descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II AKa 212/17

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 17 października 2017 r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Dorota Tyrała (spr.)

Sędziowie: SA – Maria Mrozik - Sztykiel

SA – Grzegorz Salamon

Protokolant: st. sekr. sąd. – Łukasz Jachowicz

urodz. (...) w W.,

syna W. i D. z d. W.,

oskarżonego z art. 239§1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i inne,

2) R. K. (1)

urodz. (...) w W.

syna W. i A. s d. R.

oskarżonego z art. 230a§1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zb. z art. 18§2 k.k. w zw. z art. 229§3 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

3) L. T.

urodz. (...) w W.

córki A. i M. z d. G.

oskarżonej z art. 239§1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

4) K. S. (1)

urodz. (...) w W.

syna Z. i A. z d. L.

oskarżonego z art. 230a§1 k.k. w zb. z art. 272 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zb. z art. 18§2 k.k. w zw. z art. 229§3 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12k.k.

5) R. P.

urodz.(...) w M.

syna J. i B. z d. K.

oskarżonego z art. 272 k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 230a§1 k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 239§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

6) L. R.

urodz. (...) w N. A.

syna W. i A. z d. U.

oskarżonego z art. 230a§1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zb. z art. 18§2 k.k. w zw. z art. 229§3 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

7) M. R.

urodz. (...) w W.

syna L. i E. z d. S.

oskarżonego z art. 230a§1 k.k. w zb. z art. 239§1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zb. z art. 18§2 k.k. w zw. z art. 229§3 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

8) M. L. (1)

urodz. (...) w K.

córki J. i H. z d. S.

oskarżonej z art. 228§3 k.k. w zw. z art. 271§3 k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 239§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., art. 271§3 k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 239§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. (x8), art. 271§3 k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 239§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.

9) A. P. (1)

urodz. (...) w R.

syna C. i T. z d. G.

oskarżonego z art. 228§3 k.k. w zb. z art. 271§3 k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 239§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (x3), art. 228§1 k.k. (x2)

10) J. R.

urodz. (...) w W.

syna S. i D. z d. W.

oskarżonego z art. 228§3 k.k. w zb. z art. 271§3 k.k. w zb. z art. 18§3 k.k. w zw. z art. 239§1 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. (x2)

11) P. B. (1)

urodz.(...) w Ł.

syna R. i L. z d. H.

oskarżonego z art. 228§1 k.k.

na skutek apelacji wniesionych przez obrońców oskarżonych ( ad. 1-11) oraz prokuratora (ad. 2, 3, 4, 6, 9, 10)

od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2016 roku, sygn. akt XII K 186/12

I. w odniesieniu do oskarżonego R. D. (1):

1) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- uzupełnia podstawę prawną orzeczonych w punkach III, VI, IX, XII wyroku kar grzywny o zapis: „ w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4§1 k.k.”,

- jako podstawę prawną wymiaru kary łącznej przyjmuje art. 85§1 i 2 k.k. i art. 86§1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4§1 k.k.,

2) utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej części;

II. w odniesieniu do oskarżonego R. K. (1):

1) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynu oznaczonego w wyroku w punkcie VI a przypisanego w punkcie XVIII wyroku eliminuje dane L. T., jako końcową datę czynu ustala 15.07.2004 roku, uzupełnia podstawę prawną orzeczonej kary grzywny o zapis: „w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4§1 k.k.”, zaś wymierzoną wobec oskarżonego R. K. (1) karę pozbawienia wolności obniża do 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy,

2) utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej części;

III. w odniesieniu do oskarżonej L. T.:

- zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia oskarżoną od czynu przypisanego w punkcie XIX wyroku (zarzuconego w punkcie VII aktu oskarżenia), a koszty postępowania w tej części ponosi Skarb Państwa;

IV. w odniesieniu do oskarżonego K. S. (1):

- zmienia zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że uzupełnia podstawę prawną orzeczonej w punkcie XXIV wyroku kary grzywny o zapis: „w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4§1 k.k.”,

- utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej części;

V. w odniesieniu do oskarżonego R. P.:

- zmienia zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że uzupełnia podstawę prawną orzeczonej w punkcie XXVI wyroku kary grzywny o zapis: „w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4§1 k.k.”,

- utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej części;

VI. w odniesieniu do oskarżonego L. R.:

1) zmienia wyrok w zaskarżonej części w ten sposób, że:

- orzeczoną w punkcie XXVIII wyroku karę pozbawienia wolności obniża do 8 (ośmiu) miesięcy,

- uchyla orzeczenie z punktu XXIX wyroku o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności,

2) utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej zaskarżonej części,

3) na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 25 maja 2009 r. do dnia 20 listopada 2009 r.;

VII. w odniesieniu do oskarżonego M. R.

- utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

VIII. w odniesieniu do oskarżonej M. L. (1):

1) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- uzupełnia podstawę prawną orzeczonych w punktach XXXV oraz XXXVIII wyroku kar grzywny o zapis: „w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4§1 k.k.”,

- jako podstawę prawną wymiaru kary łącznej orzeczonej w punkcie XL wyroku przyjmuje art. 85§1 i 2 k.k. i art. 86§1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4§1 k.k., a orzeczoną karę łączną pozbawienia wolności obniża do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy,

2) utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej części,

3) na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zalicza oskarżonej okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 5 października 2009 r. do dnia 8 marca 2010;

IX. w odniesieniu do oskarżonego A. P. (1):

1) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

- z opisu czynów przypisanych w punkcie XLIV wyroku eliminuje zapisy: w opisie czynu oznaczonego jako XXXIII: „przy czym czyn ten popełnił w zamiarze ułatwienia K. T. (1) utrudnienia postępowania karnego wykonawczego w sprawie II K 104/00 Sądu Rejonowego w Wołominie i udzielenia pomocy R. K. (1) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu”, w opisie czynu oznaczonego jako XXXIV: „przy czym czyn ten popełnił w zamiarze ułatwienia K. T. (1) utrudnienia postępowania karnego III Kop 6/04 Sądu Okręgowego w Szczecinie w przedmiocie przejęcia skazanego A. R. do odbycia kary pozbawienia wolności prawomocnie orzeczonej wyrokiem sądu zagranicznego z Republiki Federalnej Niemiec i udzielenia pomocy A. R. w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu”, w opisie czynu oznaczonego jako XXXVII: „przy czym czyn ten popełnił w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania , utrudnienia postępowania karnego wykonawczego w sprawie IV K 719/00 Sądu Rejonowego w Katowicach i postępowania karnego VIII K 438/05 Sądu Okręgowego w Warszawie i udzielenia pomocy K. S. (1) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu”,

- z podstawy prawnej kwalifikacji i skazania czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie XLIV wyroku eliminuje art. 18§3 k.k. w zw. z art. 239§1 k.k.

- uzupełnia podstawę prawną orzeczonych w punktach XLIV i XLVI wyroku kar grzywny o zapis: „ w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4§1 k.k.”,

- jako podstawę prawną wymiaru kary łącznej przyjmuje art. 85§1 i 2 kk. i art. 86§1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4§1 k.k.,

2) utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej części;

X. w odniesieniu do oskarżonego J. R.:

1) zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że z opisu czynów przypisanych w punkcie L wyroku eliminuje zapisy: z opisu czynu oznaczonego jako XXXVIII: „przy czym czyn ten popełnił w zamiarze ułatwienia K. T. (1) utrudnienia postępowania karnego III Kop 6/04 Sądu Okręgowego w Szczecinie w przedmiocie przejęcia skazanego A. R. do odbycia kary pozbawienia wolności prawomocnie orzeczonej wyrokiem sądu zagranicznego z Republiki Federalnej Niemiec i udzielenia pomocy A. R. w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu, z opisu czynu oznaczonego jako XXXIX: „przy czym czyn ten popełnił w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, utrudnienia postępowania karnego wykonawczego w sprawie IV K 719/00 Sądu Rejonowego w Katowicach i postępowania karnego VIII K 438/05 Sądu Okręgowego w Warszawie i udzielenia pomocy K. S. (1) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

- z podstawy prawnej kwalifikacji i skazania czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie L eliminuje art. 18§3 k.k. w zw. z art. 239§1 k.k.

- uzupełnia podstawę prawną orzeczonej w punkcie L wyroku kary grzywny o zapis: „ w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4§1 k.k.”,

- jako podstawę prawną wymiaru kary łącznej przyjmuje art. 85§1 i 2 kk. i art. 86§1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 8 czerwca 2010 roku w zw. z art. 4§1 k.k.,

- uchyla orzeczenie z punktu LIII wyroku o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności,

2) utrzymuje w mocy wyrok w pozostałej części,

3) na podstawie art. 63§1 k.k. na poczet orzeczonej w punkcie LII wyroku kary łącznej pozbawienia wolności zalicza oskarżonemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 2 marca 2010 r. do dnia 8 kwietnia 2010 r.;

XI. w odniesieniu do oskarżonego P. B. (1):

zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1) w ramach czynu zarzuconego i przypisanego w punkcie LV wyroku uznaje oskarżonego za winnego tego, że w okresie od 9 lutego 2006 r. do 24 lutego 2006 r. w K., pełniąc funkcję publiczną lekarza medycyny i Ordynatora (...) N. (...) Centrum (...) schorzeń (...) im. Profesora M. W. (...) w K. przyjął od K. J. (1) korzyść majątkową w kwocie 1000 zł w związku z czynnościami leczniczymi i diagnostycznymi podjętymi w stosunku do K. S. (1) w ramach jego leczenia szpitalnego prowadzonego w wyżej wymienionym publicznym zakładzie opieki medycznej , to jest czynu z art. 228§1 k.k. i na tej podstawie skazuje go, a na podstawie art. 228§1 k.k. i art. 33§ 2 i 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 8 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4§1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i grzywnę w wymiarze 30 (trzydziestu) stawek dziennych określając wysokość jednej stawki na kwotę 100 (stu) złotych,

2) na podstawie art. 69§1 i 2 k.k. i art. 70§1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby 1 (jednego) roku,

3) na podstawie art. 44§4 k.k. orzeka wobec oskarżonego przepadek równowartości korzyści majątkowej pochodzącej bezpośrednio z przestępstwa w kwocie 1000 (jeden tysiąc ) złotych;

XII. zasądza na rzecz Skarbu Państwa z tytułu opłaty:

- od oskarżonego R. D. (1) kwotę 10 400 (dziesięć tysięcy czterysta) złotych za drugą instancję,

- od oskarżonego R. K. (1) kwotę 1700 (jeden tysiąc siedemset) złotych za obie instancje,

- od oskarżonego K. S. (1) kwotę 1700 (jeden tysiąc siedemset) złotych za drugą instancję,

- od oskarżonego R. P. kwotę 1180 (jeden tysiąc sto osiemdziesiąt) złotych za drugą instancję,

- od oskarżonego L. R. kwotę 7380 (siedem tysięcy trzysta osiemdziesiąt) złotych za obie instancje,

- od oskarżonego M. R. kwotę (...) (czternaście tysięcy siedemset złotych za drugą instancję,

- od oskarżonej M. L. (1) kwotę 4600 (cztery tysiące sześćset) złotych za obie instancje,

- od oskarżonego A. P. (1) kwotę 8400 (osiem tysięcy czterysta) złotych za drugą instancję,

- od oskarżonego J. R. kwotę 6300 (sześć tysięcy trzysta) złotych za drugą instancję,

- od oskarżonego P. B. (1) kwotę 720 (siedemset dwadzieścia) złotych za obie instancje

oraz obciąża tych oskarżonych wydatkami za postępowanie odwoławcze w częściach na nich przypadających.

Uzasadnienie

R. D. (2) został oskarżony o to, że:

I. w okresie od 14 kwietnia 2004 r. do 10 sierpnia 2004 r. w W. i W., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, wykonując zawód adwokata i będąc obrońcą skazanego R. K. (1) utrudnił prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne - wykonawcze w sprawie II K 104/00 Sądu Rejonowego w Wołominie pomagając wymienionemu uniknąć odpowiedzialności karnej w ten sposób, że działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) i R. K. (1) użył we wskazanym wyżej postępowaniu karnym- wykonawczym, prowadzonym w przedmiocie wniosków obrony o kolejne odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec R. K. (1), dokumentów w postaci historii choroby i zaświadczeń lekarskich wystawionych w okresie od 26 kwietnia 2004r. do 10 sierpnia 2004r. przez lekarza (...) zatrudnionego w (...) Centrum (...). M. W. (...) w K. na stanowisku Zastępcy Ordynatora (...) N., poświadczających nieprawdę co do stanu zdrowia R. K. (1), jak również co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez wymienionego w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności oraz jego transportowania, a nadto w postaci zaświadczeń lekarskich nr (...) z dnia 27 kwietnia 2004 r. i nr (...) z dnia 30 kwietnia 2004 r. wystawionych dla R. K. (1) przez lekarza sądowego M. L. (1) zatrudnioną w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), poświadczających nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności, a nadto w postaci opisu badania rezonansu magnetycznego mózgu i kręgosłupa szyjnego R. K. (1) nr (...) z dnia 24 kwietnia 2004r. wystawionego przez specjalistę radiologa A. P. (1) zatrudnionego w Instytucie (...) w W., poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznań pod postacią ucisku worka opony twardej na poziomach C3/C4, C5/C6, tendencji do uwypuklania się krążków międzykręgowych na poziomach C4/C5 i C6/C7 oraz cech dehydratacji krążków międzykręgowych na poziomach C5/C6 i C6/C7, przedkładając je w Sądzie Rejonowym w Wołominie,

to jest o czyn z art. 239 § 1 k.k. i z art. 273 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

II. w okresie od 1 września 2004 r. do co najwyżej 10 lutego 2005 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, jako obrońca A. Z. (1), powołując się na wpływy w instytucjach państwowych, samorządowych i krajowych jednostkach organizacyjnych dysponujących środkami publicznymi- w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, a w szczególności w (...) Centrum (...). M. W. (...) w K., w zamian za udzieloną przez A. Z. (1) korzyść majątkową w kwocie 15 000 zł oraz obietnicę udzielenia takiej korzyści w kwocie co najmniej 50 000 zł podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy, polegającego na bezprawnym doprowadzeniu do uchylenia listu gończego wystawionego wobec wymienionego w postępowaniu karnym II K 1252/05 Sądu Rejonowego w Olsztynie, poprzez korupcyjne wywarcie wpływu na osoby pełniące funkcje publiczne lekarzy medycyny zatrudnionych w tych zakładach w celu wykonania bez wskazań medycznych operacji kręgosłupa A. Z. (1) oraz w celu wystawienia przez nich dokumentacji medycznej i zaświadczeń lekarskich poświadczających nieprawdę w zakresie przeprowadzanych badań, stanu zdrowia wymienionego i istnienia przeciwwskazań medycznych do pozbawienia go wolności,

to jest o czyn z art. 230 § 1 k.k.

III. w okresie od 5 listopada 2004 r. do 19 stycznia 2005 r. w W. i S., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, jako obrońca A. R., powołując się na wpływy w instytucjach państwowych, samorządowych i krajowych jednostkach organizacyjnych dysponujących środkami publicznymi- w Sądzie Okręgowym w Szczecinie i w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, w zamian za udzieloną przez A. R. korzyść majątkową w łącznej kwocie co najmniej 50 000 zł, podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy, polegającego na bezprawnym doprowadzeniu do uchylenia środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania zastosowanego wobec wymienionego postanowieniem Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 16 lipca 2004 r. w sprawie III Kop 6/04 w przedmiocie przejęcia skazanego A. R. do odbycia kary pozbawienia wolności prawomocnie orzeczonej wyrokiem sądu zagranicznego z Republiki Federalnej Niemiec, poprzez korupcyjne wywarcie wpływu na osoby pełniące funkcje publiczne lekarzy medycyny zatrudnionych w tych zakładach w celu wystawienia przez nich dokumentacji medycznej i zaświadczeń lekarskich poświadczających nieprawdę w zakresie przeprowadzanych badań, stanu zdrowia A. R. i istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez niego kary pozbawienia wolności, a nadto poprzez korupcyjne wywarcie wpływu na osobę pełniącą funkcję publiczną sędziego Sądu Okręgowego w Szczecinie w celu uwzględnienia wniosków obrońcy skazanego A. R. z dnia 3 grudnia 2004r. i 28 grudnia 2004 r. o zmianę postanowienia o tymczasowym aresztowaniu, po czym działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) utrudnił prowadzone przeciwko A. R. wyżej wskazane postępowanie karne pomagając wymienionemu uniknąć odpowiedzialności karnej w ten sposób, że działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) i A. R. użył w tamtym postępowaniu karnym dokumentacji medycznej, w postaci historii choroby i zaświadczeń lekarskich wystawionych w okresie od 25 listopada 2004 r. do 19 stycznia 2005r. przez lekarza (...) zatrudnionego w (...) Centrum (...). M. W. (...) w K. na stanowisku Zastępcy Ordynatora (...) N., poświadczających nieprawdę co do stanu zdrowia A. R., w szczególności co do rozpoznania zatarcia obrysów worka oponowego na wysokości C4 z podejrzeniem procesu rozrostowego oraz istnienia wskazań medycznych do poszerzenia diagnostyki o kolejne badania obrazowe i rozważania leczenia operacyjnego, a nadto w postaci zaświadczenia lekarskiego nr (...) z dnia 26 listopada 2004 r. wystawionego dla A. R. przez lekarza sądowego M. L. (1) zatrudnioną w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), poświadczającego nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności, a nadto w postaci opisu badania rezonansu magnetycznego mózgu i kręgosłupa szyjnego A. R. nr (...) z dnia 19 listopada 2004r. wystawionego przez specjalistę radiologa A. P. (1) zatrudnionego w Instytucie (...) w W., poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznania, w postaci przepukliny centralnej krążka międzykręgowego na poziomie C6/C7, a nadto w postaci opisu badania rezonansu magnetycznego kręgosłupa szyjnego A. R. nr (...) z dnia 5 stycznia 2005r. wystawionego przez specjalistę radiologa J. R. zatrudnionego w Instytucie (...) w W., poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznania, w postaci przepukliny tylnej podwięzadłowej krążka C6/C7, progresji zmian uciskowych na poziomie C4/C5 oraz zatarcia zarysów worka oponowego na poziomie C4 po stronie prawej z podejrzeniem procesu rozrostowego- nerwiaka, przedkładając je w Sądzie Okręgowym w Szczecinie,

to jest o czyn z art. 230 § 1 k.k. i z art. 273 k.k. i z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

IV. w okresie od co najmniej 12 stycznia 2005r. do 5 września 2005r. w W., B. i K., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, jako obrońca P. B. (2), powołując się na wpływy w instytucjach państwowych, samorządowych i krajowych jednostkach organizacyjnych dysponujących środkami publicznymi- w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, w zamian za udzieloną przez P. B. (2) korzyść majątkową w formie gotówki w łącznej kwocie co najmniej 45 000 zł i w postaci samochodu osobowego marki F. (...) nr rej. (...), podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy, polegającego na bezprawnym doprowadzeniu do uchylenia nakazu doprowadzenia do zakładu karnego wydanego przez Sąd Okręgowy w Bielsko-Białej w celu wykonania prawomocnie orzeczonej wobec wymienionego wyrokiem tego Sądu z dnia 15 lutego 2001r. w sprawie III K 96/94 kary pozbawienia wolności oraz bezprawnego doprowadzenia do odroczenia wykonania powyższej kary, jak również polegającego na bezprawnym uniemożliwieniu procesowego zatrzymania i tymczasowego aresztowania wymienionego w śledztwie Ap II Ds 7/02/S Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie, poprzez korupcyjne wywarcie wpływu na osoby pełniące funkcje publiczne lekarzy medycyny zatrudnionych w tych zakładach w celu wystawienia przez nich dokumentacji medycznej, zaświadczeń lekarskich oraz opinii poświadczających nieprawdę w zakresie przeprowadzanych badań, stanu zdrowia P. B. (2) i istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez niego w warunkach pozbawienia wolności, po czym działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) utrudnił prowadzone przeciwko P. B. (2) wyżej wskazane postępowania karne pomagając wymienionemu uniknąć odpowiedzialności karnej w ten sposób, że działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) i P. B. (2) użył w tamtych postępowaniach karnych dokumentacji medycznej, w postaci historii choroby i zaświadczeń lekarskich wystawionych w okresie od 10 lutego 2005r. do 30 sierpnia 2005 r. przez lekarza (...) zatrudnionego w (...) Centrum (...). M. W. (...) w K. na stanowisku Zastępcy Ordynatora (...) N., poświadczających nieprawdę co do przebiegu leczenia P. B. (2), a nadto w postaci zaświadczeń lekarskich nr (...) z dnia 7 lutego 2005 r. i nr (...) z dnia 27 kwietnia 2005r. wystawionych dla P. B. (2) przez lekarza sądowego M. L. (1) zatrudnioną w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), poświadczających nieprawdę co do faktu przeprowadzenia badania lekarskiego wymienionego pacjenta oraz co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności i niemożności stawiennictwa na wezwanie organu procesowego, przedkładając je w Sądzie Okręgowym w Bielsko-Białej oraz w Prokuraturze Apelacyjnej w Krakowie,

to jest o czyn z art. 230 § 1 k.k. i z art. 273 k.k. i z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11§ 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

