje, że czyn ten stanowi wykroczenie z art. 122 § 1 kw i w tej części na mocy art. 104 § 1 pkt 7 kpsw w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 kpsw wyrok uchyla i postępowanie umarza, obciążając w tym zakresie wydatkami w sprawie Skarb Państwa

d) odnośnie czynu przypisanego w punkcie 11 zaskarżonego wyroku opisanego jako zarzut XIII (zarzut XV a/o) w punkcie XIIIa słowa R. P. zastępuje zwrotem „ustalonej osobie”, w punkcie XIIIb słowa M. B. (1) zastępuje zwrotem „ustalonej osobie”, nadto przyjmuje kwalifikację prawną czynu i podstawę prawną skazania – przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk – z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 65 § 1 kk, a podstawę prawną wymiaru kary uzupełnia o art. 4 § 1 kk

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy

3. na mocy art. 85 kk i art. 86 § 1 kk i art. 91 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego karę łączną 6 (sześć) lat pozbawienia wolności, na poczet której z mocy art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 22 listopada 2001 r. do dnia 28 grudnia 2006 r.

VI.odnośnie oskarżonego E. J. (1) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu przypisanego w punkcie 16 czynu eliminuje zwrot „czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu”, określa kwalifikację prawną czynu i podstawę prawną skazania jako art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, podstawę prawną wymiaru kary uzupełnia o art. 4 § 1 kk, nadto zmienia orzeczenie w zakresie grzywny orzekając ją w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 100 (sto) złotych; w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

VII. odnośnie oskarżonego R. D.

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a)uchyla orzeczenie o karze łącznej i orzeczenie na podstawie art. 63 § 1 kk z punktu 54 zaskarżonego wyroku

b)z opisu czynu I przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku eliminuje zwrot „o charakterze zbrojnym”, przyjmuje, iż czyn tak przypisany wyczerpuje dyspozycję art. 258 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk i w związku z tym wyrok w tej części uchyla i postępowanie z mocy art. 17 § 1 pkt 6 kpk umarza, obciążając wydatkami w tym zakresie Skarb Państwa

c)uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie XXIII aktu oskarżenia (pkt 19 wyroku) i sprawę w tym zakresie przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Mokotowa w Warszawie

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy

3. na mocy art. 85 kk i art. 86 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego karę łączną 3 (trzy) lata i 4(cztery) miesięcy pozbawienia wolności,

VIII. odnośnie oskarżonego T. B. (1)

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że

a) uchyla orzeczenie o karze łącznej

b)z opisu czynu I przypisanego w punkcie 1 zaskarżonego wyroku eliminuje zwrot „o charakterze zbrojnym”, przyjmuje, iż czyn tak przypisany wyczerpuje dyspozycję art. 258 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk i w związku z tym wyrok w tej części uchyla i postępowanie z mocy art. 17 § 1 pkt 6 kpk umarza, obciążając wydatkami w tym zakresie Skarb Państwa

c)w zakresie czynu przypisanego w punkcie 17 zaskarżonego wyroku przyjmuje, iż czyn został popełniony do sierpnia 1999 r.

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy

IX. odnośnie oskarżonego D. S. (1)

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) uchyla orzeczenie o karze łącznej

b) odnośnie czynu przypisanego w punkcie 24 zaskarżonego wyroku opisanego jako zarzut XXV (zarzut XXIX a/o) kwalifikację prawną czynu uzupełnia o art. 18 § 3 kk i w tym zakresie zaskarżony wyrok uchyla i postępowanie na mocy art. 17 § 1 pkt 6 kpk umarza, obciążając w tej części wydatkami Skarb Państwa

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy

3.na mocy art. 85 kk i art. 86 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego karę łączną 4 (cztery) lata pozbawienia wolności, na poczet której z mocy art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 17 sierpnia 2003 r. do dnia 21 sierpnia 2006 r.

X. odnośnie oskarżonego J. Ł. (1)

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że

a) uchyla orzeczenia o karze łącznej

b)z opisu czynu I przypisanego w punkcie 1 zaskarżonego wyroku eliminuje zwrot „o charakterze zbrojnym”, przyjmuje, iż czyn tak przypisany wyczerpuje dyspozycję art. 258 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk i w związku z tym wyrok w tej części uchyla i postępowanie z mocy art. 17 § 1 pkt 6 kpk umarza, obciążając wydatkami w tym zakresie Skarb Państwa

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy

3. na mocy art. 63 § 1 kk na poczet kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego J. Ł. (1) w punkcie 20 zaskarżonego wyroku zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 17 września 2002 r. do dnia 17 września 2004 r.

XI. odnośnie oskarżonego P. P. (2)

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) uchyla orzeczenie o karze łącznej i orzeczenie na podstawie art. 63 § 1 kk z punktu 54 zaskarżonego wyroku

b)odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 26 zaskarżonego wyroku określonego jako zarzut XXVII (zarzut XXXI a/o) słowa M. S. (1) zastępuje zwrotem „ustaloną osobą”, wartość samochodu V. (...) ustala na kwotę 25.684 zł i odnośnie tego czynu oraz czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 32 zaskarżonego wyroku określonego jako zarzut XXXV (zarzut XXXIX a/o), nadto odnośnie czynu przypisanego w punkcie 36 określonego jako zarzut XL (zarzut XLV a/o), w zakresie którego przyjmuje wartość pierwszego obrazu na kwotę 5000 zł zaskarżony wyrok uchyla i na mocy art. 17 § 1 pkt 6 kpk postępowanie umarza, obciążając w tej części wydatkami Skarb Państwa

c) w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 29 zaskarżonego wyroku przyjmuje, że czyn został popełniony między 5 a 8 grudnia 1999 r.

d)odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 33 zaskarżonego wyroku oraz czynu przypisanego w punkcie 40 w zakresie, którego nazwisko D. K. (1) zastępuje zwrotem „nieustaloną osobę” przyjmuje, iż czyny te wyczerpują – przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk – dyspozycję art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. w zw. z art. 65 § 1 kk, nadto, że zostały popełnione w warunkach ciągu przestępstw i z mocy w/w przepisów w zw. z art. 91 § 1 kk wymierza oskarżonemu na mocy 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk jedną karę 3 (trzy) lata pozbawienia wolności i grzywny w wymiarze 200 (dwieście) stawek ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych

e)odnośnie czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 38 zaskarżonego wyroku określanego jako zarzut XLII (zarzut XLVII a/o) eliminuje z opisu czynu zwrot „wprowadzenie w błąd M. M. (7), iż mogą rozporządzać przedmiotowym samochodem i”, a z kwalifikacji prawnej czynu oraz podstawy skazania art. 286 § 1 kk i w związku tym uchyla zaskarżony wyrok w tym zakresie i na mocy art. 17 § 1 pkt 6 kpk postępowanie umarza, obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa

f)w zakresie czynu zarzucanego oskarżonemu w punkcie XXXVII (zarzut XLI a/o) słowa M. B. (1) zastępuje zwrotem „ustaloną osobą”

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy

3.na mocy art. 85 kk, art. 86 § 1 kk i art. 91 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego karę łączną 7 (siedem) lat pozbawienia wolności.

XII. odnośnie oskarżonych M. P. (1) i N. B. (1)

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) w zakresie czynu przypisanego oskarżonym w punkcie 37 zaskarżonego wyroku z jego opisu eliminuje ustalenie, że oskarżeni czynu dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw, a z kwalifikacji prawnej czynu art. 65 kk

b)w zakresie orzeczenia z punktu 54 wobec oskarżonego M. P. (1) na mocy art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej wobec niego kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 13 stycznia 2003 r. do dnia 25 lutego 2003 r., od dnia 11 czerwca 2003 r. do dnia 28 sierpnia 2003 r., od dnia 22 września 2003 r. do dnia 31 marca 2004 r.

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

XIII. odnośnie oskarżonego K. M. (1)

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a)uchyla orzeczenie o karze łącznej

b)z opisu czynu I przypisanego oskarżonemu w punkcie 1 zaskarżonego wyroku eliminuje zwrot „o charakterze zbrojnym”, przyjmuje, iż czyn tak przypisany wyczerpuje dyspozycję – przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk – art. 258 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r. i w związku z tym wyrok w tej części uchyla i postępowanie z mocy art. 17 § 1 pkt 6 kpk umarza, obciążając wydatkami w tym zakresie Skarb Państwa

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

3.na mocy art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 7 stycznia 2003 r. do dnia 7 kwietnia 2004 r.

XIV. odnośnie oskarżonego R. G. (1)

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że :

a) uchyla orzeczenie o karze łącznej

b) odnośnie czynu przypisanego w punkcie 24 zaskarżonego wyroku opisanego jako zarzut XXV (zarzut XXIX a/o) kwalifikację prawną czynu uzupełnia o art. 18 § 3 kk i odnośnie tego czynu zaskarżony wyrok uchyla i postępowanie na mocy art. 17 § 1 pkt 6 kpk umarza, obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa

c) w ramach czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 25 zaskarżonego wyroku określanego jako zarzut XXVI (zarzut XXIX a/o) uznaje oskarżonego za winnego tego, że w P. posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci strzelby M. wraz z amunicją w okresie od jesieni 1999 r. do października 2000 r. oraz w postaci dwóch pistoletów (...) od sierpnia do października 2000 r., przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw, tj. czynu z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk i z mocy tych przepisów skazuje oskarżonego wymierzając na podstawie art. 263 § 2 kk karę 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy

3.na mocy art. 85 kk i art. 86 § 1 kk orzeka wobec oskarżonego karę łączną 2 (dwa) lata i 7 (siedem) miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której z mocy art. 63 § 1 kk zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 1 października 2002 r. do dnia 4 lutego 2005 r.

XV.odnośnie oskarżonych M. W. (1) i P. P. (3) zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

na mocy art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej wobec oskarżonego P. P. (3) kary pozbawienia wolności zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 7 stycznia 2003 r. do dnia 26 sierpnia 2003 r.

XVI. odnośnie oskarżonego A. K. (1)

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

a) w zakresie czynu przypisanego w punkcie 39 zaskarżonego wyroku eliminuje zwrot „oraz w związku mającym na celu popełnianie przestępstw”, a z kwalifikacji prawnej art. 65 kk

b)w zakresie czynu przypisanego w punkcie 40 zaskarżonego wyroku nazwisko D. K. (1) zastępuje zwrotem „nieustaloną osobę”, z opisu tego czynu eliminuje zwrot „oraz w związku mającym na celu popełnianie przestępstw” i przyjmuje, iż kwalifikację prawną tak przypisanego czynu, i podstawę skazania stanowi art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, zaś podstawę wymiaru kary art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 9 grudnia 2011 r. przy zastosowaniu art. 4 § 1 kk, nadto zmienia orzeczenia w zakresie kary grzywny orzekając grzywnę w wymiarze 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 100(sto) złotych;

c). odnośnie punktu 41 zaskarżonego wyroku dotyczącego zarzutu XLV (zarzut L a/o) na mocy art. 439 § 1 pkt 8 kpk uchyla w tym zakresie zaskarżony wyrok i postępowanie umarza obciążając w tej części wydatkami Skarb Państwa

2. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy.

XVII. odnośnie oskarżonego P. O. (1)

1.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że ;

a)uchyla orzeczenie o karze łącznej i orzeczenie na podstawie art. 63 § 1 kk z punktu 54 zaskarżonego wyroku

b) w ramach czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 43 zaskarżonego wyroku określanego jako zarzut XLII (zarzut XLVII a/o) uznaje oskarżonego za winnego tego, że w listopadzie 2000 r. działając wspólnie i w porozumieniu z P. P. (2) i ustaloną osobą przywłaszczył samochód marki D. (...) nr rej. (...) stanowiący własność P. S. w ten sposób, że wyraził w/w osobom zgodę na zbycie tego samochodu, tj. czynu z art. 284 § 1 kk i na mocy art. 17 § 1 pkt 6 kpk postępowanie w tym zakresie umarza, obciążając w tej części wydatkami Skarb Państwa

c) w ramach czynu przypisanego oskarżonemu w punkcie 44 zaskarżonego wyroku określanego jako zarzut XLVI (zarzut LIV a/o) uznaje oskarżonego za winnego tego, że latem nie później niż 4 lipca 1999 r. w P. chcąc, aby P. P. (2) dokonał czynu zabronionego nakłaniał go do popełnienia przestępstwa na szkodę W. K. polegającego na zmuszeniu go poprzez stosowanie groźby bezprawnej lub przemocy do konkretnie określonego działania, tj. czynu z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 191 § 1 kk i na mocy art. 17 § 1 pkt 6 kpk postępowanie w tym zakresie umarza, obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa

d)odnośnie czynu przypisanego w punkcie 45 zaskarżonego wyroku określonego jako zarzut XLIX (zarzut LVII a/o) w jego opisie zwrot M. S. (1) zastępuje zwrotem „ustalonej osoby” i zaskarżony wyrok w tym zakresie uchyla a postępowanie na mocy art. 17 § 1 pkt 6 kpk umarza, obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa

e)odnośnie punktu 47 zaskarżonego wyroku określonego jako zarzut XLVIII (zarzut LVI a/o) na mocy art. 439 § 1 pkt 8 kpk uchyla w tym zakresie zaskarżony wyrok i postępowanie umarza obciążając wydatkami w tej części Skarb Państwa

2.utrzymuje zaskarżony wyrok w zakresie punktu 53 dotyczącego zarzutu XLVII ( zarzut LV a/o)

XVIII. odnośnie oskarżonej I. P. uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 48 i postępowanie w tym zakresie na mocy art. 17 §1 pkt 6 kpk umarza, obciążając wydatkami Skarb Państwa.

XIX. odnośnie oskarżonego M. K. (1) w zakresie czynu z art. 258 § 2 kk (pkt 50 zaskarżonego wyroku) ustala okres popełnienia przestępstwa na lata 1997 do 1999 roku; w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy

XX. zasądza na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonych w części ich skazującej wydatki za postępowanie odwoławcze przypadające na każdego z nich, zwalniając ich od ponoszenia opłaty za obie instancje.

XXI. zasądza od Skarbu Państwa kwoty po 738 zł, w tym 23 % VAT, tytułem obrony z urzędu pełnionej w postępowaniu odwoławczym na rzecz adwokatów: A. A., K. Z. (1), T. W., M. W. (2), G. W., K. P., A. B., A. K. (2), K. Ż., S. L., R. K. (1), P. J., E. S., L. M. (1), L. Z., A. W., M. N., A. Z., M. Ł., B. A. oraz kwotę 1476 zł, w tym 23 % VAT na rzecz adw. E. L. tytułem obrony z urzędu oskarżonych P. B. (1) i R. D..

Uzasadnienie

Prokurator oskarżył: D. K. (1) , P. B. (1) , D. B. (1) , R. D. , T. B. (2) , P. P. (3) , K. M. (1) , R. G. (1) , J. Ł. (1) , A. K. (1) o to, że:

I. w W., P., P. i innych miejscowościach na terenie kraju brali udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw takich jak wymuszenia rozbójnicze, napady rabunkowe, obrót bez wymaganego zezwolenia środkami odurzającymi i psychotropowymi, obrót samochodami uzyskanymi za pomocą czynów zabronionych przy czym

- D. K. (1) - w okresie od 1994r. do lipca 2001r.

- P. B. (1) - w okresie od 1994r. do grudnia 2001r.

- D. B. (1) - w okresie od początku 1990r. do sierpnia 2000r.

- R. D. - w okresie od co najmniej czerwca 1999r. do sierpnia 2000r.

- T. B. (1)- w okresie od czerwca 1995r. do sierpnia 2000r.

- P. P. (3) - w okresie od końca 1998r. do sierpnia 2000r. - K. M. (1) - w okresie od końca 1998r. do sierpnia 2000r.

- R. G. (1) - w okresie od co najmniej grudnia 1997r. do sierpnia 2000r. - J. Ł. (1) - okresie od co najmniej czerwca 1995r. do sierpnia 2000r. - A. K. (1) - w okresie od stycznia 2001r. do 13 czerwca 2001r.,

tj. o czyn z art. 258 § 2 k.k.,

a nadto D. K. (1) P. B. (1) o to, że:

II. w dniu 4 kwietnia 1997r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wzięli udział w pobiciu z użyciem noża i niebezpiecznych narzędzi D. Ś. narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszkodzenia ciała, w ten sposób, że przy użyciu niebezpiecznych przedmiotów – w postaci drewnianych krzeseł spowodowali obrażenia w postaci rany tłuczonej prawej okolicy ciemieniowej oraz licznych drobnych ran twarzoczaszki, krwiaków w obrębie tkanek miękkich głowy, skutkujących powstaniem krwiaka podtwardówkowego prawej okolicy skroniowej, które to obrażenia naruszyły sprawne funkcjonowanie organizmu na czas przekraczający 7 dni, przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn z art. 159 d.k.k. w zw. z art. 58a d.k.k.

III. w dniu 4 kwietnia 1997r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wzięli udział w pobiciu z użyciem noża i niebezpiecznych narzędzi D. S. (2) narażając go na bezpośrednie niebezpieczeństwo ciężkiego uszkodzenia ciała, w ten sposób, że przy użyciu niebezpiecznych przedmiotów - w postaci drewnianych krzeseł spowodowali obrażenia w postaci rany tłuczonej prawej okolicy ciemieniowej oraz licznych drobnych ran twarzoczaszki, krwiaków w obrębie tkanek miękkich głowy skutkujących powstaniem krwiaka podtwardówkowego prawej okolicy skroniowej, które to obrażenia naruszyły sprawne funkcjonowanie organizmu na czas przekraczający 7 dni, przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn z art. 159 d.k.k. w zw. z art. 58a d.k.k. przyjmując , że D. K. (1) spowodował u D. S. (2) rany kłute uda lewego naruszając sprawne funkcjonowanie organizmu na czas poniżej 7 dni, tj. o czyn z art. 159 d.k.k. w zb. z art. 156 § 2 d.k.k. w zw. z art. 10 § 2 d.k.k. w zw. z art. 58a d.k.k.

IV. w okresie od końca lutego 2000r. do końca marca 2000r. działając wspólnie i w porozumieniu z J. P. i K. K. (8) i innymi osobami działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej grożąc zamachem na życie i zdrowie M. K. (2) usiłowali doprowadzić go niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w postaci pieniędzy w kwocie 40.000 USD, lecz zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na postawę pokrzywdzonego , przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

a nadto D. K. (1) o to, że:

V. w grudniu 2000r. w P. działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1), P. P. (2) oraz A. K. (1) wprowadził do obrotu znaczną ilość środków odurzających w postaci 48 gram kokainy, w ten sposób, że nadał z P. do P., transportem (...) paczkę z zawartością kokainy we wskazanej ilości , w celu dalszej dystrybucji przez P. P. (2), A. K. (1) i inną osobę, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. z art. 65 k.k.

VI. w okresie od czerwca 2000r. do sierpnia 2000r. w P. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wprowadził do obrotu znaczną ilość środków odurzających w postaci kokainy w ilości nie mniejszej niż 400 gramów, w ten sposób, że przekazał te środki M. S. (1) w celu dalszego wprowadzenia do obrotu , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. z art. 65 k.k.

