descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II AKa 231/24

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 3 października 2024 r.

Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Rafał Ryś (spr.)

Sędziowie: SA Andrzej Czarnota

SA Dorota Rostankowska

Protokolant: sekretarz sądowy Lazar Nota

Uzasadnienie

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu z 21.11.2023 r., w sprawie o sygn. akt II K 99/23 (osk. M. B.)

1.1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.1.3. Granice zaskarżenia

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana

2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.2.1. Ustalenie faktów

1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.2.2. Ocena dowodów

1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1. Błąd w ustaleniach faktycznych – uznanie, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu w pkt 1 oskarżenia czynu zakwalifikowanego przez Sąd Okręgowy jako przestępstwo z art. 281 §1 kk w zw. z art. 283 kk, podczas, gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza ocena wyjaśnień oskarżonego oraz analiza nagrań z monitoringu z miejsca zdarzenia, winna prowadzić do wniosku, że oskarżony zachowaniem swym nie wyczerpał znamion przestępstwa kradzieży rozbójniczej.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

2. Rażąca niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego w pkt II wyroku (6 miesięcy pozbawienia wolności), w sytuacji, gdy całokształt okoliczności sprawy oraz właściwości i warunki osobiste sprawcy uzasadniały orzeczenie wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności w niższym wymiarze.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

3. Błąd w ustaleniach faktycznych – przyjęcie, że oskarżony swym zachowaniem dopuścił się występku z art. 281 §1 kk w zw. z art. 283 kk, w sytuacji, gdy prawidłowa ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym w szczególności wyjaśnień oskarżonego oraz nagrań z monitoringu, winna prowadzić do przyjęcia, że oskarżony zachowaniem swym dopuścił się co najwyżej wykroczenia z art. 119 §1 kw.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Ad. 1

Zarzut jest całkowicie bezzasadny.

Skarżący swój zarzut opiera na eksponowaniu wyjaśnień oskarżonego M. B., który to dowód został prawidłowo oceniony przez Sąd Okręgowy jako zasadniczo niewiarygodny, w szczególności w zakresie opisu zdarzenia, które miało miejsce na terenie sklepu należącego do K. S.. Ocena ta została przeprowadzona w sposób prawidłowy, zgodny z przepisami kodeksowymi (w tym z art. 7 kpk), miała charakter kompleksowy, a zatem w polu widzenia organu procesowego znalazły się wszystkie istotne dowody zebrane w sprawie, pozwalające dokonać prawidłowych ustaleń faktycznych co do przebiegu omawianego zdarzenia z 21 czerwca 2023 roku.

Należy zatem przypomnieć, że twierdzenia oskarżonego były sprzeczne z relacjami procesowymi świadków obecnych na miejscu zdarzenia, wykonujących pracę w sklepie w G., tj. ekspedientki W. S. oraz pomagającego jej świadka B. B. (jej chłopaka). Świadkowie ci jednoznacznie wskazali, że podczas zajścia oskarżony groził pokrzywdzonej W. S. nożem, kierując w jej stronę jego ostrze, a także wypowiadając w jej kierunku groźby pozbawienia życia i uszkodzenia ciała, ściśle związane z charakterem zdarzenia. Sąd Apelacyjny, podobnie jak i Sąd I instancji, dostrzega oczywiście pewne różnice w treści zeznań obojga świadków – z postępowania przygotowawczego oraz z postępowania sądowego w I instancji, jednakże temat ten został prawidłowo i logicznie omówiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; brak jest logicznych powodów, by dyskredytować końcową relację tychże świadków. Oczywistym pozostaje zatem dla Sądu odwoławczego, że – na skutek niezbyt wnikliwego przesłuchania w toku śledztwa – początkowe zeznania omawianych tu świadków były dość ogólne i mało precyzyjne w kontekście chronologii czynności wykonywanych na miejscu przestępstwa przez oskarżonego, jednakże zostało to odpowiednio skorygowane podczas rozprawy głównej, kiedy to świadkom zaprezentowano zapis monitoringu wizyjnego z terenu sklepu i umożliwiono (w tym samym czasie) odniesienie się do poszczególnych etapów zdarzenia z udziałem oskarżonego M. B.. W ten właśnie sposób uzyskano zeznania o odpowiednim poziomie szczegółowości, a jednak nadal spójne w relacjach obojga świadków. Zwłaszcza na styku czynów z art. 280 kk i z art. 281 kk owa chronologia wydarzeń ma istotne znaczenie dla prawidłowej subsumpcji, co w realiach niniejszej sprawy spowodowało wszak istotne złagodzenie zakresu przypisanej oskarżonemu odpowiedzialności karnej w stosunku do przewidzianego w treści aktu oskarżenia (zarzut nr 1 kwalifikowany przez oskarżenie jako rozbój).