V. w okresie od 10 marca 2005r. do co najmniej 24 lutego 2006r. w W. i K., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, jako obrońca K. S. (1), powołując się na wpływy w instytucjach państwowych, samorządowych i krajowych jednostkach organizacyjnych dysponujących środkami publicznymi- w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, w zamian za udzieloną przez K. S. (1) korzyść majątkową w łącznej kwocie co najmniej 120 000 zł podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy, polegającego na bezprawnym doprowadzeniu do uchylenia nakazu zatrzymania i doprowadzenia do zakładu karnego wydanego przez Sąd Rejonowy w Katowicach w celu wykonania prawomocnie orzeczonej wobec wymienionego wyrokiem tego Sądu z dnia 7 listopada 2003r. w sprawie IV K 719/00 kary pozbawienia wolności oraz bezprawnym doprowadzeniu do odroczenia wykonania powyższej kary, jak również polegającego na bezprawnym doprowadzeniu do wyłączenia sprawy K. S. (1) z postępowania VIII K 438/05 Sądu Okręgowego w Warszawie, poprzez korupcyjne wywarcie wpływu na osoby pełniące funkcje publiczne lekarzy medycyny zatrudnionych w tych zakładach w celu wykonania bez wskazań medycznych operacji odbarczenia rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych na poziomie C6-C7 ze stabilizacją systemem (...) oraz w celu wystawienia przez nich dokumentacji medycznej, zaświadczeń lekarskich oraz opinii poświadczających nieprawdę w zakresie przeprowadzanych badań, stanu zdrowia K. S. (1) i istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez niego kary pozbawienia wolności oraz do brania przez niego udziału w postępowaniu sądowym, po czym działając wspólnie i w porozumieniu z K. S. (1), K. T. (1) i R. P., poprzez podstępne wprowadzenie w błąd specjalisty radiologa dr nauk med. J. K. (1) co do tożsamości badanej osoby wyłudził poświadczenie nieprawdy w zakresie rzeczywistego stanu zdrowia K. S. (1) w badaniu i opisie rezonansu magnetycznego odcinka szyjnego kręgosłupa wykonanego dnia 10 marca 2005r. w Centrum Medycznym (...) w W., a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) utrudnił prowadzone przeciwko K. S. (1) wyżej wskazane postępowania karne pomagając wymienionemu uniknąć odpowiedzialności karnej w ten sposób, że działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) i K. S. (1) użył w tamtych postępowaniach karnych dokumentacji medycznej, w postaci badania i opisu rezonansu magnetycznego odcinka szyjnego kręgosłupa wykonanego w dniu 10 marca 2005r. w Centrum Medycznym (...) w W., wyłudzającego poświadczenie nieprawdy w zakresie rzeczywistego stanu zdrowia K. S. (1) poprzez podstępne wprowadzenie w błąd specjalisty radiologa dr nauk med. J. K. (1) co do tożsamości badanej osoby, a nadto w postaci historii choroby i zaświadczeń lekarskich wystawionych w okresie od 10 marca 2005r. do 24 lutego 2006r. przez lekarza (...) zatrudnionego w (...) Centrum (...). M. W. (...) w K. na stanowisku Zastępcy Ordynatora (...) N., poświadczających nieprawdę co do stanu zdrowia i przebiegu leczenia K. S. (1), a w szczególności co do wskazań do operacji i ponownej operacji kręgosłupa szyjnego oraz przeciwwskazań do opuszczenia oddziału szpitalnego bez specjalistycznego zabezpieczenia medycznego, jak również co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez K. S. (1) kary pozbawienia wolności oraz do brania przez niego udziału w postępowaniu karnym, a nadto w postaci zaświadczeń lekarskich nr (...) i (...) z dnia 14 marca 2005r. oraz nr (...) z dnia 29 marca 2005r. wystawionych dla K. S. (1) przez lekarza sądowego M. L. (1) zatrudnioną w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), poświadczających nieprawdę co do faktu przeprowadzenia badania lekarskiego wymienionego pacjenta oraz co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności i niemożności stawiennictwa na wezwanie organu procesowego, a nadto w postaci prywatnej opinii biegłego sądowego w zakresie neurologii i neurochirurgii J. P. (1) z dnia 17 lutego 2006r., poświadczającej nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez K. S. (1) kary pozbawienia wolności, a nadto w postaci opisu dla przeprowadzonego w Centrum Medycznym (...) w W. badania rezonansu magnetycznego kręgosłupa szyjnego K. S. (1) z dnia 14 lutego 2006r. wystawionego przez specjalistę radiologa A. P. (1) zatrudnionego w Instytucie (...) w W., poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznania, w postaci uwypukliny centralnej krążka międzykręgowego na poziomie C5/C6 z uciskiem worka opony twardej oraz w postaci zwężenia fizjologicznej rezerwy przestrzennej kanału kręgowego, a nadto w postaci opisu dla przeprowadzonego w Centrum Medycznym (...) w W. badania rezonansu magnetycznego mózgu K. S. (1) z dnia 22 lutego 2006 r. wystawionego przez specjalistę radiologa J. R. zatrudnionego w Instytucie (...) w W., poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznania, w postaci podwyższenia intensywności sygnału w obrębie spoidła tylnego ze wskazaniem dalszej diagnostyki w celu wykluczenia zmian demielinizacyjnych, przedkładając je w Sądzie Rejonowym w Katowicach oraz w Sądzie Okręgowym w Warszawie,

to jest o czyn z art. 230 § 1 k.k. i z art. 272 k.k. i z art. 273 k.k. i z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

R. K. (1) został oskarżony o to, że :

VI. w okresie od 14 kwietnia 2004r. do co najmniej 14 marca 2005r. w W., K. i W., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nakłaniając K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, do udzielania korzyści majątkowych osobom pełniącym funkcje publiczne lekarzy medycyny w zamian za naruszenie przepisów prawa, udzielił wymienionemu korzyści majątkowej w łącznej kwocie 60 000 zł w zamian za pośrednictwo w załatwieniu sprawy w instytucjach państwowych, samorządowych i krajowych jednostkach organizacyjnych dysponujących środkami publicznymi- w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, polegające na bezprawnym doprowadzeniu do uchylenia listu gończego i nakazu doprowadzenia do zakładu karnego wydanego przez Sąd Rejonowy w Wołominie w celu wykonania prawomocnie orzeczonej wobec wymienionego wyrokiem tego Sądu z dnia 10 czerwca 2002r. w sprawie II K 104/00 kary pozbawienia wolności oraz bezprawnego doprowadzenia do odroczenia wykonania powyższej kary, poprzez korupcyjne wywarcie wpływu na osoby pełniące funkcje publiczne lekarzy medycyny zatrudnionych w tych zakładach w celu wystawienia przez nich dokumentacji medycznej i zaświadczeń lekarskich poświadczających nieprawdę w zakresie przeprowadzanych badań, stanu zdrowia R. K. (1) i istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez niego kary pozbawienia wolności, po czym działając wspólnie i w porozumieniu ze swoimi obrońcami- adwokatem R. D. (1), adwokatem L. T. i K. T. (1) użył w wyżej wskazanym postępowaniu karnym dokumentacji medycznej, w postaci historii choroby i zaświadczeń lekarskich wystawionych w okresie od 26 kwietnia 2004 r. do 4 marca 2005 r. przez lekarza (...) zatrudnionego w (...) Centrum (...). M. W. (...) w K. na stanowisku Zastępcy Ordynatora (...) N., poświadczających nieprawdę co do stanu zdrowia R. K. (1), w szczególności co do rozpoznania lewostronnej brachialgii prawdopodobnie spowodowanej przemieszczeniem się systemu stabilizującego, co do stwierdzenia konieczności usunięcia systemu stabilizującego, rehabilitacji ze względu na zmiany na poziomie C3/C4 i wskazań medycznych do leczenia operacyjnego na tym poziomie, jak również co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez R. K. (1) w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności oraz jego transportowania, a nadto w postaci zaświadczeń lekarskich nr (...) z dnia 27 kwietnia 2004 r., nr (...) z dnia 30 kwietnia 2004 r. i nr (...) z dnia 14 marca 2005 r. wystawionych dla R. K. (1) przez lekarza sądowego M. L. (1) zatrudnioną w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), poświadczających nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności oraz co do faktu przeprowadzenia jego badania lekarskiego w dniu 14 marca 2005r., a nadto w postaci opisu badania rezonansu magnetycznego mózgu i kręgosłupa szyjnego R. K. (1) nr (...) z dnia 24 kwietnia 2004r. wystawionego przez specjalistę radiologa A. P. (1) zatrudnionego w Instytucie (...) w W., poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznań pod postacią ucisku worka opony twardej na poziomach C3/C4, C5/C6, tendencji do uwypuklania się krążków międzykręgowych na poziomach C4/C5 i C6/C7 oraz cech dehydratacji krążków międzykręgowych na poziomach C5/C6 i C6/C7,

to jest o czyn z art. 230a § 1 k.k. i z art. 273 k.k. i z art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 229 § 3 k.k. w związku z art.11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

L. T. została oskarżona o to, że:

VII. w okresie od 5 sierpnia 2004r. do 25 marca 2005r. w W. i W., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, wykonując zawód adwokata i będąc obrońcą skazanego R. K. (1) utrudniła prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne- wykonawcze w sprawie II K 104/00 Sądu Rejonowego w Wołominie pomagając wymienionemu uniknąć odpowiedzialności karnej w ten sposób, że działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) i R. K. (1) użyła we wskazanym wyżej postępowaniu karnym- wykonawczym, prowadzonym w przedmiocie wniosków obrony o kolejne odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec R. K. (1) i o warunkowe przedterminowe zwolnienie, dokumentów w postaci historii choroby i zaświadczeń lekarskich wystawionych w okresie od 26 kwietnia 2004r. do 4 marca 2005r. przez lekarza (...) zatrudnionego w (...) Centrum (...). M. W. (...) w K. na stanowisku Zastępcy Ordynatora (...) N., poświadczających nieprawdę co do stanu zdrowia R. K. (1), w szczególności co do rozpoznania lewostronnej brachialgii prawdopodobnie spowodowanej przemieszczeniem się systemu stabilizującego, co do stwierdzenia konieczności usunięcia systemu stabilizującego, rehabilitacji ze względu na zmiany na poziomie C3/C4 i wskazań medycznych do leczenia operacyjnego na tym poziomie, jak również co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez R. K. (1) w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności oraz jego transportowania, a nadto w postaci zaświadczeń lekarskich nr (...) z dnia 27 kwietnia 2004r., nr (...) z dnia 30 kwietnia 2004 r. i nr (...) z dnia 14 marca 2005 r. wystawionych dla R. K. (1) przez lekarza sądowego M. L. (1) zatrudnioną w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), poświadczających nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności oraz co do faktu przeprowadzenia jego badania lekarskiego w dniu 14 marca 2005r., a nadto w postaci opisu badania rezonansu magnetycznego mózgu i kręgosłupa szyjnego R. K. (1) nr (...) z dnia 24 kwietnia 2004 r. wystawionego przez specjalistę radiologa A. P. (1) zatrudnionego w Instytucie (...) w W., poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznań pod postacią ucisku worka opony twardej na poziomach C3/C4, C5/C6, tendencji do uwypuklania się krążków międzykręgowych na poziomach C4/C5 i C6/C7 oraz cech dehydratacji krążków międzykręgowych na poziomach C5/C6 i C6/C7, przedkładając je w Sądzie Rejonowym w Wołominie oraz w Sądzie Okręgowym w Warszawie do sprawy XI Wz. 261/05,

to jest o czyn z art. 239 § 1 k.k. i z art. 273 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

K. S. (1) został oskarżony o to, że:

XII. w okresie od 10 marca 2005r. do co najmniej 24 lutego 2006 r. w W., K. i K., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nakłaniając swojego obrońcę- adwokata R. D. (1) i K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, do udzielania korzyści majątkowych osobom pełniącym funkcje publiczne lekarzy medycyny w zamian za naruszenie przepisów prawa, udzielił wymienionym korzyści majątkowej w łącznej kwocie co najmniej 120 000 zł w zamian za pośrednictwo w załatwieniu sprawy w instytucjach państwowych, samorządowych i krajowych jednostkach organizacyjnych dysponujących środkami publicznymi- w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, polegające na bezprawnym doprowadzeniu do uchylenia nakazu zatrzymania i doprowadzenia do zakładu karnego wydanego przez Sąd Rejonowy w Katowicach w celu wykonania prawomocnie orzeczonej wobec wymienionego wyrokiem tego Sądu z dnia 7 listopada 2003 r. w sprawie IV K 719/00 kary pozbawienia wolności oraz bezprawnym doprowadzeniu do odroczenia wykonania powyższej kary, jak również polegające na bezprawnym doprowadzeniu do wyłączenia sprawy K. S. (1) z postępowania VIII K 438/05 Sądu Okręgowego w Warszawie, poprzez korupcyjne wywarcie wpływu na osoby pełniące funkcje publiczne lekarzy medycyny zatrudnionych w tych zakładach w celu wykonania bez wskazań medycznych operacji odbarczenia rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych na poziomie C6-C7 ze stabilizacją systemem (...) oraz w celu wystawienia przez nich dokumentacji medycznej, zaświadczeń lekarskich oraz opinii poświadczających nieprawdę w zakresie przeprowadzanych badań, stanu zdrowia K. S. (1) i istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez niego kary pozbawienia wolności oraz do brania przez niego udziału w postępowaniu sądowym, po czym działając wspólnie i w porozumieniu z R. D. (1), K. T. (1) i R. P., poprzez podstępne wprowadzenie w błąd specjalisty radiologa dr nauk med. J. K. (1) co do tożsamości badanej osoby wyłudził poświadczenie nieprawdy w zakresie rzeczywistego stanu zdrowia K. S. (1) w badaniu i opisie rezonansu magnetycznego odcinka szyjnego kręgosłupa wykonanego dnia 10 marca 2005 r. w Centrum Medycznym (...) w W., a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z R. D. (1) i K. T. (1) użył w wyżej wskazanych postępowaniach karnych dokumentacji medycznej, w postaci badania i opisu rezonansu magnetycznego odcinka szyjnego kręgosłupa wykonanego w dniu 10 marca 2005r. w Centrum Medycznym (...) w W., wyłudzającego poświadczenie nieprawdy w zakresie rzeczywistego stanu zdrowia K. S. (1) poprzez podstępne wprowadzenie w błąd specjalisty radiologa dr nauk med. J. K. (1) co do tożsamości badanej osoby, a nadto w postaci historii choroby i zaświadczeń lekarskich wystawionych w okresie od 10 marca 2005 r. do 24 lutego 2006 r. przez lekarza (...) zatrudnionego w (...) Centrum (...). M. W. (...) w K. na stanowisku Zastępcy Ordynatora (...) N., poświadczających nieprawdę co do stanu zdrowia i przebiegu leczenia K. S. (1), a w szczególności co do wskazań do operacji i ponownej operacji kręgosłupa szyjnego oraz przeciwwskazań do opuszczenia oddziału szpitalnego bez specjalistycznego zabezpieczenia medycznego, jak również co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez K. S. (1) kary pozbawienia wolności oraz do brania przez niego udziału w postępowaniu karnym, a nadto w postaci zaświadczeń lekarskich nr (...) i (...) z dnia 14 marca 2005r. oraz nr (...) z dnia 29 marca 2005r. wystawionych dla K. S. (1) przez lekarza sądowego M. L. (1) zatrudnioną w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), poświadczających nieprawdę co do faktu przeprowadzenia badania lekarskiego wymienionego pacjenta oraz co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności i niemożności stawiennictwa na wezwanie organu procesowego, a nadto w postaci prywatnej opinii biegłego sądowego w zakresie neurologii i neurochirurgii J. P. (1) z dnia 17 lutego 2006 r., poświadczającej nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez K. S. (1) kary pozbawienia wolności, a nadto w postaci opisu dla przeprowadzonego w Centrum Medycznym (...) w W. badania rezonansu magnetycznego kręgosłupa szyjnego K. S. (1) z dnia 14 lutego 2006r. wystawionego przez specjalistę radiologa A. P. (1) zatrudnionego w Instytucie (...) w W., poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznania, w postaci uwypukliny centralnej krążka międzykręgowego na poziomie C5/C6 z uciskiem worka opony twardej oraz w postaci zwężenia fizjologicznej rezerwy przestrzennej kanału kręgowego, a nadto w postaci opisu dla przeprowadzonego w Centrum Medycznym (...) w W. badania rezonansu magnetycznego mózgu K. S. (1) z dnia 22 lutego 2006r. wystawionego przez specjalistę radiologa J. R. zatrudnionego w Instytucie (...) w W., poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznania, w postaci podwyższenia intensywności sygnału w obrębie spoidła tylnego ze wskazaniem dalszej diagnostyki w celu wykluczenia zmian demielinizacyjnych,

to jest o czyn z art. 230a § 1 k.k. i z art. 272 k.k. i z art. 273 k.k. i z art. 18 § 2 kk w związku z art. 229 § 3 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art.12 k.k.

R. P. został oskarżony o to, że:

XIII. w okresie od 10 marca 2005r. do co najwyżej 24 lutego 2006r. w W., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru pomocy K. S. (1) w udzieleniu jego obrońcy- adwokatowi R. D. (1) oraz K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, korzyści majątkowej w zamian za pośrednictwo w załatwieniu sprawy w instytucjach państwowych, samorządowych i krajowych jednostkach organizacyjnych dysponujących środkami publicznymi - w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, polegające na bezprawnym doprowadzeniu do uchylenia nakazu zatrzymania i doprowadzenia do zakładu karnego wydanego przez Sąd Rejonowy w Katowicach w celu wykonania prawomocnie orzeczonej wobec wymienionego wyrokiem tego Sądu z dnia 7 listopada 2003 r. w sprawie IV K 719/00 kary pozbawienia wolności oraz bezprawnym doprowadzenia do odroczenia wykonania powyższej kary, jak również polegające na bezprawnym doprowadzeniu do wyłączenia sprawy K. S. (1) z postępowania VIII K 438/05 Sądu Okręgowego w Warszawie, poprzez korupcyjne wywarcie wpływu na osoby pełniące funkcje publiczne lekarzy medycyny zatrudnionych w tych zakładach w celu wykonania bez wskazań medycznych operacji odbarczenia rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych na poziomie C6-C7 ze stabilizacją systemem (...) oraz w celu wystawienia przez nich dokumentacji medycznej, zaświadczeń lekarskich i opinii poświadczających nieprawdę w zakresie przeprowadzanych badań, stanu zdrowia K. S. (1) i istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez niego kary pozbawienia wolności oraz do brania przez niego udziału w postępowaniu sądowym, swoim zachowaniem ułatwił popełnienie tego czynu w ten sposób, że przekazał w imieniu sprawcy R. D. (1) i K. T. (1) pieniądze w łącznej kwocie co najmniej 70 000 zł, a nadto działając wspólnie i w porozumieniu z K. S. (1), R. D. (1) i K. T. (1), poprzez podanie się za K. S. (1) i podstępne wprowadzenie w błąd specjalisty radiologa dr nauk med. J. K. (1) co do tożsamości badanej osoby wyłudził poświadczenie nieprawdy w zakresie rzeczywistego stanu zdrowia K. S. (1) w badaniu i opisie rezonansu magnetycznego odcinka szyjnego kręgosłupa wykonanego dnia 10 marca 2005 r. w Centrum Medycznym (...) w W., przy czym czyn ten popełnił w zamiarze ułatwienia R. D. (1) i K. T. (1) utrudnienia postępowania karnego- wykonawczego w sprawie IV K 719/00 Sądu Rejonowego w Katowicach oraz postępowania karnego VIII K 438/05 Sądu Okręgowego w Warszawie i udzielenia pomocy K. S. (1) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie powyższej poświadczającej nieprawdę dokumentacji medycznej,

to jest o czyn z art. 272 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 230a § 1 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art.11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

L. R. został oskarżony o to, że:

XIV. w okresie od 4 marca 2005 r. do 31 maja 2005 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z M. R., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nakłaniając K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, do udzielania korzyści majątkowych osobom pełniącym funkcje publiczne lekarzy medycyny w zamian za naruszenie przepisów prawa, udzielił wymienionemu obietnicy korzyści majątkowej w kwocie 400 000 zł, a następnie udzielił takiej korzyści w łącznej kwocie 210 000 zł w zamian za pośrednictwo w załatwieniu sprawy w instytucjach państwowych, samorządowych i krajowych jednostkach organizacyjnych dysponujących środkami publicznymi- w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, polegające na bezprawnym doprowadzeniu do odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności prawomocnie orzeczonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2004r. w sprawie II AKa 411/04 (sygn. akt VIII K 360/03 Sądu Okręgowego w Warszawie), poprzez korupcyjne wywarcie wpływu na osoby pełniące funkcje publiczne lekarzy medycyny zatrudnionych w tych zakładach w celu wystawienia przez nich dokumentacji medycznej, zaświadczeń lekarskich i opinii poświadczających nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez L. R. kary pozbawienia wolności, po czym, działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) i M. R., użył w postępowaniu karnym- wykonawczym w sprawie VIII K 360/03 (VIII Ko 251/05/odr) Sądu Okręgowego w Warszawie, prowadzonym w przedmiocie wniosku obrony o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec L. R., dokumentów w postaci opinii biegłego sądowego w zakresie neurologii i neurochirurgii J. P. (1) z dnia 19 marca 2005 r. oraz zaświadczenia lekarskiego nr (...) lekarza sądowego M. L. (1) z dnia 22 marca 2005 r., poświadczających nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez L. R. w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności, przedkładając je w Sądzie Okręgowym w Warszawie oraz w Zakładzie Medycyny Sądowej Akademii Medycznej w W. powołanym przez Sąd do wydania opinii w powyższym postępowaniu,

to jest o czyn z art. 230a § 1 k.k. i z art. 273 k.k. i z art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 229 § 3 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

XV. w okresie od 18 sierpnia 2005r. do 26 sierpnia 2005r. w W., użył w postępowaniu karnym- wykonawczym w sprawie VIII K 360/03 (VIII Ko 251/05/odr) Sądu Okręgowego w Warszawie, prowadzonym w przedmiocie wniosku obrony o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec L. R., dokumentu w postaci zaświadczenia biegłego sądowego w zakresie neurologii i neurochirurgii J. P. (1) z dnia 18 sierpnia 2005r., poświadczającego nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez wymienionego w warunkach pozbawienia wolności, przedkładając go w Sądzie Okręgowym w Warszawie za pośrednictwem umocowanych w sprawie obrońców,

to jest o czyn z art. 273 k.k.