VII. w nieustalonym okresie 2000r. w P. i N. podżegał P. P. (2) i inne osoby do dokonania czynu zabronionego - zniszczenia przez podpalenie samochodu marki M. (...) , typu (...)stanowiącego własność G. C. oraz udzielił tym osobom pomocy w dokonaniu tego czynu , w ten sposób, że wskazał miejsce parkowania przedmiotu przestępstwa oraz udzielił środków do jego popełnienia -benzyny oraz innych środków , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn z art. 18 § 2 i § 3 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

a nadto P. B. (1) o to, że:

VIII. w nieustalonym dniu J. R. (1) i M. L., nie wcześniej niż 5 października 1995r. w P. przyjęli od M. S. (1) samochód marki M. (...) nr rej. (...) o wartości 67 620 zł. , wiedząc że został uzyskany za pomocą czynu zabronionego - popełnionego w dniu 5 października 1995r. w K. na szkodę K. (...), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw, tj. o czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art.294 § l k.k. w zw. z art. 65 k.k.,

a nadto:

IX. w nieustalonym dniu we wrześniu lub październiku 1999r. w P. przy ul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z M. B. (1) i D. B. (1) i inną osobą wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 30 gram kokainy, w ten sposób, że przyjął je od D. B. (1), w celu dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się w działając z związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. 65 k.k.

a nadto D. B. (1) o to, że:

X. w okresie od czerwca 1995r. do października 2000r. wziął udział w handlu bronią palną -pistoletami (...)oraz strzelbą M. wraz z amunicją, w tym:

a. w nieustalonym okresie w 1995r. i 1996r. nabył co najmniej dwie jednostki broni palnej marki (...)o nieustalonych parametrach wraz z amunicją,

b. w nieustalonym dniu na trasie O. -P. nabył od M. W. (1) broń palną -pistolet marki (...) bez oznaczeń fabrycznych wraz z amunicją w ilości nie mniejszej niż 15 szt. (...)

c. w nieustalonym dniu na trasie O.-P. , jesienią 1999r. nabył od M. W. (1) pistolet marki (...)wraz z amunicją , w ilości nie mniejszej niż 15 sztuk kal. (...)

d. w nieustalonym dniu, jesienią 1999r. w G. nabył od nieustalonej osoby strzelbę marki (...)wraz z amunicją,

e. w październiku 2000r. w W. i P. działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1), P. P. (2) bez wymaganego zezwolenia zbył A. K. (1) broń palną w postaci pistoletu marki (...) oraz pistoletu marki (...)wraz z amunicją,

f. w październiku 2000r. w W. i P. udzielił pomocy S. K. w zbyciu broni palnej będącej w jego posiadaniu - pistoletu marki (...) w ten sposób, że przekazał tę broń w celu sprzedaży M. S. (1) i P. P. (2), przy czym czynu tego dopuścił się w działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 263 § 1 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 263 § l k.k. w zw. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

XI. w okresie od co najmniej 1995r. do października 2000r. w P. i innych miejscowościach posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci co najmniej dwóch pistoletów(...) , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

XII. w nieustalonym dniu nie wcześniej niż w okresie od 25 sierpnia 1998r. do 23 listopada 1998r. , przyjął do M. S. (1) sprzęt (...)maki P. o nieustalonej dotychczas wartości w postaci golarki (...) o łącznej wartości nie mniejszej niż 250 zł., wiedząc pochodzi on z przestępstwa popełnionego w okresie od 25 sierpnia 1998r. do 24 listopada 1998r. na szkodę firmy (...) w P. przy ul. (...) , przy czym czynu tego dopuścił się w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art.65 k.k.

XIII. w okresie od 1995r. do 1999r. w W. , P. i innych miejscowościach na terenie kraju działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami oraz w warunkach ciągu przestępstw uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi i psychotropowymi , w tym amfetaminą , kokainą i ekstazy w znacznej ilości , nie mniejszej niż 2 kg w ten sposób , że nabywał je od nieustalonych osób, bądź zlecał ich nabycie w swoim imieniu, a następnie zbywał je lub przekazywał do zbycia innym osobom, w tym P. P. (2), czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu w tym: a. w październiku 1995r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z M. L. wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 24 gram kokainy i środków psychotropowych w postaci 100 torebek ekstazy , w ten sposób, że zbył je R. P., b. w nieustalonym dniu , we wrześniu lub październiku 1999r. w P. przy ul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z M. B. (1) i P. B. (1) i inną osobą wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci 30 gram kokainy, w ten sposób, że przekazał je M. B. (1) i P. B. (1) w celu dalszej dystrybucji,

c. w nieustalonych dniach , na przestrzeni 1997r. i 1998r. w P. i P. co najmniej dwukrotnie wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci kokainy , w ilości nie mniejszej niż 1 kg, w ten sposób, że nabył je od E. J. (1) w celu dalszej dystrybucji,

d. w nieustalonym dniu w P. wiosną 1999r. wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci kokainy , w nieustalonej dotychczas ilości , w ten sposób, że przyjął je od E. J. (1) w celu dalszej dystrybucji,

e. w nieustalonym dniu, wiosną 1999r. w P. i w W., działając wspólnie i w porozumieniu z P. P. (2) w celu niedozwolonego wytworzenia substancji psychotropowej - amfetaminy, nabył prekursor - (...) w ilości nie mniejszej niż 1 litr- substancję przeznaczoną do wytworzenia środka odurzającego,

f. w nieustalonym okresie na początku 1999r. w P. wziął udział w obrocie znaczną ilością substancji psychotropowej - ekstazy, w ilości nie mniejszej niż 1000 tabletek ekstazy przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełniania przestępstw,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. z art. 91 § 1 k.k. oraz art. 65 k.k.

XIV. w nieustalonych dniach - w okresie luty- marzec 2000r. w P. oraz w miejscowości N. stosował przemoc wobec M. K. (3) oraz jej męża J. K. (1) do zaniechania dochodzenia zwrotu długu,

tj. o czyn z art. 191 § 1 k.k.

XV. w dniu 15 maja 2001r. w O., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą podrobił wniosek o wydanie karty wędkarskiej na nazwisko T. K. w ten sposób, że podpisał się danymi personalnymi T. K., a następnie w dniu 15 maja 2001r. w O. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą wyłudził poświadczenie nieprawdy poprzez podstępne wprowadzenie w błąd urzędnika Urzędu Miasta O. w ten sposób, że złożył opisany wyżej wniosek o wydanie karty wędkarskiej w Wydziale Gospodarki Komunalnej Urzędu Miasta O. wraz ze stwierdzającym nieprawdę zaświadczeniem Związku (...) w O. z dnia 14 maja 2001r., że T. K. zdał egzamin na kartę wędkarską i na tej podstawie podając się za T. K. i posługując się zaświadczeniem o tożsamości dot. wymienionego wydanym przez Urząd Miasta O. z dnia 11 maja 2001r. uzyskał kartę wędkarską nr (...) na nazwisko T. K., zawierającą fotografię D. B. (1),

tj. o czyn z art. 272 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art.275 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

XVI. w okresie od 14 czerwca 2001r. do 10 sierpnia 2001r. w P., działając w krótkich odstępach czasu , w wykonaniu z góry powziętego zamiaru używając dokumentu stwierdzającego nieprawdę - karty wędkarskiej (...) na nazwisko T. K. uzyskał zezwolenie na połów ryb o nr (...) i (...) wydane przez Gospodarstwo (...),

tj. z art. 273 k.k. w zb. z ar. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k.

a ponadto M. W. (1) o to, że:

XVII. w nieustalonym okresie jesienią 1999r. nie później niż w listopadzie 1999r. w okolicach P. działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru zbył D. B. (1) 2

(dwie) jednostki broni palnej w postaci pistoletów marki(...) wraz z amunicją i tak:

a. w nieustalonym dniu na trasie O. i P. zbył D. B. (1) broń palną w postaci pistoletu marki (...), bez oznaczeń fabrycznych wraz z amunicją w ilości nie mniejszej niż 15 szt. kal. (...)

b. w nieustalonym dniu na trasie O.- P. zbył pistolet marki (...) wraz z amunicją w ilości nie mniejszej niż 15 szt. kal. (...),

tj. o czyn z art. 263§ 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

a nadto E. J. (1) o to, że:

XVIII. w okresie od co najmniej 1997r. do 1999r. w P. i innych miejscowościach , działając w warunkach ciągu przestępstw, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi - kokainą w znacznej ilości w ten sposób, że nabywał je od nieustalonych osób , a następnie zbywał je lub przekazywał do zbycia innym osobom, w tym D. B. (1), czyniąc sobie z tego stałe źródło dochodu, w tym:

a. w nieustalonych dniach, na przestrzeni 1997r. i 1998r. co najmniej dwukrotnie wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci kokainy , w ilości nie mniejszej niż 1 kg , w ten sposób, że zbył je D. B. (1) w celu dalszej dystrybucji,

b. w nieustalonym dniu w P. wiosną 1999r. wziął udział w obrocie znaczną ilością środków odurzających w postaci kokainy o nieustalonej dotychczas ilości , w ten sposób, że przekazał je D. B. (1) w celu dalszej dystrybucji,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. z art. 91 § 1 k.k.

ponadto: R. D. T. B. (1) o to, że:

XIX. w okresie od września 1997r. do października 1999r. w K., działając w krótkich odstępach czasu , w podobny sposób , wspólnie i w porozumieniu grozili K. Z. (2) użyciem przemocy- pobiciem, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia pieniądze oraz towar w postaci kart telefonicznych ,papierosów , biletów na kolejkę (...) w łącznej kwocie nie mniej niż 8 500zł. na szkodę K. Z. (2), przy czym czynu tego dopuścili się działając w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne działając w związku o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. z zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

a nadto R. D. o to, że:

XX. w okresie od marca 2000r. do sierpnia 2000r. w K. działając w krótkich odstępach czasu , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej grożąc natychmiastowym użyciem przemocy na osobie K. Z. (2), stosując przemoc na rzeczy - polegającą na pocięciu gazet oraz co najmniej pięciokrotnym wybiciu szyb , a nadto co najmniej trzykrotnie posługując się niebezpiecznym narzędziem w postaci noża i drewnianej pałki nabitej gwoździami zabrał w celu przywłaszczenia towar w postaci biletów o wartości nie mniejszej niż 600 zł., a nadto papierosów i kart telefonicznych o nieustalonej wartości, pieniędzy, powodując łączne szkody w kwocie nie mniejszej niż 15000 zł. na szkodę K. Z. (2) , przy czym czynu tego dopuścił się działając w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn z art. 280 § 1 k.k., art. 280 § 2 k.k., art. 282 k.k. w zw. z art. 91

§ l k.k. w zw. z art.64 § 1 k.k.

XXI. w nieustalonym dniu, w maju i czerwcu 2002r., nie wcześniej niż w dniu 23 maja 2002r. w W. , na terenie Aresztu Śledczego W. S. nakłaniał telefonicznie tj. przez telefon którym dysponował w celi H. B. do wywarcia wpływu poprzez użycie przemocy i gróźb bezprawnych na świadka toczącego się postępowania przygotowawczego IDs 25/02- K. Z. (2),

tj. o czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 245 k.k.

a nadto J. Ł. (1) o to, że:

XXII. w nieustalonym dniu, w lipcu 1997r. w P. działając wspólnie i w porozumieniu z pięcioma nieustalonymi mężczyznami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej grożąc M. Z. (1) i K. Z. (2) uprowadzeniem i popełnieniem przestępstwa na ich szkodę - spaleniem domu usiłował doprowadzić K. Z. (2) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - pieniędzmi w kwocie 10 000 zł., lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na postawę pokrzywdzonego i interwencję S. K. ps. (...), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw, tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

a nadto D. S. (1) o to, że:

XXIII. w okresie od sierpnia 1995r. do kwietnia 2000r. w K. działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. (2) oraz z innymi osobami, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, grożąc zamachem na życie i zdrowie K. Z. (2) - prowadzącego działalność gospodarczą (...) w K. oraz gwałtownym zamachem na mienie - podpaleniem kiosku doprowadził K. Z. (2) do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem- pieniędzmi w kwotach od 100 do 300 USD miesięcznie, o łącznej kwocie nie mniejszej niż 25.000 USD oraz towarem o łącznej wartości nie mniejszej 2.000zł. przy czym czynu tego dopuścił się w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 282 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

XXIV. w nieustalonych dniach na przestrzeni 1998r. w K. działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. (2) doprowadził K. Z. (2) i inne osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem , w ten sposób, że wprowadzili go w błąd co do faktu , że działają w imieniu jego wierzyciela T. R., a ich działanie ma na celu uregulowanie zobowiązań, przyjęli od niego pieniądze w kwocie nie mniejszej niż 9900 USD, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

a nadto D. S. (1) , R. G. (1) o to, że:

XXV. w nieustalonych dniach, w okresie kwiecień-maj 2000r. działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi osobami na trasie P. -Z. koło N. , udzielili pomocy w zbyciu ładowarki (...) o wartości nie mniejszej niż 100 000 zł., w ten sposób, że wiedząc, że ładowarka została uzyskana z pomocą czynu zabronionego przewiózł ją do nabywcy - J. K. (2), przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 291 § l k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

a nadto R. G. (1) o to, że:

XXVI. od nieustalonego czasu , nie wcześniej niż od listopada 1999r. do października 2000r. w P. posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci co najmniej dwóch pistoletów(...)oraz strzelby marki (...) wraz z amunicją, a następnie w październiku 2000r. udzielił pomocy w handlu tą bronią, w ten sposób, że na polecenie D. B. (1) przekazał ją do zbycia M. S. (1) i P. P. (2) , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 263 § 2 k.k., art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

P. P. (2) o to, że:

XXVII. w okresie od 24 czerwca 1994r. do listopada 1994. w K. , C. i innych miejscowościach , działając w krótkich odstępach czasu , wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami dokonał zaboru w celu przywłaszczenia co najmniej dwóch samochodów stanowiących mienie znacznej wartości w tym:

- w dniu 24 czerwca 1994r. w K., działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1) po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń zabrał w celu przywłaszczenia samochód osobowy marki V. (...) nr rej. (...) koloru czerwonego, o wartości 56.840 zł. na szkodę obywatelN.- E. T.,

- w nieustalonym czasie, w miejscowości C., działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1) po uprzednim pokonaniu zabezpieczeń - wyłamaniu zamków i złamaniu stacyjki usiłował zabrać w celu przywłaszczenia samochód osobowy marki M. (...) koloru srebrnego o nieustalonych numerach rejestracyjnych , na szkodę dotychczas nieustalonej osoby, lecz zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na interwencję pokrzywdzonego , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn z art. 279 § 1 k.k., art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

XXVIII. w okresie od stycznia 1999r. do 7 lutego 1999r. w miejscowości S. i P. , działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej usiłował doprowadzić W. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że przemocą zmuszał go do wypłaty pieniędzy w kwocie 2000 USD, a wobec braku pieniędzy zmusił W. K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - wydania samochodu osobowego marki P. nr rej. (...)wartości nie mniejszej niż 2500 zł. stanowiącego własność B. K., a następnie przekazał ten pojazd wraz z dokumentami , w tym umową sprzedaży podpisaną przez B. I. P., w celu rejestracji, przy czym czynu tego dopuścił się w związku o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

XXIX. w dniu 21 lipca 1999r. w S. działając wspólnie w porozumieniu z innymi osobami, grożąc gwałtownym zamachem na zdrowie M. P. (2) -pobiciem i spowodowaniem poparzeń doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem - wydania pieniędzy w kwocie 7000 zł., przy czym czynu tego dopuścił się w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

XXX. w nieustalonym dniu, latem 1999r., działając wspólnie i w porozumieniu z M. S. (1), w celu osiągnięcia korzyści majątkowej groźbą zamachu na zdrowie R. K. (2) prowadzącego działalność - nauka tańca zmusił go do wydania pieniędzy w kwocie 1500 USD, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

XXXI. w okresie od listopada do grudnia 1999r. w K. i P. posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną -(...) wraz z amunicją przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

XXXII. w październiku 2000r. w P. działając w ciągu przestępstw wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami wziął udział w handlu bronią palną i amunicją i tak:

-

w październiku 2000 r. sprzedał A. K. (1) za kwotę 3000 zł. pistolet marki (...) wraz z amunicją,

-

październiku 2000r. działając wspólnie i w porozumieniu z D. B. (1) ps. (...) i inną osobą sprzedał D. P. (1) broń palną w postaci dwóch jednostek broni - pistoletu marki (...) oraz strzelby typu (...) wraz z amunicją , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

XXXIII. w okresie od grudnia 1999r. do 31 lipca 2001r. w P., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru , wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu osiągnięcia korzyści majątkowej groźbą gwałtownego zamachu na mienie oraz używając przemocy polegającej na zniszczeniu mienia - asortymentu sklepu znajdującego się na terenie stacji benzynowej (...)w P. zmusił T. N. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - pieniędzmi w kwocie nie mniejszej niż 16.000 zł. miesięcznie, w ten sposób, że w wymienionym okresie tankował paliwo do samochodu, z którego w tym czasie korzystał - marki O. (...) nr rej. (...), F. (...) nr rej. (...) - bez uiszczenia należności, przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 282 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

XXXIV. w okresie w 1999r. w P. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą na zlecenie P. O. (1) ps. (...) przemocą polegającą na odebraniu samochodu R. (...) nr rej. (...) , dwukrotnie zmusił P. K. (1) do zwrotu wierzytelności w kwocie nie mniejszej niż 4000zł. na rzecz P. O. (1) , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

XXXV. w nieustalonym okresie latem 2000r. w P. i N. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, usiłował zniszczyć przez podpalenie samochód marki M. (...), typu (...) stanowiący własność G. C. , w ten sposób, że działając na zlecenie D. K. (1) podejmował próby spowodowania podpalenia przedmiotowego pojazdu , lecz z uwagi na niemożność podejścia na wystarczającą odległość do podłożenia substancji inicjującej zapłon - benzyny zamierzonego celu nie osiągnął , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

XXXVI. w okresie od 1995r. do 1999r. w W. , P. i innych miejscowościach na terenie kraju działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami oraz w warunkach ciągu przestępstw uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi i psychotropowymi, w tym amfetaminą , kokainą i ekstazy w znacznej ilości , nie mniejszej niż 2 kg, w ten sposób, że przyjmował te środki od D. B. (1) , w celu dalszej dystrybucji , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

XXXVII. w okresie od co najmniej wiosny 1999r,. do maja 2000r. w W., P. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami w celu niedozwolonego wytworzenia substancji psychotropowej - amfetaminy, nabył prekursor - (...) substancje przeznaczoną do wytworzenia środka odurzającego - amfetaminy i tak:

- w nieustalonym dniu wiosną 1999r. w P. i w W., działając wspólnie i w porozumieniu z D. B. (1) w celu niedozwolonego wytworzenia substancji psychotropowej - amfetaminy, nabył prekursor - (...) w ilości nie mniejszej niż 1 litr - substancję przeznaczoną do wytworzenia środka odurzającego - amfetaminy,

- w nieustalonym okresie na przestrzeni kwietnia i maja 2000r. działając wspólnie i w porozumieniu z M. B. (1) ps. (...) i innymi osobami nabył od dotychczas nieustalonego mężczyzny o imieniu C. co najmniej 0,5 litra (...) oraz (...) w postaci (...),

- w nieustalonym okresie na przestrzeni kwietnia i maja 2000r. działając wspólnie i w porozumieniu z M. B. (1) ps. (...) i innymi osobami na (...) na terenie dzielnicy U. w W. przyjął od dotychczas nieustalonego mężczyzny o imieniu (...) litry (...) , przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn z art. 47 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. 75 poz. 468 z późniejszymi zmianami) w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

a nadto: P. P. (2) D. D. (3) S. o to, że:

XXXVIII. w okresie od stycznia 1998r. do grudnia 1999r. w O., działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi osobami, działając w krótkich odstępach czasu , w wykonaniu z góry powziętego zamiaru , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili L. M. (2) - właściciela baru (...) w O. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w ten sposób, że grożąc gwałtownym zamachem na mienie i uniemożliwieniem prowadzenia działalności gospodarczej korzystali z usług baru - urządzali tam imprezy towarzyskie i stołowali się nie uiszczając należności, przy czym czynu tego opuścili się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw ,

tj. o czyn z art. 282 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

a ponadto P. P. (2) , D. S. (1) o to , że:

XXXIX. w okresie od połowy 1999r. do sierpnia 2000r. w B., W., P., G. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając ciągiem przestępstw, w podobny sposób, w krótkich okresach czasu wspólnie i w porozumieniu z D. S. (3) i z innymi osobami , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili inne osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem , w ten sposób, że wprowadzili ich w błąd co do faktu , że działają w imieniu wierzyciela, a ich działanie ma na celu uregulowanie zobowiązań, w tym:

-

od czerwca 1999r. do sierpnia 2000r. w B. i innych miejscowościach, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną osobą, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd G. B. (1) - właściciela firmy budowlanej w B. przy ul. (...) co do faktu ,że działają w imieniu wierzyciela - firmy (...) z siedzibąH.w miejscowości A. zajmującej się handlem owocami egzotycznymi doprowadzili wymienionego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem spółki w kwocie nie mniejszej 2000zł. miesięcznie oraz towarem o wartości nie mniejszej niż 1760 zł,

- w okresie od sierpnia do września 1999r. wspólnie i w porozumieniu oraz z G. D. i inną osobą, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili osoby uprawnione do rozporządzenia mieniem w firmie (...) z siedzibą w W. ul. (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem spółki, w ten sposób, że wprowadzili je w błąd co do faktu, że działają w imieniu wierzyciela spółki (...) ul. (...) i w celu uregulowania zobowiązań , a następnie zrealizowali co najmniej 3 czeki wystawione przez firmę (...) , na łączną kwotę nie mniejszą niż 34.418,39 zł. podczas gdy nie mieli zamiaru przekazania tej kwoty wierzycielowi czyli spółce (...) ul. (...) , przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

a nadto: P. P. (2) o to, że:

XL. w okresie od 11 sierpnia 2000r. w W. działając w krótkich odstępach czasu , w podobny sposób, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami nabył dwa obrazy o znacznej wartości uzyskane za pomocą czynu zabronionego,

- nie wcześniej niż 11 sierpnia 2000r. w W. działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą nabyli od innej osoby obraz olejny na płótnie przedstawiający (...) o wartości 50.000 zł pochodzący z kradzieży z włamaniem do mieszkania nr (...) przy ul. (...) w W. na szkodę J. G. (1) i J. G. (2),

- w nieustalonym dniu , nie wcześniej niż 25 sierpnia 2000r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu i innymi osobami nabyli od innej osoby obraz przedstawiający żółte róże autorstwa P. K. (2) wartości 10.000 zł. pochodzący z kradzieży z włamaniem do mieszkania nr (...) przy ul. (...) w W. w dniu 11 sierpnia 2000r. na szkodę J. G. (1) i J. G. (2), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

P. P. (2) , M. P. (1) , N. B. (1) , K. M. (1) , P. P. (3) o to, że:

XLI. w okresie kwiecień-maj 2000r., nie później niż 5 maja 2000r. w miejscowości Ł., działając wspólnie i w porozumieniu wprowadzili w błąd S. W. (1) , iż znajdujący się w jego posiadaniu pojazd typu - ładowarka (...) pochodzi z przestępstwa , a prawnym właścicielem jest M. S. (1) , a następnie doprowadzili pokrzywdzonego do wydania tej maszyny, o znacznej wartości, nie mniejszej niż 90.000 zł , przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw,

tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

a nadto: P. P. (2) , P. O. (1) o to, że:

XLII. w listopadzie 2000r. działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną osobą przywłaszczyli powierzone mu mienie - samochód marki D. (...) nr rej. (...) stanowiący własność P. S., a następnie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd M. M. (7), iż mogą rozporządzać przedmiotowym samochodem i sfałszowanie umowy kupna sprzedaży poprzez podrobienie przez inną osobę właściciela zbyli za kwotę co najmniej 15.000 zł. przedmiotowy pojazd na rzecz matki wymienionego mężczyzny zam. P. ul. (...), przy czym P. O. (1) czynu tego dopuścił się działając w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

zaś P. P. (2) czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 284 § 2 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

a nadto P. P. (2) , A. K. (1) o to, że :

XLIII. w dniu 13 października 2000r. w K. działając wspólnie i porozumieniu z T. S. i innymi osobami, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej przemocą polegającą na zaborze samochodu marki P. (...) nr rej. (...) zmusił M. A. (1) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - pieniędzmi w kwocie 6000 USD,

tj. o czyn z art. 282 k.k.

przy czym P. P. (2) czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

zaś A. K. (1) dopuścił się go działając w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne oraz w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 282 k.k. w zw. z ar. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

a nadto: P. P. (2) , A. K. (1) o to, że:

XLIV. w grudniu 2000r. w P. działając wspólnie i w porozumieniu oraz z inną osobą wprowadzili do obrotu znaczną ilość środków odurzających w postaci 48 gram kokainy, w ten sposób, że odebrali na dworcu kolejowym w P. paczkę z zawartością kokainy, nadaną przez D. K. (1) w ilości wskazanej powyżej, a następnie w celu dalszej dystrybucji rozważyli kokainę na porcje po 0,4 gr., przy czym czynu tego dopuścili się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179,poz. 1485) w zw. z art.65 k.k.

A. K. (1) o to, że:

XLV. w okresie od co najmniej października 2000r. do marca 2001r. w P. i innych miejscowościach na terenie kraju posiadał bez wymaganego zezwolenia przedmioty zawierające substancje wybuchowe, które mogły spowodować bezpośrednie niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia wielu osób oraz mienia w znacznych rozmiarach, i tak:

- w nieustalonym dniu, nie wcześniej niż w październiku 2000r. w P. przy ul. (...) posiadał bez wymaganego zezwolenia przedmiot zawierający materiały wybuchowe i przekazał go M. S. (1) i P. P. (2) w celu przechowania go przez okres około miesiąca,

- w nieustalonym dniu na początku 2001r., nie później niż w marcu 2001r. w nieustalonych miejscach posiadał bez wymaganego zezwolenia przedmiot zawierający materiał wybuchowy , a następnie w miejscowości K. przekazał go M. S. (1) i P. P. (2) w celu przechowania przez okres około miesiąca, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw,

tj. o czyn z art. 171 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k.

a nadto: P. O. (1) o to, że :

XLVI. w nieustalonych dniach , nie później niż 4 lipca 1999r. w P. i miejscowości S. chcąc żeby P. P. (2) i M. S. (1) dokonali czynu zabronionego, nakłaniał ich do popełnienia przestępstwa na szkodę W. i B. K. - wymuszenia rozbójniczego polegającego na doprowadzeniu wymienionych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem - wydania samochodu marki P. nr rej. (...) wartości nie mniejszej niż 2500 zł. oraz udzielił pomocy M. S. (1) i P. P. (2) w popełnieniu tego czynu , w ten sposób, że przekazał informacje o miejscu zamieszkania W. i B. K. oraz o numerze telefonu wymienionych, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn z art. 18 § 2 i 3 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

XLVII. w nieustalonym okresie w 1999r. w P. i innych miejscowościach kierował wykonaniem czynu zabronionego dokonanego przez M. S. (1) i P. P. (2) polegającego na dwukrotnym zmuszeniu J. K. (3) przemocą polegającą na odebraniu samochodu marki R. (...) nr rej. (...) od zwrotu wierzytelności - pieniędzy w łącznej kwocie nie mniejszej niż 4000zł.,

tj. o czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

XLVIII. w nieustalonym dniu nie wcześniej niż 11 sierpnia 2000 w W. nabył za kwotę nie mniejszą niż 6000 zł. od innej osoby obraz olejny na płótnie przedstawiający(...)o wartości 50.000 zł pochodzący z kradzieży z włamaniem do mieszkania nr (...) przy ul. (...) w W. na szkodę J. G. (1) i J. G. (2), przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

XLIX. w nieustalonym dniu , nie wcześniej niż od 25 sierpnia 1998r. w P. , nabył od M. S. (1) 50 golarek marki P. wiedząc, że przedmioty te pochodzą z czynu zabronionego - przywłaszczenie w okresie od 25 sierpnia 1998r. do 28 listopada 1998r. mienia na szkodę firmy (...) w P. ul. (...), przy czym czynu tego dopuścił się działając w ciągu 5 lat po odbyciu kary pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn z art.291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

a nadto: I. P. o to, że:

L. w dniu 4 lipca 1999r. w P., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami nabyła samochód osobowy marki P. nr rej. (...) wartości nie mniejszej niż 2500zł. stanowiący własność B. K. , wiedząc o tym , że rzecz ta pochodzi z czynu zabronionego - wymuszenia rozbójniczego na osobie W. K. ,

tj. o czyn z art. 291 § 1 k.k.

a nadto: M. K. (1) o to że:

LI. w okresie od początku 1995r. do sierpnia 2001r. w W., P. , P. i innych miejscowościach na terenie kraju brał udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw takich jak wymuszenia rozbójnicze, obrót bez wymaganego zezwolenia środkami odurzającymi i psychotropowymi , obrót samochodami uzyskanymi za pomocą czynów zabronionych,

tj. o przestępstwo z art. 258 § 2 k.k.

LII. w dniu 21 lipca 1999r. w S. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami , grożąc gwałtownym zamachem na , zdrowie M. P. (2) - pobiciem i spowodowaniem poparzeń doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem wydania pieniędzy w kwocie 7000zł,

tj. o przestępstwo z art. 282 k.k.

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 30 października 2013 r., sygn.

XVIII K 104/08 orzekł:

1. oskarżonych D. K. (1), P. B. (1), D. B. (1), R. D., T. B. (1), P. P. (3), K. M. (1), R. G. (1), J. Ł. (1), A. K. (1) uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie 1 stanowiącego występek określony w art. 258

§ 2 k.k. i za czyn ten z mocy art.258 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004r. wymierzył D. K. (1), P. B. (1), D. B. (1), R. D., J. Ł. (1), T. B. (1) i R. G. (1) kary po 2 lata pozbawienia wolności, P. P. (3), R. M. , A. K. (1) wymierzył kary 1 roku pozbawienia wolności,

2. w ramach czynów zarzucanych D. K. (1) i P. B. (1) w punktach II. i III. po ustaleniu, że w dniu 4 kwietnia 1997r. w W. wspólnie i w porozumieniu i z innymi osobami wzięli udział w pobiciu D. S. (2) i D. Ś., który to czyn wyczerpał znamiona występku z art. 158 § 1 k.k. , na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowanie umorzył z uwagi na przedawnienie karalności czynu,

3. oskarżonych D. K. (1) i P. B. (1) uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie IV z tym , że ustalił iż działali z innymi osobami tj. popełnienia występku określonego w art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art.65 k.k. i za czyn ten mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. wymierzył im kary po 2 lata pozbawienia wolności,

4. oskarżonego D. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach V i VI stanowiących występki określone w art. 56 ust. l w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. z art. 65 k.k. i za to z mocy art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu do dnia 9 grudnia 2011 r. wymierzył mu kary za czyn z punktu V roku pozbawienia wolności , za czyn z punktu VI roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz za każdy z czynów wymierzył mu kary grzywny w ilości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,

5. oskarżonego D. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VII stanowiącego występek z art. 18 § 2 i § 3 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. za to z mocy art. 19§ 1 k.k. w zw. z art.288 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności,

6. oskarżonego P. B. (1) uznał za innego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VIII stanowiącego występek określony w art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za to z mocy z art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

7. oskarżonego P. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie IX stanowiącego występek z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. z art. 65 k.k. i za to z mocy art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu do dnia 9 grudnia 2011 r. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,

8. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył P. B. (1) karę łączną 5 lat i 9 miesięcy pozbawienia wolności,

9. oskarżonego D. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach X i XI ustalając , że stanowią one jedno przestępstwo z art. 263 § 1 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art.263

§ l k.k. w zw. art. 263 § 2 k.k. w zw. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. w zw. z art.65 k.k. i za czyn ten z mocy art. 263 § 1 k.k. wymierzył mu karę 3 lata pozbawienia wolności,

10. oskarżonego D. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XII stanowiącego występek z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za czyn ten z mocy art. 291 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

11. oskarżonego D. B. (1) uznał za winnego popełnienia

czynu zarzucanego mu w punkcie XIII stanowiącego występek z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) z zw. art. 65 k.k. i za to z mocy art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu do dnia 9 grudnia 2011 r. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,

12. D. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XV stanowiącego występek z art.272 kk w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zb. z art.275 § 1 k.k. w zw. z art.11 § 2 k.k. i za to z mocy art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę sześć miesięcy pozbawienia wolności,

13. oskarżonego D. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVIII stanowiącego występek z art. 282 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za czyn ten z mocy art. 282 k.k. wymierzył mu karę 2 lata pozbawienia wolności,

14. na mocy art. 85 k.k. i art. 85 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu D. B. (1) karę łączną 6 lat pozbawienia wolności,

15. oskarżonego M. W. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVII stanowiącego występek z art. 263§ 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to z mocy art. 263 § 1 k.k. wymierzył mu karę roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności,

16. oskarżonego E. J. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVIII stanowiącego występek z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) i za to z mocy art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu do dnia 9 grudnia 2011 r. wymierzył mu karę 3 lat i 5 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,

17. oskarżonych R. D. i T. B. (1) uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie XIX stanowiącego występek z art. 280 § 1 k.k. w zw. z 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. po ustaleniu, że działali w warunkach czynu ciągłego i za to z mocy art. 280§ 1 k.k. wymierzył im kary po 2 lata pozbawienia wolności,

18. oskarżonego R. D. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XX stanowiącego przestępstwo z art.280

§ 1 k.k. w zw. z art.280 § 2 k.k. w zb. z art.282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. po ustaleniu, że działał w warunkach czynu ciągłego i za to z mocy art. 280§ 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 3 lat pozbawienia wolności,

19. oskarżonego R. D. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXI stanowiącego występek z art. 18§ 2 k.k. w zw. z art. 245 k.k. i za czyn ten z mocy art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 245 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

20. oskarżonego J. Ł. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXII stanowiącego występek z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za to z mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności,

21. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył J. Ł. (1) karę łączną 4 lata pozbawienia wolności,

22. oskarżonego D. S. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXIII przy czym ustalił , że nie działał on związku mającym na celu popełnianie przestępstw tj. popełnienia występku z art. 282 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to z mocy art. 282 k.k. wymierzył mu karę 2 lata pozbawienia wolności,

23. oskarżonego D. S. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXIV przy czym ustalił , że nie dopuścił się go działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw tj. popełnienia występku z art. 286 § 1 k.k. i za to z mocy w/w przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności,

24. oskarżonych D. S. (1) i R. G. (1) uznał winnymi popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie XXV stanowiącego występek z art. 291 § 1 k.k. w odniesieniu do D. S. (1) po ustaleniu, że nie dopuścił się go w związku mającym na celu popełnienie przestępstw , a w odniesieniu do R. G. (1) również z art.65 k.k. i za to za mocy art. 291 § 1 k.k. wymierzył im kary po 1 roku pozbawienia wolności,

25. oskarżonego R. G. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXVI tj. przestępstwa z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za to z mocy art. 263 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

26. oskarżonego P. P. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zrzucanego mu w punkcie XXVII przy czym ustalił, że nie dopuścił się go działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw i w warunkach ciągu przestępstw oraz z ustaloną osobą tj. popełnienia występku z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art 13 § l k.k. w zw. z art.279 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to z mocy art. 279 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lata pozbawienia wolności,

27. oskarżonego P. P. (2) uznał za innego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXVIII stanowiącego występek z art. 282 k.k. w zw. z art. 12.k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za to z mocy art. 282 k.k. wymierzył mu karę roku i 2 miesiące pozbawienia wolności,

28. oskarżonego P. P. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXIX stanowiącego występek z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za czyn ten z mocy art. 282 k.k. wymierzył mu karę roku i 2 miesiące pozbawienia wolności,

29. oskarżonego P. P. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXX , z tym że ustalił , że dopuścił się go z ustaloną osobą tj. popełnienia występku z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za to z mocy art. 282 k.k. wymierzył mu karę roku i 2 miesiące pozbawienia wolności,

29. oskarżonego P. P. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXI stanowiącego występek z art. 263

§ 2 k.k. w zw. art. 65 § 1 k.k. i za czyn ten z mocy art.263 § 2 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

30. oskarżonego P. P. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXII stanowiącego występek z art. 263

§ 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za to z mocy art.263 § 1 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności,

31. oskarżonego P. P. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIII stanowiącego występek z art. 282 k.k. w zw. z art .65 k.k. i za czyn ten z mocy art. 282 k.k. wymierzył mu karę roku i 2 miesiące pozbawienia wolności,

32. oskarżonego P. P. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXV stanowiącego występek z art. 13

§ 1 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 65 k.k. i za to z mocy art. 14

§ 1 k.k. w zw. art. 288 § 1 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności,

33. oskarżonego P. P. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVI stanowiącego występek z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. z art. 65 k.k. i po ustaleniu, że oskarżony nie działał w warunkach ciągu przestępstw i z mocy art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu do dnia 9 grudnia 2011 r. wymierzył mu karę 2 lata pozbawienia wolności oraz karę grzywny po 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,

34. oskarżonych P. P. (4) i D. S. (1) uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie XXXVIII przy czym ustalił, że D. S. (1) nie działał w ramach związku mającego na celu popełnianie przestępstw tj. popełnienia występku z art. 282 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 k.k. a w odniesieniu do D. S. (4) z art. 282 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za czyn ten z mocy art.282 k.k. wymierzył im kary po 1 roku i 2 miesiące pozbawienia wolności,

35. oskarżonych P. P. (2) i D. S. (1) uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie XXXIX , przy czym ustalił, że D. S. (1) nie dopuścił się go w związku mającym na celu popełnianie przestępstw tj. występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. a w odniesieniu do P. P. (2) również z art. 65 k.k. i za to z mocy art. 286 § 1 k.k. wymierzył im kary po 1 roku pozbawienia wolności,

36. oskarżonego P. P. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XL stanowiącego występek z art. 291

§ k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. i za z mocy art. 291 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

37. oskarżonych P. P. (2), M. P. (1), N. B. (1), K. M. (1), P. P. (3) uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie XLI stanowiącego występek z art. 286 § 1 k.k. w zw. art. 65 k.k. i za to z mocy art. 286 § 1 k.k. wymierzył im kary po 1 roku i 3 miesiące pozbawienia wolności,

38. oskarżonego P. P. (2) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XLII stanowiącego występek z art. 284

§ 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to z mocy art. 286 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

39. oskarżonych P. P. (2) i A. K. (1) uznał za winnych popełniania czynu zarzucanego im w punkcie XLIII stanowiącego występek z art. 282 k.k. w zw. z art. 65 k.k., a w odniesieniu do A. K. (1) również z art. 64 § 1 k.k. i za to z mocy art. 282 k.k .wymierzył im kary po 1 roku i 2 miesiące pozbawia wolności,

40. oskarżonego P. P. (2) i A. K. (1) uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie XLIV stanowiącego występek z art. 56 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485) w zw. z art. 65 k.k. i za to z mocy art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu do dnia 9 grudnia 2011 r. wymierzył im kary po roku pozbawienia wolności oraz kary grzywny w ilości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 50 złotych,

41. oskarżonego A. K. (1) uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XLV,

42. na mocy art. 85 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. wymierzył oskarżonym kary łączne pozbawienia wolności oraz kary łączne grzywny: D. K. (1) karę łączną 6 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w ilości 100 stawek dziennych po 50 złotych każda, R. D. karę łączną 4 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności, T. B. (2) karę łączną 2 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności, D. S. (1) karę łączną 4 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności. P. P. (2) karę łączną 8 lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w ilości 100 stawek po 50 złotych każda, P. P. (3) karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, K. M. (1) roku i 6 miesięcy pozbawania wolności, R. G. (1) 3 lata pozbawienia wolności, A. K. (1) 2 lata i 3 miesiące pozbawienia wolności,

43. oskarżonego P. O. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XLII stanowiącego występek określony w art. 284 § 1 k.k. w zb. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11

§ 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za czyn ten z mocy art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

44. oskarżonego P. O. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XLVI ustalając, że stanowi on występek określony w art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art.64 § 1 k.k. i wyeliminował z tak przypisanego czynu określenie „udzielił pomocy” i za to z mocy art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności,

45. oskarżonego P. O. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XLIX stanowiącego występek określony w art. 291 § 1 k.k. w zw. z art.64 § 1 k.k. i za to z mocy art. 291 § 1 k.k. wymierzył mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,

46. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył P. O. (1) karę łączną 2 lata pozbawienia wolności,

47. oskarżonego P. O. (1) uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XLVIII,

48. oskarżoną I. P. uznał za winną popełnienia zarzucanego w punkcie L czynu stanowiącego występek określony w art. 291 § 1 k.k. i za to z mocy art. 291 § 1 k.k. wymierzył jej karę 6 miesięcy pozbawienia wolności,

49. na podstawie art.69 § 1 i 2 k.k. i art.70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił określając okres próby na 2 lata,

50. oskarżonego M. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie LI stanowiącego występek określony w art. 258

§ 2 k.k. i za to z mocy art. 258 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004r. wymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności,

51. oskarżonego M. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie LII stanowiącego występek określony w art. 282 k.k. i za czyn ten z mocy art. 282 k.k. wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności,

52. na mocy art. 85 k.k. i art.86§ 1 k.k. wymierzył M. K. (1) karę łączną 1 roku pozbawienia wolności,

53. na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. postępowanie przeciwko oskarżonemu: D. B. (1) w zakresie czynów zarzucanych mu w punktach. XIV i XVI, P. P. (2) w zakresie czynów zarzucanych mu w punktach XXXIV i XXXVII, P. O. (1) w zakresie czynu zarzucanego mu w punkcie XLVII - umorzył z uwagi na przedawnienie karalności czynów,

54. na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonych kar pozbawienia wolności zaliczył oskarżonym okresy rzeczywistego pozbawienia wolności: - D. K. (1) od dnia 7 lipca 2001r. do dnia 29 grudnia 2006r.