Zgodzić należy się także z oceną Sądu I instancji, że omówione wyżej modyfikacje nie podważają w żadnej mierze ogólnej wiarygodności świadków W. S. i B. B., a zatem ich zeznania mogły stanowić wartościowy materiał dowodowy dla Sądu Okręgowego. Jak już wyżej wspomniano, pewne nieścisłości w ich relacjach procesowych wynikały raczej z mankamentów w technice ich pierwotnego przesłuchania przez organ śledczy; nie były przez nich zawinione, a nadto są to osoby obce dla oskarżonego, nie pozostające z nim w żadnym uprzednim konflikcie i nie posiadające żadnego logicznego motywu, by fałszywie pomawiać oskarżonego o popełnienie tak poważnego przestępstwa. Zdarzenie miało charakter sytuacyjny – oskarżony przyszedł do sklepu, w którym wspomniane osoby wykonywały prace związane ze sprzedażą towarów; wcześniej był im znany wyłącznie z widzenia, jako sporadyczny klient sklepu.

Wersję obojga świadków – wbrew wyjaśnieniom oskarżonego – wspierają także zeznania świadka K. S. (właścicielki sklepu i matki W. S.), która konsekwentnie i szczegółowo opisała stan psychiczny swojej córki, kiedy to zobaczyła ją w sklepie bezpośrednio po zdarzeniu (wezwana tam telefonicznie przez W. S.). Trudno logicznie wytłumaczyć, z jakiego powodu pokrzywdzona W. S. miałaby być tak przestraszona i roztrzęsiona w sytuacji, gdyby chwilę wcześniej oskarżony – jak twierdzi w swych wyjaśnieniach – zabrał ze sklepu brzoskwinię wartą niecałe 1 zł i zaoferował, że zapłaci za nią później. Stan emocjonalny, w jakim znajdowała się ówcześnie pokrzywdzonaW. S., a także dalsze czynności podjęte niezwłocznie przez jej matkę (zamknięcie sklepu, zawiadomienie Policji), ewidentnie świadczą o tym, że wizyta oskarżonego w sklepie w tym dniu nie zakończyła się typową sprzedażą sklepową, lecz że miała ona przebieg znacznie bardziej nietypowy, opisany w zeznaniach świadków obecnych na miejscu zdarzenia.

W tej sytuacji nie sposób zgodzić się z tezami skarżącego, jakoby to wyłącznie wyjaśnienia oskarżonego - sprzeczne z niemal wszystkimi pozostałymi dowodami zebranymi w sprawie – winny stanowić podstawę czynionych przez Sąd Okręgowy ustaleń faktycznych w sprawie. Słusznie bowiem Sąd ten uznał, że stanowią one

element przyjętej przez oskarżonego linii obrony w prowadzonym postępowaniu karnym.