M. R. został oskarżony o to, że:

XVI. w okresie od 4 marca 2005 r. do 31 maja 2005 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z L. R., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nakłaniając K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, do udzielania korzyści majątkowych osobom pełniącym funkcje publiczne lekarzy medycyny w zamian za naruszenie przepisów prawa, udzielił wymienionemu obietnicy korzyści majątkowej w kwocie 400 000 zł, a następnie udzielił takiej korzyści w łącznej kwocie 210 000 zł w zamian za pośrednictwo w załatwieniu sprawy w instytucjach państwowych, samorządowych i krajowych jednostkach organizacyjnych dysponujących środkami publicznymi- w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, polegające na bezprawnym doprowadzeniu do odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności prawomocnie orzeczonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 2004r. w sprawie II AKa 411/04 (sygn. akt VIII K 360/03 Sądu Okręgowego w Warszawie), poprzez korupcyjne wywarcie wpływu na osoby pełniące funkcje publiczne lekarzy medycyny zatrudnionych w tych zakładach w celu wystawienia przez nich dokumentacji medycznej, zaświadczeń lekarskich i opinii poświadczających nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez L. R. kary pozbawienia wolności, po czym, działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) i L. R., użył w postępowaniu karnym- wykonawczym w sprawie VIII K 360/03 (VIII Ko 251/05/odr) Sądu Okręgowego w Warszawie, prowadzonym w przedmiocie wniosku obrony o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec L. R., dokumentów w postaci opinii biegłego sądowego w zakresie neurologii i neurochirurgii J. P. (1) z dnia 19 marca 2005 r. oraz zaświadczenia lekarskiego nr (...) lekarza sądowego M. L. (1) z dnia 22 marca 2005 r., poświadczających nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez L. R. w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności, przedkładając je w Sądzie Okręgowym w Warszawie oraz w Zakładzie Medycyny Sądowej Akademii Medycznej w W. powołanym przez Sąd do wydania opinii w powyższym postępowaniu, czym utrudnił wskazane wyżej postępowanie karne pomagając wymienionemu uniknąć odpowiedzialności karnej,

to jest o czyn z art. 230a § 1 k.k. i z art. 239 § 1 k.k. i z art. 273 k.k. i z art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 229 § 3 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

M. L. (1) została oskarżona o to, że:

XXXIII. w okresie od 22 marca 2005r. do 24 marca 2005r. w W., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, pełniąc funkcję publiczną lekarza sądowego zatrudnionego w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), przyjęła od K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, korzyść majątkową w kwocie 1 000 zł, w zamian za wystawienie zaświadczenia lekarskiego nr (...) z dnia 22 marca 2005r. o stanie zdrowia L. R. poświadczającego nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez wymienionego w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym czyn ten popełniła w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, utrudnienia postępowania karnego- wykonawczego w sprawie VIII K 360/03 (VIII Ko 251/05/odr) Sądu Okręgowego w Warszawie i udzielenia pomocy L. R. w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 228 § 3 k.k. i z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

XXIV. w dniu 27 kwietnia 2004 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc uprawnioną do wystawiania dokumentacji medycznej jako lekarz sądowy zatrudniony w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), wystawiła dokument w postaci zaświadczenia lekarskiego nr (...) z dnia 27 kwietnia 2004r. dla R. K. (1), w którym poświadczyła nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności, przy czym czyn ten popełniła w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, utrudnienia postępowania karnego- wykonawczego w sprawie II K 104/00 Sądu Rejonowego w Wołominie i udzielenia pomocy R. K. (1) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.

XXV. w dniu 30 kwietnia 2004r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc uprawnioną do wystawiania dokumentacji medycznej jako lekarz sądowy zatrudniony w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), wystawiła dokument w postaci zaświadczenia lekarskiego nr (...) z dnia 30 kwietnia 2004r. dla R. K. (1), w którym poświadczyła nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności, przy czym czyn ten popełniła w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, utrudnienia postępowania karnego- wykonawczego w sprawie II K 104/00 Sądu Rejonowego w Wołominie i udzielenia pomocy R. K. (1) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.

XXVI. w dniu 26 listopada 2004r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc uprawnioną do wystawiania dokumentacji medycznej jako lekarz sądowy zatrudniony w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), wystawiła dokument w postaci zaświadczenia lekarskiego nr (...) z dnia 26 listopada 2004 r. dla A. R., w którym poświadczyła nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności, przy czym czyn ten popełniła w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, utrudnienia postępowania karnego III Kop 6/04 Sądu Okręgowego w Szczecinie w przedmiocie przejęcia skazanego A. R. do odbycia kary pozbawienia wolności prawomocnie orzeczonej wyrokiem sądu zagranicznego z Republiki Federalnej Niemiec i udzielenia pomocy A. R. w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.

XXVII. w dniu 18 stycznia 2005r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc uprawnioną do wystawiania dokumentacji medycznej jako lekarz sądowy zatrudniony w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), wystawiła dokument w postaci zaświadczenia lekarskiego nr (...) z dnia 18 stycznia 2005r. dla A. R., w którym poświadczyła nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności, przy czym czyn ten popełniła w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, utrudnienia postępowania karnego III Kop 6/04 Sądu Okręgowego w Szczecinie w przedmiocie przejęcia skazanego A. R. do odbycia kary pozbawienia wolności prawomocnie orzeczonej wyrokiem sądu zagranicznego z Republiki Federalnej Niemiec i udzielenia pomocy A. R. w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.

XXVIII. w dniu 7 lutego 2005r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc uprawnioną do wystawiania dokumentacji medycznej jako lekarz sądowy zatrudniony w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), wystawiła dokument w postaci zaświadczenia lekarskiego nr (...) z dnia 7 lutego 2005r. dla P. B. (2), w którym poświadczyła nieprawdę co do faktu przeprowadzenia badania lekarskiego wymienionego pacjenta oraz co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez wymienionego w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym czyn ten popełniła w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, utrudnienia postępowania karnego- wykonawczego w sprawie III K 96/94 Sądu Okręgowego w Bielsku Białej i udzielenia pomocy P. B. (2) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 kk w związku z art. 11 § 2 k.k.

XXIX. w dniu 14 marca 2005r. w W., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc uprawnioną do wystawiania dokumentacji medycznej jako lekarz sądowy zatrudniony w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), wystawiła dokumenty w postaci zaświadczeń lekarskich nr (...) i (...) z dnia 14 marca 2005r. dla K. S. (1), w których poświadczyła nieprawdę co do faktu przeprowadzenia badania lekarskiego wymienionego pacjenta oraz co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez wymienionego w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności, jak również co do niemożności stawiennictwa na wezwanie organu procesowego, przy czym czyn ten popełniła w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, utrudnienia postępowania karnego- wykonawczego w sprawie IV K 719/00 Sądu Rejonowego w Katowicach i postępowania karnego VIII K 438/05 Sądu Okręgowego w Warszawie i udzielenia pomocy K. S. (1) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tych poświadczających nieprawdę dokumentów,

to jest o czyn z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

XXX. w dniu 14 marca 2005r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc uprawnioną do wystawiania dokumentacji medycznej jako lekarz sądowy zatrudniony w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), wystawiła dokument w postaci zaświadczenia lekarskiego nr (...) z dnia 14 marca 2005r. dla R. K. (1), w którym poświadczyła nieprawdę co do faktu przeprowadzenia badania lekarskiego wymienionego pacjenta oraz co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez niego kary pozbawienia wolności, przy czym czyn ten popełniła w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, utrudnienia postępowania karnego- wykonawczego w sprawie II K 104/00 Sądu Rejonowego w Wołominie i udzielenia pomocy R. K. (1) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.

XXXI. w dniu 29 marca 2005r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc uprawnioną do wystawiania dokumentacji medycznej jako lekarz sądowy zatrudniony w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), wystawiła dokument w postaci zaświadczenia lekarskiego nr (...) z dnia 29 marca 2005r. dla K. S. (1), w którym poświadczyła nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez wymienionego w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym czyn ten popełniła w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, utrudnienia postępowania karnego- wykonawczego w sprawie IV K 719/00 Sądu Rejonowego w Katowicach i postępowania karnego VIII K 438/05 Sądu Okręgowego w Warszawie i udzielenia pomocy K. S. (1) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.

XXXII. w dniu 27 kwietnia 2005r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, będąc uprawnioną do wystawiania dokumentacji medycznej jako lekarz sądowy zatrudniony w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), wystawiła dokument w postaci zaświadczenia lekarskiego nr (...) z dnia 27 kwietnia 2005r. dla P. B. (2), w którym poświadczyła nieprawdę co do faktu przeprowadzenia badania lekarskiego wymienionego pacjenta, jego stanu zdrowia oraz co do istnienia przeciwwskazań medycznych do stawiennictwa na wezwanie organu procesowego, przy czym czyn ten popełniła w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, utrudnienia postępowania karnego- śledztwa Ap II Ds 7/02/S Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie i udzielenia pomocy P. B. (2) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 271 § 3 k.k. i z art.18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.

A. P. (1) został oskarżony o to, że:

XXXIII. w dniu 24 kwietnia 2004r. w W., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, pełniąc funkcję publiczną specjalisty radiologa zatrudnionego w Instytucie (...) w W., przyjął od K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, korzyść majątkową w kwocie 500 zł w związku z wykonaniem badania rezonansu magnetycznego mózgu i kręgosłupa szyjnego R. K. (1) nr (...) z dnia 24 kwietnia 2004r. oraz w zamian za wystawienie opisu tego badania poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznań, w postaci ucisku worka opony twardej na poziomach C3/C4, C5/C6, tendencji do uwypuklania się krążków międzykręgowych na poziomach C4/C5 i C6/C7 oraz cechy dehydratacji krążków międzykręgowych na poziomach C5/C6 i C6/C7, przy czym czyn ten popełnił w zamiarze ułatwienia K. T. (1) utrudnienia postępowania karnego- wykonawczego w sprawie II K 104/00 Sądu Rejonowego w Wołominie i udzielenia pomocy R. K. (1) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 228 § 3 k.k. i z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

XXXIV. w dniu 19 listopada 2004r. w W., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, pełniąc funkcję publiczną specjalisty radiologa zatrudnionego w Instytucie (...) w W., przyjął od K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, korzyść majątkową w kwocie co najmniej 500 zł w związku z wykonaniem badania rezonansu magnetycznego mózgu i kręgosłupa szyjnego A. R. nr (...) z dnia 19 listopada 2004r. oraz w zamian za wystawienie opisu tego badania poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznania, w postaci przepukliny centralnej krążka międzykręgowego na poziomie C6/C7, przy czym czyn ten popełnił w zamiarze ułatwienia K. T. (1) utrudnienia postępowania karnego III Kop 6/04 Sądu Okręgowego w Szczecinie w przedmiocie przejęcia skazanego A. R. do odbycia kary pozbawienia wolności prawomocnie orzeczonej wyrokiem sądu zagranicznego z Republiki Federalnej Niemiec i udzielenia pomocy A. R. w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 228 § 3 k.k. i z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

XXXV. w dniu 17 marca 2005r. w W., pełniąc funkcję publiczną specjalisty radiologa zatrudnionego w Instytucie (...) w W., przyjął od K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, korzyść majątkową w kwocie 1700 zł w związku z wykonaniem badania rezonansu magnetycznego kręgosłupa lędźwiowego i szyjnego L. R. nr (...) z dnia 17 marca 2005r. oraz wystawieniem opisu tego badania,

to jest o czyn z art. 228 § 1 k.k.

XXXVI. w dniu 2 września 2005 r. w W., pełniąc funkcję publiczną specjalisty radiologa zatrudnionego w Instytucie (...) w W., przyjął od K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, korzyść majątkową w kwocie co najmniej 500 zł w związku z wykonaniem badania rezonansu magnetycznego mózgu i kręgosłupa szyjnego P. B. (2) nr (...) z dnia 2 września 2005r. oraz wystawieniem opisu tego badania,

to jest o czyn z art. 228 § 1 k.k.

XXXVII. w dniu 14 lutego 2006 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, pełniąc funkcję publiczną specjalisty radiologa zatrudnionego w Instytucie (...) w W., przyjął od K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, korzyść majątkową w kwocie co najmniej 500 zł w zamian za wystawienie opisu dla przeprowadzonego w Centrum Medycznym (...) w W. badania rezonansu magnetycznego kręgosłupa szyjnego K. S. (1) z dnia 14 lutego 2006r., poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznania, w postaci uwypukliny centralnej krążka międzykręgowego na poziomie C5/C6 z uciskiem worka opony twardej oraz w postaci zwężenia fizjologicznej rezerwy przestrzennej kanału kręgowego, przy czym czyn ten popełnił w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, utrudnienia postępowania karnego- wykonawczego w sprawie IV K 719/00 Sądu Rejonowego w Katowicach i postępowania karnego VIII K 438/05 Sądu Okręgowego w Warszawie i udzielenia pomocy K. S. (1) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 228 § 3 k.k. i z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

J. R. został oskarżony o to, że:

XXXVIII. w dniu 5 stycznia 2005r. w W., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, pełniąc funkcję publiczną specjalisty radiologa zatrudnionego w Instytucie (...) w W., przyjął od K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, korzyść majątkową w kwocie co najmniej 500 zł w związku z wykonaniem badania rezonansu magnetycznego kręgosłupa szyjnego A. R. nr (...) z dnia 5 stycznia 2005r. oraz w zamian za wystawienie opisu tego badania poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznania, w postaci przepukliny tylnej podwięzadłowej krążka C6/C7, progresji zmian uciskowych na poziomie C4/C5 oraz zatarcia zarysów worka oponowego na poziomie C4 po stronie prawej z podejrzeniem procesu rozrostowego - nerwiaka, przy czym czyn ten popełnił w zamiarze ułatwienia K. T. (1) utrudnienia postępowania karnego III Kop 6/04 Sądu Okręgowego w Szczecinie w przedmiocie przejęcia skazanego A. R. do odbycia kary pozbawienia wolności prawomocnie orzeczonej wyrokiem sądu zagranicznego z Republiki Federalnej Niemiec i udzielenia pomocy A. R. w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 228 § 3 k.k. i z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

XXXIX. w dniu 22 lutego 2006 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, pełniąc funkcję publiczną specjalisty radiologa zatrudnionego w Instytucie (...) w W., przyjął od K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, korzyść majątkową w kwocie co najmniej 500 zł w zamian za wystawienie opisu dla przeprowadzonego w Centrum Medycznym (...) w W. badania rezonansu magnetycznego mózgu K. S. (1) z dnia 22 lutego 2006r., poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznania, w postaci podwyższenia intensywności sygnału w obrębie spoidła tylnego ze wskazaniem dalszej diagnostyki w celu wykluczenia zmian demielinizacyjnych, przy czym czyn ten popełnił w zamiarze ułatwienia K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, utrudnienia postępowania karnego- wykonawczego w sprawie IV K 719/00 Sądu Rejonowego w Katowicach i postępowania karnego VIII K 438/05 Sądu Okręgowego w Warszawie i udzielenia pomocy K. S. (1) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie tego poświadczającego nieprawdę dokumentu,

to jest o czyn z art. 22 8§ 3 k.k. i z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k.

P. B. (1) został oskarżony o to, że:

XL. w okresie od 9 lutego 2006 r. do 24 lutego 2006r. w K., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, pełniąc funkcję publiczną lekarza (...) (...) N. (...) Centrum (...). M. W. (...) w K., przyjął od K. J. (1) korzyść majątkową w łącznej kwocie co najmniej 3000 zł w związku z czynnościami leczniczymi i diagnostycznymi podjętymi w stosunku do K. S. (1) w ramach jego leczenia szpitalnego prowadzonego w wymienionym wyżej publicznym zakładzie opieki zdrowotnej,

to jest o czyn z art. 228 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k.

Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2016 r. sygn. akt XII K 186/12:

I. oskarżonego R. D. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego w pkt. I aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że oskarżony działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) i R. K. (1), wiedział o tym, że składane dokumenty lekarskie poświadczają nieprawdę to jest czynu z art. 239 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art.12 k.k. i za to na podstawie art. 239 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, a podstawie art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

II. na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. D. (1) środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata i radcy prawnego na okres 2 (dwóch) lat,

III. oskarżonego R. D. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego w pkt. II aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 230 § 1 k.k. skazał go na karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, zaś na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych na 150 (sto pięćdziesiąt), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 100 (sto) złotych,

IV. na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. D. (1) środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata i radcy prawnego na okres 2 (dwóch) lat,

V. na podstawie art. 44 § 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. D. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowej pochodzącej bezpośrednio z przestępstwa w kwocie 15.000 (piętnaście tysięcy) złotych,

VI. oskarżonego R. D. (1) uznał za winnego czynu zarzucanego mu w pkt. III aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 230 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zb. art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), a wysokość jednej stawki określając na 100 (sto) złotych,

VII. na podstawie art. 41 § 1 kk w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. D. (1) środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata i radcy prawnego na okres 3 (trzech) lat,

VIII. na podstawie art. 44 § 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. D. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowej pochodzącej bezpośrednio z przestępstwa w kwocie 20.000 (dwadzieścia tysięcy) złotych,

IX. oskarżonego R. D. (1) uznał za winnego czynu zarzucanego mu w pkt. IV aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 230 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zb. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 230 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych na 100 (sto), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 100 (sto) złotych,

X. na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. D. (1) środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata i radcy prawnego na okres 2 (dwa) lat,

XI. na podstawie art. 44 § 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. D. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowej pochodzącej bezpośrednio z przestępstwa w kwocie 5 000 (pięć tysięcy) złotych,