- P. B. (1) od dnia 28 kwietnia 2001r. do dnia 29 grudnia 2006r.,

- D. B. (1) od dnia 22 listopada 2001r. do dnia 29 grudnia 2006r.,

- E. J. (1) od dnia 12 grudnia 2002r. do dnia 10 maja 2006r.,

- R. D. od dnia 31 stycznia 2002r. do dnia 29 stycznia 2006r.,

- D. S. (1) od dnia 31 października 2002r. do dnia 21 lipca 2006r.,

- P. P. (2) od dnia 22 października 2002r.do dnia 29 grudnia 2006r.,

- M. P. (1) od dnia 13 stycznia 2003r. do dnia 31 marca 2004r.,

- N. B. (1) od dnia 8 stycznia 2003r. do dnia 31 marca 2004r.,

- K. M. (1) od dnia 7 stycznia 2003r. do dnia 2 lipca 2004r.,

- M. W. (1) od dnia l9 sierpnia 2002r.do dnia 28 stycznia 2004r., - R. G. (1) od dnia 1 października 2002r. do dnia 4 lutego 2005r.,

- P. O. (1) od dnia 2 stycznia 2003r. do dnia 6 grudnia 2004r.,

Na mocy art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonych od obowiązku zapłaty kosztów sądowych w całości.

Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych i prokurator.

Apelacja obrońcy oskarżonych D. K. (1), P. B. (1) i R. D. zaskarża wyrok w części, tj. w punktach 1, 3, 4, 5, 6, 7 zarzucając:

1) obrazę art. 424 § 1 i 2 w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wszelkimi zasadami nałożonymi na sąd przez ustawodawcę, a w szczególności:

a) nie wskazanie ustalonego stanu faktycznego,

b) nie wskazanie dowodów, w oparciu o które sąd stan faktyczny ustalił,

c) nie dokonanie analizy materiału dowodowego,

d) nie opisanie poszczególnych dowodów, którym sąd dał wiarę, a którym jej odmówił;

e) nie wskazanie w odniesieniu do każdego oskarżonego indywidualnie strony przedmiotowej i podmiotowej przypisanego mu przestępstwa,

f) globalne powołanie się przez Sąd na dowody zgromadzone w toku postępowania, bez ustalenia zależności każdego z nich w całości ku konkretnym fragmencie od poszczególnych okoliczności faktycznych;

g) nie wyjaśnienie sprzeczności w wyjaśnieniach i zeznaniach poszczególnych świadków,

h) nie wskazanie okoliczności, jakimi kierował się sąd przy wymiarze kary za poszczególne czyny w odniesieniu do poszczególnych oskarżonych;

i) sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nie poddający się kontroli, a poprzez to uniemożliwienie realnej obrony w postępowaniu odwoławczym, co powoduje jednocześnie obrazę art. 6 k.p.k.;

2) obrazę art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, na co wskazuje brak rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonych, a także brak wyczerpującego i logicznego - z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego - umotywowania przekonania Sądu w uzasadnieniu wyroku.

W konkluzji skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Apelacje obrońców oskarżonego D. B. (1) zarzucają wyrokowi:

Apelacja adw. A. A. zarzuca mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisu postępowania, a mianowicie art. 424 § 1 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób rażąco odbiegający swą treścią i formą od wymogów wskazanych w art. 424 § 1 k.p.k. i uniemożliwiający kontrolę odwoławczą, a to z powodu sprowadzenia treści uzasadnienia do arbitralnych stwierdzeń, przy całkowitym pominięciu obowiązkowego wszak odniesienia się do oceny poszczególnych dowodów, jak również braku wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięć dotyczących czynów przypisanych oskarżonemu D. B. (1) w punktach 10,11 i 13 wyroku.

Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. apelacja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Apelacja adw. K. Z. (1) zarzuca:

1) naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku, tj. art.424 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku bez wskazania, jakie fakty Sąd Okręgowy uznał za udowodnione lub nieudowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych oraz poprzez nie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść wydanego w sprawie wyroku, tj.: art. 4 k.p.k., art. 5 § 1 i § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. i art. 424 k.p.k. przez rozstrzygniecie nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego D. B. (1), przekroczenie swobodnej oceny dowodów, oparcie orzeczenia jedynie na podstawie dowodów obciążających tego oskarżonego z pominięciem dowodów go odciążających, bez należytego, przekonującego, odwołującego się do wiedzy i zasad doświadczenia życiowego wyjaśnienia takiego stanowiska w pisemnym uzasadnieniu wyroku;

3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na niezasadnym przyjęciu, że oskarżony D. B. (1) wyczerpał swoim zachowaniem znamiona czynów opisanych w pkt. I, X, XI, XII, XIII, XIV, XV, XVI i XXXVIII części wstępnej wyroku, w sytuacji, gdy z analizy dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie nie można było wyprowadzić takiego wniosku.

Podnosząc powyższe zarzuty apelacja wnosi o:

1) uchylenie orzeczenia o karze łącznej, tj. pkt. 14 sentencji (tenor) wyroku;

2) zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i odmienne orzeczenie co do istoty przez uniewinnienie oskarżonego D. B. (1) od przypisanych mu czynów, ewentualnie

3) uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Apelacja obrońcy oskarżonego E. J. (1) zarzuca wyrokowi:

1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegającą na braku jakiejkolwiek oceny materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, a w tym bezpośrednio odnoszącego się do E. J. (1), nie poczynienia na jego podstawie określonych ustaleń faktycznych, co w kontekście wymienionego oskarżonego jest szczególnie jaskrawe w sytuacji, gdy o jego osobie, w odniesieniu do stawianych mu zarzutów, choćby w najmniejszym stopniu nie ma mowy w uzasadnieniu skarżonego orzeczenia,

2. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., poprzez niewskazanie przez Sąd I instancji, jakie fakty uznał za udowodnione lub nieudowodnione i na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, a dodatkowo dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego niezwykle ogólnikowo i wybiórczo, bez dokładnej i rzetelnej analizy zeznań szeregu świadków, w tym zwłaszcza świadków koronnych oraz wyjaśnień oskarżonych, co w efekcie doprowadziło do sytuacji, że kompletnie nie wiadomo, na jakiej podstawie zachowanie E. J. (1) zostało uznane za przestępne i na podstawie, jakich dowodów.

Powołując się na przepisy art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 1 k.p.k. skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu, jako Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Apelacja obrońcy oskarżonego T. B. (1) zarzuca wyrokowi:

1. obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 8 § 1 k.p.k. a contrario w zw. z art. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 424 § 2 k.p.k. wszystkie w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez uchybienie przez Sąd meriti zasadzie samodzielności jurysdykcyjnej co wyrażało się transponowaniem do uzasadnienia wyroku, w miejsce opisu stanu faktycznego, który winien zostać odtworzony w sprawie, opisów czynów zarzucanych oskarżonym a/o i na tym poprzestanie, a jednocześnie, w dalszej części, sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku w sposób sprzeczny z wymaganiami, które dla jego treści przewiduje k.p.k., w szczególności:

a) w odniesieniu do niemalże wszystkich relewantnych okoliczności sprawy - zaniechanie wskazania, które z nich zostały uznane za udowodnione, które zaś nie i w tym zakresie, bez wskazania powodów za tym stojących, poprzestanie na podkreśleniu, iż Sąd meriti dał wiarę relacjom świadków nie precyzując przy tym których (poza zeznaniami M. S. (1), M. K. (2) i J. S. (1), które nie dotyczyły oskarżonego T. B. (1) - przyp. własny) składanych w początkowej fazie postępowania, także i tego nie konkretyzując;

b) bez przytoczenia okoliczności, które miał Sąd meriti na względzie przy ustalaniu wymiarów kar zastosowanych względem oskarżonego T. B. (1);

co - w odniesieniu do pkt. 1 a) - 1 b) powyżej - uzasadnia twierdzenie, iż

zaskarżony wyrok, w części dotyczącej oskarżonego T. B. (1), został błędnie wydany albowiem tak przy tak sporządzonym uzasadnieniu wyroku niemożliwa jest jego kontrola instancyjna, zaś oskarżony pozbawiony jest możliwości podjęcia rzeczowej polemiki z rozumowaniem Sądu Okręgowego, która jest wyrazem prawa do obrony w sensie materialnym,

ewentualnie

2. obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., prowadzącą do niezasadnego przyjęcia, iż oskarżony T. B. (1) brał udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym w okresie od czerwca 1995 r. do sierpnia 2000 r., pomijając przy tym, iż w tym czasie oskarżony, co najmniej od 12 czerwca 1995 r. do 15 października 1995 r., od 18 listopada 1995 r. do 4 grudnia 1996 r. i od 12 kwietnia 2000 r. do 13 czerwca 2000 r. był pozbawiony wolności, co powodowało, iż nie mógł w ww. okresach czasu wyrażać gotowości do realizacji zadań z zakresu działań tego związku, a jednocześnie brak wskazania - z uwzględnieniem ww. okoliczności - jak miał przedstawiać się proces jego rekrutacji i przystąpienia do tego związku;

co uzasadnia twierdzenie, iż zaskarżony wyrok, w części dotyczącej oskarżonego T. B. (1), został błędnie wydany albowiem tak przy tak sporządzonym uzasadnieniu wyroku niemożliwa jest jego kontrola instancyjna, zaś oskarżony pozbawiony jest możliwości podjęcia rzeczowej polemiki z rozumowaniem Sądu Okręgowego, która jest wyrazem prawa do obrony w sensie materialnym;

2. obrazę przepisów prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 417 k.p.k. poprzez brak weryfikacji okresów, w których oskarżony T. B. (1) był tymczasowo aresztowany do innych spraw, które były prowadzone równocześnie z niniejszą, w których został oczyszczony z zarzutów mu przedstawionych, umorzono wobec niego postępowanie, bądź odstąpiono od wymierzenia mu kary w celu weryfikacji możliwości i zaliczenia tych okresów na poczet wykonania kary pozbawienia wolności, która wymierzona mu została w niniejszej sprawie.

Mając powyższe zarzuty skarżący wnosi o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej oskarżonego T. B. (1), w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji,

ewentualnie

2. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego T. B. (1) od obydwu zarzucanych mu a/o czynów.

Apelacja obrońcy oskarżonego D. S. (1) zarzuca wyrokowi:

1. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. art. 410 k.p.k. poprzez niewskazanie przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu wyroku jego podstawy faktycznej, tj. faktów, jakie Sąd ten uznał za udowodnione lub nie udowodnione, dowodów, na jakich się w tej mierze oparł oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych - w odniesieniu do wszystkich przypisanych oskarżonemu D. S. (1) czynów, co uniemożliwia całkowicie kontrolę rozumowania Sądu Okręgowego, a zatem brak jest należytej oceny dowodów i dokonania ustaleń faktycznych, jak również uwzględnienia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,

2. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj. art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez niewyjaśnienie przez Sąd Okręgowy podstawy prawnej wyroku - w odniesieniu do czynów przypisanych oskarżonemu D. S. (1) w pkt. 22, 24 oraz 34 wyroku,

a ponadto, z ostrożności procesowej, ww. wyrokowi zarzucił:

3. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów skutkującej uznaniem zeznań pokrzywdzonego K. Z. (2) za wiarygodne i oparciu w całości wyłącznie na nich, przy braku innych świadczących na niekorzyść oskarżonego dowodów w sprawie, rozstrzygnięcia co do winy oskarżonego w przypisanych mu w pkt. 22 i 23 wyroku czynach, pomimo ich niespójności i wewnętrznej sprzeczności, jak również poprzez pominięcie dla ich oceny zeznań złożonych w sprawie przez świadka T. R. oraz pomimo iż z okoliczności sprawy wynika, że świadek K. Z. (2) w niniejszym postępowaniu jest osobą wysoce zainteresowaną osobiście w obciążeniu oskarżonego D. S. (1) oraz innych osób oskarżonych w sprawie,

4. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów skutkującej uznaniem za wiarygodne zeznań świadka koronnego M. S. (1) i oparciu na nich rozstrzygnięcia o winie oskarżonego D. S. (1) w przypisanych mu w pkt. 24, 34 i 35 wyroku czynach, pomimo: a) ich oczywistej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie, zwłaszcza z zeznaniami świadka S. G. (1) oraz wobec nierozpoznania oskarżonego D. S. (1) przez świadków zdarzenia, a także pomimo licznych niespójności oraz braku konsekwencji w składanych przez świadka koronnego M. S. (1) zeznaniach - co do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 24 wyroku,

b) nierozpoznania oskarżonego D. S. (1) oraz niewskazywania na jego osobę jako korzystającą z usług baru (...) w O. zarówno przez pokrzywdzonego właściciela baru (...), jak i pozostałych bezpośrednich świadków czynu - co do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 34 wyroku,

c) ich oczywistej sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym w sprawie, tj. z zeznaniami pokrzywdzonego G. B. (1) i pominięcie ich dla oceny tychże zeznań - co do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 35 tiret pierwsze wyroku,

5. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i ukształtowanie swego przekonania z pominięciem faktów płynących z dowodu z zeznań pokrzywdzonego czynem opisanym w pkt. XXXVIII skarżonego wyroku L. M. (2) oraz świadka J. M. (1), z których wynika, iż żaden z oskarżonych o wskazany czyn, w tym w szczególności oskarżony D. S. (1), nigdy nie stosowali wobec nich ani osób pracujących w barze (...) w O. przemocy, groźby zamachu na życie lub zdrowie albo gwałtownego zamachu na mienie, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy i niewłaściwym przyjęciem, iż oskarżony D. S. (1) wypełnił swoim zachowaniem ww. znamiona czynu z art. 282 k.k.,

6. mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i ukształtowanie swego przekonania z pominięciem faktów płynących z dowodu z zeznań świadka M. S. (1), z których wynika, iż decyzja o nieoddaniu wierzycielowi wyegzekwowanych od firmy (...) kwot zapadła już po ich przejęciu, o czym zdecydował oskarżony D. B. (1), co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy i niewłaściwym przyjęciem, iż oskarżony D. S. (1) działał w chwili czynu opisanego w pkt. XXXIX tiret drugie wyroku w zamiarze bezpośrednim kierunkowym, tj. w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

Podnosząc powyższe apelacja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w wyżej wskazanym zakresie i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Apelacje obrońców oskarżonego JerzegoŁukowiaka zarzucają wyrokowi:

Apelacja adw. K. P. zarzuca:

1. na mocy art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miało niewątpliwy wpływ na treść tego orzeczenia poprzez uznanie, iż oskarżony J. Ł. (1)

- brał udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw, gdy zebrane dowody negują jego sprawstwo;

- usiłował doprowadzić K. Z. (3) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem grożąc M. Z. (2) i K. Z. (3) uprowadzeniem i popełnieniem przestępstwa na ich szkodę, gdy brak jest dowodów potwierdzających powyższe ustalenie.

2. na mocy art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, w szczególności:

- art. 7 k.p.k. z uwagi na naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, iż oskarżony J. Ł. (1) brał udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw, gdy ustalenia te zostały zanegowane przez świadka koronnego J. S. (1);

- art. 410 k.p.k. poprzez uznanie, iż oskarżony popełnił zarzucane czyny w sytuacji gdy całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej wynika, iż brak jest obiektywnych dowodów potwierdzających, że oskarżony wypełnił znamiona zarzucanych przestępstw;

- art. 424 § 1 i 2 k.p.k. z uwagi na nie wskazanie w uzasadnieniu na jakich dowodach Sąd I instancji uznał, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych występków, a ponadto pominął wyjaśnienie podstawy prawnej zarzucanego mu usiłowania wymuszenia rozbójniczego.

3. na mocy art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisu prawa materialnego art. 63 § 1 k.k. poprzez nie zaliczenie oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresów rzeczywistego pozbawienia wolności.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnosi o:

zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżanego J. Ł. (1) od zarzucanych występków;

ewentualnie o

uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Apelacja adw. A. B. zarzuca wyrokowi:

1) obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj.:

- art. 2 § 2 k.p.k., art.4 k.p.k., 5 § 2 k.p.k. oraz 7 k.p.k., 410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i uznanie w sposób dowolny, że na podstawie zebranego materiału dowodowego można uznać, że oskarżony popełnił czyny za które został skazany w pkt 1,20 wyroku w sytuacji gdy materiał dowodowy nie dawał do tego podstaw ,przy całkowitym pominięciu okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego J. Ł. (1) wynikający z zeznań K. Z. (2) i M. Z. (1) odnośnie zarzutu usiłowania dokonania wymuszenia rozbójniczego i nie uwzględnienia zeznań J. S. (1) odnośnie czynu z art. 258 § 2 k.k., nierozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na korzyść J. Ł. (1) a także nie odniesienie się do całości zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia ustaleń faktycznych niezgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy z naruszeniem zasady prawdy materialnej.

- art.424 § 2 k.p.k. z uwagi na niewskazanie w uzasadnieniu na jakich dowodach Sąd I instancji uznał, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanych mu czynów oraz pominął wyjaśnienie podstawy prawnej zarzucanego mu usiłowania wymuszenia rozbójniczego.

2) obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 63 § 1 k.k. poprzez nie zaliczenia oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okresów rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie.

W konkluzji skarżąca wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego J. Ł. (1) od popełnienia zarzucanych mu czynów, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Apelacje obrońców oskarżonego P. P. (2) zarzucają wyrokowi:

Apelacja adw. M. W. (3) zarzuca:

1) obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść wyroku, tj.:

(i) art. 7 k.p.k., 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegającą na oparciu wyroku jedynie na części okoliczności ujawnionych w toku postępowania, tj. na zeznaniach świadków składanych wyłącznie w początkowej fazie postępowania przy jednoczesnej - nieuzasadnionej w sposób należyty i kompleksowy - odmowie uznania za wiarygodne ich zeznań w pozostałym zakresie, a jednocześnie na zupełnej odmowie - również nieuzasadnionej w sposób należyty i kompleksowy - przyznania prymatu wiarygodności spójnym i logicznym wyjaśnieniom wszystkich oskarżonych w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, co spowodowało błędne ustalenie przez Sąd I instancji, ze oskarżony P. P. (2) popełnił zarzucane mu czyny;

(ii) art. 5 § 2 k.p.k., poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy zgromadzony w toku sprawy materiał dowodowy nie przesądza w sposób stanowczy i jednoznaczny, że oskarżony P. P. (2) popełnił zarzucane mu czyny;

( (...)) art. 424 § 1 k.p.k., polegającą niedokonaniu przez Sąd I instancji w treści uzasadnienia stanowczych i jednoznacznych wyjaśnień, na podstawie których konkretnie faktów uznanych za udowodnione w toku przedmiotowego postępowania (i na podstawie których konkretnie dowodów) oskarżony P. P. (2) popełnił zarzucane mu czyny, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że oskarżony P. P. (2) rzeczywiście te czyny popełnił.

2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść, stanowiący następstwo obrazy ww. przepisów postępowania i polegający na błędnym przyjęciu, że oskarżony P. P. (2) popełnił zarzucane mu czyny, w sytuacji gdy brak jest wystarczających i jednoznacznych dowodów świadczących o winie niniejszego oskarżonego, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania.

Podnosząc powyższe zarzuty apelacja wnosi o zmianę wyroku w całości wobec oskarżonego P. P. (2) i uniewinnienie go od zarzucanych mu czynów.

Apelacja adw. A. K. (2) zaskarża wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w punktach 26-40 zarzucając:

I. w oparciu o art. 427 § 1 i 2 i art. 438 pkt 2 k.p.k. zarzucam obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj.:

1) art. 424 § 1 pkt 1 i 2 14.p.k. polegającą na całkowitym zaniechaniu sporządzenia uzasadnienia wyroku skazującego w zakresie czynów zarzucanych oskarżonemu, a wskazanych w punktach XXVIII, XXIX, XXX, XXXI, XXXII, XXXIII, XXXV, XXXVI, XXXVIII, XXXIX, XL, XLI, XLIII i XLIV wyroku zgodnie z wymogami zawartymi w tym przepisie oraz niewskazaniu w uzasadnieniu wyroku w zakresie czynów zarzucanych oskarżonemu, a opisanych w punktach XXVII i XLII które fakty sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich dowodach się oparł i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, ograniczając się wyłącznie do zbiorczego, ogólnego powołania się na przeprowadzone w toku postępowania dowody bez dokonania jakiejkolwiek analizy przeprowadzonych dowodów, a w szczególności zeznań wszystkich przesłuchiwanych świadków, jak również wyjaśnień oskarżonego, a zwłaszcza nieustosunkowanie się do rozbieżności wynikających z zeznań świadka koronnego M. S. (1) i innych świadków, co w rezultacie całkowicie uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania Sądu Ι instancji w zakresie uznania oskarżonego P. P. za winnego zarzucanych mu czynów, dokonanie oceny prawidłowości tego rozumowania Sądu a quo, sformułowanie zarzutów apelacyjnych, a w konsekwencji narusza prawo oskarżonego do obrony i nie dozwala na poddanie tego wyroku prawidłowej kontroli instancyjnej;

2) art 442 § 3 k.p.k. w zw. z art 7 k.pk poprzez niezastosowanie się przez Sąd I instancji przy ponownym rozpoznaniu sprawy do wskazań Sądu Apelacyjnego w Warszawie co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku z dnia 22 września 2006 r., sygn. akt II AKa 243/06 wydanym na skutek szeregu apelacji, w tym i apelacji obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie, VIII Wydział Karny z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt VIII K 71/03 w odniesieniu do czynów zarzucanych oskarżonemu P., pomimo iż wskazania te mają charakter wiążący dla sądu, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, czego przejawem było:

a) ponowne ogólne powołanie się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na przeprowadzone dowody, w tym głównie zeznania świadków, pomimo wskazania przez Sąd Apelacyjny w Warszawie, iż koniecznym jest wykazanie, które i dlaczego dowody w całości lub w konkretnym fragmencie zadecydowały o dokonanych ustaleniach i to wobec każdego czynu zarzucanego każdemu z oskarżonych, co w konsekwencji nie dozwala na zindywidualizowanie, które dowody i w jakim zakresie zostały uznane przez Sąd a quo za wiarygodne bądź niewiarygodne w odniesieniu do czynów zarzucanych oskarżonemu P.;

b) niedokonanie wszechstronnej analizy zebranego materiału dowodowego zgodnie z wymogami art. 7 k.p.k.

c) ponowne uznanie oskarżonego za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XXX wyroku bez dokonania, wbrew wskazaniom Sądu Apelacyjnego w Warszawie, analizy zeznań świadków R. K. (2), D. K. (2), M. M. (8) i świadka koronnego M. S. (1), pomimo, iż zeznania te odnośnie do tego samego zdarzenia różnią się oraz niesporządzenie uzasadnienia w tym zakresie, co uniemożliwia dokonanie jakiejkolwiek kontroli przeprowadzonego przez Sqda quo rozumowania;

d) ponowne nieodniesienie się do rozbieżności zaistniałych pomiędzy czynami zarzuconymi oskarżonemu wskazanymi w punktach XXXIII i XXXIX wyroku (odpowiednio XXXVII i XLIII aktu oskarżenia z dnia 18 października 2007 r.) a zarzutami stawianymi oskarżonemu w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów w zakresie różnej daty popełnienia przestępstwa, wysokości powstałej szkody i ilości samochodów skarżących jakoby do popełnienia tego czynu (czyn z punktu XXXIII) oraz wysokości szkody (czyn z punktu XXXIX) i wydanie wyroku odnośnie do czynów zarzuconych aktem oskarżenia różnych od przedstawionych mu w fazie postępowania przygotowawczego, co stanowiło ponadto rażące naruszenie prawa oskarżonego do obrony;

3) art 410 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wynikających z wyjaśnień oskarżonego P. P. (2) złożonych na rozprawie w dniu 24 lipca 2009 r. w zakresie, w jakim wskazał, iż między oskarżonym a świadkiem koronnym M. S. (1) istniał od dawna silny konflikt osobisty związany z faktem, iż M. S. (1) nie zwrócił oskarżonemu pożyczonych pieniędzy, za co został pobity i poniżony przez oskarżonego, i oparcie ustaleń faktycznych głównie na dowodach z zeznań świadka koronnego M. S. (1), podczas gdy wzięcie pod uwagę wyjaśnień oskarżonego uzasadnia konstatację, iż zeznania tego świadka wynikają wyłącznie z chęci pomówienia oskarżonego, są „odwetem” tego świadka na oskarżonym, a zatem nie mogą stanowić wiarygodnego materiału dowodowego dozwalającego na dokonanie prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie;

4) art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. zw. z art. 2 § 2 i art. 4 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, rozstrzygnięciu wątpliwości, wbrew zasadzie in dubio pro reo na niekorzyść oskarżonego i oparcie się przy rozstrzyganiu wyłącznie lub niemal wyłącznie o zeznania świadków koronnych, zwłaszcza M. S. (1), które w żadnym razie nie mogą być uznawane za dowód uprzywilejowany, priorytetowy lub bardziej wiarygodny w porównaniu do innych dowodów, np. wyjaśnień oskarżonych, czy zeznań innych świadków, co w konsekwencji stanowiło nieznajdującą we wskazanych przepisach podstępowania podstawę prawną niekorzystnego dla oskarżonego rozstrzygnięcia Sądu;

2. w oparciu o art. 427 § 1 i 2 i art. 438 pkt 3 k.p.k. z uwagi na wskazane wyżej naruszenia, w konsekwencji zarzucam błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzekania polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony P. P. (2) dopuścił się zarzucanych mu czynów, podczas gdy prawidłowa analiza całego zebranego materiału dowodowego, a zwłaszcza wyjaśnień większości oskarżonych, zeznań świadków a także innych przeprowadzonych dowodów nie dozwala na przyjęcie, iż oskarżony P. dopuścił się przedmiotowych czynów, co w konsekwencji doprowadziło do jego bezpodstawnego skazania.

Mając powyższe zarzuty na uwadze skarżący wnosi o:

uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Apelacja obrońcy oskarżonego M. P. (1) zarzuca wyrokowi:

naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na orzeczenie w postaci art. 410 k.p.k. w związku z art. 424 k.p.k. polegające na braku oparcia wyroku na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, braku wskazania na których dowodach Sąd Okręgowy się oparł, całkowitym zaniechaniu uzasadnienia wyroku w części dotyczącej oskarżonego M. P. (1) w sposób uniemożliwiający jakąkolwiek kontrolę instancyjną wyroku Sądu Okręgowego.

Podnosząc powyższe zarzuty apelacja wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie w zakresie dotyczącym oskarżonego M. P. (1) i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.

Apelacja obrońcy oskarżanego N. B. (1) zarzuca wyrokowi:

1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia poprzez: - niezasadne niezastosowanie i pominięcie treści art. 424 k.p.k. polegające na tym, iż uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie, w szczególności nie zawiera wskazania jakie fakty Sąd uznał za udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach, nie wyjaśnił podstawy prawnej wyroku oraz okoliczności odnoszących się do wymiaru kary;

- niezasadne naruszenie art. 410 k.p.k. i 424 § 1 i 2 k.p.k. poprzez nie uwzględnienie całokształtu okoliczności sprawy, a w szczególności poprzez pominięcie wyjaśnień oskarżonego oraz okoliczności obiektywnej jaką była uprzednia kradzież koparki.

2. obrazę prawa materialnego:

- art. 286 k.k. polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż w niniejszym przypadku miało miejsce doprowadzenie do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd S. W. (1);

- art. 65 k.k. polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżony N. B. (1) dopuścił się czynu działając w zorganizowanym związku mającym na celu popełnienia przestępstwa.

3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku polegający na niezasadnym przyjęciu, iż oskarżony N. B. (1) dopuścił się przestępstw oszustwa w związku mającym na celu popełnianie przestępstw podczas, gdy w/w jedynie uczestniczył w spotkaniu i odbył rozmowę telefoniczną mająca doprowadzić do spotkania właściciela z jej obecnym dysponentem.

Podnosząc ww. zarzuty skarżący wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie N. B. (1) od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie:

o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Apelacja obrońcy oskarżonego P. P. (3) zarzuca wyrokowi:

a) obrazę przepisów postępowania, co miało wpływ na treść wyroku, a w szczególności :rażącą obrazę art. 424 § 1 i § 2 k.p.k. w związku z art. 410 k.p.k. ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na przeprowadzenie jego kontroli, bowiem Sąd Okręgowy nie dokonał żadnych ustaleń faktycznych a ograniczając się do bardzo ogólnych sformułowań nie odniósł się do szeregu istotnych okoliczności wynikających z przeprowadzonych dowodów,

b) Sąd Okręgowy nie wskazał w oparciu o jakie dowody i dlaczego przypisał osk. P. P. udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym i na czym ten udział miał polegać,

c) Sąd Okręgowy nie wskazał dlaczego przyjął za aktem oskarżenia, że czyn na szkodę św. S. W. popełniony został w okresie „ Kwiecień - maj, nie później niż 5 maja 2000 r.” mimo, iż z zeznań wielu świadków (np. M. K. (4), , S. G. , i innych) wynika, że czyn taki został popełniony w innym czasie, co - w przypadku uwzględnienia tych dowodów – eliminowałoby udział oskarżonego w tym zdarzeniu,

d) Sąd Okręgowy nie dokonał żadnej weryfikacji zeznań świadka koronnego M. S. (1), dowodu na podstawie którego skazani zostali wszyscy oskarżeni (por. str. 21-22 uzasadnienia wyroku) mimo, iż w stosunku do osk. P. P. (3) są one wewnętrznie sprzeczne, nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach, a wręcz przeciwnie pozostają z nimi w rażącej sprzeczności (por. zeznania świadków wyżej powołanych a także zez. św. K. i umowa nabycia przez niego ładowarki (k.4173 – 4175), notatka urzędowa z 24 maja 2002 r. (k.4140) , zez. św. S. (k.4115-16) , K. B. (k .4157) i in.),

e) Sąd Okręgowy w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu do prawie wszystkich dowodów i wynikających z nich okoliczności dotyczących osk. P. P. ujawnionych w toku rozprawy, co pozwala na przyjęcie domniemania, że nie zostały one uczynione podstawą zaskarżonego wyroku ,

f) rażącą obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., albowiem Sąd Okręgowy pominął wszystkie dowody i okoliczności przemawiające na korzyść osk. P. P., zarówno w zakresie przypisanego temu oskarżonemu udziałowi w związku przestępczym o charakterze zbrojnym, jak i w działaniach wymierzonych w W.,

g) błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a w szczególności, że osk. P. P. brał udział w związku przestępczym, że wprowadził w błąd św. S. W., że brał udział w jakichkolwiek z nim rozmowach, że wprowadził tego świadka w błąd, że doprowadził pokrzywdzonego do wydania M. S. (1) lub innym osobom ładowarki, że stosował względem pokrzywdzonego przemoc i groźby karalne ,a także, że oskarżeni, co należy rozumieć, że i osk. P. P. nie przyznawali się do popełnienia zarzucanych im przestępstw, „choć nie zaprzeczali, że w danym czasie znaleźli się w krytycznym miejscu” (por. str. 21 uzasadnienie wyroku ), ponadto,

h) Sąd w pkt. 54 sentencji wyroku nie zaliczył osk. P. P. (3) na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności od 7 stycznia 2003 r. do dnia 7 grudnia 2004 do czego był zobowiązany na podstawie art. 63 § 1 k.k.

Podnosząc powyższe zarzuty apelacja wnosi o

1. uchylenie wyroku zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie, ewentualnie,

2. zmianę wyroku w zaskarżonej części przez uniewinnienie osk. P. P. (3) od przypisanych mu dwóch czynów przestępnych (pkt. 1 i sentencji wyroku).

Apelacja obrońcy oskarżonego K. M. (1) zarzuca wyrokowi:

1. obrazę przepisów postępowania, co miało wpływ na treść wyroku, a w szczególności:

1.1. rażącą obrazę art. 424 § 1 i § 2 k.p.k. w związku z art. 410 k.p.k., ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie pozwala na przeprowadzenie jego kontroli, gdyż - Sąd Okręgowy nie dokonał żadnych ustaleń faktycznych a ograniczając się do bardzo ogólnych sformułowań nie odniósł się do szeregu istotnych okoliczności wynikających z przeprowadzonych dowodów,

- Sąd Okręgowy nie wskazał w oparciu o jakie dowody i dlaczego przypisał osk. K. M. udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym i na czym ten udział miał polegać,

- Sąd Okręgowy nie wskazał dlaczego przyjął za aktem oskarżenia, że czyn na szkodę św. S. W. popełniony został w okresie „Kwiecień - maj, nie później niż 5 maja 2000 r.” mimo, iż z zeznań wielu świadków (np. M. K., K. B., S. G. i innych) wynika, że czyn taki został popełniony w innym czasie, co - w przypadku uwzględnienia tych dowodów - eliminowałoby udział oskarżonego w tym zdarzeniu,

- Sąd Okręgowy nie dokonał żadnej weryfikacji zeznań świadka koronnego M. S. (1), dowodu na podstawie którego skazani zostali wszyscy oskarżeni (por. str. 21 - 22 uzasad. wyr. ) mimo, iż w stosunku do osk. K. M. są one wewnętrznie sprzeczne, nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach, a wręcz przeciwnie pozostają z nimi w rażącej sprzeczności (por. zeznania świadków wyżej powołanych a także zez. św. K. i umowa nabycia przez niego ładowarki (k.4173 – 4175), notatka urzędowa z 24 maja 2002 r. (k.4140) ,zez. św. S. i in.),

- Sąd Okręgowy w ogóle nie odniósł się w uzasadnieniu do nieomal wszystkich dowodów i wynikających z nich okoliczności dotyczących osk. K. M. ujawnionych w toku rozprawy, co pozwala na przyjęcie domniemania, że nie zostały one uczynione podstawą zaskarżonego wyroku,

1.2. rażącą obrazę art. 7 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k., albowiem Sąd Okręgowy pominął wszystkie dowody i okoliczności przemawiające na korzyść osk. K. M. a przeciwko wersji przyjętej przez Sąd, zarówno w zakresie przypisanego temu oskarżonemu udziałowi w związku przestępczym o charakterze zbrojnym, jak i w działaniach wymierzonych w S. W..

2. błędną ocenę okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku a w szczególności, że osk. K. M. brał udział w związku przestępczym, że wprowadził w błąd św. W., że brał udział w jakichkolwiek z nim rozmowach, że wprowadził tego świadka w błąd, że doprowadził pokrzywdzonego do wydania M. S. (1) lub innym osobom ładowarki, że stosował względem pokrzywdzonego przemoc i groźby karalne a także że oskarżeni, co należy rozumieć, że i osk. K. M. nie przyznawali się do popełnienia zarzucanych im przestępstw,

„choć nie zaprzeczali, że w danym czasie znaleźli się w krytycznym miejscu” (por. str. 21 uzasad. wyr. ).

Wskazując na wyżej podniesione powody odwoławcze skarżący wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie osk. K M. od przypisanych mu dwóch czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.

Apelacje obrońców oskarżonego R. G. (1) zarzucają wyrokowi:

A pelacja adw. E. S. zarzuca: obrazę przepisów prawa procesowego, mającą wpływ na treść wyroku a mianowicie art. 4, 5 § 2, 7, 410 i art. 424 k.p.k. polegającą na przekroczeniu przez Sąd Okręgowy zasady swobodnej oceny dowodów, dokonaniu ich dowolnej oceny, naruszeniu zasad obiektywizmu i nie uwzględnieniu przez Sąd przy wyrokowaniu całości okoliczności ujawnionych w toku rozprawy sądowej poprzez uznanie za istotne jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, a nie uwzględnieniu okoliczności przemawiających na jego korzyść, a zwłaszcza uznaniu za niewiarygodne w całości wyjaśnień oskarżonego R. G. (1), pominięciu zeznań świadka A. P., z których wynika, że nie rozpoznał on w oskarżonym mężczyzny przekazującemu świadkowi torbę z bronią i dodatkowo nieustosunkowanie się do wątpliwości A. P., że w przekazywanej mu torbie, z uwagi na jej wymiary z całą pewnością nie zmieściłaby się broń. Sąd uwzględnił jedynie te fragmenty materiału dowodowego, a w szczególności zeznań świadka koronnego M. S. (1), które obciążały oskarżonego.