Podobnie nietrafne są argumenty obrońcy, w których odwołuje się on do zapisu monitoringu z miejsca zdarzenia (k. 261), wywodząc jednocześnie, że na filmie tym brak jest gwałtownych i nerwowych zachowań uczestników tego zdarzenia, które wskazywałyby na przestępcze działania oskarżonego i odpowiednią na nie reakcję obecnych w sklepie osób. Pomijając już fakt, że zapis ten nie jest kompletny (brak ciągłości, brak dźwięku) i pewne elementy mogły się tam po prostu nie znaleźć, należy podkreślić, że nawet z zeznań świadków W. S. oraz B. B. nie wynika, aby omawiane zajście miało szczególnie dynamiczny charakter – w znaczeniu gwałtownych, energicznych zachowań jego uczestników. Wprost przeciwnie, świadkowie byli raczej zaniepokojeni coraz bardziej natarczywymi żądaniami ze strony oskarżonego, by dać mu papierosa i starali się łagodzić (uspakajać) napiętą z tego powodu atmosferę w sklepie, np. poprzez zaproponowanie oskarżonemu B.zakupu pojedynczej cygaretki. W dalszym przebiegu zdarzenia, po skierowaniu przez oskarżonego noża w stronę W. S., była ona na tyle przerażona, że pozostała na swoim miejscu, czekając na opuszczenie sklepu przez oskarżonego; podobnie zachował się jej chłopak B. B., który także starał się nie prowokować oskarżonego i nie podejmował żadnych gwałtownych działań, co wynika wprost z treści jego zeznań. Widoczny na zapisie monitoringu, nieustalony mężczyzna (klient) szybko wyszedł ze sklepu, po tym, jak zwrócił się do niego oskarżony (z zeznań świadków wynika, że dostał wulgarnie wyrażone polecenie opuszczenia sklepu, do którego się zastosował). W tej sytuacji nie dziwi fakt, że na zabezpieczonym monitoringu brak jest zachowań, o których pisze skarżący; inny był wszak przebieg tego zdarzenia. Z zeznań świadków wynika ponadto, że ruchy oskarżonego także nie były obszerne, zamaszyste, czy gwałtowne. Nóż wyjął początkowo z kieszeni i położył na ladzie (co wyglądało jak poszukiwanie pieniędzy), a później trzymał go przy sobie (przy ciele, na wysokości pasa), nie wymachiwał nim, sugestywnie kierując jedynie jego ostrze w stronę pokrzywdzonej i wypowiadając do niej konkretne groźby. Pomimo dość słabej jakości zabezpieczonego nagrania (słaba rozdzielczość filmu, duża odległość od kamery do lady), opisane przez świadków, kolejne zachowania oskarżonego można jednak zidentyfikować, co też czynił konsekwentnie Sąd Okręgowy w toku rozprawy, kiedy to podczas odbierania od świadków zeznań, jednocześnie odtwarzał kolejne fragmenty zapisu wideo, aby umożliwić im w ten sposób odniesienie się do konkretnych elementów tego zajścia i konkretnych czynności oskarżonego. Brak bardziej stanowczej reakcji innych osób na zachowania oskarżonego wynikał z pewnością z zaskoczenia zaistniałą nagle sytuacją oraz z opisywanej przez świadków obawy przed oskarżonym (nietrzeźwym, uzbrojonym w nóż, roszczeniowym), w tym o własne bezpieczeństwo, nie zaś – jak twierdzi obrońca – był potwierdzeniem prawdziwości wersji przedstawionej przez oskarżonego, że robił on zwykłe zakupy w sklepie.

Sąd Apelacyjny nie podziela zatem argumentacji autora apelacji, jakoby zapis monitoringu sklepowego stał w kontrze wobec treści zeznań świadków, którym Sąd Okręgowy dał wiarę i których relacje stanowiły następnie podstawę czynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Prawidłowo ocenione dowody pozwoliły więc Sądowi meriti ustalić prawdziwy przebieg zdarzenia, bez zaistnienia żadnych istotnych wątpliwości w tym zakresie, co wyklucza trefność podniesionego przez obrońcę (jedynie w uzasadnieniu apelacji) zarzutu obrazy art. 5 § 2 kpk. Odmawiając wiary wyjaśnieniom oskarżonego i uzasadniając rzeczowo swoje stanowisko, Sąd ten z pewnością nie obraził wskazanego przepisu procedury karnej.