XII. oskarżonego R. D. (1) w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. V aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od 10 marca 2005 r. do co najmniej 24 lutego 2006 r. w W. i K., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, jako obrońca K. S. (1), powołując się na wpływy w instytucjach państwowych, samorządowych i krajowych jednostkach organizacyjnych dysponujących środkami publicznymi - w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, w zamian za udzieloną przez K. S. (1) korzyść majątkową w łącznej kwocie co najmniej 120 000 zł podjął się pośrednictwa w załatwieniu sprawy, polegającego na bezprawnym doprowadzeniu do uchylenia nakazu zatrzymania i doprowadzenia do zakładu karnego, wydanego przez Sąd Rejonowy w Katowicach w celu wykonania prawomocnie orzeczonej wobec wymienionego wyrokiem tego Sądu z dnia 7 listopada 2003 r. w sprawie IV K 719/00 kary pozbawienia wolności oraz bezprawnym doprowadzeniu do odroczenia wykonania powyższej kary poprzez korupcyjne wywarcie wpływu na osoby pełniące funkcje publiczne lekarzy medycyny zatrudnionych w tych zakładach w celu wykonania bez wskazań medycznych operacji odbarczenia rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych na poziomie C6-C7 ze stabilizacją systemem (...) oraz w celu wystawienia przez nich dokumentacji medycznej, zaświadczeń lekarskich oraz opinii poświadczających nieprawdę w zakresie przeprowadzanych badań, stanu zdrowia K. S. (1) i istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez niego kary pozbawienia wolności, po czym działając wspólnie i w porozumieniu z K. S. (1), K. T. (1) i R. P., poprzez podstępne wprowadzenie w błąd specjalisty radiologa dr nauk med. J. K. (1) co do tożsamości badanej osoby wyłudził poświadczenie nieprawdy w zakresie rzeczywistego stanu zdrowia K. S. (1) w badaniu i opisie rezonansu magnetycznego odcinka szyjnego kręgosłupa wykonanego dnia 10 marca 2005 r. w Centrum Medycznym (...) w W., a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) utrudnił prowadzone przeciwko K. S. (1) wyżej wskazane postępowanie karne pomagając wymienionemu uniknąć odpowiedzialności karnej w ten sposób, że działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) i K. S. (1) użył w postępowaniu karnym wykonawczym dokumentacji medycznej w postaci badania i opisu rezonansu magnetycznego odcinka szyjnego kręgosłupa wykonanego w dniu 10 marca 2005r. w Centrum Medycznym (...) w W., wyłudzającego poświadczenie nieprawdy w zakresie rzeczywistego stanu zdrowia K. S. (1) poprzez podstępne wprowadzenie w błąd specjalisty radiologa dr nauk med. J. K. (1) co do tożsamości badanej osoby, a nadto w postaci historii choroby i zaświadczeń lekarskich wystawionych w okresie od 10 marca 2005 r. do 24 lutego 2006 r. przez lekarza (...) zatrudnionego w (...) Centrum (...). M. W. (...) w K. na stanowisku Zastępcy Ordynatora (...) N., poświadczających nieprawdę co do stanu zdrowia i przebiegu leczenia K. S. (1), a w szczególności co do wskazań do operacji i ponownej operacji kręgosłupa szyjnego oraz przeciwwskazań do opuszczenia oddziału szpitalnego bez specjalistycznego zabezpieczenia medycznego, jak również co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez K. S. (1) kary pozbawienia wolności, a nadto w postaci zaświadczeń lekarskich nr (...) z dnia 14 marca 2005 r. oraz nr (...) z dnia 29 marca 2005 r. wystawionych dla K. S. (1) przez lekarza sądowego M. L. (1) zatrudnioną w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), poświadczających nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności i niemożności stawiennictwa na wezwanie organu procesowego, a nadto w postaci prywatnej opinii biegłego sądowego w zakresie neurologii i neurochirurgii J. P. (1) z dnia 17 lutego 2006 r., poświadczającej nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez K. S. (1) kary pozbawienia wolności, a nadto w postaci opisu dla przeprowadzonego w Centrum Medycznym (...) w W. w W. badania rezonansu magnetycznego kręgosłupa szyjnego K. S. (1) z dnia 14 lutego 2006r. wystawionego przez specjalistę radiologa A. P. (1) zatrudnionego w Instytucie (...) w W., poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznania, w postaci uwypukliny centralnej krążka międzykręgowego na poziomie C5/C6 z uciskiem worka opony twardej oraz w postaci zwężenia fizjologicznej rezerwy przestrzennej kanału kręgowego, przedkładając je w Sądzie Rejonowym w Katowicach, to jest czynu z art. 230 § 1 k.k. w zb. z art. 272 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zb. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie powyższych przepisów skazał go, zaś na podstawie art. 230 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych na 200 (dwieście), a wysokość jednej stawki dziennej określając na 100 (sto) złotych,

XIII. na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. D. (1) środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata i radcy prawnego na okres 3 (trzech) lat,

XIV. na podstawie art. 44 § 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego R. D. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowej pochodzącej bezpośrednio z przestępstwa w kwocie 30.000 (trzydzieści tysięcy) złotych,

XV. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. połączył wymierzone oskarżonemu R. D. (1) kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny i wymierzył mu karę łączną 5 (pięć) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 500 (pięćset), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na kwotę 100 (sto) złotych,

XVI. na podstawie art. 90 § 2 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego R. D. (1) środki karne w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata i radcy prawnego i orzekł łącznie środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu adwokata i radcy prawnego na okres 8 (ośmiu) lat,

XVII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonemu R. D. (1) na poczet wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 26 maja 2009 r. do dnia 2 grudnia 2009 r.,

XVIII. oskarżonego R. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. VI aktu oskarżenia, z tym że ustalił końcową datę czynu na 25 marzec 2005 r. i z opisu czynu wyeliminował sformułowanie „listu gończego” i za to na podstawie art. 230a § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zb. z art. 18 § 2 k w zw. z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych na 100 (sto), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 70 (siedemdziesiąt) złotych,

XIX. oskarżoną L. T. uznał za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w pkt. VII aktu oskarżenia, z tym ustaleniem, że oskarżona działając wspólnie i w porozumieniu z K. T. (1) i R. K. (1) wiedziała o tym, że złożone dokumenty lekarskie poświadczają nieprawdę, to jest czynu z art. 239 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie powyższych przepisów skazał ją, zaś na podstawie art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności,

XX. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonej L. T. kary pozbawienia wolności na okres 2 (dwóch) lat próby,

XXI. na podstawie art. 71 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. wymierzył oskarżonej L. T. grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych na 100 (sto), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 100 (sto) złotych,

XXIV. oskarżonego K. S. (1) w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od 10 marca 2005r. do co najmniej 24 lutego 2006 r. w W., K. i K., w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, nakłaniając swojego obrońcę - adwokata R. D. (1) i K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, do udzielania korzyści majątkowych osobom pełniącym funkcje publiczne lekarzy medycyny w zamian za naruszenie przepisów prawa, udzielił wymienionym korzyści majątkowej w łącznej kwocie co najmniej 120 000 zł w zamian za pośrednictwo w załatwieniu sprawy w instytucjach państwowych, samorządowych i krajowych jednostkach organizacyjnych dysponujących środkami publicznymi - w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, polegające na bezprawnym doprowadzeniu do uchylenia nakazu zatrzymania i doprowadzenia do zakładu karnego wydanego przez Sąd Rejonowy w Katowicach w celu wykonania prawomocnie orzeczonej wobec wymienionego wyrokiem tego Sądu z dnia 7 listopada 2003 r. w sprawie IV K 719/00 kary pozbawienia wolności oraz bezprawnym doprowadzeniu do odroczenia wykonania powyższej kary, poprzez korupcyjne wywarcie wpływu na osoby pełniące funkcje publiczne lekarzy medycyny zatrudnionych w tych zakładach w celu wykonania bez wskazań medycznych operacji odbarczenia rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych na poziomie C6-C7 ze stabilizacją systemem (...) oraz w celu wystawienia przez nich dokumentacji medycznej, zaświadczeń lekarskich oraz opinii poświadczających nieprawdę w zakresie przeprowadzanych badań, stanu zdrowia K. S. (1) i istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez niego kary pozbawienia wolności, po czym działając wspólnie i w porozumieniu z R. D. (1), K. T. (1) i R. P., poprzez podstępne wprowadzenie w błąd specjalisty radiologa dr nauk med. J. K. (1) co do tożsamości badanej osoby wyłudził poświadczenie nieprawdy w zakresie rzeczywistego stanu zdrowia K. S. (1) w badaniu i opisie rezonansu magnetycznego odcinka szyjnego kręgosłupa wykonanego dnia 10 marca 2005 r. w Centrum Medycznym (...) w W., a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z R. D. (1) i K. T. (1) użył w wyżej wskazanym postępowaniu karnym wykonawczym dokumentacji medycznej, w postaci badania i opisu rezonansu magnetycznego odcinka szyjnego kręgosłupa wykonanego w dniu 10 marca 2005 r. w Centrum Medycznym (...) w W., wyłudzającego poświadczenie nieprawdy w zakresie rzeczywistego stanu zdrowia K. S. (1) poprzez podstępne wprowadzenie w błąd specjalisty radiologa dr nauk med. J. K. (1) co do tożsamości badanej osoby, a nadto w postaci historii choroby i zaświadczeń lekarskich wystawionych w okresie od 10 marca 2005 r. do 24 lutego 2006 r. przez lekarza (...) zatrudnionego w (...) Centrum (...). M. W. (...) w K. na stanowisku Zastępcy Ordynatora (...) N., poświadczających nieprawdę co do stanu zdrowia i przebiegu leczenia K. S. (1), a w szczególności co do wskazań do operacji i ponownej operacji kręgosłupa szyjnego oraz przeciwwskazań do opuszczenia oddziału szpitalnego bez specjalistycznego zabezpieczenia medycznego, jak również co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez K. S. (1) kary pozbawienia wolności, a nadto w postaci zaświadczeń lekarskich nr (...) z dnia 14 marca 2005r. oraz nr (...) z dnia 29 marca 2005 r. wystawionych dla K. S. (1) przez lekarza sądowego M. L. (1) zatrudnioną w (...) Zespole Publicznych Zakładów (...), poświadczających nieprawdę co do faktu istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności i niemożności stawiennictwa na wezwanie organu procesowego, a nadto w postaci prywatnej opinii biegłego sądowego w zakresie neurologii i neurochirurgii J. P. (1) z dnia 17 lutego 2006 r. poświadczającej nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez K. S. (1) kary pozbawienia wolności, a nadto w postaci opisu dla przeprowadzonego w Centrum Medycznym (...) w W. w W. badania rezonansu magnetycznego kręgosłupa szyjnego K. S. (1) z dnia 14 lutego 2006 r. wystawionego przez specjalistę radiologa A. P. (1) zatrudnionego w Instytucie (...) w W., poświadczającego nieprawdę co do zawarcia w jego treści rozpoznania, w postaci uwypukliny centralnej krążka międzykręgowego na poziomie C5/C6 z uciskiem worka opony twardej oraz w postaci zwężenia fizjologicznej rezerwy przestrzennej kanału kręgowego, to jest czynu z art. 230a § 1 k.k. w zb. z art. 272 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zb. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie powyższych przepisów skazał go, zaś na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych na 100 (sto), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 70 (siedemdziesiąt) złotych,

XXV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył K. S. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 26 maja 2009 r. do dnia 20 listopada 2009 r.,

XXVI. oskarżonego R. P. w ramach czynu zarzucanego mu w pkt. XIII aktu oskarżenia uznał za winnego tego w okresie od 10 marca 2005 r. do co najwyżej 24 lutego 2006 r. w W., działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru pomocy K. S. (1) w udzieleniu jego obrońcy - adwokatowi R. D. (1) oraz K. T. (1), którego sprawę wyłączono do odrębnego postępowania, korzyści majątkowej w zamian za pośrednictwo w załatwieniu sprawy w instytucjach państwowych, samorządowych i krajowych jednostkach organizacyjnych dysponujących środkami publicznymi - w publicznych zakładach opieki zdrowotnej, polegające na bezprawnym doprowadzeniu do uchylenia nakazu zatrzymania i doprowadzenia do zakładu karnego wydanego przez Sąd Rejonowy w Katowicach w celu wykonania prawomocnie orzeczonej wobec K. S. (1) wyrokiem tego Sądu z dnia 7 listopada 2003 r. w sprawie IV K 719/00 kary pozbawienia wolności oraz bezprawnym doprowadzenia do odroczenia wykonania powyższej kary, poprzez korupcyjne wywarcie wpływu na osoby pełniące funkcje publiczne lekarzy medycyny zatrudnionych w tych zakładach w celu wykonania bez wskazań medycznych operacji odbarczenia rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych na poziomie C6-C7 ze stabilizacją systemem (...) oraz w celu wystawienia przez nich dokumentacji medycznej, zaświadczeń lekarskich i opinii poświadczających nieprawdę w zakresie przeprowadzanych badań, stanu zdrowia K. S. (1) i istnienia przeciwwskazań medycznych do odbycia przez niego kary pozbawienia wolności, swoim zachowaniem ułatwił popełnienie tego czynu w ten sposób, że przekazał w imieniu K. S. (1) R. D. (1) i K. T. (1) pieniądze w łącznej kwocie co najmniej 70 000 zł, a nadto działając wspólnie i w porozumieniu z K. S. (1), R. D. (1) i K. T. (1), poprzez podanie się za K. S. (1) i podstępne wprowadzenie w błąd specjalisty radiologa dr nauk med. J. K. (1) co do tożsamości badanej osoby wyłudził poświadczenie nieprawdy w zakresie rzeczywistego stanu zdrowia K. S. (1) w badaniu i opisie rezonansu magnetycznego odcinka szyjnego kręgosłupa wykonanego dnia 10 marca 2005r. w Centrum Medycznym (...) w W., przy czym czyn ten popełnił w zamiarze ułatwienia R. D. (1) i K. T. (1) utrudnienia postępowania karnego - wykonawczego w sprawie IV K 719/00 Sądu Rejonowego w Katowicach i udzielenia pomocy K. S. (1) w uniknięciu odpowiedzialności karnej poprzez użycie powyższej poświadczającej nieprawdę dokumentacji medycznej, to jest czynu z art. 272 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 230 a § 1 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie powyższych przepisów skazał go, zaś na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 230a § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. karę grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 100 (sto), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 50 (pięćdziesiąt) złotych,

XXVII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył R. P. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 21 kwietnia 2010 r. do dnia 9 czerwca 2010 r.

XXVIII. oskarżonego L. R. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. XIV aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 230a § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zb. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych na 360 (trzysta sześćdziesiąt), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 100 (sto) złotych,

XXIX. na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk, art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 kk warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego L. R. kary pozbawienia wolności na okres 3 (trzech) lat próby,

XXX. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu L. R. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 25 maja 2009 r. do dnia 20 listopada 2009 r., przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie równy jest dwóm stawkom dziennym grzywny,

XXXI. na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. umorzył postępowanie karne wobec oskarżonego L. R. o czyn zarzucany mu w pkt. XV aktu oskarżenia z art. 273 k.k. i w tym zakresie koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa,

XXXII. oskarżonego M. R. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. XVI aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 230a § 1 k.k. w zb. z art. 239 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zb. z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 229 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 8 czerwca 2010 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych na 360 (trzysta sześćdziesiąt), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 200 (dwieście) zł,

XXXIII. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 kk warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego M. R. kary pozbawienia wolności na okres 3 (trzech) lat próby,

XXXIV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu M. R. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 25 maja 2009 r. do dnia 25 listopada 2009 r., przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie równy jest dwóm stawkom dziennym grzywny,

XXXV. oskarżoną M. L. (1) uznał za winną popełnienia czynu zarzucanego jej w pkt. XXIII aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał ją, zaś na podstawie art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych na 150 (sto pięćdziesiąt), a wysokość jednej stawki dziennej określając na 70 (siedemdziesiąt) złotych,

XXXVI. na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej M. L. (1) środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza sądowego na okres 2 (dwóch) lat,

XXXVII. na podstawie art. 44 § 4 k.k. orzekł wobec oskarżonej M. L. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowej pochodzącej bezpośrednio z przestępstwa w kwocie 1.000 (jeden tysiąc) złotych,

XXXVIII. oskarżoną M. L. (1) uznał za winną popełnienia czynów zarzucanych jej w pkt. od XXIV do XXXII aktu oskarżenia, z tym że z opisu czynu zarzucanego oskarżonej w pkt. XXIX wyeliminował sformułowanie, że oskarżona poświadczyła nieprawdę co do faktu przeprowadzenia badania lekarskiego wymienionego pacjenta oraz sformułowanie „i postępowania karnego VIII K 438/05 Sądu Okręgowego w Warszawie” i za to za czyn z pkt. XXIX aktu oskarżenia na podstawie art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., a za czyny z pkt. od XXIV do pkt. XXVIII i od pkt. XXX do pkt. XXXII aktu oskarżenia na podstawie art. art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał ją, zaś na podstawie art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył jej za każdy z czynów z pkt. od XXIV do XXXII aktu oskarżenia karę po 1 (jeden) rok i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych po 130 (sto trzydzieści), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 70 (siedemdziesiąt) złotych,

XXXIX. na podstawie art. 41 § 1 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonej M. L. (1) za każdy z czynów z pkt. od XXIV do XXXII aktu oskarżenia środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza sądowego na okres 2 (dwóch) lat,

XL. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. połączył wymierzone oskarżonej M. L. (1) kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny i wymierzył jej karę łączną 3 (trzech) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 300 (trzysta), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 70 (siedemdziesiąt) złotych,

XLI. na podstawie art. 90 § 2 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonej M. L. (1) środki karne w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza sądowego i orzekł łącznie środek karny w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza sądowego na okres 10 (dziesięciu) lat,

XLII. na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonej M. L. (1) na poczet wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 5 października 2009 r. do dnia 8 marca 2010 r.

XLIII. na podstawie art. 63 § 3 k.k. na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu lekarza sądowego zaliczył oskarżonej M. L. (1) okres rzeczywistego stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu lekarza od dnia 8 marca 2010 r. do dnia 27 sierpnia 2010 r.,

XLIV. oskarżonego A. P. (1) uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt. XXXIII, XXXIV, XXXVII aktu oskarżenia i za to za każdy z tych czynów na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k w zb. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu za każdy z tych czynów karę po 1 (jeden) rok i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych po 150 (sto pięćdziesiąt), a wysokość jednej stawki dziennej określając na 100 (sto) złotych,

XLV. na podstawie art. 44 § 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego A. P. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowych pochodzących bezpośrednio z przestępstw zarzucanych w pkt. XXXIII, XXXIV, XXXVII w kwocie po 500 (pięćset) złotych,

XLVI. oskarżonego A. P. (1) uznał za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w pkt. XXXV i XXXVI aktu oskarżenia i za to za każdy z tych czynów na podstawie art. 228 § 1 k.k. skazał go na karę po 10 (dziesięć) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył za każdy z tych czynów grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych po 70 (siedemdziesiąt), a wysokość jednej stawki dziennej określając na 100 (sto) złotych,

XLVII. na podstawie art. 44 § 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego A. P. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowych pochodzących bezpośrednio z przestępstwa zarzucanego mu w pkt. XXXV w kwocie 1700 (jeden tysiąc siedemset) złotych, w pkt. XXXVI w kwocie 500 (pięćset) złotych,

XLVIII. na podstawie art. 85 § 1 i 2 k.k., art. 86 § 1 i 2 k.k. połączył wymierzone oskarżonemu A. P. (1) kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny i wymierzył mu karę łączna 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 400 (czterysta), a wysokość jednej stawki dziennej określając na 100 (sto) złotych,

XLIX. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu A. P. (1) okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 2 marca 2010 r. do dnia 8 kwietnia 2010 r.,

L. oskarżonego J. R. uznał za winnego czynów zarzucanych mu w pkt. XXXVIII i XXXIX aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 228 § 3 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zb. z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 239 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 228 § 3 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył mu za każdy z tych czynów karę po 1 (jeden) rok pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych po 100 (sto), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 200 (dwieście) złotych,

LI. na podstawie art. 44 § 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego J. R. przepadek równowartości korzyści majątkowych pochodzących bezpośrednio z przestępstw zarzucanych mu w pkt. XXXVIII i w pkt. XXXIX w kwotach po 500 (pięćset) złotych,

LII. na podstawie art. 85 k.k., 86 § 1 i 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. połączył wymierzone wobec oskarżonego J. R. kary jednostkowe pozbawienia wolności i grzywny i wymierzył mu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny przyjmując liczbę stawek dziennych na 150 (sto pięćdziesiąt), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 200 (dwieście) złotych,

LIII. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 lipca 2015 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego J. R. kary łącznej pozbawienia wolności na okres 4 (cztery) lat próby,

LIV. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu J. R. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 2 marca 2010 r. do dnia 8 kwietnia 2010 r., przy przyjęciu, że jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie równa się dwóm stawkom dziennym grzywny,

LV. oskarżonego P. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w pkt. XL aktu oskarżenia czynu, z tym ustaleniem, że przyjął on korzyść majątkową w łącznej kwocie co najmniej 2000 zł, i za to na podstawie art. 228 § 1 k.k. skazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 33 § 2 i 3 k.k. wymierzył mu grzywnę przyjmując liczbę stawek dziennych na 40 (czterdzieści), zaś wysokość jednej stawki dziennej określając na 100 (sto) złotych,

LVI. na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego P. B. (1) kary pozbawienia wolności na okres 1 (jednego) roku próby,

LVII. na podstawie art. 44 § 4 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. B. (1) przepadek równowartości korzyści majątkowej pochodzącej bezpośrednio z przestępstwa w kwocie 2 000 (dwa tysiące) złotych,

LVIII. zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym tytułem opłaty od oskarżonego R. D. (1) kwotę 10 400 (dziesięć tysięcy czterysta) złotych, od oskarżonego R. K. (1) kwotę 1700 (jeden tysiąc siedemset) złotych, od oskarżonej L. T. kwotę 1180 (jeden tysiąc sto osiemdziesiąt) złotych, od oskarżonego K. S. (1) kwotę 1 700 (jeden tysiąc siedemset) złotych, od oskarżonego R. P. kwotę 1 180 (jeden tysiąc sto osiemdziesiąt) złotych, od oskarżonego L. R. kwotę 7 500 (siedem tysięcy pięćset) złotych, od oskarżonego M. R. kwotę 14 700 (czternaście tysięcy siedemset) złotych, od oskarżonej M. L. (1) kwotę 5 200 (pięć tysięcy dwieście) złotych, od oskarżonego A. P. (1) kwotę 8 400 (osiem tysięcy czterysta) złotych, od oskarżonego J. R. kwotę 6 300 (sześć tysięcy trzysta) złotych, od oskarżonego P. B. (1) kwotę 920 (dziewięćset dwadzieścia) złotych

oraz obciążył ich uzasadnionymi wydatkami Skarbu Państwa w częściach przypadających na poszczególnych oskarżonych.

Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych oraz prokurator.

Obrońca oskarżonego R. D. (3) adw. G. K. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

w zakresie winy:

a) mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie przepisów postępowania - art. 6 k.p.k. w zw. z art. 41 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez odmowę wyłączenia w toku postępowania SSO Agnieszki Jarosz, która jako jedyny członek składu orzekającego (i jedyny uczestnik procesu) miała dostęp do niektórych materiałów niejawnych, a które arbitralnie uznała za nieistotne dla postępowania, co skutkowało uniemożliwieniem odniesienia się wszystkich uczestników procesu do wspomnianych materiałów, a w szczególności uniemożliwiło jakiekolwiek odniesienie się do nich obrońcom, wskutek czego obrona nie miała jakiejkolwiek możliwości odniesienia się do materiałów, które wpłynęły na pogląd na sprawę jednego z sędziów, a dodatkowo jedynie sędzia przewodnicząca, w chwili wydawania orzeczenia, znała całokształt materiałów zgromadzonych w postępowaniu,

b) mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie przepisów postępowania - art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przyczyn, dla których w toku oceny dowodu z zeznań świadka koronnego K. T. (1) oraz jego wcześniejszych wyjaśnień, nie uwzględniono szeregu okoliczności osobistych dotyczących świadka, w szczególności jego karalności za fałszywe zeznania i fałszywe oskarżenia, jak również wypracowanego przez świadka sposobu działania wobec innych osób, co wskazuje na pominięcie tych okoliczności w toku oceny materiału dowodowego i czynienia ustaleń faktycznych, wskutek czego zeznania świadka koronnego uznano za w pełni wiarygodne, spójne i konsekwentne, w sytuacji, gdy stwierdzenie, iż świadek instrumentalnie wykorzystuje mechanizmy postępowania karnego (w tym poprzez fałszywe zeznania) w celu osiągnięcia własnych korzyści i eliminacji osób niewygodnych, musiałoby skutkować inną oceną dowodu z zeznań świadka T., w szczególności w zakresie sprzeczności jego zeznań z wyjaśnieniami oskarżonych oraz zeznaniami szeregu świadków,

c) mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie przepisów postępowania - art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodu z zeznań świadka koronnego K. T. (1), polegającą na bezkrytycznym daniu wiary zeznaniom wspomnianego i apriorycznym uznaniu ich za wiarygodne, co spowodowało faktyczne zaniechanie ich oceny pod kątem całokształtu materiału dowodowego oraz zasad logiki i doświadczenia życiowego, w efekcie czego zeznania te zostały uznane za wartościowy materiał dowodowy w sytuacji, gdy były sprzeczne z wyjaśnieniami oskarżonych, zeznaniami większości świadków, a świadek celowo unikał podawania szeregu niekorzystnych dla siebie okoliczności,

d) mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie przepisów postępowania - art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 § 1 k.p.k. w zw. z art. 172 k.p.k. poprzez zaniechanie przeprowadzenia czynności procesowej konfrontacji świadka T. i jego byłej żony S. T. (1), w sytuacji gdy wspomniane osoby zeznawały odmiennie, a zaistniałe różnice nie wskazywały na zeznawanie nieprawdy przez S. T. (1),

e) mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie przepisów postępowania - art. 3 ust. 1 lit. b) ustawy o świadku koronnym poprzez dopuszczenie i wykorzystanie procesowe dowodu z zeznań świadka koronnego, w sytuacji gdy świadek ten nie ujawnił całości swego majątku, a jego depozycje w tym zakresie - w szczególności w części dotyczącej przechowywania rzekomych korzyści uzyskanych z popełnianych przez świadka przestępstw, ocierają się wręcz o fałszywe zeznania, wskutek czego ustalenia faktyczne w sprawie podejmowano w oparciu o dowód, który w ogóle nie jest dopuszczalny w postępowaniu karnym,

f) mające wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie przepisów postępowania - art. 1 ust. 2 pkt 1) ustawy o świadku koronnym poprzez dopuszczenie i procesowe wykorzystanie zeznań świadka koronnego w zakresie zarzutu I. - zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 239 § 1 k.k., które nie mieści się w katalogu zawartym w ustawie o świadku koronnym, wskutek czego ustalenia faktyczne w sprawie podejmowano w oparciu o dowód, który w ogóle nie jest dopuszczalny w postępowaniu karnym,

w zakresie kary:

g) naruszenie prawa materialnego - art. 115 § 2 k.k. poprzez uznanie przypisanych oskarżonemu przestępstw za szczególnie szkodliwe społecznie motywowane samym ustawowym wymiarem kary w sytuacji, gdy oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu dokonuje się w oparciu o ustawowe zagrożenie karą oraz kryteria z art. 115 § 2 k.k., zaś przestępstwa przypisane oskarżonemu oceniane jedynie przez pryzmat ustawowego wymiaru kary w żaden sposób nie mogą być uznane za szczególnie społecznie szkodliwe,

h) naruszenie prawa materialnego - art. 115 § 2 k.k. poprzez uznanie za okoliczności obciążające zamiaru sprawcy, jak również stopnia społecznej szkodliwości czynu w sytuacji, gdy postać zamiaru jest elementem społecznej szkodliwości czynu i nie powinien być dwukrotnie uwzględniany jako przesłanka przemawiająca za zaostrzeniem sędziowskiego wymiaru kary,

i) naruszenie prawa materialnego - art. 86 § 1 k.k. w zw. z art. 90 § 2 k.k. poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łącznej pozbawienia wolności (asperacja w wymiarze połowy sumy kar jednostkowych) według innych kryteriów niż kary łącznej grzywny (asperacja w wymiarze 500/650 sumy stawek dziennych) i jeszcze innych niż kryteria zastosowane przy połączeniu środków karnych zakazu wykonywania zawodu adwokata i radcy prawnego (asperacja w wymiarze 2/3 sumy czasu trwania środka).

W konkluzji wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów, a w przypadku niepodzielenia przez Sąd odwoławczy tego stanowiska o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w całości.

Obrońca oskarżonego R. K. (1) adw. J. D. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia polegającą na rażącym naruszeniu:

1. art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. poprzez brak ustaleń faktycznych odnośnie przesłanki odpowiedzialności oskarżonego R. K. (1) z art. 229 § 3 k.k. i nie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku w zakresie czynu przypisanego oskarżonemu, albowiem Sąd I Instancji stwierdza, że R. K. (1) „narusza przepisy prawa” jednak nie argumentuje przesłanek odpowiedzialności kwalifikowanej z § 3 art. 229 k.k. Sąd I Instancji w żadnym zakresie nie wskazał normy prawnej nakazującej osobie pełniącej funkcję publiczną określone zachowanie ani też nie ustalił (str. 275 i 296 uzasadnienia zaskarżonego wyroku) z naruszeniem jakiej konkretnej normy, czy oczekiwaniem naruszenia wiązało się udzielenie korzyści majątkowej, co w kontekście stanowiska orzecznictwa, że dla odpowiedzialności karnej nie jest wystarczające samo określenie „naruszenia przepisów prawa”, nie dawało podstaw do stwierdzenia jakimi posłużył się Sąd, że oskarżony wyczerpał znamiona przestępstwa zgodnie z kwalifikacją prawną przyjętą w akcie oskarżenia, działając w sposób umyślny i bezpośredni (k. 267 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), a co ma istotny wpływ na treść orzeczenia bowiem uniemożliwia dokonanie merytorycznej kontroli orzeczenia;

2. art. 413 § 1 pkt 6 k.p.k. przez niedokładne wskazanie w kwalifikacji prawnej przestępstwa przypisanego z art. 273 k.k. zastosowanych przepisów ustawy karnej poprzez niewskazanie czy R. K. miał używać dokumentu określonego w art. 271 k.k. czy art. 272 k.k., a więc zaniechanie dokładnego określenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co w istotny sposób uniemożliwia kontrolę merytoryczną zaskarżonego wyroku, a tym samym wskazuje, iż zachowanie oskarżonego nie wyczerpuje znamion czynu zabronionego,

3. art. 6 k.p.k., art. 410 k.p.k. przez wykorzystanie w postępowaniu karnym materiałów niejawnych niedostępnych i nieznanych pozostałemu składowi orzekającemu, oskarżonym i ich obrońcom, a tym samym oparcie orzeczenia Sądu Okręgowego na dowodach znanych tylko przewodniczącej składu orzekającego, co narusza równość stron i uniemożliwia oskarżonemu obronę;

4. art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. przez rozpoznanie sprawy przez sędziego przewodniczącego składu orzekającego, co do którego istniała uzasadniona wątpliwość co do jego bezstronności z racji uprzedniego zapoznania się z materiałami niejawnymi, niedostępnymi dla pozostałych członków składu orzekającego oraz oskarżonych i ich obrońców z uwagi na niewyrażenie zgody na wgląd w materiały niejawne oskarżonym i pozostałym członkom składu orzekającego na mocy decyzji MSWiA, a tym samym przewodnicząca składu orzekającego, działając bez podstawy prawnej, jako jedyna zapoznała się z całością materiałów niejawnych teczki świadka koronnego K. T. (1) współpracującego z organami ścigania, a następnie wyselekcjonowała materiał dowodowy wskazany w notatce służbowej znajdującej się w Kancelarii Tajnej, który zdaniem tego sędziego miał wpływ na odpowiedzialność karną oskarżonych, co wskazuje, iż pomimo nie zaliczenia w poczet materiału dowodowego dokumentów nieznanych pozostałym stronom, zapoznając się jako jedyna z materiałami dokonała oceny tych dokumentów zajmując tym samym stanowisko merytoryczne, nawet jeśli nie stanowiły one podstawy ustaleń faktycznych, co wywołuje uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego przewodniczącego składu orzekającego w niniejszej sprawie, który wykorzystał w postępowaniu karnym dowody nieznane stronom tego postępowania;

5. art. 167 k.p.k. poprzez zaniechanie ustalenia i przesłuchania osoby, określanej jako (...) mającej być zatrudnioną w Szpitalu (...) w W., na którą wskazuje w swoich zeznaniach świadek koronny K. T. (1), a która to osoba miała wystawić „załatwioną dokumentację medyczną” co do stanu zdrowia R. K. (1), który następnie posługiwał się nią w Szpitalu (...) pomimo, iż przesłuchanie tej osoby pozwoliłoby na poczynienie istotnych dla kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego ustaleń;

6. art. 167 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k., art. 172 k.p.k., art. 2 § 2 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k. polegającym na oddaleniu wniosku dowodowego o przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy świadkiem koronnym K. T. (1) a świadkiem S. T. (1) uznając, iż dowód ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, a którego to przeprowadzenie dowodu miało na celu wyjaśnienie znacznych sprzeczności pomiędzy zeznaniami świadków pomimo, iż konfrontacja tych osób pozwoliłaby na poczynienie istotnych dla kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego ustaleń, a tym samym pozwoliłoby na dokonanie oceny wiarygodności zeznań świadka koronnego pomawiającego oskarżonego R. K. (1), a co w efekcie realizowałoby podstawowe zadanie procesu karnego - dotarcie do prawdy materialnej;

7. art. 201 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 366 § 1 k.p.k. poprzez zaniechanie wyjaśnienia niepełnej opinii biegłego wydanej przez czterech biegłych na okoliczności: czy w świetle wskazań wiedzy medycznej istniały podstawy do określenia stanu zdrowia oskarżonego R. K. i poczynienia rozpoznań opisanych w przekazanych do oceny przez organy ścigania dokumentacji medycznej, czy w świetle wskazań wiedzy medycznej, stanu zdrowia R. K. oraz poczynionych rozpoznań istniały podstawy do zalecenia, planowania lub przeprowadzenia leczenia opisanego w przekazanych do oceny dokumentach medycznych oraz czy w świetle wskazań wiedzy medycznej oraz okoliczności ocenianych istniały podstawy do formułowania wniosków opisanych w przekazanej dokumentacji medycznej a dotyczącej przeciwwskazań medycznych do przebywania R. K. w warunkach pozbawienia wolności lub do jego udziału w czynnościach procesowych, w której nie została uwzględniona dokumentacja medyczna załączona przez oskarżonego na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2016 r., z której wynikają schorzenia R. K. sprzed okresu objętego przypisanym mu czynem a związane z wydarzeniami z roku 1999, tj. dokumentacji medycznej dot. leczenia oskarżonego z 2001 r., a także nie uwzględnieniu dokumentacji źródłowej dotyczącej stanu służby zdrowia w jednostkach penitencjarnych na dzień wydania opinii lekarskich przez M. Ż.-L. i A. P., gdzie biegli wydając opinię posłużyli się automatyzmem albowiem nie posiadali żadnych bezpośrednich spostrzeżeń co do służby zdrowia w warunkach penitencjarnych;

8. art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka radiodiagnostyka H. M., biorącego udział w wydaniu opinii w zespole biegłych Akademii Medycznej we W. jednak nie włączonej do zespołu jako biegłej - na okoliczność wydanej przez nią opinii;

9. art. 366 § 1 k.p.k., art. 370 § 1 k.p.k. oraz art. 6 k.p.k. poprzez uniemożliwienie stronom postępowania bezpośredniego zadawania pytań biegłym i zobowiązanie stron, bez podstawy prawnej, do sformułowania pytań na piśmie a następnie przekazanie pytań biegłym, którzy mieli możliwość przygotowania się do odpowiedzi co naruszyło prawo do obrony oskarżonego;

10. art. 170 § 1 i 4 k.p.k. w zw. z art. 192 § 2 k.p.k. oraz art. 6 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego dotyczącego przesłuchania świadka koronnego z udziałem biegłego psychologa w sytuacji zgromadzenia nowej dokumentacji medycznej z innych postępowań sądowych, w których świadek był stroną, jak również po zaobserwowaniu niewłaściwych z punktu widzenia psychologicznego zachowań świadka koronnego w toku postępowania sądowego, również w sytuacji sugestii i presji sytuacyjnych wynikających z określonej roli zajmowanej w postępowaniu przygotowawczym i sądowym oraz wpływu innych czynników zewnętrznych na jego zachowanie, cech osobowości świadka, co mogło mieć wpływ na treść składanych przez niego zeznań obciążających oskarżonego R. K., w tym skłonności do konfabulacji, co wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań świadka S. T. ej, powyższe stanowiło naruszenie prawa do obrony oskarżonego R. K.;

11. art. 7 k.pk. w zw. z art. 192 § 2 k.p.k. poprzez obdarzenie wiarą zeznań świadka koronnego K. T. (1) i dokonanie oceny jego zeznań w sposób niepełny, mało wnikliwy, wręcz jednostronny i nie przesłuchanie K. T. (1) na rozprawie głównej z udziałem biegłego psychiatry i psychologa pomimo, iż w sprawie istnieją wątpliwości, co do stanu psychicznego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez K. T. (1) spostrzeżeń czego konsekwencją była wadliwa ocena dowodów,

12. art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. oraz art. 167 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o wystąpienie do MSWiA o udzielenie informacji dotyczących udziału świadka koronnego w czynnościach operacyjno-rozpoznawczych, który miał na celu, w sytuacji bycia przez świadka koronnego współpracownikiem policji/informatorem i podejmowania w związku z tym czynności, dokonanie oceny zależności oraz zakresu współpracy świadka koronnego z właściwymi służbami, co pozwoliłoby na dokonanie prawidłowej oceny wiarygodności zeznań świadka koronnego;

13. art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. polegającą na uwzględnieniu w wyroku okoliczności przemawiających jedynie na niekorzyść oskarżonego, rozstrzygnięciu w wyroku istniejących w sprawie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego oraz wydanie wyroku na podstawie jedynie części dowodów i nieuwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania przy ich ocenie, co przejawiało się, w szczególności przez przyjęcie za wiarygodne jedynego dowodu obciążającego oskarżonego w postaci pomówienia oskarżonego R. K. przez świadka koronnego K. T., pomimo że jego zeznania są wzajemnie sprzeczne, jak również sprzeczne z zeznaniami K. J. co do roli K. T. i R. K. w przestępstwie, opisu okoliczności, co do zasadności przeprowadzonej operacji, co do kwot przekazanych K. J., co do przebiegu operacji i przyczynach niepożądanych skutków oraz nie korespondują z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, jak również nieuwzględnienie przy ocenie dowodów zasad prawidłowego rozumowania, oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, co przejawiało się w szczególności poprzez:

a) uznanie za wiarygodne tej części zeznań świadka koronnego K. T., w których pomawia R. K., a które nie są wiarygodne i nie mogą być jako jedyny dowód podstawą dokonania ustaleń faktycznych albowiem jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego K. T. obciążył swoimi zeznaniami R. K., jak sam zeznał licząc, że uniknie odpowiedzialności karnej za popełnienie przez siebie przestępstw, w szczególności popełnionych w stosunku do swojej żony,

b) dokonanie przez Sąd I instancji ustalenia w sposób sprzeczny ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, że:

- motywem działania oskarżonego było dążenie do uniknięcia odpowiedzialności karnej, w sytuacji, gdy odroczenie wykonania kary nie dąży do uniknięcia odbycia kary a służy jedynie odroczeniu w czasie odbycie kary pozbawienia wolności, pominięcie w swoich rozważaniach, że w toku postępowania sądowego w przedmiocie złożenia wniosku o odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności został złożony przez obrońcę oskarżonego R. K., adw. L. T. do właściwego sądu wniosek o powołanie biegłego medycyny sądowej na okoliczność czy stan zdrowia oskarżonego R. K. pozwala osadzić go w zakładzie karnym celem odbycia kary pozbawienia wolności, a jednocześnie pominięcie zeznań świadka koronnego K. T., w których wskazuje, iż nie weryfikował czy oskarżony R. K. rzeczywiście jest chory,

- nie było przeciwwskazań do odbycia przez oskarżonego R. K. kary pozbawienia wolności w warunkach zakładu karnego, w sytuacji, gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego, z punku widzenia wiedzy i doświadczenia życiowego, w szczególności przy uwzględnieniu zeznań biegłych przesłuchanych w toku postępowania sądowego, wyjaśnień oskarżonej M. Ż.-L., informacji o wynikach kontroli NIK w przedmiocie sprawowania opieki medycznej wobec osób pozbawionych wolności, sprawozdania z Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, artykułów z (...), publikacji (...).info, powinna prowadzić do wniosku, że stan zdrowia oskarżonego R. K. wskazywał, że istniały przeciwwskazania medyczne do odbywania przez oskarżonego kary pozbawienia wolności zaś pomówienie K. T., biorąc pod uwagę okoliczności jego dokonania, skłonności do konfabulowania pomawiającego, nie może być traktowane jako wiarygodny dowód winy,

- zaświadczenia lekarskie co do stanu zdrowia R. K., wystawione w okresie od 26 kwietnia 2004 r. do 4 marca 2005 r. przez lekarza (...) zatrudnionego w (...) Centrum (...) im. prof. M. W. (...) w K. na stanowisku Zastępcy Ordynatora (...) N., poświadczały nieprawdę co do stanu zdrowia R. K., w sytuacji, gdy z opinii biegłych z dnia 29 września 2009 r., zeznań K. J., dokumentacji medycznej załączonej przez oskarżonego w toku postępowania sądowego jasno wynika, że ww. zaświadczenia lekarskie odzwierciedlały prawdę, operacja przeprowadzona u R. K. była uzasadniona z puntu widzenia medycznego, która była planowana na kilka miesięcy przed jej przeprowadzeniem, wbrew twierdzeniom Sądu Okręgowego nie była wykonana w trybie pilnym a planowym,

- działanie oskarżonego R. K., w sytuacji ustalenia sprawstwa oskarżonego, nie stanowi czynu mniejszej wagi w sytuacji, gdy operacja ta była konieczna do przeprowadzenia i uzasadniona z punktu widzenia medycznego, oskarżony poddał się operacji z obawy, iż w warunkach zakładu karnego nie otrzyma właściwej opieki medycznej, w obawie o własne zdrowie poddał się operacji w czasie poprzedzającym osadzenie go w zakładzie karnym, powyższe wskazuje, iż stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego nie jest znaczny, a tym samym zaniechanie umorzenia postępowania z uwagi na upływ terminu przedawnienia karalności czynu w zakresie kwalifikacji prawnej z art. 230a k.k., a w sytuacji nie podzielenia ww. zarzutów, z daleko posuniętej ostrożności procesowej, w zakresie braku znamion czynu zabronionego również z art. 229 k.k. oraz 273 k.k.

c) dokonanie przez Sąd I instancji ustalenia, że wina R. K. jest bezsporna i wynika z szeregu dowodów zgromadzonych w sprawie innych niż wzajemne pomówienia, w sytuacji gdy zarówno analiza materiału dowodowego jak i treść uzasadnienia Sądu wskazuje, że jedynym takim dowodem, na którym Sąd opiera swoje rozumowanie odnośnie ustalenia sprawstwa jest to, iż pomimo że R. K. rzeczywiście posiadał wskazania do zabiegu operacyjnego to sam moment jej wykonania wynikał z konieczności procesowej (k. 49 uzasadnienia), która to okoliczność samodzielnie nie przesądza o sprawstwie,

d) błędne uznanie odnośnie dokumentacji medycznej oskarżonego R. K., iż poświadczała ona nieprawdę, w sytuacji, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że zarówno schorzenia oskarżonego, konieczność przeprowadzenia operacji z punktu widzenia medycznego były słuszne i wskazane zaś komplikacje, które miały miejsce podczas operacji były niezamierzone;

e) uznanie za wiarygodne zeznania świadka J. M., jako zgodnych z relacją świadka koronnego co do „fikcyjnej” operacji R. K. w sytuacji, gdy J. M. wskazuje, że oskarżony „chwalił się sztuczną blizną po operacji” co stoi w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym uznanym za wiarygodny,

14. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez:

a) oparcie się przez Sąd, przy uznaniu winy R. K., jedynie na części zeznań świadka koronnego K. T., w których pomawia R. K. i pominięcie pozostałej części jego zeznań, pominięcie uprzedniej karalności świadka koronnego za składanie fałszywych zeznań, bezpodstawne pomówienie o przyjęcie łapówki prokuratora, z jednoczesnym niewskazaniem w sposób jasny, spójny i logiczny, w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd uznał za wiarygodne jedynie zeznania K. T., w których pomawia R. K. i jednocześnie nie wskazanie przez Sąd w sposób odpowiadający wymogom art. 424 k.p.k. dlaczego nie uznał wersji zdarzeń przedstawionej przez R. K.,

b) nie omówienie przez Sąd I instancji, w uzasadnieniu wyroku istotnych dowodów, a w szczególności dokumentacji medycznej załączonej przez oskarżonego w toku postępowania sądowego, z której wynika, że R. K. po wydarzeniach z roku 1999 rozpoczął leczenie i dostarczył dokumentację medyczną z roku 2001, tym samym Sąd Okręgowy w żadnym zakresie nie odniósł się do tych dowodów, co czyni, że uzasadnienie nie spełnia wymogów art. 424 k.p.k., co w konsekwencji narusza art. 6 k.p.k. poprzez uniemożliwienie oskarżonemu polemiki z ustaleniami Sądu zaś Sądowi odwoławczemu kontrolę instancyjną wyroku;

II. rażącą niewspółmierność kary, wyrażającą się w wymierzeniu R. K. niewspółmiernie surowej kary w wymiarze bezwzględnej kary 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy w przypadku uznania jego winy za udowodnioną, okoliczności sprawy, a w szczególności dane osobopoznawcze oskarżonego, motywy jego działania - obawa o swój stan zdrowia w warunkach izolacji i służby medycznej w zakładzie karnym, okres jaki upłynął od popełnienia przestępstwa - postępowanie trwało kilkanaście lat, co stanowi swego rodzaju dolegliwość, przemawiają za tym, że cele kary w zakresie prewencji ogólnej i szczególnej zostaną spełnione w przypadku wymierzenia oskarżonemu kary wolnościowej oraz, że taka kara da gwarancję, że oskarżony nie wejdzie ponownie w konflikt z prawem.