Nadto pominięcie w uzasadnieniu wyroku kwestii braku jakichkolwiek szczegółów popełnianych przestępstw z udziałem oskarżonego R. G. (1) z innymi oskarżonymi, którym Sąd przypisał udział w związku zbrojnym, czy braku odniesień co do popełnia innych przestępstw przez R. G. (1) - co w konsekwencji doprowadziło do uznania winy oskarżonego w ramach przypisanych mu czynów.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do Sądu Okręgowego do ponownego rozpoznania lub zmianę zaskarżonego orzeczenia i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów.

Apelacja adw. L. M. (1) zarzuca:

I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku a mających wpływ na jego treść przez ustalenie niezgodne z treścią dowodów przeprowadzonych na rozprawie poprzez:

1. przyjęcie, „że oskarżony w nieustalonych dniach w okresie kwiecień- maj 2000r., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami na trasie P. - Z. koło N., udzielił pomocy w zbyciu ładowarki (...) w ten sposób że wiedząc iż ładowarka została uzyskana z pomocą czynu zabronionego przewiózł ją do nabywcy - J. K. (4), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnianie przestępstw”.

2. przyjęcie, „że od nieustalonego czasu, nie wcześniej niż od listopada 1999r. do października 2000r., w P. posiadał bez wymaganego zezwolenia broń palną w postaci co najmniej dwóch pistoletów (...) oraz strzelby marki M. wraz z amunicją a następnie w październiku 2000r., udzielił pomocy w handlu tą bronią w ten sposób, że na polecenie D. B. (1) przekazał ją do zbycia M. S. (1) i P. P. (2), przy czym czynu tego dopuścił się działając w związku mającym na celu popełnienie przestępstw”.

II. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia:

1. przez naruszenie art. 2 § 2 k.p.k. - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że wszystkie dokonane przez Sąd ustalenia są prawdziwe,

2. przez naruszenie zasady in dubio pro reo, tj. art. 5 § 1 i §2 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie na korzyść oskarżonego nie dających się usunąć wątpliwości.

III. z ostrożności procesowej zarzucam niewspółmierną surowość kary orzeczonej wobec R. G. (1) w wymiarze 3 lat pozbawienie wolności w sytuacji braku dowodów wskazujących na popełnienie przez oskarżonego czynów objętych aktem oskarżenia i licznych czynów z tego wynikających, a także wynikających ze sprzecznych zeznań świadków i oskarżonych w tym procesie bądź też z braku zeznań obciążających oskarżonego w sposób niebudzący wątpliwości.

Podnosząc powyższe zarzuty apelacja wnosi o:

1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego R. G. (1) od przypisywanych mu aktem oskarżenia czynów, ewentualnie

2. uchylenie wobec R. G. (1) zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.

Apelacja obrońcy oskarżanego M. W. (1) zarzuca wyrokowi:

1) mającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 424 k.p.k.:

a) poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd I instancji przypisał oskarżonemu M. W. (1) czyn z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., jakie fakty i okoliczności doprowadziły do takiego rozstrzygnięcia oraz brak wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, przyjętej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu M. W. (1), podczas gdy Sąd tego typu rozważania czyni co do innych oskarżonych, pomijając przy tym zupełnie oskarżonego M. W. (1). Powyższe uchybienia całkowicie uniemożliwiają odtworzenie procesu myślowego Sądu i tym samym ustalenie, czym kierował się Sąd, uznając oskarżonego M. W. (1) za winnego popełnienia czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a w konsekwencji uniemożliwiają także poddanie zapadłego rozstrzygnięcia merytorycznej kontroli instancyjnej, wskazują na niewłaściwy proces podejmowania decyzji co do winy oskarżonego M. W. (1) oraz czynią nierealnym zapewnienie w/w oskarżonemu prawa do obrony i realizacji naczelnej zasady procesu karnego, jaką jest zasada prawdy materialnej,

b) poprzez brak wskazania na podstawie, jakiego zgromadzonego materiału dowodowego Sąd przyjął, iż zarzuty sformułowane w akcie oskarżenia (wobec wszystkich dziewiętnastu oskarżonych, w tym oskarżonego M. W. (1)) zostały wykazane w toku przewodu sądowego, zeznaniom, których świadków Sąd dał wiarę oraz dlaczego uznał wyjaśnienia oskarżonych za mające jedynie na celu ich ekskulpację od zarzutów, podczas gdy Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku posługuje się tylko ogólnym określeniem materiał dowodowy wobec wszystkich oskarżonych i przypisanych im czynów, nie dokonując nawet sumarycznego powołania zebranych dowodów, przy czym w odniesieniu do czynu oskarżonego M. W. (1) Sąd meriti nie wskazuje żadnych dowodów, które doprowadziły do uznania M. W. (1) za winnego popełnienia czynu z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i wymierzenia mu kary 1 roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności, co z uwagi na wskazane także w pkt a) uchybienia w konstrukcji uzasadnienia uniemożliwia całkowicie jakąkolwiek weryfikację stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy w odniesieniu do czynu przypisanego M. W. (1).

Na zasadzie art. 427 § 1 k.p.k. i § 1 i 2 k.p.k. Zarzucając powyższe skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej uznania oskarżonego M. W. (1) za winnego popełnienia czynu zabronionego opisanego w pkt XVII sentencji wyroku a co do którego rozstrzygnięcie znalazło się w pkt 15 sentencji wyroku i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.

Apelacja obrońcy oskarżonego A. K. (1) zarzuca wyrokowi:

obrazę prawa procesowego , która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia tj.

- art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegającą na braku w merytorycznej części uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, wskazania przez Sąd jakie fakty w stosunku do oskarżonego K. Sąd I instancji uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych,

- art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. polegającą na całkowitym zaniechaniu wyjaśnienia w pisemnym uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej wyroku wydanego wobec A. K. (1) w tym w jaki sposób tj. jakim konkretnie swoim zachowaniem oskarżony wyczerpał znamiona zarzucanych mu czynów,

- art. 424 § 2 k.p.k. polegającą na całkowitym zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu wyroku okoliczności, które Sąd miał na względzie przy wymiarze kary orzeczonej w stosunku do A. K. (1).

W konkluzji skarżący wnosi, aby Sąd Apelacyjny w oparciu o treść art. 437 § 11 2 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do A. K. (1) i przekazał jego sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Apelacja obrońcy oskarżonego P. O. (1) zarzuca wyrokowi:

1) naruszenie art. 424 § 1 i 2 k.p.k. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku, jakie fakty Sąd I instancji uznał za udowodnione w stosunku do oskarżonego P. O. (1) i na jakich konkretnie dowodach się oparł; Sąd I instancji ograniczył się bowiem do lakonicznego wymienienia nazwisk kilku świadków (k.21,22), którzy zeznawali na okoliczność związku przestępczego (art. 258 § 2 kk), w którym nie brał udziału osk. P. O. (1) i nawet nie miał postawionego zarzutu w akcie oskarżenia; nadto Sąd I instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu podstawy prawnej wyroku w stosunku do osk. P. O. (1);

2) naruszenie art. 4, art. 7, art. 410 i art. 424 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej sprzecznej zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego oceny dowodu w postaci wyjaśnień osk. P. O. (1), który nie przyznał się do winy, poprzez uznanie ich za niewiarygodne w sytuacji gdy brak było dowodów, które wskazywałyby na zasadność postawionych oskarżonemu zarzutów z aktu oskarżenia.

Na podstawie art. 427 § 1 oraz art. 437 § 1 k.p.k. skarżący wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części oraz uniewinnienie oskarżonego P. O. (1).

Apelacje obrońców oskarżonego M. K. (1) zarzucają wyrokowi:

Apelacja adw. M. Ł. zarzuca wyrokowi:

- obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegającą na całkowitym pominięciu osoby oskarżonego M. K. (1) w merytorycznej części uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, skutkującą brakiem informacji jakie fakty w stosunku do tego oskarżonego Sąd I instancji uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych,

- obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. polegającą na całkowitym zaniechaniu wyjaśnienia w pisemnym uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej wyroku wydanego wobec M. K. (1),

- obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 424 § 2 k.p.k. polegającą na całkowitym zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu wyroku okoliczności, które Sąd miał na względzie przy wymiarze kary orzeczonej m stosunku do M. K. (1).

W konkluzji apelacja wnosi, aby Sąd Apelacyjny w oparciu o treść art. 437 § 1 i 2 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok w stosunku do M. K. (1) i przekazał jego sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Apelacja adw. B. A. zarzuca wyrokowi:

- obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, a to art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. polegającą na pominięciu osoby oskarżonego M. K. (1) w merytorycznej części uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego, skutkującą brakiem informacji jakie fakty w stosunku do tego oskarżonego Sąd I instancji uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych, Sąd całkowicie pominął osobę oskarżonego M. K. (1) w pisemnych motywach wyroku;

- obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 424 § 1 pkt 2 k.p.k. polegającą na całkowitym zaniechaniu wyjaśnienia w pisemnym uzasadnieniu orzeczenia podstawy prawnej wyroku wydanego wobec oskarżonego M. K. (1),

- obrazę prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 424 § 2 k.p.k. polegającą na całkowitym zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu wyroku okoliczności, które Sąd miał na względzie przy określeniu wymiaru kary orzeczonej względem oskarżonego M. K. (1).

Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k., w oparciu o treść art. 437 § 1 i 2 k.p.k., skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w stosunku do M. K. (1) i przekazanie jego sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Apelacja prokuratora zaskarża wyrok wobec oskarżonych:

1. D. K. (1) - w całości

2. P. B. (1) - w całości

3. D. B. (1) - w części dotyczącej orzeczenia o karze odnośnie zarzuconych mu czynów z pkt.: I, X,XI,XII,XIII,XXXVIII części wstępnej zaskarżonego wyroku

5. R. D. - odnośnie orzeczenia o karze

6. T. B. (1) - odnośnie orzeczenia o karze

7. D. S. (1) - w całości

9. P. P. (2) - w całości, oprócz czynu z pkt XXXI części wstępnej wyroku

10. M. P. (1) - odnośnie orzeczenia o karze

11. N. B. (1) - odnośnie orzeczenia o karze

12. P. P. (3) - odnośnie orzeczenia o karze za czyn XLI części wstępnej wyroku

13. K. M. (1) - odnośnie orzeczenia o karze za czyn XLI części wstępnej wyroku

14. R. G. (1) - odnośnie orzeczenia o karze

16. A. K. (1) - w całości

17. P. O. (1) - co do winy odnośnie czynu z pkt XLVIII części wstępnej wyroku

18. I. P. - odnośnie orzeczenia o karze na niekorzyść w/w oskarżonych.

Na podstawie art. 438 pkt 1,2 i 4 k.p.k. wyrokowi temu zarzuca:

1. obrazę art. 101 § 1 pkt 3 k.k. w zw. z art. 102 k.k., polegającą na umorzeniu postępowania odnośnie czynu z pkt. XXXIV części wstępnej wyroku, kwalifikowanego z art. 191 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k., zarzuconego osk. P. P., z powodu upływu okresu przedawnienia, który to okres upływa dopiero w 2019 roku, oraz umorzeniu z powodu przedawnienia czynu z pkt XXXVII wobec osk. P. P., gdzie okres przedawnienia mija w 2020 roku;

2. obrazę art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., polegającą na braku w uzasadnieniu wyroku jakiejkolwiek informacji, dlaczego sąd:

a) czyny z pkt II (kwalifikowany z art. 159 d.k.k. w zw. z art. 58a d.k.k.) i III (kwalifikowany z art. 159 d.k.k. w zb z art. § 2 d.k.k. w zw. z art. 58a d.k.k.) części wstępnej wyroku, zarzucone oskarżonym D. K. i P. B., uznał jako jeden czyn, kwalifikowany wyłącznie z art. 158

§ 1 kk, co w konsekwencji doprowadziło do umorzenia w tym zakresie postępowania z powodu przedawnienia ścigania;

b) z czynów XXIII, XXIV, XXV, XXXVIII i XXXIX, zarzucanych osk. D. S. oraz z czynu XXVII, zarzucanego osk. P. P., wyeliminował działanie w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. art. 65 § 1 k.k., ponadto z czynu XXVII działanie w warunkach ciągu przestępstw, tj. art. 91 § 1 k.k., co mogło skutkować orzeczeniem znacznie łagodniejszych kar, niż wnioskowanych przez oskarżyciela publicznego;

c) uniewinnił osk. A. K. od zarzucanego mu czynu z pkt. XLV, oraz osk. P. O. od zarzuconego mu czynu z pkt XLVIII

- co uniemożliwia jakąkolwiek merytoryczną ocenę zasadności powyższych orzeczeń.

3. rażącą niewspółmierność kar orzeczonych wobec oskarżonych:

1. D. K. - za czyny z pkt I, IV, V, VI, VI oraz orzeczonej kary łącznej;

2. P. B. - za czyny z pkt I,IV,VIII,IX oraz orzeczonej kary łącznej;

3. D. B. - za czyny z pkt I,X,XI,XII,XIII,XXXVIII oraz orzeczonej kary łącznej;

5. R. D. - za wszystkie zarzucone mu czyny (pkt I,XIX,XX,XXI);

6. T. B. - za oba zarzucone mu czyny (pkt I,XIX);

7. D. S. - za wszystkie zarzucone mu czyny (pkt XXIII,XXIV,XXV,XXXVIII,XXXIX)

9. P.P. - za czyny z pkt. XXVII, XXVIII, XXIX, XXX,XXXII, XXXIII, XXXV, XXXVII, LXIV, XXXVIII,

X XXIX, XL, XLI, XLII, XLIII oraz orzeczonej kary łącznej;

10. M. P. – (czyn XLI);

11. N. B. – (czyn XLI);

12. P. P. – za czyn XLI;

13. K. M. za czyn XLI;

14. R. G. – za wszystkie zarzucone mu czyny (pkt I, XXV, XXVI);

16. A. K. – za czyny z pkt I, XLIII, XLIV oraz orzeczonej kary łącznej;

- polegającą na wymierzeniu kar znacznie poniżej wniosków złożonych przez oskarżyciela publicznego;

18. I. P. – (czyn L), polegającą na warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej wobec niej kary pozbawienia wolności, bez orzeczenia w takim wypadku jakiejkolwiek kary grzywny.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wnosi o:

1. Uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sądowi I instancji do ponownego rozpoznania w części dotyczącej:

a) uniewinnienia osk. A. K. od winy za czyn z pkt XLV;

b) uniewinnienia osk. P. O. od winy za czyn z pkt. XLVIII;

c) umorzenia postępowania wobec oskarżonych D. K. i P. B. odnośnie zarzuconych im czynów z pkt II i III;

d) umorzenia postępowania wobec osk. P. P. odnośnie zarzuconych mu czynów z pkt. XXXIV i XXXVII.

2. Zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonym:

1) D. K. za czyny z pkt:

I - kary 5 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 500 zł grzywny;

IV - kary 5 lat pozbawienia wolności oraz 100 st. po 500 zł. grzywny;

V i VI - po uznaniu, iż stanowią one ciąg przestępstw w rozumieniu art. 91 § 1 kk kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 150 st. po 500 zł. grzywny;

VII - kary 2 lat pozbawienia wolności;

oraz wymierzenie kary łącznej 15 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej 540 st. po 500 zł grzywny.

2) P. B. za czyny z pkt.:

I - kary 5 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 400 zł grzywny;

IV - kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 100 st. po 500 zł grzywny;

VIII - kary 3 lat pozbawienia wolności oraz 5000 zł grzywny na podst. art. 215 § 1 d.k.k.;

IX - kary 2 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 100 st. po 500 zł grzywny;

oraz orzeczenie kary łącznej 14 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej 350 st. po 500 zł. grzywny.

3) D. B. za czyny z pkt.:

I - kary 5 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 400 zł grzywny;

X i XI - uznanych jako ciąg przestępstw z art. 91 § 1 k.k. - kary 6 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 400 zł grzywny;

XII – kary 2 lat pozbawienia wolności:

XIII - kary 8 lat pozbawienia wolności oraz 300 st. po 400 zł grzywny;

XXXVIII - kary 2 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 200 st. po 400 zł grzywny;

oraz orzeczenie kary łącznej 15 lat pozbawienia wolności oraz 540 st. po 400 zł grzywny.

5) R. D. za czyny z pkt.:

I - kary 4 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 150 st. po 300 zł grzywny;

XIX - kary 4 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 200 st. po 300 zł grzywny;

XX - kary 6 lat pozbawienia wolności oraz 300 st. po 300 zł grzywny;

XXI - kary 2 lat pozbawienia wolności;

oraz orzeczenia kary łącznej 14 lat pozbawienia wolności oraz 400 st. po 300 zł grzywny;

6) T. B. za czyny z pkt.:

I - kary 3 lat pozbawienia wolności;

XIX - kary 3 lat pozbawienia wolności oraz 50 st. po 100 zł grzywny;

oraz wymierzenie kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności

7) D. S., po przyjęciu, że każdego z zarzuconych mu czynów dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej, tj. w zw. z art. 65 § 1 k.k. za czyny z pkt.:

XXIII - kary 7 lat pozbawienia wolności oraz 300 st. po 200 zł grzywny;

XXIV - kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 200 zł grzywny;

XXV - kary 2 lat pozbawienia wolności oraz 50 st. po 100 zł grzywny;

XXXVIII - kary 2 lat pozbawienia wolności oraz 150 st. po 100 zł grzywny;

XXXIX - kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 200 zł grzywny;

oraz kary łącznej 13 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz kary łącznej 540 st. po 200 zł.

9) P. P. za czyny z pkt.:

XXVII - po przyjęciu, że osk. działał w zorganizowanej grupie przestępczej, kary 3 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 70 st. po 100 zł grzywny;

XXVIII - kary 2 lat pobawienia wolności oraz 30 st. po 100 zł grzywny;

XXIX - kary 3 lat pozbawienia wolności oraz 70 st. po 100 zł grzywny;

XXX - kary 2 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 50 st. po 100 zł grzywny;

XXXII - kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 50 st. po 100 zł grzywny;

XXXIII - kary 3 lat pozbawienia wolności oraz 150 st. po 100 zł grzywny;

XXXV - kary 3 lat pozbawienia wolności;

XXXVI i XLIV- po uznaniu, że stanowią one ciąg przestępstw z art. 91 § 1 kk, kary 7 lat pozbawienia wolności oraz 300 st. po 100 zł grzywny;

XXXVIII - kary 2 lat pozbawienia wolności oraz 150 st. po 100 zł grzywny;

XXXIX - kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 100 zł grzywny;

XL - kary 2 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 100 st. po 100 zł grzywny; XLI - kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 100 zł grzywny;

XLII - kary 3 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 100 zł grzywny;

XLIII - kary 3 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 200 st. po 100 zł grzywny;

oraz orzeczenie kary łącznej 15 lat pozbawienia wolności oraz 540 st. po 100 zł. grzywny.

10) M. P.,

11) N. B.,

12) P. P.,

13) K. M.,

za zarzucony im czyn z pkt. XLI kary po 2 lata pozbawienia wolności po 30 st. po 100 zł. grzywny oraz po 15.000 zł tytułem naprawienia szkody.

14) R. G. za czyny z pkt.:

I - kary 3 lat pozbawienia wolności oraz 80 st. po 100 zł grzywny;

XXV - kary 2 lat pozbawienia wolności oraz 50 st. po 100 zł grzywny;

XXVI - kary 3 lat pozbawienia wolności;

oraz orzeczenie kary łącznej 6 lat 7 m-cy pozbawienia wolności oraz kary łącznej 100 st. po 100 zł grzywny.