Ad. 2

Zarzut ten jest bezzasadny, gdyż wymierzona przez Sąd Okręgowy kara (za czyn z art. 209 §1 kk) uwzględnia wszelkie przesłanki kodeksowe, w tym opisane w art. 53 §1 kk, a w konsekwencji jest karą wyważoną i sprawiedliwą; nie może być zatem uznana za nadmiernie, czy rażąco surową.

Obrońca, w bardzo lakonicznym uzasadnieniu tego zarzutu (str. 4 apelacji), nie przedstawił żadnych istotnych argumentów, które wskazywałyby na błędy popełnione podczas orzekania przez Sąd Okręgowy w zakresie wymiaru kary za ten czyn. Subiektywne odczucie skarżącego w tym przypadku nie może przekonywać Sądu Apelacyjnego, ani powodować korekty zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podobnie nieskuteczne okazało się przywołanie fragmentu zeznań byłej partnerki oskarżonego, (R. B.), matki dwójki ich wspólnych dzieci, z których ma wynikać, że oskarżony - w czasie trwania ich związku - interesował się w pewnym stopniu losem dzieci (tzn. robił drobne zakupy, pomagał w opiece - k. 242). Świadek wprost wszak zeznała już na wstępie pierwszego przesłuchania w sprawie, że oskarżony „dziećmi prawie w ogóle się nie interesuje”, a także (w dalszej części), że „woli kupić sobie papierosy, czy piwo niż płacić alimenty” (k. 100v). Istotą przypisanego oskarżonemu czynu jest bowiem uchylanie się od świadczeń alimentacyjnych na rzecz własnego dziecka; nawet incydentalne kontakty z dzieckiem nie uwolnią oskarżonego od odpowiedzialności karnej za ten czyn; bezsporne wszak pozostaje, że oskarżony nie łożył na utrzymanie dzieci ustalonych wcześniej kwot. Przywołane zeznania świadkaR. B. (wyrwane z szerszego kontekstu), nie podważają ogólnie negatywnego stosunku tego świadka do osoby oskarżonego, zwłaszcza w sytuacji braku jego zainteresowania losem ich wspólnych dzieci. Podobnie zaangażowanie oskarżonego w kontakty z dzieckiem przedstawiła druga z jego byłych partnerek – świadek M. P., matka małoletniego F. B. (k. 95v).

Obrońca powołuje się także na „sytuację osobistą”, w której znalazł się oskarżony, nie rozwijając jednak, na czym konkretnie miałaby ona polegać i dlaczego miałaby skłaniać Sąd odwoławczy do łagodzenia wymierzonej kary. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, argumentów na poparcie tez skarżącego próżno szukać w materiale dowodowym sprawy – tryb życia oskarżonego jawi się tu wyłącznie jako efekt jego własnych decyzji i podejmowanych wyborów, z którymi wiążą się określone konsekwencje; wynika to wprost nawet z zeznań złożonych w sprawie przez obie jego byłe partnerki. Innymi słowy – to oskarżony postanowił nie podejmować stałego zatrudnienia, prowadzić „koczowniczy” tryb życia (nocowanie w przypadkowych miejscach), a także nadużywać alkoholu, na zakup którego – w przeciwieństwie do regulowania zobowiązań alimentacyjnych – znajdował jednak środki. Wystarczy przypomnieć, że wręcz z wyjaśnień oskarżonego wynika, że w dniu popełnienia czynu na szkodę W. S. wypił on znaczną ilość alkoholu, tzn. ok. 3 litrów nalewek (k. 34v).