W oparciu o powyższe na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k.. wnosił o:

a) zmianę zaskarżonego wyroku przez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu,

ewentualnie

c) zmianę opisu i kwalifikacji prawnej czynu poprzez uznanie działania oskarżonego R. K. za wypadek mniejszej wagi, uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania z uwagi na upływ terminu przedawnienia,

ewentualnie

b) uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji,

ewentualnie

d) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary w mniejszym wymiarze o charakterze wolnościowym.

Obrońca oskarżonej L. T. adw. P. J. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k. w związku z art. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej, kontrolowanej oceny dowodów, a nadto wnioskowanie na niekorzyść oskarżonej w przedmiocie okoliczności, które nie zostały wykazane w postępowaniu karnym, skutkujące niezasadnym przyjęciem, że oskarżona swoją świadomością i zamiarem obejmowała utrudnienie postępowania karnego wykonawczego w odniesieniu do osoby R. K. (1), w szczególności poprzez:

1. przyjęcie, że dowodem uzasadniającym uznanie popełnienia przez L. T. czynu zabronionego jest fakt poznania jej z K. T. (1) poprzez A. W. (wcześniej B.), choć okoliczność ta nie ma żadnego znaczenia dla przypisania oskarżonej jakichkolwiek działań w sprawie, bowiem nie wykazano, by w jakimkolwiek zakresie współdziałała z A. W., a ponadto nie wykazano, by poznanie K. T. (1) nastąpiło w ramach realizacji jakiegokolwiek działania o charakterze niezgodnym z prawem, bowiem świadek koronny został jej przedstawiony przez adwokata jako prawnik, a dodatkowo sam informował ją, że jest aplikantem adwokackim;

2. przyjęcie, że dowodem obciążającym L. T. jest zeznanie świadka J. M. (obecnie W.), uznane przez Sąd Okręgowy za wiarygodne, chociaż niemal wszystkie twierdzenia świadka stoją w całkowitej sprzeczności z pozostałymi dowodami, które Sąd obdarzył wiarą, w szczególności zaś z:

1) dokumentacją medyczną dotyczącą R. K. (1), sporządzoną w Szpitalu (...),

2) dokumentacją medyczną dotyczącą R. K. (1), sporządzoną w (...),

3) opinią biegłych lekarzy sądowych z Akademii Medycznej im. (...) we W., Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej (znak (...) z 29 września 2009 roku o stanie zdrowia R. K. (1),

4) zeznaniem świadka lekarza (...),

5) zeznaniem świadka lekarza (...),

6) zeznaniem świadka lekarza (...),

7) zeznaniem świadka lekarza (...),

bowiem w przeciwieństwie do podań J. M. o niewykonaniu żadnej operacji i wyprodukowaniu jedynie dokumentów świadczących o jej rzekomym przeprowadzeniu, uczestniczeniu w prześwietleniach medycznych kręgosłupa innych osób za R. K. (1) wszystkie pozostałe dowody wykazują niezbicie, że R. K. (1) doznał urazów, które były leczone w Szpitalu (...) oraz przeszedł operację kręgosłupa w (...), a do przeprowadzenia operacji istniały wskazania medyczne i operacje zostały przeprowadzone prawidłowo i zgodnie ze sztuką lekarską,

3. zaniechanie ustalenia przyczyny, dla której świadek J. M. (obecnie W.) przyznał, że niesłusznie i nieświadomie pomówił oskarżoną już na etapie postępowania przygotowawczego prowadzonego w innej sprawie, choć nie wyjaśnienie tej okoliczności miało istotne znaczenie dla oceny dowodu i dokonania ustaleń, bowiem Sąd bazował na ogólnikowym oświadczeniu świadka o podtrzymaniu zeznań, przy czym Sąd dysponował protokołem z przesłuchania świadka w postępowaniu przygotowawczym w innej sprawie, w którym świadek niesłusznie pomówił oskarżoną,

4. nieuprawnione przypisanie oskarżonej posłużenia się fragmentem dokumentacji medycznej dotyczącej osoby R. K. (1), w sytuacji, w której dokumenty te zostały złożone do akt sprawy w Sądzie Rejonowym w Wołominie już wcześniej przez funkcjonariuszy policji KP K. a to:

1) zaświadczenia nr (...) z 30 kwietnia 2004 roku z wystawienia lekarza sądowego M. L. (1) (k. 5147),

2) zaświadczenia nr (...) z 27 kwietnia 2004 roku z wystawienia lekarza sądowego M. L. (1) (k. 5148),

3) wyniku badania rezonansu magnetycznego MR nr (...) z 24 kwietnia 2004 roku z wystawienia radiologa A. P. (1), złożonego przez funkcjonariuszy policji KP K., zaś dokumentu tego oskarżona nigdy nie składała w żadnym postępowaniu karnym,

5. przyjęcie, że dowodem obciążającym L. T. jest okoliczność, że zna ją K. T. (1), który nieprawdziwie zeznał, że:

1) oskarżona rzekomo posiadała wiedzę w przedmiocie bezprawnych działań T., dotyczących sporządzenia przez lekarzy dokumentacji medycznej R. K. (1), choć żaden z dowodów nie potwierdza, żeby rozmowa o tym pomiędzy świadkiem i oskarżoną miała w rzeczywistości miejsce, w szczególności nigdy nie ustalono czasu i miejsca, w których miało do takiej rozmowy rzekomo dojść,

2) L. T., będącej adwokatem wydawał rzekomo osobiście polecenia co do sposobu działania w charakterze obrońcy R. K. (1) w Sądzie Rejonowym w Wołominie, choć nie ustalono nawet, czy świadek koronny przebywał w budynku tego sądu w czasie, w którym była tam L. T., nie przesłuchano na tę okoliczność sędziego referenta ani pracowników sądu oraz nie sprawdzono zapisów monitoringu,

przy czym daleko przed datą wszczęcia postępowania przygotowawczego pozostawał już w osobistym konflikcie z oskarżoną, zaś świadek jest osobą karaną za fałszywe oskarżenie prokuratora K., biegli stwierdzili, że jest osobą o osobowości nieprawidłowej, przejawiającą skłonność do manipulowania ludźmi i konfabulowania, a nadto jego zeznania dotyczące zdarzeń z tego samego okresu, którego dotyczy niniejsza sprawa karna zostały w znacznej większości uznane za niewiarygodne przez Sąd Apelacyjny w Warszawie w sprawie II AKa 323/16,

6. pominięcie, że w postępowaniu karnym zostało wykazane w sposób nie budzący wątpliwości, że oskarżona nie miała żadnej styczności z żadnym lekarzem występującym w niniejszej sprawie w charakterze strony albo świadka, a przecież K. T. (1) "zawodowo" trudnił się pozyskiwaniem dokumentacji medycznej w celu umożliwienia osobom podejrzanym lub skazanym uniknięcia zatrzymania i osadzenia w jednostkach penitencjarnych, zaś okoliczność ta ma istotne znaczenie w odniesieniu do depozycji procesowych K. T. (1), bowiem bezprawną działalnością quasi medyczną trudnił się on zdecydowanie wcześniej niż poznał L. T., zatem wykluczone jest by miał powód do informowania oskarżonej o jakichkolwiek sprawach związanych z dokumentacją medyczną kogokolwiek, w tym również R. K. (1),

7. pominięcie, że oskarżona składając pismo z 5 sierpnia 2004 roku na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania kary pozbawienia wolności wobec R. K. (1) lub zawieszenie postępowania wykonawczego do czasu wyznaczenia posiedzenia w celu rozpoznania wniosku złożonego przez poprzedniego obrońcę o odroczenie wykonania kary zażądała dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego medyka sądowego na okoliczność ustalenia rzeczywistego stanu zdrowia R. K. (1) w celu określenia, czy stan zdrowia skazanego pozwala na przebywania w warunkach izolacji penitencjarnej, czy też stanowi przeszkodę do jego osadzenia w zakładzie karnym, zaś okoliczność ta wskazuje niezbicie, że intencją oskarżonej było umożliwienie sądowi dokonanie weryfikacji dokumentacji medycznej dotyczącej stanu zdrowia R. K. (1) i wydanie rzetelnego rozstrzygnięcia w oparciu o wszechstronną ocenę całości materiału procesowego.

Na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonej ewentualnie o uchylenie wyroku w stosunku do oskarżonej L. T. w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego K. S. (1) adw. G. M. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

- obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to:

1) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1) k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, a nadto nieuzasadnionej, sprzecznej z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny dowodów oraz nieuwzględnienie całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej, w szczególności poprzez:

a. nieuzasadnioną odmowę przypisania waloru wiarygodności całkowicie spójnym, logicznym, konsekwentnym oraz znajdującym potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, w tym m. in. w wyjaśnieniach R. D. (1) i R. P., wyjaśnieniom oskarżonego K. S. (1), z których wynika, że:

• lek. med. K. J. (1) przebadał go osobiście i stwierdził, że zachodzi konieczność kolejnej (trzeciej już) operacji, albowiem jej brak doprowadzić może do wysunięcia się dysku, co z kolei prowadzić mogło wręcz do paraliżu kończyn dolnych;

• przed wizytą u lek. med. K. J. (1) oskarżony poddał się badaniu na rezonansie magnetycznym, co odbyło się w Centrum D. na ul. (...);

• problemy tego oskarżonego z kręgosłupem zaczęły się znacznie przed zdarzeniami analizowanymi w przedmiotowym postępowaniu, bowiem już na etapie szkoły podstawowej;

• oskarżony przechodził liczne konsultacje, tj. w Stanach Zjednoczonych, Niemczech, Austrii i Rosji, jak również przeszedł dwie operacje kręgosłupa, w tym na odcinku szyjnym i na odcinku lędźwiowym,

• intensywność dolegliwości bólowych K. S. (1) zachodziła w stopniu, który w pewnym okresie wręcz uniemożliwiał chodzenie;

• K. S. (1) konsultował stanowisko lek. med. K. J. (1) u innych lekarzy, którzy:

- potwierdzali tezę w/w lek. med.;

- twierdzili, iż fragment, który już się wysunął, jest tkanką miękką i nie wróci na swoje miejsce, co powodowało alternatywę rozłączną w postaci operacji albo paraliżu;

• z uwagi na dolegliwości bólowe K. S. (1) był poddawany leczeniu farmakologicznemu, w tym morfinie, sterydom, lekom psychotropowym;

• nie miał on wiedzy, że K. T. (1) korumpował i zastraszał lekarzy, zaś sam oskarżony mógł być jedynie elementem "gry służb";

• świadomość oskarżonego obejmowała jedynie oddanie się w ręce osób wskazanych jako specjaliści w zakresie jego dolegliwości, w sytuacji realnej potrzeby leczenia;

• K. S. (1) nigdy nie nakłaniał żadnego lekarza do "podkoloryzowania" dokumentacji medycznej oraz nie oferował z tego tytułu łapówek, przy czym w szczególności nie obejmował świadomością tego, czy przedmiotem analiz lek. med. K. J. (1) w kontekście celowości przeprowadzania operacji, był rezonans magnetyczny wykonany na innej osobie;

• oskarżony nie poddałby się operacji, gdyby nie miał przekonania, że przysłuży się to poprawie jego stanu zdrowia;

b. nieprawidłowe uznanie za wiarygodne i pełnowartościowe zeznań świadka koronnego K. T. (1), w szczególności w zakresie, w jakim obciąża on swoimi zeznaniami K. S. (1), w sytuacji gdy:

• zeznania świadka koronnego pozostają w sprzeczności z pozostałą częścią materiału dowodowego, w tym m. in. z zeznaniami K. J. (1), wyjaśnieniami K. S. (1), R. P. i R. D. (1);

• z materiału dowodowego w sprawie nie wynika, by oskarżony K. S. (1) miał jakąkolwiek styczność z dokumentacją medyczną;

• z materiału dowodowego w sprawie wynika, iż K. S. (1) korzystał z obsługi prawnej w zakresie postępowania karnego wykonawczego, z czego nie sposób wyprowadzić wniosków, by nakłaniał on jakiekolwiek osoby do poddania się jakimkolwiek badaniom zamiast niego;

• świadek nie był w stanie wskazać kwot, które miał przekazywać doktorowi K. J. (1), używając niejednokrotnie zwrotów takich jak "nie wiem", "chyba", "nie przypominam sobie", "nie więcej niż", co winno doprowadzić do zakwalifikowania tego dowodu jako niepełnowartościowego;

• świadek K. T. (1) zeznał, iż nie pamięta, czy K. S. (1) nie zrobiono rezonansu w Instytucie (...), przy czym wskazał, że na pewno była mu zrobiona tomografia w szpitalu (...), co - w świetle dolegliwości K. S. (1) na odcinku szyjnym i lędźwiowym - czyniłoby zbędnym poszukiwanie innych osób celem poddania się badania na rezonansie magnetycznym, co odnosi się również do R. P., z którym oskarżony znał się jedynie powierzchownie;

• ze spójnych i logicznych w omawianym zakresie zeznań świadka K. J. (1) wynika, iż nie pamięta on, czy K. S. (1) miał swój rezonans magnetyczny, czy też nie, co w żaden sposób nie pozwala na przyjęcie niekorzystnego wobec oskarżonego domniemania, iż przy decyzji o zakwalifikowaniu K. S. (1) jako pacjenta operacyjnego uwzględniono rezonans magnetyczny innej osoby;

• z materiału dowodowego sprawy nie wynika, by K. S. (1) przekazywał komukolwiek jakiekolwiek korzyści majątkowe w zamian za nadanie określonych cech jego dokumentacji medycznej;

• z materiału dowodowego sprawy nie wynika, by ktokolwiek informował K. S. (1), że nie zachodzą podstawy i wskazania do przeprowadzenia w stosunku do niego operacji;

• ze spójnych i logicznych zeznań K. J. (1) (lekarza medycyny) wynika, iż nie ma możliwości technicznych weryfikacji, zaś operując pacjenta nie można ustalić, czy to badanie jest z pewnością operowanego pacjenta, co nie pozwala na wniosek, iż rezonans został wykonany na osobie innej niż K. S. (1);

• z zeznań świadka J. K. (1) złożonych na rozprawie głównej wynika, iż nie pamięta on osoby, która poddała się badaniu na rezonansie magnetycznym, gdyż dziennie przyjmuje około piętnastu pacjentów, co nie pozwala na przyjęcie niekorzystnego domniemania, iż osobą tą nie był K. S. (1);

• z zeznań świadka M. F. (1) wynika, iż to, co zostało udokumentowane w zakresie badania K. S. (1) na pewno polegało na prawdzie, co potwierdza tezę, iż skierowanie na operację zostało dokonane na podstawie badania rezonansem magnetycznym właśnie K. S. (1), nie natomiast innej osoby;

• z zeznań świadka W. Ł. wynika, iż dolegliwości bólowe wskutek urazu, którego K. S. (1) doznał w marcu 2005 r., charakteryzowały się istotnym nasileniem, co dodatkowo uwiarygodnia wyjaśnienia K. S. (1) w tym zakresie;

• świadek koronny K. T. (1), jak wynika z samych jego zeznań złożonych na rozprawie głównej, składał uprzednio fałszywe zeznania pomawiające w odwecie prokuratora K., co świadczy o jego motywacjach tak z punktu widzenia interesów procesowych, jak i psychologicznych;

• świadek K. T. (1) nie potrafił wskazać, kiedy rozpoczął i zakończył pracę w kancelarii (...), co winno rzutować na możliwość rzetelnego odtwarzania przez niego zdarzeń na okoliczności istotne z punktu widzenia przedmiotu postępowania;

• materiał dowodowy, ale i uzasadnienie zaskarżonego wyroku, zawierają sprzeczności odnośnie do tego, czy R. P. miał uczestniczyć w rzekomym spotkaniu w kancelarii (...);

• z zeznań świadka Ł. W. wynika, że K. T. (1) manipulował wszystkimi osobami wkoło oraz chwalił się kompetencjami, których nie miał;

• z zeznań K. J. (1) wynika, że K. T. (1) wprowadził go w błąd co do tego, że jest adwokatem;

• z zeznań świadka B. G. (1) wynika, iż celem K. T. (1) było zabezpieczenie sobie przyszłości na wypadek, gdyby sam został oskarżony, co winno skutkować szczególnie ostrożną oceną jego zeznań;

• świadek koronny K. T. (1) sam wskazał, że miały miejsce sytuacje, kiedy "na potrzeby procesowe przygotowywał sobie dokumentację medyczną, np. neurologiczną, psychologiczną", co dobitnie świadczy o jego motywacjach związanych z partykularnym interesem procesowym;

• z zeznań świadka A. W. (d. B.) wynika, że K. T. (1) korzystał ze zwolnień wyłudzając zasiłek z ZUS, choć wykonywał pracę, co winno rzutować na ocenę jego wiarygodności;

• świadek B. G. (1) zeznał, iż K. T. (1) sugerował mu, by po jego sprawie cywilnej B. G. (1) zajechał drogę lub zepchnął z niej przeciwnika procesowego świadka koronnego, co nie powinno pozostawać bez wpływu na ocenę K. T. (1) jako osoby wiarygodnej jako, de facto, jedynego dowodu obciążającego K. S. (1);

b. bezpodstawne uznanie za niewiarygodne spójnych i logicznych, a nadto znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym, wyjaśnień oskarżonego R. P. oraz bezpodstawne uznanie, iż wyjaśnienia te są niewiarygodne w zakresie, w jakim oskarżony wskazał, że znajomość z K. S. (1) była jedynie powierzchowna;

c. bezpodstawne uznanie za niewiarygodne spójnych i logicznych w tym zakresie wyjaśnień oskarżonego R. D. (1), z których wynika, że K. S. (1) był badany osobiście;

2) art. 6 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. polegające na naruszeniu prawa do obrony poprzez niezapewnienie stronom możliwości zapoznania się materiałami niejawnymi oraz naruszenie zasady opierania rozstrzygnięć na całości okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, z którymi powinni być zaznajomieni wszyscy członkowie składu orzekającego, zaś w przedmiotowej sprawie zapoznała się z nimi wyłącznie Przewodnicząca,

3) art. 41 § 1 k.p.k. poprzez niewyłączenie, mimo uzasadnionego wniosku obrońców, od orzekania w sprawie Sędzi Przewodniczącej, w sytuacji niezapewnienia przez nią możliwości zapoznania się przez strony oraz pozostałych członków składu orzekającego z materiałami niejawnymi, co powodowało występowanie uzasadnionej wątpliwości co do bezstronności Przewodniczącej w rozumieniu art. 41 § 1 k.p.k.;

4) art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez:

• zaniechanie poczynienia ustaleń mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy na podstawie wiadomości specjalnych zawartych w opinii uzupełniającej z dnia 7 czerwca 2010 r. (k. 965-969) oraz oparcie ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności wymagających wiadomości specjalnych na podstawie niecechujących się walorem wiadomości specjalnych w rozumieniu art. 193 § 1 k.p.k. zeznań świadków, w sytuacji gdy - co dostrzegł sam Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku - opinia ta nie była opinią kategoryczną;

• zaniechanie należytego uwzględnienia wiadomości specjalnych w zakresie stanu zdrowia K. S. (1) i poczynienie ustaleń własnych, w sytuacji gdy z ustnej opinii biegłej dr H. M. (2) nie wynikały wnioski kategoryczne, gdyż biegła podniosła, że na poziomie c3 c4 nie stwierdziła "ewidentnych" cech dehydratacji krążka międzykręgowego, porównując sygnał z sygnałem krążka międzykręgowego c2 c3, thl th2, th2 th3, uznając, że sygnał w/w krążków międzykręgowych jest zbliżony do sygnału krążka międzykręgowego c3 c4 i nie upoważnia jej do stwierdzenia dehydratacji krążka c3 c4, przy jednoczesnym wskazaniu, że nieznana jej była informacja, na jakim typie aparatu, o jakiej sile pola magnetycznego było wykonane to badanie, co ma znaczenie, albowiem "im silniejsze pole magnetyczne tym jakość uzyskiwanych obrazów jest lepsza i łatwiejsza do jednoznacznej interpretacji, ponieważ występują mniejsze zakłócenia sygnału i jakość całego badania na aparacie wysokopolowym jest znacznie lepsza", z uwzględnieniem również stanowiska biegłej dr H. M. (2), że "warunki stworzone na sali sądowej nie są warunkami, w których normalnie ocenia się badania radiologiczne profesjonalnie i trzeba liczyć się z popełnieniem błędu";

5) art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez nieprawidłowe oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z nowej opinii biegłych z zakresu radiodiagnostyki, rehabilitacji, neurochirurgii i neurologii, w sytuacji gdy uprzednia opinia w tym przedmiocie została wydana przez nieprawidłowo skompletowany zespół biegłych, co przejawiało się w braku w tym zespole biegłych posiadających wiadomości specjalne z zakresu rehabilitacji i radiodiagnostyki;

6) art. 167 k.p.k. poprzez zaniechanie podjęcia inicjatywy dowodowej z urzędu, polegającej na braku dokonania czynności prowadzących do ustalenia ponad wszelką wątpliwość, czy na badanie rezonansem magnetycznym stawił się osobiście oskarżony K. S. (1), czy też inna osoba;

a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający w szczególności na błędnym przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu oraz że chciał uzyskać wykonanie operacji kręgosłupa celem uniknięcia osadzenia w zakładzie karnym.

Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie K. S. (1) od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonego R. P. adw. B. T. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

- obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to:

1) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1) k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej, a nadto nieuzasadnionej, sprzecznej z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny dowodów oraz poprzez:

a. bezpodstawne uznanie za wiarygodne zeznań świadka K. T. (1) w szczególności w zakresie, w jakim pomawia on R. P. o dokonanie czynu zabronionego oraz uznanie, że świadek ten w sposób logiczny opisał rolę oskarżonego w tworzeniu i finansowaniu dokumentacji medycznej dla K. S. (1), w tym zabiegu chirurgicznego, w sytuacji gdy:

• przesłuchany na rozprawie głównej K. T. (1) zeznawał nieprecyzyjnie co do rozliczeń, których miał dokonywać R. P. oraz zasłaniał się w tym zakresie niepamięcią;

• świadek nie był w stanie wskazać kwot, które miał przekazywać doktorowi K. J. (1), używając niejednokrotnie zwrotów takich jak "łącznie nie wiem", "chyba", "nie przypominam sobie", "nie więcej niż", co winno powodować szczególnie skrupulatną ocenę tego dowodu jako budzącego wątpliwości i niepełnowartościowego;

• okoliczności, jakoby R. P. miał zaproponować poddanie się badaniom podając się K. S. (1), nie potwierdza pozostały materiał dowodowy, w szczególności osobowe źródła dowodowe, które mogłyby zeznania K. T. (1) pozytywnie zweryfikować, tj. wyjaśnienia K. S. (1), wyjaśnienia R. D. (1), jak również fakt, iż z wiarygodnych w tym zakresie zeznań świadka K. J. (1) wynika, iż wydaje mu się, że bezpośrednie badanie przez niego K. S. (1) miało miejsce;

• świadek K. T. (1) zeznał, iż nie pamięta, czy K. S. (1) nie zrobiono rezonansu w Instytucie (...), na pewno była natomiast zrobiona tomografia w szpitalu (...), co niweczyłoby sens poddania się badaniom za K. S. (1) przez R. P., w szczególności w świetle okoliczności, iż - jak wynika z zeznań K. K. (1) S. "na pewno miał dolegliwości ze strony kręgosłupa szyjnego", a nadto K. J. (1) wskazywał w sposób spójny, logiczny i konsekwentny, że "nie można stwierdzić, że wykonał operację na zdrowym pacjencie" oraz że K. S. (1) nie jest również osobą zdrową, jeżeli chodzi o odcinek lędźwiowy, co dodatkowo powoduje, iż nie sposób uznać zeznań K. J. (1) za pozytywnie weryfikujące relacje K. T. (1);

• ze spójnych i logicznych w tym zakresie zeznań świadka K. J. (1) wynika, iż nie pamięta on, czy K. S. (1) miał swój rezonans magnetyczny, czy też nie, co nie pozwala na kategoryczny wniosek, iż przy decyzji o zakwalifikowaniu K. S. (1) jako pacjenta operacyjnego uwzględniono rezonans magnetyczny R. P., co potwierdzają dodatkowo złożone na rozprawie głównej zeznania K. J. (1), z których wynika, iż w jego ocenie K. S. (1) po zabiegu czuł się lepiej;

• ze spójnych i logicznych zeznań będącego lekarzem (...) wynika, iż nie ma możliwości technicznych weryfikacji, zaś operując pacjenta nie można ustalić, czy to badanie jest z pewnością operowanego pacjenta, co nie pozwala na wniosek, iż rezonans był w istocie wykonany R. P.;

• z zeznań świadka J. K. (1) złożonych na rozprawie głównej wynika, iż nie pamięta osoby, która poddała się przedmiotowemu badaniu, gdyż dziennie przyjmuje około piętnastu pacjentów, co nie pozwala na wniosek, iż na badanie zamiast K. S. (1) stawił się R. P.;

• z zeznań świadka M. F. (1) wynika, iż to, co zostało udokumentowane w zakresie badania K. S. (1) na pewno polegało na prawdzie;

• z zeznań świadka W. Ł., iż dolegliwości bólowe wskutek urazu, którego K. S. (1) doznał w marcu 2005 r., charakteryzowały się istotnym nasileniem;

• świadek K. T. (1) nie potrafił wskazać, kiedy rozpoczął i zakończył pracę w kancelarii (...), co jest okolicznością istotną z punktu widzenia przedmiotowej sprawy, a nadto winno rzutować na ogólną ocenę depozycji tego świadka i możliwości rzetelnego odtwarzania przez niego zdarzeń po znacznym upływie czasu;

• świadek, jak wynika z samych jego zeznań złożonych na rozprawie głównej, składał uprzednio fałszywe zeznania, a to pomawiające w akcie zemsty prokuratora K., co obrazuje jego motywacje w obciążaniu zeznaniami innych osób, a w realiach przedmiotowej sprawy świadczy dodatkowo o interesie procesowym K. T. (1) w pomówieniu oskarżonych, w tym R. P.;

• depozycje świadka w zakresie, w jakim zeznawał on na temat pomówień innych osób w akcie zemsty były budzące wątpliwości już choćby z perspektywy ich struktury logiczno-językowej, albowiem K. T. (1) zeznał, iż "jest pewny, że sobie tego nie przypomina";

• z zeznań świadka Ł. W. wynika, że K. T. (1) manipulował wszystkimi osobami wkoło, a nadto chwalił się kompetencjami, których nie miał, co nabiera znaczenia na tle również tego, iż K. J. (1) zeznał, że K. T. (1) wprowadził go w błąd co do tego, że jest adwokatem, co winno rzutować na szczególnie ostrożną i skrupulatną ocenę jego wiarygodności;

• świadek B. G. (1) zeznał, iż K. T. (1) sugerował mu, by po jego sprawie cywilnej B. G. (1) zajechał drogę lub zepchnął z niej przeciwnika procesowego K. T. (1), co winno rzutować na okoliczności związane z wypracowaną w orzecznictwie dyrektywą nieposzlakowanej opinii świadka pomawiającego inne osoby o popełnianie przestępstw;

• z zeznań świadka B. G. (1) wynika, iż K. T. (1) był osobą manipulującą, której głównym celem było zarabianie pieniędzy, jak również zabezpieczenie sobie przyszłości na wypadek, gdyby sam został oskarżony, co winno skutkować szczególnie ostrożną oceną jego zeznań;

• przesłuchany na rozprawie głównej świadek K. T. (1) wskazał, iż czasem "na potrzeby procesowe przygotowywał sobie dokumentację medyczną, np. neurologiczną, psychologiczną", co obrazuje sposób działania i motywacje działania świadka, kiedy wiąże się to z jego interesem procesowym;

b. bezpodstawne uznanie za niewiarygodne spójnych, logicznych i konsekwentnych wyjaśnień oskarżonego R. P. oraz bezpodstawne uznanie, iż wyjaśnienia te są niewiarygodne w zakresie, w jakim oskarżony wskazał, iż został przez K. T. (1) pomówiony, zaś znajomość z K. S. (1) była jedynie powierzchowna;

c. bezpodstawne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego R. D. (1), z których wynika, że:

• oskarżony ten, jak wskazał w toku rozprawy głównej dnia 7 maja 2013 r., nie zna R. P.;

• K. S. (1) był badany osobiście;

d) bezpodstawne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego K. S. (1), w sytuacji gdy wyjaśnienia te są spójne, logiczne i konsekwentne, a wynika z nich, że:

• jego problemy z kręgosłupem zaczęły się już na etapie szkoły podstawowej;

• przechodził konsultacje w Stanach Zjednoczonych, Niemczech, Austrii i Rosji, przeszedł dwie operacje kręgosłupa, w tym na odcinku szyjnym i na odcinku lędźwiowym, zaś intensywność dolegliwości bólowych istniała w stopniu uniemożliwiającym chodzenie;

• lek. med. K. J. (1) przebadał go osobiście i stwierdził, że zachodzi konieczność kolejnej, tj. trzeciej operacji, albowiem jej brak doprowadzić może do wysunięcia się dysku, a jego wysunięcie się o ok. 13 milimetrów grozi paraliżem kończyn dolnych;

• z uwagi na dolegliwości bólowe był poddawany leczeniu farmakologicznemu, w tym morfinie, sterydom, lekom psychotropowym,

• nie miał on wiedzy, że K. T. (1) korumpował i zastraszał lekarzy;

2) art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez:

• zaniechanie poczynienia ustaleń mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy na podstawie wiadomości specjalnych zawartych w opinii uzupełniającej z dnia 7 czerwca 2010 r. (k. 965-969) oraz oparcie ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności wymagających wiadomości specjalnych na podstawie zeznań świadków, w sytuacji gdy - jak wynika z samego uzasadnienia zaskarżonego wyroku - w/w opinia nie była opinią kategoryczną;

• zaniechanie należytego uwzględnienia wiadomości specjalnych w zakresie stanu zdrowia K. S. (1) i poczynienie w tym przedmiocie ustaleń własnych, w sytuacji gdy z ustnej opinii biegłej dr H. M. (2) nie wynikały wnioski o charakterze stanowczym, albowiem biegła wskazywała, iż na poziomie c3 c4 nie stwierdziła "ewidentnych" cech dehydratacji krążka międzykręgowego, porównując sygnał z sygnałem krążka międzykręgowego c2 c3, thl th2, th2 th3, uznając, że sygnał w/w krążków międzykręgowych jest zbliżony do sygnału krążka międzykręgowego c3 c4 i nie upoważnia jej do stwierdzenia dehydratacji krążka c3 c4, przy jednoczesnym wskazaniu, że nieznana jej była informacja, na jakim typie aparatu, o jakiej sile pola magnetycznego było wykonane to badanie, co ma znaczenie, albowiem "im silniejsze pole magnetyczne tym jakość uzyskiwanych obrazów jest lepsza i łatwiejsza do jednoznacznej interpretacji, ponieważ występują mniejsze zakłócenia sygnału i jakość całego badania na aparacie wysokopolowym jest znacznie lepsza", z uwzględnieniem również dodatkowej okoliczności, że - jak wskazała biegła - "warunki stworzone na sali sądowej nie są warunkami, w których normalnie ocenia się badania radiologiczne profesjonalnie i trzeba liczyć się z popełnieniem błędu";

3) art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez nieuzasadnione oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z nowej opinii biegłych z zakresu radiodiagnostyki, rehabilitacji, neurochirurgii i neurologii, w sytuacji gdy uprzednia opinia w tym przedmiocie została wydana przez nieprawidłowo zebrany zespół biegłych, co polegało na braku w tym składzie biegłych posiadających wiadomości specjalne z zakresu rehabilitacji i radiodiagnostyki;

4) art. 170 § 1 i 4 k.p.k. w zw. z art. 192 § 2 k.p.k. poprzez nieuzasadnione oddalenie wniosków obrońców w przedmiocie przesłuchania świadka koronnego K. T. (1) w obecności biegłego psychologa, w sytuacji gdy w toku postępowania ujawniły się okoliczności przemawiające za koniecznością skorzystania z takiego trybu przeprowadzenia tej czynności procesowej;

5) art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez niewyłączenie od orzekania w sprawie Sędzi Przewodniczącej, w sytuacji naruszenia przez nią po pierwsze prawa do obrony poprzez niezapewnienie stronom możliwości zapoznania się materiałami niejawnymi, a po drugie naruszenie dyrektywy opierania rozstrzygnięć na całości okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, z którymi winni zapoznać się wszyscy członkowie składu orzekającego, a dokonując swoistego przedsądu w zakresie znaczenia dowodowego tych materiałów i działając bez podstawy prawnej zapoznała się z nimi wyłącznie Przewodnicząca składu orzekającego, w szczególności w świetle okoliczności, iż Przewodnicząca wskazała w notatce służbowej, że materiał dowodowy może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający w szczególności na błędnym przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu.

Na podstawie art. 427 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie R. P. od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońcy oskarżonego L. R. adw. K. S. (2) i adw. J. P. (2) zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:

2.1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na jego treść, a mianowicie:

2.1.1. art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 6 k.p.k. w zw. z art. 6 ust. 1 i 3 lit. d Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wartości, który statuuje i chroni zasady tzw. rzetelnego procesu, poprzez nie zapewnienie dwóm członkom składu orzekającego i stronom możliwości zapoznania się materiałami niejawnymi, z którymi - działając bez podstawy prawnej - zapoznała się wyłącznie przewodnicząca składu orzekającego;

2.1.2. art. 41 § 1 k.p.k. wobec oddalenia wniosku obrońców o wyłączenie sędziego przewodniczącego składu orzekającego, a to wobec pominięcia przez sąd rozpoznający wniosek zasadniczej kwestii, a mianowicie, że przewodnicząca składu nie tylko, że zapoznała się z materiałem dowodowym niedostępnym obronie i pozostałym członkom składu orzekającego, ale zajęła stanowisko merytoryczne, iż ów materiał dowodowy, enumeratywnie wyliczony w odręcznie sporządzonej notatce służbowej znajdującej się w niejawnej części akt sprawy, może mieć znacznie dla rozstrzygnięcia a nawet wskazała kierunek, w jakim zakresie ów materiał może być wykorzystany przez stronę postępowania, co wskazuje, iż dokonała oceny dowodów, co uzasadnia twierdzenie, iż bez znaczenia pozostaje fakt nie zaliczenia wskazanych i wymienionych (nazwanych) dokumentów w poczet materiału dowodowego. W konsekwencji prowadzić musi to do wniosku, iż spełniona została przesłanka możliwości, a nie pewności, - bowiem takiej przepis ten nie wymaga - uzasadnionej wątpliwości, co do bezstronności przewodniczącej składu orzekającego,

2.1.3. art. 171 § 1 pkt. 1 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 391 § 1 k.p.k. poprzez wydanie wyroku na podstawie okoliczności wynikających z dopuszczonego i przeprowadzonego dowodu z zeznań świadka koronnego K. T. (1), w tym okoliczności wynikających z odczytanych na rozprawie głównej zeznań tego świadka, w sytuacji, gdy dopuszczenie i przeprowadzenie w sprawie L. R. dowodu z zeznań świadka koronnego było niedopuszczalne w związku z treścią art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1977r o świadku koronnym (dalej UŚK);

2.1.4. art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę przeprowadzonych dowodów, dokonaną z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, co skutkowało błędnym przypisaniem L. R. sprawstwa w postaci podżegania, popełnionego poprzez akceptowanie zachowań czynności sprawczych realizowanych przez M. R.,

2.1.5. art.7 k.p.k., art. 410 k.p.k., a to wobec złamania zasady swobodnej oceny dowodów, polegające na wybiórczym potraktowaniu materiału dowodowego, a w szczególności pominięciu konsekwentnych i logicznych wyjaśnień L. R., składanych w toku całego postępowania; a dotyczących w szczególności rzeczywistych powodów odbycia wizyt lekarskich u dr K. J., incydentalnych spotkań z K. T., niepozostających w związku z wydaniem zaświadczeń lekarskich przez lekarzy J. P. i M. Ż. - L.,

2.1.6. art. 170 § 1 pkt. 2 k.p.k. wobec oddalenia wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka dr H. M. specjalisty radiodiagnostyka, uczestniczącej w pracach zespołu biegłych Akademii Medycznej we W., jednakże nie włączonej do zespołu, jako biegłej na okoliczność wydanej przez nią opinii, istotnej z punktu widzenia wniosków końcowych sformułowanych przez zespół biegłych, pomimo iż wniosek ten stanowił podstawę do konwalidowania pierwotnej opinii przez zespół biegłych z uwagi na nie powołanie do jego składu biegłego z zakresu radiodiagnostyki,

2.1.7. art. 170 § 1 pkt. 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 200 § 3 k.p.k. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońców o dopuszczenie dowodu z nowej opinii lekarskiej z udziałem biegłych specjalistów z zakresu neurologii, neurochirurgii, radiodiagnostyki i rehabilitacji (także kardiologicznej], w zakresie szczegółowo opisanym we wniosku z dnia 10 kwietnia 2016r, a to wobec wydania opinii niepełnej, w szczególności wobec wadliwego skompletowania zespołu biegłych, w którym pominięto biegłego specjalistę o specjalności radiodiagnostyki, a nadto biegłego ds. rehabilitacji. Ponadto wobec: nie wyeliminowania z opinii wewnętrznych sprzeczności, wydania opinii nierzetelnej poprzez powoływanie się przez jednego z biegłych na nieistniejące protokoły i całkowicie nieuzasadnionego odwoływania się do „dowodu życia", udokumentowanych wątpliwości, co do kwestii zapoznania się przez wszystkich biegłych z całością materiału dowodowego, wybiórczego i niczym nieuzasadnionego odwoływania się jedynie do dwóch protokołów przesłuchań podejrzanych, nie uwzględnienia podczas opiniowania dokumentacji źródłowej dotyczącej stanu służby zdrowia w jednostkach penitencjarnych na czas wydania opinii lekarskich przez M. Ż. - L. oraz J. P.,

2.1.8. art. 170 § 1 i 4 k.p.k. w zw. z art. 192 § 2 k.p.k. wobec bezzasadnego oddalenia wniosku dowodowego o przesłuchiwanie świadka koronnego z udziałem biegłego psychologa również po zgromadzeniu dokumentacji lekarskiej dotyczącej świadka koronnego z innych postępowań sądowych, pomimo oczywistych wskazań wynikających z zachowania świadka podczas przesłuchiwania go na rozprawach, budzących wątpliwości, co do swobody składanych zeznań, wpływu innych czynników zewnętrznych na jego zachowanie oraz cech osobowości świadka mogących mieć wpływ na treść składanych przez niego zeznań, w tym skłonności do konfabulacji, co wynika między innymi z dowodu z zeznań świadka S. T.,

2.1.9. art. 170 § 1 pkt. 2 k.p.k. wobec bezzasadnego, dwukrotnego oddalenia wniosku dowodowego obrońców o przeprowadzenie konfrontacji pomiędzy świadkami S. T. (1) a K. T. (1) z uwagi na fakt, iż w ocenie Sądu dowód ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, pomimo iż podstawowym zadaniem Sądu jest wyjaśnianie sprzeczności pomiędzy treścią zeznań składanych przez świadków, dotyczących tych samych kwestii, służących ustaleniu faktycznego przebiegu zdarzenia, a w przypadku tego wniosku, zgromadzenia materiału dowodowego umożliwiającego również dokonanie oceny, co do wiarygodności świadka koronnego,