16) A. K. za czyny z pkt.:

I - kary 1 rok pozbawienia wolności oraz 50 st. po 80 zł grzywny;

XLIII - kary 4 lat pozbawienia wolności oraz 200 st. po 100 zł grzywny;

XLIV - kary 3 lat 6 m-cy pozbawienia wolności oraz 150 st. po 100 zł grzywny;

oraz orzeczenie kary łącznej 8 lat pozbawienia wolności oraz kary łącznej 300 st. po 100 zł grzywny.

18) I. P. za zarzucony jej czyn z pkt. L obok orzeczonej kary pozbawienia wolności, kary grzywny - na podstawie art. 33 § 2 k.k. - w wymiarze 30 st. po 50 zł grzywny.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje

W pierwszej kolejności celowym jest przedstawienie historii niniejszej sprawy, bowiem jej dotychczasowy przebieg nie jest bez znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Do Sądu Okręgowego w Warszawie wpłynął akt oskarżenia z dnia 17 lutego 2003 r. przeciwko 29 oskarżonym, w tym oskarżonym objętych przedmiotowym wyrokiem ( t 52). W dniu 4 lutego 2005 r. po stosownych decyzjach procesowych zapadł wyrok wobec 26 oskarżonych (sygn. VIII K 71/03 k 6413 t.82). Apelacje od tego wyroku wnieśli obrońcy 18 oskarżonych oraz prokurator na niekorzyść oskarżonych D. K. (1), P. B. (1), D. B. (1), R. D., M. S. (2), D. S. (1), P. P. (2), R. G. (1) i A. K. (1) w części dotyczącej orzeczenia o karze. Wyrok ten został przez Sąd Apelacyjny uchylony wobec oskarżonych D. K. (1), P. B. (1), D. B. (1), E. J. (1), R. D., T. B. (1), M. S. (2), D. S. (1), G. D., M. P. (1), N. B. (1), P. P. (3), K. M. (1), R. G. (1), M. W. (1), w części skazującej wobec P. P. (2), A. K. (1) i P. O. (1) oraz na mocy art. 435 kpk wobec J. R. (1), M. L., J. Ł. (1), D. P. (1), I. P. oraz wobec T. S. w zakresie czynów L i LIII i sprawa w powyższym zakresie została przekazana do ponownego rozpoznania (t 92).

Sąd Okręgowy na mocy art. 345 § 1 i 2 przekazał sprawę prokuratorowi w celu uzupełnienia śledztwa. Prokurator złożył do Sądu Okręgowego nowy akt oskarżenia z dnia 18 października 2007 r. przeciwko 24 oskarżonym (t 100) Objęci tym aktem oskarżenia oskarżeni J. R. (1), M. L., M. S. (2), G. D., T. S., D. P. (1) poddali się karze i wobec nich został wydany w dniu 28 kwietnia 2008 r. wyrok, który uprawomocnił się w dniu 5 maja 2008 r. (k 11448). W tej sytuacji do rozpoznania pozostała sprawa 18 oskarżonych, a nadto sprawa M. K. (1) (sygn. XVIII K 129/08) połączona do wspólnego rozpoznania. W dniu 30 października 2013 r. został wydany zaskarżony wyrok. W wyroku tym Sąd Okręgowy zastosował własną numerację zarzutów przedstawionych w akcie oskarżenia, bowiem pomijając zarzuty stawiane w/w oskarżonym, którzy poddali się karze, nadał zarzutom stawianym pozostałym oskarżonym kolejne numery. I tak zarzut postawiony oskarżonemu A. K. (1) z art. 171 § 1 kk w zw. z art. 12 kk i art. 65 kk, dotyczący posiadania materiałów zawierających substancje wybuchowe, został w nowym akcie oskarżenia oznaczony numerem 50 (poprzednio nr 52), a w zaskarżonym wyroku jako zarzut 45; zarzut postawiony w akcie oskarżenia P. O. (1) w punkcie 56 (poprzednio 58) z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk dotyczący nabycia obrazu pochodzącego z przestępstwa w zaskarżonym wyroku oznaczono jako zarzut 48.

Powołano powyższe zarzuty stawiane oskarżonym A. K. (1) i P. O. (1), ponieważ z urzędu należy stwierdzić, że w tym zakresie Sąd Okręgowy dopuścił się rażącego uchybienia stanowiącego bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 8 kpk. Postępowanie karne co do tych czynów zarzucanych oskarżonym zostało już prawomocnie zakończone wyrokiem Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 24 lutego 2005 r. sygn. VIII K 71/03. Wyrokiem tym obaj oskarżeni zostali uniewinnieni od dokonania wyżej określonych czynów (pkt 74 i 82) i to rozstrzygnięcie nie zostało zaskarżone przez prokuratora, a wyrok odnośnie obu oskarżonych uchylono tylko w części skazującej. Nowy akt oskarżenia obejmował w/w czyny i Sąd Okręgowy bezkrytycznie wydał ponowne rozstrzygnięcie uniewinniając obu oskarżonych od dokonania tych czynów. W związku z tym mając na uwadze art. 439 § 1 pkt 8 kpk orzeczenie w tym zakresie podlegało uchyleniu a postępowanie umorzeniu. W takiej sytuacji zarzuty apelacji prokuratora odnoszące się do w/w czynów zarzucanych oskarżonym A. K. (1) i P. O. (1) są bezprzedmiotowe.

Przechodząc do zarzutów zawartych w apelacjach to trzeba zgodzić się z obrońcami wszystkich oskarżonych oraz prokuratorem, że Sąd Okręgowy w sposób rażący naruszył przepis art. 424 § 1 i 2 kpk, bowiem przy sporządzaniu motywów pisemnych zaskarżonego wyroku nie spełnił chociażby minimalnych wymogów tego przepisu i choćby skrótowo ustosunkował się w części motywacyjnej orzeczenia względem wszystkich oskarżonych oraz istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia okoliczności o charakterze faktycznym i prawnym. Uzasadnienie, mimo, że sporządzane przez okres kilkunastu miesięcy, nie odnosi się do wszystkich oskarżonych, nie przedstawia podstawy faktycznej orzeczenia, nie wskazuje dowodów, które zadecydowały i dlaczego o przyjęciu winy konkretnych oskarżonych w zakresie konkretnych zarzucanych im czynów za udowodnioną, nie wyjaśnia podstawy prawnej orzeczenia oraz okoliczności, które zdeterminowały wymiar kar oskarżonym. Innymi słowy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wyjaśnia dlaczego zapadł takiej treści wyrok wobec 19 oskarżonych. Tak wadliwie sporządzone uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie tylko utrudnia kontrolę odwoławczą, ale także utrudnia stronom skontrolowanie wyroku, a w konsekwencji skonstruowanie apelacji.

Pomimo uznania zarzutu wszystkich apelacji za zasadny to ich wniosek o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania nie podlegał uwzględnieniu przede wszystkim ze względu na treść art. 455a kpk obowiązującego od dnia 1 lipca 2015 r. Warto zauważyć, że apelacje były sporządzane przed dniem 1 lipca 2015 r., niemniej jednak nie można uznać, aby wadliwość uzasadnienia wyroku i w tamtym okresie automatycznie przesądzała o uchyleniu wyroku. Szczególnie uwaga ta odnosi się do apelacji prokuratora, dla którego wyznacznikiem przy jej sporządzaniu powinien być przepis art. 434 § 1 kpk, aby można rozważać zasadność apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonych.

Podkreślić trzeba, że kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku nie sprowadza się tylko do kontroli jego uzasadnienia, jednak nie można też uznać, aby prawidłowo sporządzone motywy pisemne nie miały znaczenia w toku tej kontroli. Stanowią one bowiem punkt wyjścia dla zbadania zasadności rozstrzygnięcia, o czym decyduje całokształt materiału dowodowego zebranego w sprawie, a niespełnienie wymagań określonych w art. 424 § i 2 kpk wskazuje na potrzebę przeprowadzenia szczególnie wnikliwej i skrupulatnej kontroli zaskarżonego wyroku. W niniejszej sprawie punkt wyjścia do kontroli odwoławczej stanowi treść wyroku i ogólne wnioski Sądu Okręgowego co do oceny zeznań świadków, pokrzywdzonych oraz świadków koronnych mających w przeważającej części istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Obrońcy większości oskarżonych obok zarzutu obrazy art. 424 kpk stawiają zarzut obrazy art. 410 kpk i art. 7 kpk kwestionując możliwość dokonania ustaleń faktycznych na podstawie zeznań szczególnie świadka koronnego M. S. (1). Z takim stanowiskiem zgodzić się nie można.

Na wstępie warto przypomnieć, że instytucja świadka koronnego to instytucja ustawowa, która z istoty rzeczy ma zastosowanie wobec osoby podejrzanej w toczącym się przeciwko niej postępowaniu karnym, i która była członkiem związku lub grupy mającej na celu popełnianie przestępstw, a więc współuczestnikiem przestępstw, do których odnoszą się zeznania. Skorzystanie z uprawnień ustawowych jest prawem osoby podejmującej taką decyzję, a warto zauważyć, że nie są to decyzje nieprzemyślane, czy podjęte pod wpływem impulsu, tym bardziej, że nie są one łatwe dla tych osób z racji różnego rodzaju przestępczych, ale i emocjonalnych, powiązań, jak też ze względu na ostracyzm środowiska, w którym dotychczas przebywali, skutkujący nawet zagrożeniem życia. Podjęcie przez podejrzanego decyzji o współpracy to nie tylko przewidziane ustawowo prawo, ale i zobowiązania, określone w art. 3 ustawy o świadku koronnym, które bierze na siebie dana osoba. W razie wykazania, że świadek koronny złożył nieprawdziwe zeznania grożą mu poważne konsekwencje (art. 10,11 ustawy o świadku koronnym), bowiem wolą ustawodawcy było skłonienie świadka do mówienia prawdy i wyeliminowanie możliwości składania fałszywych zeznań.

Nie można uznać, iż wobec tego rodzaju świadków winien istnieć założony z góry nakaz nieufności skoro zeznają oni w określonej sytuacji procesowej, oczywistym też jest, że nie jest to „superdowód”, ale dowód, który podlega skrupulatnej analizie, aby wnioski z niej wyprowadzone spełniały warunek art. 2 § 2 kpk. Nie można też uznać, iż dowody tego rodzaju podlegają prawnej dyskwalifikacji tylko dlatego, że brak jest ich potwierdzenia innym dowodem (dowodami). Dowód z zeznań świadka koronnego jak i zeznań świadków, którzy w swojej sprawie karnej podjęli współpracę celem skorzystania z art. 60 § 3 kk, podlega ocenie w ramach art. 7 kpk i ocena ta dokonywana jest zarówno z uwzględnieniem treści i wymowy konkretnego dowodu, jak i w sposób kompleksowy mając na uwadze całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego.

Świadkowie koronni przesłuchani w niniejszej sprawie – J. S. (1), M. S. (1) a nadto skazany J. R. (1) korzystający z art. 60 § 3 kk – swoimi zeznaniami dostarczyli dowodów przede wszystkim wskazujących na popełnienie przez siebie szeregu przestępstw, odnośnie których musieli podać osoby z nimi współdziałające, opisać ich role i okoliczności popełnionych przestępstw. Nie jest to przerzucenie odpowiedzialności za własne czyny na te osoby, czy minimalizowanie swojej winy, ale wypełnianie przyjętego na siebie zobowiązania. Ich relacje były konsekwentne, jednoznaczne i wzajemnie korespondujące, znajdowały też potwierdzenie w innych dowodach tworząc z nimi spójną całość.

Sąd odwoławczy nie kwestionuje, iż odnośnie niektórych czynów (o czym niżej) zarzucanych oskarżonym na ich sprawstwo wskazywał jedynie świadek koronny M. S. (1). Nie oznacza to, że z tego powodu dowód ten powinien zostać zdyskredytowany i to w sytuacji, gdy żadna z apelacji nie wykazała, aby pomówienia były wynikiem fałszywego obciążenia oskarżonych, bądź motywowane chęcią przerzucenia własnej odpowiedzialności na inne osoby. Nie można czynić zarzutu Sądowi I instancji, iż wiarygodność świadka oceniał też na podstawie wielogodzinnego bezpośredniego kontaktu ze świadkiem. Sposób składania zeznań, gesty, mimika, nie pozostają bez znaczenia dla oceny wiarygodności osoby przesłuchiwanej.

Nie sposób też uznać za niewiarygodne zeznania świadka koronnego tylko dlatego, że zawierają drobne nieścisłości, gdy uwzględni się rozmiar składanych zeznań oraz zakres czasowy, którego one dotyczyły, a także upływ czasu od popełnienia czynów do momentu składania zeznań. W realiach niniejszej sprawy nie ma miejsca sytuacja, aby każdy ze świadków składając zeznania odmiennie obrazował te same zdarzenia, aby zeznania zawierały ewidentne sprzeczności, czy dopiero po upływie wielu miesięcy przedstawiał okoliczności, które z punktu widzenia doświadczenia życiowego, nie mogły zostać zapomniane bezpośrednio po zdarzeniu będącym przedmiotem depozycji.

Faktem jest, że świadkowie nie zawsze potrafili precyzyjnie określić datę popełnionych przestępstw, nie są to jednak okoliczności, które podważać by miały wiarygodność ich zeznań. Świadkowie nie prowadzili ewidencji dokonanych przestępstw, a ich zeznania są spontanicznymi relacjami tego co zapamiętali. Nie ukrywali, iż pewnych okoliczności nie pamiętają, czy też w pewnych zakresach nie mają wiedzy.

Oceniając zeznania przesłuchanych świadków koronnych trzeba mieć również na uwadze to, że organy ścigania nie tyko nie znały współsprawców, ale w zdecydowanej większości przypadków nie miały wiedzy o popełnionych przestępstwach, ponieważ pokrzywdzeni o tym nie zawiadamiali policji. Ustalenia co do osób pokrzywdzonych nastąpiły po przesłuchaniu M. S. (1) i wówczas składane przez pokrzywdzonych zeznania potwierdzały w pełnym zakresie jego depozycje. Relacje tego świadka dotyczyły przestępstw przez niego dokonanych we współdziałaniu z konkretnymi oskarżonymi, których znał jako członków „grupy (...)”, zdarzeń, w których brał udział wraz z innymi oskarżonymi i co do zasady była to wiedza innego rodzaju niż świadka koronnego J. S. (1). Ta różnica wynikała z pozycji jaką w strukturze „grupy (...)” obaj zajmowali i w konsekwencji jakiego rodzaju przestępczą działalność prowadzili. Opis tej działalności, działalności „grupy (...)”, jej skład, organizacja, okoliczności dotyczące posiadania broni przez tę „grupę”, rodzaj dokonywanych przestępstw, sposób rozliczania pieniędzy, podawany przez J. S. (1) i M. S. (1) jest nie tylko jednoznaczny i konsekwentny, ale zeznania tych świadków w pełni korespondują ze sobą. Znajdują też potwierdzenie w zeznaniach innych członków „grupy (...)”, tj. S. K., J. R. (1), M. S. (2), a także w wyjaśnieniach oskarżonego M. K. (1) składanych w śledztwie. Dlatego trafne jest twierdzenie, iż zeznania świadków, ze szczególnym uwzględnieniem świadków koronnych M. S. (1) i J. S. (1), zasługują na wiarę, co powoduje, iż stanowią podstawę ustaleń faktycznych zaskarżonego wyroku.

Odnośnie apelacji obrońców oskarżonych D. K. (1), P. B. (1), D. B. (1), R. D., T. B. (1), P. P. (3), K. M. (1), R. G. (1), J. Ł. (1), A. K. (1) i M. K. (1) w zakresie czynu z art. 258 § 2 kk

W sprawie nie może budzić wątpliwości, iż zebrane dowody jednoznacznie przekonują o istnieniu związku przestępczego – tzw. grupy (...) – który spełniał wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku warunki świadczące o zasadności stanowiska Sądu Okręgowego. Związek ten miał na celu popełnianie przestępstw w postaci kradzieży i obrotu tak uzyskanymi samochodami, rozbojów, wymuszeń rozbójniczych, obrotu narkotykami.

Okoliczności powyższe wynikają jednoznacznie z zeznań świadków koronnych J. S. (1) (k 12619v t.108; k 12711 t.109; 13262 t.111) i M. S. (1) (k 12101 t.106, 12333; 12497 t.107; 13022, 13033, 13116, 13140, t.110; 13154 – 13202 t.111), a także zeznań S. K. (k 13909 t. 114), J. R. (1) (k 13215 t. 111; 13713 t.113; 14061 t.115), M. S. (2) (k 11445v t.101; 12797 t.107; 14462, 14505 t.117; 14717 t. 118), R. P. (13777v t. 114), I. Ł. (k 13730v) oraz z wyjaśnień M. K. (1) złożonych w postępowaniu przygotowawczym (k 11950/ k 328 -341 zał. akt SR XVIII K 129/08).

Dowody powyższe w sposób jednoznaczny wskazują, iż został założony związek przestępczy, tzw. grupa (...), z biegiem czasu bardzo liczebna i prowadząca rozległą działalność przestępczą. Była to grupa ludzi wysoce zorganizowana, z wyraźnym przywództwem tzw. zarządem, któremu podlegały osoby dowodzące poszczególnymi grupami, (m.in. taką osobą był J. S. (1), J. P.), na których czele stały też konkretne osoby w charakterze przywódców. Hierarchiczna organizacja, podporządkowanie członków grupy ich przywódcom, tworzyło specyficzną, trwałą strukturę przestępczą, którą świadek J. S. (1) określił jako „wojskową”, był rozkaz to podlegał wykonaniu (k 145 i nast.). Działania przestępcze były planowane, uzgadniane, polecenia podlegały bezwzględnemu wykonaniu, niejednokrotnie dochodziło do wymuszania posłuszeństwa, a niesubordynacja podlegała karze finansowej, fizycznej, bądź wykluczeniu z grupy. Proponowane działania przestępcze w zależności od ich wagi musiały zyskać akceptację przywódców tzw. kapitanów, bądź „zarządu”. Poszczególne osoby były przyjmowane do „grupy”, każda z osób wchodzących w jej miała określoną pozycję, była możliwość awansowania za przestępcze zasługi na wyższy szczebel w tej przestępczej hierarchii. Kontakty z osobami stojącymi najwyżej w strukturze „grupy (...)” były ograniczone, mogły je mieć tylko konkretne osoby, taka zasada komunikacji dotyczyła też „kapitanów”. Pieniądze pochodzące z przestępstw dokonywanych przez konkretne osoby zawsze były dzielone kaskadowo, aby kolejno ostatecznie trafić w uzgodnionej części do osób stanowiących „zarząd”. Członkowie „grupy (...)” akceptowali te cele i zasady, był to podstawowy warunek przynależności, którego należało bezwzględnie przestrzegać, byli dyspozycyjni, gotowi do realizacji wyznaczonych zadań, zależni od woli i decyzji przywódców podgrup, a ci w ważnych decyzjach przestępczych zależni od swoich „przełożonych”. Wszystkich członków tego związku łączyła wspólna wola popełniana przestępstw i świadomość, że mają poparcie, pomoc i ochronę „grupy”.

W świetle ww. dowodów nie może budzić wątpliwości, iż ten związek przestępczy określany mianem „grupy (...)” miał charakter zbrojny. Dysponował bowiem różnymi jednostkami broni, amunicji, m.in. pistoletami (...)i bronią gładkolufową M., przeznaczonymi do dyspozycji jego członków w miarę potrzeby, która w pewnym okresie przechowywana była przez członka tej grupy oskarżonego R. G. (1). Wynika, to w sposób zdecydowany z zeznań J. S. (1) (k 233, 324, 371-3), M. S. (1) (k 13165/675, 862, 1054, 1082,1089), S. K. (k 3347, 3388, 3394, 3409,3359), M. S. (2) (k 11445v, 12797). Broń będąca w posiadaniu grupy została zakupiona w roku 1996 i 1999 przez oskarżonego D. B. (1) z pieniędzy grupowych. Broń była też w dyspozycji podgrupy określanej jako „grupa B.”, której przywództwo tworzyli oskarżeni D. K. (1), P. B. (1) oraz M. B. (1), J. M. (2), J. R. (1) i do pewnego czasu M. L. oraz podgrupy M. S. (2), w skład której m. in. wchodzili m.in. oskarżeni, R. G. (1), M. S. (3), P. P. (3), którzy odłączyli się z podgrupy J. S. (1), przechodząc, razem z P. K. (3), do dyspozycji J. P..