Obrońca pomija także liczne okoliczności obciążające, które zostały przez Sąd Okręgowy uwzględnione przy wymiarze kary za czyn z pkt II zaskarżonego wyroku, wśród których najistotniejsza jest uprzednia, wielokrotna karalność oskarżonego, w tym dwukrotnie za przestępstwo niealimentacji (k. 103), jak i duża społeczna szkodliwość czynu oskarżonego, wyrażająca się lekceważeniem materialnych potrzeb swoich dzieci, pomimo tego, że w dwóch przypadkach oskarżony wyraził przed Sądem zgodę na regulowanie alimentów w określonej wysokości (str. 18 uzasadnienia wyroku). Negatywnego wydźwięku tych okoliczności nie jest w stanie zneutralizować fakt przyznania się oskarżonego do popełnienia tego czynu.

Ad. 3

Zarzut ten jest bezzasadny, co zostało już częściowo wykazane wyżej (ad. 1).

Należy już na wstępie podkreślić, że omawiany zarzut apelacyjny (alternatywny) nie został w żaden sposób rozwinięty, czy uzasadniony w treści złożonego środka odwoławczego, co znacząco utrudnia rzeczowe odniesienie się do zamysłu jego autora. Rolą Sądu odwoławczego nie jest przy tym z pewnością domyślanie się, jaką koncepcję zamierzał zaprezentować skarżący, co zasadniczo powinno być wystarczającym odniesieniem się do tak zaprezentowanego stanowiska obrony. Pomimo opisanych mankamentów, Sąd Apelacyjny ustosunkuje się jednak pokrótce do treści omawianego zarzutu.

Należy zatem przyjąć, że – wbrew zastosowanej nomenklaturze – obrońcy chodziło raczej o błędną subsumpcję (obraza prawa materialnego – błędna kwalifikacja prawna czynu), a nie błąd w ustaleniach faktycznych. Wynika to z jego treści – skarżący zarzuca bowiem Sądowi Okręgowemu przyjęcie kwalifikacji prawnej z art. 281 kk w zw. z art. 283 kk, zamiast postulowanej przez obrońcę kwalifikacji z art. 119 §1 kw (wykroczenie).

Sugestie te są jednak błędne, gdyż oczywistym pozostaje, że w przypadku występku kradzieży rozbójniczej z art. 281 kk bez znaczenia pozostaje wartość skradzionego mienia, a zatem bezzasadne jest tu odwoływanie się do koncepcji tzw. czynów przepołowionych, gdzie przy kradzieży mienia kwota 800 złotych stanowi cezurę pomiędzy przestępstwem i wykroczeniem. Temat ten został prawidłowo rozeznany i przedstawiony przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 14). Ponadto należy przywołać w tym miejscu jednoznaczny w swej wymowie przepis art. 130 §3 Kodeksu wykroczeń, zgodnie z którym przepisu art. 119 kw nie stosuje się, jeżeli sprawca używa gwałtu na osobie albo grozi jego natychmiastowym użyciem, aby utrzymać się w posiadaniu zabranego mienia.

Nie można zatem podzielić tez skarżącego, że oskarżony powinien odpowiadać za wykroczenie z art. 119 §1 kw. Nie dopuścił się on bowiem czynu, który można kwalifikować wyłącznie jako kradzież mienia (brzoskwini o wartości 1 zł). Jak już wyżej opisano, Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, a zatem trafnie przyjął, że po zaborze brzoskwini z lady sklepowej oskarżony groził pokrzywdzonej ekspedientce nożem, a nadto robił to też werbalnie (groźby pozbawienia życia), przestrzegając ją przed ewentualnym powiadomieniem o zdarzeniu innych osób, w tym Policji; działania te miały na celu utrzymanie się w posiadaniu bezprawnie zabranego towaru ze sklepu. W takim stanie faktycznym należało zatem przyjąć, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona typu czynu zabronionego opisanego w art. 281 kk.

Wniosek

1. (zarzut 1 i 2)

- o uchylenie wyroku w całości i uniewinnienie oskarżonego od zarzutu nr 1 aktu oskarżenia oraz orzeczenie kary 3 miesięcy pozbawienia wolności za czyn wskazany w zarzucie nr 2 aktu oskarżenia;

2. (zarzut nr 3)

- o zmianę wyroku w pkt I, poprzez uznanie, że zachowanie oskarżonego wypełniło znamiona kradzieży o wartości mniejszej niż 800 zł, tj. wykroczenia z art. 119 §1 kw i na tej podstawie orzeczenie wobec niego kary aresztu w wymiarze 5 dni;

3. (ewentualnie)

- o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Toruniu.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wnioski główne obrońcy nie mogły zostać uwzględnione, gdyż z zebranego materiału dowodowego, na podstawie którego dokonano ustaleń faktycznych w sprawie, wynika niezbicie, że oskarżony wyczerpał swoim zachowaniem znamiona przestępstwa przypisanego mu w punkcie I wyroku czynu (z art. 281 kk w zw. z art. 283 kk), natomiast kara wymierzona mu za czyn z punktu II (przestępstwo z art. 209 §1 kk) nie może być uznana za rażąco surową, co wynika z zaprezentowanych wyżej rozważań Sądu Odwoławczego. Tym samym niezasadny był i kolejny wniosek apelacyjny, a zatem niemożliwe było kwalifikowanie czynu z pkt I wyroku, jako wykroczenia z art. 119 §1 kw.

Nadto należy podkreślić, że żaden z zarzutów odwoławczych zawartych w apelacji obrońcy nie został przez Sąd Apelacyjny finalnie uwzględniony, co oznacza, że nie ujawniono tego rodzaju uchybień popełnionych przez Sąd Okręgowy, które nakazywałyby zamianę zaskarżonego wyroku; dotyczy to także wysokości wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności za czyn z punktu II wyroku.

Wniosek alternatywny nie znajduje z kolei jakiegokolwiek oparcia w przepisach normujących przebieg postępowania karnego. W szczególności nie zaistniała w sprawie żadna z przesłanek kodeksowych wymienionych w art. 437 §2 zd. 2 kpk, zgodnie z którym uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 kpk, art. 454 kpk lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości. W obecnym stanie prawnym możliwość wydania przez sąd odwoławczy rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym jest zatem znacząco ograniczona. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi z pewnością konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu sądowego w całości; obrońca nie wykazał bynajmniej, by takie postępowanie organu procesowego było w tej sprawie niezbędne.

4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

1.- wyrok Sądu I instancji – w całości

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Z uwagi na nieuwzględnienie wszystkich zarzutów odwoławczych zawartych we wniesionej w tej sprawie apelacji obrońcy, jak i wobec braku ujawnienia się okoliczności, które nakazywałyby Sądowi Apelacyjnemu zmianę lub uchylenie zaskarżonego wyroku z innych powodów, wyrok ten utrzymano w mocy, o czym orzeczono w punkcie I wyroku Sądu odwoławczego.

1.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.1.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6. Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

-

zasądzono na rzecz obrońcy (adw. A. K. z Kancelarii Adwokackiej w T.) koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

-

koszty przyznano na wniosek obrońcy, zgodnie z aktualnym rozporządzeniem w tym zakresie (z 14.05.2024r.), w stawce minimalnej (1.200 złotych), powiększając ją nadto o należny podatek VAT (23 %), co łącznie daje kwotę 1.476,00 złotych brutto

III

Zwolniono w całości oskarżonego z kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym (na podstawie art. 624 §1 kpk), w tym z opłaty należnej za II instancję, jego wydatkami obciążając Skarb Państwa, ponieważ:

- oskarżony nie posiada stałego miejsca zamieszkania, istotnego majątku, nie pracuje zarobkowo, posiada na utrzymaniu kilkoro dzieci,

- przymusowe ściągnięcie zasądzonych kosztów byłoby zapewne niewykonalne,

- do tożsamych wniosków doszedł Sąd I instancji, także zwalniając oskarżonego z kosztów sądowych (pkt VI zaskarżonego wyroku).

7. PODPIS

1.1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego M. B.

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

wyrok Sądu Okręgowego w Toruniu z 21.11.2024r., w sprawie II K 99/23

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐co do winy

☐co do kary

☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☒uchylenie

☒zmiana