Udział w związku przestępczym, tzw. grupie (...), oskarżonych D. B. (1), D. K. (1), P. B. (1), R. D., T. B. (1), J. Ł. (1), P. P. (3), K. M. (1), R. G. (1), A. K. (1), M. K. (5), a także J. S. (1), M. S. (1), P. P. (2), D. S. (1), J. R. (1), S. K., M. S. (2) wynika z ww. dowodów. Świadkowie ci zeznając wielokrotnie, ze względu na rozległą działalność przestępczą, w której sami uczestniczyli, w sposób konsekwentny, zdecydowany i wzajemnie ze sobą korespondujący opisali udział także oskarżonych w „grupie (...)” (i innych osób odpowiadających w innych procesach), rolę oskarżonych w strukturze grupy i podejmowane przez nich działania przestępcze.

Świadkowie J. S. (1), M. S. (1), S. K., we wszystkich swoich zeznaniach składanych w śledztwie ( t I-VI i in.) oraz na rozprawie jednoznacznie twierdzili, iż D. B. (1) ps. (...) był w „grupie” od początku lat 90, później pod przywództwem J. S. (1), miał „swoją strukturę” i pełnił znaczącą rolę w „grupie (...)”. Był łącznikiem między podgrupami a J. S. (1), przekazywał niżej uzgodnione z nimi polecenia, członkowie podgrup z oskarżonym uzgadniali przedsięwzięcia przestępcze, jemu przekazywali określoną procentowo stawkę pochodzących z przestępstw pieniędzy, on był odpowiedzialny za broń związku, on kupował broń, miał swoich dilerów narkotyków m.in. P. P. (2). Rozszerzył działalność „grupy (...)” na inne miejscowości w P., m.in. O., P., L.. Jego bliskim „współpracownikiem” był m.in. S. K. ps. (...) oraz oskarżony M. K. (1) (k 390, 673, 940, 949, 953,1035)). To oskarżony zwerbował do „grupy” świadka M. S. (1), który stał się „wspólnikiem” oskarżonego P. P. (2).

J. S. (1) podlegała też podgrupa określana jak „grupa B.”, w której równorzędny status decyzyjny posiadali oskarżeni D. K. (1), P. B. (1) ps. (...) oraz M. B. (1), J. R. (1), J. M. (2) i M. L.. Mieli oni swoją grupę, której członkom wydawali polecenia, egzekwowali ich wykonanie, sami też stanowili ochronę J. S. (1). Po aresztowaniu J. S. (1) ich znaczenie i pozycja niezmiernie wzrosła, bowiem jak to określił S. K. (k 3347) „zyskali władzę na cały P.”.

Inną podgrupę tworzyli m.in. M. S. (2), oskarżony D. S. (1) oraz oskarżeni R. G. (1) i P. P. (3) określani przez świadków jako „żołnierze w bojówce S.” (k 234-258). Oskarżeni D. B. (1), D. K. (1), P. B. (1), R. G. (1) ps. (...), M. K. (1) uczestniczyli, tak jak świadek M. S. (1), i inne wskazywane osoby, w codziennych spotkaniach z J. S. (1), określanych jako „wieczorne spacery”, w czasie których relacjonowano i omawiano bieżące wydarzenia związane z działalnością przestępczą, podejmowano decyzje, uzgadniano propozycje przestępczych działań, oskarżony D. B. (1) przekazywał pieniądze z dokonanych przestępstw, przedstawiano J. S. (1) niektórych nowych członków grupy, w czasie tych spotkań zapadły też decyzje o zakupie broni i sposobie finansowania tego zakupu. Również na tych spotkaniach decydowano o udzielaniu pomocy aresztowanym członkom grupy, m.in. D. B. (1) zarządził zbiórkę pieniędzy wśród obecnych na spotkaniu „na wykupienie” z aresztu oskarżonych i K. M. (1) (zeznania M. S. (1) k 12356,13203/1121).

Od stycznia 2001 r. na udział w „grupie (...)” wyraził zgodę oskarżony A. K. (1) , dysponujący bronią w postaci pistoletu (...), prowadzący działalność przestępczą w J. i okolicy, został zaakceptowany przez M. B. (1) i od tego czasu przekazywał 20% z uzyskanych z przestępstw pieniędzy „grupie B.” za pośrednictwem M. S. (1) i oskarżonego P. P. (2) do czasu swojego aresztowania, tj. do dnia 13 czerwca 2001 r. (k 13146v i nast./946).

W świetle zeznań ww. świadków należy zaakceptować stanowisko Sądu Okręgowego wyrażone w zaskarżonym wyroku co do tego, iż oskarżeni D. K. (1), P. B. (1), D. B. (1), M. K. (1), P. P. (3), R. G. (1) i A. K. (1) brali udział w związku przestępczym o charakterze zbrojnym mającym na celu popełnianie przestępstw. Oskarżeni mieli pełną świadomość przynależności do tej organizacji przestępczej akceptowali jej cele, identyfikowali się z nią, mieli też wiedzę, iż związek dysponuje bronią, magazynowaną u konkretnej osoby, przechowywaną też przez oskarżonego R. G. (1), którą posługiwano się w miarę potrzeby, a więc wtedy kiedy należało według przywódców co najmniej zademonstrować siłę wobec innych grup przestępczych. Po 5 grudnia 1999 r. tj. po zabójstwie A. K. (4) ps. (...) wzrosły obawy J. S. (1) o swoje życie i w związku z tym pod jego domem członkowie grupy m.in. oskarżeni D. S. (1), M. K. (1), P. P. (2), świadkowie M. S. (1), S. K. na zmianę pełnili ochronę dysponując bronią przekazywaną sobie przy wymianie składów osobowych ochrony.

Jeżeli chodzi o pozostałych oskarżonych, którym postawiono zarzut z art. 258 § 2 kk, tj. R. D., T. B. (1), J. Ł. (1) i K. M. (1), to należy zgodzić się, iż oni również brali udział w związku przestępczym mającym na celu popełnianie przestępstw tzw. „grupie (...)”. Gdyby oskarżony K. M. (1) ps. (...) nie był członkiem tego związku, o czym zeznaje M. S. (1), to stojący wyżej w hierarchii grupy, nie zarządzili by zbierania pieniędzy na jego (i też oskarżonego P. P. (3)) „wykupienie” z aresztu, ponadto nie przez przypadek M. S. (1) pojechał po tego oskarżonego i P. P. (3) gdy przystąpił wraz z innymi do realizowania zaplanowanego przestępstwa odnośnie ładowarki S. W. (1) ( zarzut 41)

Oskarżony R. D. według zeznań J. S. (1), M. S. (1), M. S. (2), J. R. (1) był członkiem „grupy (...)” tak jak i oskarżony T. B. (1) ps. (...), który został wskazany i rozpoznany przez J. S. (1) jako członek tej „grupy” a zarazem podgrupy, w której był R. D. (k 215, 295, 325). Dowodem w tym zakresie są też zeznania J. R. (1) (k 13713 t.113; 14060) i K. Z. (2) (k 5373).

Jeżeli chodzi o oskarżonego J. Ł. (1) ps. (...) to według świadków M. S. (1)(k 12341/959), J. S. (1) (k 12620/327), S. K. (k 3350, 3354v) był członkiem „grupy (...)”, w ramach której zajmował się obrotem kokainą. Świadkowie znali go, opisali nie tylko jego działalność zawodową, ale działania przestępcze, przy czym według ich relacji polegały one tylko na obrocie narkotykami. Faktem jest, co podnosi obrońca oskarżonego w apelacji, iż J. S. (1) na rozprawie podał, iż J. Ł. (1) ps. (...) to „taki bardziej wolny strzelec, był przy P.” (k 12620 t.108). Nie można jednak uznać, aby to twierdzenie, w świetle całokształtu zeznań ww. świadków, wieloletniego przestępczego działania oskarżonego prowadzącego obrót kokainą, „przy P.”, czyli J. P. zajmującym w tymże związku przestępczym wyższą pozycję w hierarchii, przeczyły udziałowi tego oskarżonego w związku przestępczym. To, że oskarżony nie był w konkretnej podgrupie przestępczej, a bezpośrednio podlegał J. P. nie może być uznane, jak sugeruje skarżący, iż oskarżony nie brał udziału w strukturach tegoż związku przestępczego.

Również podnoszony w apelacjach obrońców ww. oskarżonych fakt, że oskarżeni nie przyznali się do udziału w przestępczej „grupie (...)” nie może stanowić zasadnego argumentu, bowiem zebrane dowody przeczą stanowisku oskarżonych w sposób zdecydowany. Analiza zeznań świadków tak co do ich treści jak i we wzajemnej korelacji nie pozwala na uznanie argumentów apelacji za zasługujące na uwzględnienie. Odnośnie apelacji obrońcy oskarżonego R. G. (1) to podnieść trzeba, że uszło uwagi skarżącej, iż o udziale oskarżonego w związku przestępczym o charakterze zbrojnym świadczą zeznania nie tylko M. S. (1), ale i S. K. oraz J. S. (1). Wbrew twierdzeniu autorki apelacji J. S. (1) rozpoznając oskarżonego wyraźnie określił okoliczności jego poznania w 1998 r. Podał bowiem, że przedstawił go D. B. (1) ps. (...) ze S. K. ps. (...) jako członka grupy, który był „w grupie uderzeniowej B.”, a na codzień instruktorem na siłowni (k 380). Również zeznania M. S. (1) i S. K. są jednoznaczne co do udziału i roli oskarżonego w grupie, w tym przechowywania broni (np. k 1054, 3407), a też z niej korzystania, co wynika z relacji J. S. (1) (k 154).

Jeżeli chodzi o okresy udziału oskarżonych w „grupie (...)” to przystąpienie do grupy poszczególnych oskarżonych wynika z zeznań świadków J. S. (1), M. S. (1), S. K., J. R. (1), którzy również te okresy działalności w „grupie przestępczej” odnoszą do pewnych znaczących zdarzeń. Faktem jest, co podnosi obrońca oskarżonych D. K. (1) i P. B. (3), że odnośnie innego członka ich podgrupy, tj. M. B. (1) przyjęto w innej sprawie o sygn. VIII K 438/05 okres jego przynależności do tego związku przestępczego o charakterze zbrojnym od 1999 r. Jednak ta okoliczność nie może zdeterminować przedmiotowego rozstrzygnięcia, skoro w niniejszej sprawie zebrane dowody wskazują na prawidłowe przyjęcie tego okresu w akcie oskarżenia, a następnie w zaskarżonym wyroku.

Jeżeli chodzi o końcowy okres udziału oskarżonych w „grupie (...)”, za wyjątkiem oskarżonego D. K. (1), P. B. (1), A. K. (1) to ustalony został na sierpień 2000 r., tj. czas gdy nastąpiły aresztowania wielu członków tejże grupy. Odnośnie D. K. (1) w tym zakresie nie podzielono argumentu apelacji. Oskarżony ten, jak wynika z zeznań M. S. (1), ukrywał się w P., gdzie następnie został zatrzymany, ale wcześniej nadal prowadził działalność jako członek „grupy (...)”, tak jak i oskarżony A. K. (1) do czasu zatrzymania (k 946). Również nie uznano za zasadny argument apelacji obrońcy oskarżonego P. P. (3) dotyczący aresztowania oskarżonego w dniu 5 maja 2000 r., w tym dniu został również zatrzymany K. M. (1). Nie można uznać, iż z chwilą aresztowania zakończyli oni działalności w „grupie (...)”, skoro D. B. (1) organizował dla nich pomoc, jako członków tej grupy.

W powyższym zakresie dokonano korekty zaskarżonego wyroku odnośnie oskarżonego P. B. (1), bowiem został on tymczasowo aresztowany w dniu 28 kwietnia 2001 r. i brak jest dowodów, aby można uznać jego udział w „grupie” do sierpnia 2001 r., dlatego datę 27 kwietnia 2000 r. przyjęto jako końcowy okres jego udziału w związku przestępczym o charakterze zbrojnym.

Zmiany również wymagał okres udziału w „grupie (...)” oskarżonego M. K. (1), który sam w śledztwie określił, że było to od 1997 roku. Jednocześnie podał okoliczności „zerwania kontaktów” z tą „grupą” (k 328 i nast. zał akt XVIII K 129/08), które wskazują, że było to po aresztowaniu J. S. (1). J. S. (1) został tymczasowo aresztowany w dniu 18 grudnia 1999 r., a świadek M. S. (1) zeznał, iż właśnie w tym czasie nastąpiło wykluczenie oskarżonego z „grupy (...)” ( k 13154v). Ta korelacja między wyjaśnieniami oskarżonego M. K. (1) złożonymi w śledztwie a konsekwentnymi zeznaniami M. S. (1) pozwala na stwierdzenie, iż wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie i odwołujące w sposób nieprzekonywujący wyjaśnienia pierwotne, stanowią przyjętą formę obrony.

Dokonując kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny nie znalazł dowodów, które wskazywałyby, że oskarżeni R. D., T. B. (1), K. M. (1) i J. Ł. (1), jako członkowie związku mającego na celu popełnianie przestępstw posiadali wiedzę, obejmowali swoją świadomością, bądź co najmniej godzili się na to, że związek, w którym uczestniczyli posługuje się bronią. Do uznania winy w tym zakresie nie wystarczy ustalenie, że „grupa (...)’ stanowiąca związek mający na celu popełnianie przestępstw miała charakter zbrojny, ale koniecznym jest ustalenie w tym zakresie okoliczności podmiotowych.

Świadkowie J. S. (1), M. S. (1), S. K. nie mieli wątpliwości, co wynika z zeznań z rozprawy i ujawnionych zeznań ze śledztwa, że ww. oskarżeni byli członkami „grupy (...)”, wiedzieli, że oskarżony J. Ł. (1) ps. (...) „rozprowadzał” narkotyki, że R. D. i T. B. (1) podporządkowani byli J. P., a K. M. (1), według zeznań M. S. (1), był „wspólnikiem” P. P. (3) i dla obu była organizowana pomoc, gdy zostali aresztowani. Nie zostały jednak w toku postępowania przedstawione inne dowody, które pozwoliłyby na ustalenie, że ww. oskarżeni mieli świadomość co do zbrojnego charakteru związku przestępczego, w którym brali udział, jak też z przeprowadzonych dowodów nawet nie można wyprowadzić takiego wniosku. Niewątpliwie z całą stanowczością nie można też wykluczyć tego, że oskarżeni R. D., T. B. (1), K. M. (1), J. Ł. (1) orientowali się, że „grupa (...)”, której są członkami dysponuje bronią palną. Jednak ustalenia co do winy oskarżonych nie mogą opierać się na przypuszczeniach, czy domniemaniach, dlatego odnośnie ww. oskarżonych Sąd odwoławczy uznał, iż nie można przypisać im popełnienia czynu z art. 258 § 2 kk. Oskarżeni swoim działaniem, polegającym na udziale w związku mającym na celu popełnianie przestępstw, co zostało udowodnione, wyczerpali dyspozycję art. 258 § 1 kk – ze względu na treść art. 4 § 1 kk – w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r.

Mając na uwadze upływ czasu od chwili popełnienia tego czynu przez oskarżonych R. D., T. B. (1), K. M. (1), J. Ł. (1), zagrożenie ustawowe nieprzekraczające trzech lat pozbawienia wolności za czyn z art. 258 § 1 kk w brzmieniu do dnia 1 maja 2004 r. ze względu na art. 4 § 1 kk oraz treść art. 101 § 1 pkt 4 kpk i art. 102 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 lipca 2015 r. należy stwierdzić, że nastąpiło przedawnienie karalności tego przestępstwa. Dlatego w tym zakresie wyrok uchylono i postępowanie na mocy art. 17 § 1 pkt 6 umorzono.

Nie nastąpiło natomiast przedawnienie karalności przestępstwa art. 258 § 2 kk w brzmieniu, ze względu na treść art. 4 § 1 kk, obowiązującym do dnia 1 maja 2004 r., którego dopuścili się oskarżeni P. B. (1), D. B. (1), P. P. (3), R. G. (1), A. K. (1) i M. K. (1). Czyn ten był zagrożony karą pozbawienia wolności do 5 lat, a więc przedawnienie karalności, zgodnie z art. 101 § 1 pkt 3 kk następuje po 10 latach, a ponieważ w tym okresie zostało wszczęte postępowanie to z mocy art. 102 kk w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 sierpnia 2005 r. okres ten przedłuża się o kolejne 10 lat, bowiem do dnia 3 sierpnia 2005 r. czyn ten nie uległ przedawnieniu (art. 2 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Kodeks Karny). Przepis art. 102 kk obowiązujący od dnia 1 lipca 2015 r. nie może mieć zastosowania, bowiem art. 258 § 2 kk z tego okresu nie jest względniejszy dla oskarżonych (zagrożenie do 8 lat pozbawienia wolności), a nie jest dopuszczalne przyjęcie za podstawę skazania ustawy poprzednio obowiązującej jako ustawy względniejszej dla oskarżonych i równoczesne ustalenie terminów przedawnienia według przepisów ustawy nowej. W odniesieniu do oskarżonego D. K. (1) nie nastąpiło przedawnienie karalności przypisanego jemu czynu i to bez względu na to, z jakiego okresu obowiązywania stosowany byłby art. 258 § 2 kk i art. 102 kk.

W tym miejscu podnieść trzeba, że ustanie karalności wynikające z przedawnienia przestępstwa z art. 258 § 1 kk nie wyklucza automatycznie możliwości przypisania przestępstwa określonego typu jako popełnionego w warunkach obostrzenia z art. 65 § 1 kk. Jeżeli wymienione w tym przepisie warunki wynikają z ustaleń sprawy, to zasadnym jest zastosowanie tego unormowania, tym bardziej, że przepis ten nie tworzy nowego rodzaju przestępstwa, a przedawnienie dotyczy przestępstw, a nie okoliczności wpływających na obostrzenie odpowiedzialności o jakich mowa z art. 65 § 1 kk.

Ponadto przepis ten, zgodnie z orzecznictwem i poglądami doktryny, może być zastosowany również w sytuacji, gdy formalnie nie zarzucono oskarżonym popełnienia przestępstwa z art. 258 kk, bowiem nie jest warunkiem sine qua non dla przypisania sprawcy popełnienia czynu w warunkach art. 65 § 1 kk skazanie z art. 258 kk uprzednie czy jednoczesne. Sąd orzekający jest uprawniony do samodzielnego ustalenia, możliwości odpowiadania przez oskarżonego w warunkach art. 65 § 1 kk, posiada bowiem swobodę w zakresie ustalania wszelkich okoliczności faktycznych, a w zakresie art. 65 § 1 kk bada, czy sprawca popełnił przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa.

W powyższym zakresie nie można nie zauważyć, że art. 65 § 1 kk obowiązujący obecnie i art. 65 kk obowiązujący do dnia 1 maja 2004 r. w realiach zarzutów stawianych oskarżonym są przepisami o tożsamej treści. Przyjmowanie więc przez Sąd I instancji w kwalifikacji prawnej czynów przypisanych oskarżonym <a