2.1.10. art. 170 § 1 pkt. 2 k.p.k. wobec oddalenia wniosku dowodowego o zwrócenie się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o udzielnie informacji dotyczących udziału świadka koronnego w czynnościach operacyjno - rozpoznawczych, a nadto przepisów wewnętrznych zawierających definicję „współpracownika policji" i „informatora", co - w przypadku wykonywania przez świadka koronnego czynności o wskazanym wyżej charakterze - mogłoby mieć znacznie dla oceny zasad, zależności oraz zakresu współpracy świadka koronnego z odpowiednimi służbami w ramach Policji,

2.1.11. art. 170 § 1 i 4 k.p.k. wobec oddalenia wniosku dowodowego o ponowne wystąpienie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o udostępnienie członkom składu orzekającego i stronom dokumentów objętych klauzulą „ściśle tajne", znanych na dzień złożenia wniosku o wyłącznie od orzekania przewodniczącej składu orzekającego, w oparciu o dodatkową argumentację przedstawioną przez obrońców na rozprawie, co mogłoby mieć wpływ na zmianę decyzji ministra,

2.1.12. art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 370 § 4 k.p.k. a to wobec uchylania pytań obrońców istotnych z punktu widzenia ustalenia prawdy materialnej związanej z wiarygodnością świadka koronnego, jako źródła dowodowego, tj. oceny zeznań świadka koronnego, w szczególności dotyczących:

2.1.12.1. okoliczności związanych z ewentualnym wyłudzaniem różnych świadczeń pieniężnych przez świadka koronnego, które to okoliczności mogłyby mieć wpływ na ocenę wiarygodności świadka, który zachował wszystkie korzyści odniesione z popełnionych przestępstw ( stosowny zarzut został podniesiony w części niejawnej apelacji);

2.1.12.2. przebiegu pierwszych rozmów funkcjonariuszy CBŚ ze świadkiem koronnym dotyczących przyznania mu takiego statusu, co mogło przyczynić się ustalenia faktycznych powodów i motywów, jakimi w opisanym zakresie kierował się K. T. (1), które to okoliczności powinny mieć wpływ na ocenę wiarygodności świadka, który zachował wszystkie korzyści odniesione z popełnionych przestępstw,

2.1.12.3. powodów, dla których doszło do umorzenia postępowań karnych, prowadzonych na podstawie pomówień świadka koronnego, a w szczególności czy świadek w tych postępowaniach karnych dopuszczał się podawania okoliczności, które faktycznie nie miały miejsca, co powinno skutkować podjęciem z urzędu przez organ śledczy czynności procesowych, co najmniej ukierunkowanych na wszczęcie śledztwa w sprawie o składanie fałszywych zeznań,

2.1.12.4. pytań dotyczących ustnej opinii uzupełniającej zespołu biegłych AM we W. w zakresie, w jakim Sąd uchylał pytania dotyczące opinii, uznając, że nie mają one bezpośredniego związku ze stawianymi oskarżonemu zarzutami w sytuacji, gdy odpowiedź na te pytania miała bezpośredni związek ze stanem zdrowia L. R. przed odbyciem kary pozbawienia wolności, a zwłaszcza, czy mógł - bez uszczerbku dla zdrowia - odbyć taką karę, które to okoliczności determinowały działania podjęte przez L. R.;

2.1.12.5. art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. poprzez nie wskazanie podstawy prawnej wyroku, a jedynie przywołanie przepisów prawa materialnego, a konkretnie art. 18 § 2 KK, zawierającego ustawową definicję podżegania, poprzez przepisanie treści tego przepisu w pisemnym uzasadnieniu wyroku;

2.2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść:

2.2.1. skutkujący obrazą przepisów prawa materialnego, a to art. 18 § 2 k.k., polegający na przyjęciu, że do przypisania L. R. winy w zakresie podżegania wystarcza wiedza o korupcyjnym charakterze działań podejmowanych przez K. T. (1),

2.2.2. polegający na przyjęciu, że podstawą faktyczną umorzenia śledztwa w sprawie adwokatów M. M. (2) i P. R. (1), obrońców L. R. w innym postępowaniu - pomimo, iż sąd nie był związany w świetle art. 8 k.p.k. ustaleniami dokonanymi przez Prokuratora - były przyczyny opisane w postanowieniu Prokuratora Apelacyjnego w Ł. z dnia 20 grudnia 2010r w sytuacji, gdy tamto postępowanie należało umorzyć z powodu nieprawdziwych okoliczności, o jakich zeznał świadek koronny K. T. (1), pomawiając obu adwokatów o czyny, których w istocie nie popełnili,

2.2.3. poprzez przyjęcie, że: (i) L. R. „był poinformowany o roli K. T.", (ii) wiedział, że „uzyskiwana dokumentacja lekarska miała skutecznie zapewnić odroczenie wykonania kary pozbawienia wolności", nadto, iż (iii) „wiązało się to z koniecznością zapłaty ustalonej kwoty", a jej wysokość „uzasadniona była wagą i medialnością toczącego się w stosunku do L. R. postępowania karnego", w sytuacji, gdy takie okoliczności nie zostały ujawnione podczas rozprawy,

2.2.4. poprzez przyjęcie, że L. R. odbył trzy wizyty lekarskie w gabinecie dr K. J., przy czym ostatnia po terminie posiedzenia w przedmiocie odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności, co przeczy tezie, iż wszystkie te wizyty w „zamyśle" L. R. miały zmierzać do uzyskania zaświadczeń celem złożenia ich w sądzie, jak twierdzi świadek koronny, a nie wynikających z potrzeby podyktowanej faktycznie złym stanem zdrowia uzasadniającym poddanie się konsultacjom lekarskim,

2.2.5. poprzez przyjęcie, że L. R. miał bezpośrednie kontakty ze świadkami B. G., Ł. W. i S. T., pomimo, iż świadkowie okoliczności tej wprost zaprzeczyli.

Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. wnosili o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie L. R. od dokonania zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego M. R. adw. J. P. (4) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. na podstawie art. 438 pkt. 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na jego treść, to jest:

a) art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę przeprowadzonych dowodów, dokonaną z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania, to jest błędnej negatywnej oceny wyjaśnień M. R. oraz błędnej pozytywnej oceny zeznań świadka koronnego K. T. (1), co skutkowało błędnym przypisaniem M. R. popełnienia zarzucanego my czynu,

b) art.7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, polegającej na wybiórczym potraktowaniu materiału dowodowego, a w szczególności pominięciu przy ustalani stan faktycznego konsekwentnych i logicznych wyjaśnień M. R., a dotyczących zakresu kontaktów M. R. z K. T. (1), zakresu działań na wykonanie których przez K. T. (1) zgodził się M. R. i innych okoliczności szczegółowo opisanych w uzasadnieni apelacji, co skutkowało błędnym przypisaniem M. R. popełnienia zarzucanego mu czynu,

c) art. 4 k.p.k. poprzez nie wzięcie przez Sąd pod uwagę szeregu okoliczności, szczegółowo wskazanych w uzasadnieniu apelacji, przy ocenie wiarygodności zeznań świadka koronnego, to jest okoliczności na korzyść oskarżonego M. R., czego skutkiem było błędne uznanie zeznań świadka koronnego, jako zeznań w pełni wiarygodnych,

d) art. 170 § 1 pkt. 1 k.p.k. oraz art. 178 pkt. 1) k.p.k. poprzez bezpodstawne oddalenie wniosku dowodowego o przesłuchanie jako świadka P. R. (1) na okoliczność spędzania przez tego świadka urlopu wypoczynkowego w rok 2005, które to okoliczności miały istotne znaczenie do wykazania niewiarygodności zeznań świadka koronnego K. T. (1),

e) art. 170 § 1 pkt. 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 200 § 3 k.p.k. poprzez bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z nowej opinii lekarskiej z udziałem biegłych specjalistów z zakresu neurologii, neurochirurgii, radiodiagnostyki i rehabilitacji (także kardiologicznej), w zakresie szczegółowo opisanym we wniosku z dnia 10 kwietnia 2016 roku, a to wobec wydania przez biegłych z Akademii Medycznej w W. opinii z dnia 19 lipca 2009 rok, która była opinią niepełną, w szczególności wobec wadliwego skompletowania zespołu biegłych, w którym pominięto biegłego specjalistę ds. rehabilitacji, wobec nie wyeliminowania z opinii wewnętrznych sprzeczności, wydania opinii nierzetelnej poprzez powoływanie się na niewskazane w konkretny sposób dokumenty, odwoływanie się do „dowodu z życia", udokumentowanych wątpliwości, co do kwestii zapoznania się przez wszystkich biegłych z całością materiału dowodowego, wybiórczego i niczym nieuzasadnionego odwoływania się jedynie do dwóch protokołów przesłuchań podejrzanych, nie uwzględnienia podczas opiniowania dokumentacji źródłowej dotyczącej stanu służby zdrowia w jednostkach penitencjarnych dotyczącego okres objętego wydawaniem opinii przez dr. P. oraz zaświadczenia lekarskiego przez M. L. (1),

f) naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dowolną ocenę wiarygodności dowodu z opinii biegłych z Akademii Medycznej w W. opinii z dnia 19 lipca 2009 rok w zakresie w jakim Sąd uznał wiarygodność tej opinii co do jej wniosków, że opinia sporządzona przez J. P. (1) z dnia 19 marca 2005 roku była nieprawidłowa w zakresie ustalenia przez J. P. (1) przeciwwskazań medycznych do przebywania przez L. R. w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności oraz niezgodności z prawdą zaświadczenia lekarskiego przez M. L. (1),

2. na podstawie art. 438 pkt. 2 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, który mógł mieć wpływ na jego treść poprzez błędne przyjęcie, że:

a) M. R. nakłonił K. T. (1) do działań, które miały spowodować uzyskanie dokumentacji medycznej w tym opinii o stanie zdrowia L. R. i jego wpływu na możliwość odbywania przez ww. kary pozbawienia wolności, które w swej treści stwierdzałaby nieprawdę, co rzeczywistego stanu zdrowia L. R.,

b) M. R. miał świadomość, że opinia o stanie zdrowia L. R. i jego wpływu na możliwość odbywania przez ww. kary pozbawienia wolności sporządzona przez dr P. stwierdzała nieprawdę, co do tego, że stan zdrowia L. R. w przypadku odbywania przez niego kary pozbawienia wolności zagrażałby jego życiu lub spowodowałby dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo, a także że M. R. miał świadomość, że zaświadczenie lekarskie z dnia 22 marca 2005 roku wystawione przez M. L. (1) poświadczało nieprawdę, co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez L. R. w warunkach szpitala więziennego,

c) opinia sporządzona przez J. P. (1) z dnia 19 marca 2005 roku poświadczała nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez L. R. w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności oraz że zaświadczenie lekarskie z dnia 22 marca 2005 roku wystawione przez M. L. (1) poświadczało nieprawdę, co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez L. R. w warunkach szpitala więziennego.

Wskazując na powyższe na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie M. R. od dokonania zarzucanego mu czynu ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Drugi z obrońców oskarżonego M. R. adw. J. K. (2) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania mogących mieć wpływ na treść orzeczenia oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na jego treść:

1.1. Art. 41 §1 k.p.k. i art. 6 k.p.k. przez oddalenie wniosku obrońców o wyłączenie Sędziego Przewodniczącej składu orzekającego od dalszego orzekania, które nastąpiło przy pominięciu zasadniczej kwestii, iż Przewodnicząca zapoznała się z materiałem dowodowym niedostępnym obrońcom i pozostałym członkom składu orzekającego i wypowiedziała pogląd, że ten materiał dowodowy wykazany w sporządzonej notatce służbowej może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie oraz wskazała kierunek, w jakim materia 1 ten może być wykorzystany przez strony, co jednoznacznie świadczy, iż dokonała ona oceny tego materiału i tylko jej jest wiadomym, jaki wpływ na orzekanie miał znany Przewodniczącej, a nieujawniony materiał dowodowy. Tego rodzaju zdarzenie, nie podlegające regułom procesu karnego, musi budzić uzasadnione wątpliwości co do bezstronności Przewodniczącej składu orzekającego i pozbawiło oskarżonego prawa do obrony.

1.2. Art. 170 §§ 1 i 4 k.p.k. i 4 k.p.k. przez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o ponowne wystąpienie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o wyrażenie zgody na udostępnienie członkom składu orzekającego i stronom dokumentów objętych klauzulą „ściśle tajne", znanych na dzień złożenia wniosku o wyłączenie Przewodniczącej składu orzekającego od orzekania w oparciu o dodatkową argumentację, iż nie uwzględnienie tego wniosku jest sprzeczne z dobrem wymiaru sprawiedliwości.

Tak więc gdyby sumować wskazane wyżej zarzuty, miała miejsce sytuacja, w której poza podstawą dowodową orzekania określoną w art. 410 k.p.k., zaistniały dowody znane jedynie Sędziemu Przewodniczącej, a mające wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie. Sędzia w takiej sytuacji nie powinna orzekać.

1.3. Art. 170 §1 pkt. 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. i art. 200 § 3 k.p.k. przez nieuwzględnienie wniosku dowodowego obrońców oskarżonego o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii lekarskiej - co najmniej w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy jednostki penitencjarne na terenie W. zapewniały odpowiedni poziom organizacyjny, medyczny, rehabilitacyjny, który wyeliminowałby poważne zagrożenie dla życia i zdrowia L. R.. Kwestia ta została rozstrzygnięta przez biegłych dalece niekompetentnie, bez pozyskania przez niech jakiejkolwiek wiedzy we wskazanych jednostkach penitencjarnych Kwestia ta ma zasadnicze znaczenie dla oceny wniosków zawartych w zaświadczeniach lekarskich lekarzy P. i (...)-L..

1.4. Art. 170 §1 pkt. 2 k.p.k. w zw. z art. 169 § 2 k.p.k. przez całkowicie bezzasadne oddalenie wniosku dowodowego obrońców oskarżonego o przeprowadzenie konfrontacji między świadkami S. T. (1) i K. T. (1), z uzasadnieniem, że dowód ten nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, mimo że podstawowym zadaniem Sądu jest wyjaśnienie sprzeczności między zeznaniami świadków, tak aby ustalić stan faktyczny zgodnie z tymi zeznaniami, którym daje wiarę. Należy przy tym podkreślić, że wniosek ten zmierzał do oceny wiarygodności zeznań świadka koronnego.

1.5. Art. 7, 410 i 424 k.p.k. przez dokonanie ustalenia, iż świadek K. T. (1) brał udział w spotkaniach w kancelarii adwokackiej z M. R., L. R. oraz adwokatami W. T., M. M. i P. R. wbrew ustaleniom zawartym w postanowieniu Prokuratury Apelacyjnej w Łodzi z dnia 20 grudnia 2010r. (V Ds. 43/10) umarzającym śledztwo w sprawie przeciwko M. M. (2) i P. R. (1), którym to postanowieniem Prokurator jednoznacznie ustalił, iż fakty przytoczone przez T. nie polegają na prawdzie. Sąd nie przytoczył żadnego racjonalnego argumentu mającego obalać ustalenia poczynione przez Prokuratora, a zawarte we wskazanym wyżej postanowieniu.

1.6. Art. 167 k.p.k. przez niedopuszczenie z urzędu dowodu z zeznań świadków P. R. (1) i M. M. (2) na okoliczność ich zajęć i miejsca pobytu w dniach, gdy rzekomo - według świadka T. - mieli odbywać z nim narady, które to zeznania nie mogły być objęte zakazem dowodowym przesłuchania obrońcy.

1.7. Art. 7, 410, 424 k.p.k. przez pominięcie przez Sąd, przy ocenie wiarygodności zeznań świadka T., faktu, że mszcząc się pomówił prokuratora K. o przyjęcie łapówki.

1.8. Art. 7, 410 i 424 k.p.k. przez danie wiary absurdalnym zeznaniom świadka T., że miał jakoby otrzymać od M. R. kwotę 210.000 zł, a całość „honorarium" miała wynosić 400. 000 zł, podczas gdy:

a) Nikt nie potwierdził faktu wręczenia pieniędzy, a jedynie świadek G. słyszał od T. o takich kwotach;

b) Pominięto wyjaśnienia oskarżonego M. R., że miał wiedzę, iż żadne zaświadczenia lekarskie nie będą powodowały odroczenia wykonania kary, a sąd z całą pewnością dopuści dowód z opinii zakładu medycyny sądowej i ta opinia będzie kluczowa dla decyzji sądu;

c) Realnie „pomoc" świadka T. sprowadziła się do uzyskania zaświadczenia od dra P., które odzwierciedlało rzeczywisty stan zdrowia L. R., a kontrowersja w opinii biegłych sprowadziła się jedynie do wniosków, a nadto dr (...)-L., która wystawiła zaświadczenie w przekonaniu o zasadności wniosków;

d) Równocześnie wszelkie inne wizyty u lekarzy nie niosły za sobą żądanych efektów w postaci uzyskania stosownej dokumentacji lekarskiej;

e) A nadto, że uzyskane zaświadczenia lekarskie wyłącznie potwierdzały stan zdrowia L. R., a nie tworzyły nieistniejących faktów medycznych;

f) Pominięto twierdzenie świadka T., że L. R. jest całkowicie zdrowy, czego świadectwem miało być to, że gra w tenisa. To twierdzenie w sposób całkowicie zrozumiały miało uzasadniać wysokość „honorarium" T., gdyż miał za zdrowego L. R..

1.9. Art. 410 i 424 k.p.k. przez ustalenie, iż Sąd Okręgowy odroczył wykonanie kary L. R., podczas gdy w rzeczywistości Sąd ten oddalił wniosek o odroczenie wykonania kary, a Sąd Apelacyjny wstrzymał jej wykonanie. Zupełnie brak dowodów, aby działanie M. R. zmierzało do „uniknięcia odpowiedzialności karnej". Czyn przypisany M. R. zawiera wewnętrzne sprzeczności, albowiem w jednym miejscu przyjmuje się, że jego działania zmierzały do odroczenia wykonania kary, a w innym „pomagając wymienionemu uniknąć odpowiedzialności karnej".

1.10. Art. 7 i 424 k.p.k. mającą wpływ na treść wyroku, a prowadzącą do błędu w ustaleniach faktycznych, iż dr P. wystawiając zaświadczenie o stanie zdrowia L. R. pełnił funkcję publiczną i w związku z jej pełnieniem podejmował działania, podczas gdy przyjmował L. R. w ramach wykonywania prywatnej praktyki lekarskiej, a więc nie pełnił żadnej funkcji publicznej i nic do rzeczy nie ma pieczątka „biegły sądowy", gdyż nie działał jako biegły Sądowy, tylko jako lekarz wykonujący prywatną praktykę lekarską. Biegłym sądowym jest osoba wykonująca czynności na zlecenie sądu.

Na zasadzie art. 437 §2 k.p.k. wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.

Obrońca oskarżonej M. L. (1) adw. M. M. (4) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. Obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie;

a) art. 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie tylko okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonej z pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonej,

b) art. 5 § 2 k.p.k. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych z pominięciem zasady, że nie dające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego,

c) art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego,

d) art. 410 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i dokonanie dowolnej, jednostronnej nieobiektywnej, wybiorczej oceny oraz analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na oparciu orzeczenia o dowody obciążające oskarżoną, z jednoczesnym pominięciem dowodów poddających w wątpliwość sprawstwo oskarżonej, które to naruszenia prawa procesowego skutkowały błędem w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżona dopuściła się zarzucanych jej czynów, podczas gdy dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego z zachowaniem zasady swobodnej oceny dowodów, wedle wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i reguł logicznego rozumowania, a nadto z uwzględnieniem zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonej powinny prowadzić do wniosku, że M. L. (1):

- nie przyjęła od K. T. (1) korzyści majątkowej w zamian za wystawienie zaświadczenia lekarskiego nr (...) z dnia 22 marca 2005r. o stanie zdrowia L. R. poświadczającego nieprawdę co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez wymienionego w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności;

- nie poświadczyła nieprawdy w zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 27 kwietnia 2004r., zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 30 kwietnia 2004 r. i zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 14 marca 2005r. wystawionych dla R. K. (1), co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności:

- nie poświadczyła nieprawdy w zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 26 listopada 2004r., i zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 18 stycznia 2005r. wystawionych dla A. R., co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności;

- nie poświadczyła nieprawdy w zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 7 lutego 2005 r. i zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 27 kwietnia 2005 r. wystawionych dla P. B. (3), co do faktu przeprowadzenia badania lekarskiego wymienionego pacjenta oraz co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez wymienionego w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności, a także stawiennictwa na wezwanie organu procesowego;

- nie poświadczyła nieprawdy w zaświadczeniu lekarskim nr (...) i (...) z dnia 14 marca 2005r., zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 29 marca 2005r. wystawionych dla K. S. (1), co do faktu przeprowadzenia badania lekarskiego wymienionego pacjenta oraz co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez wymienionego w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności, jak również co do niemożności stawiennictwa na wezwanie organu procesowego;

2. Obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. treści art. 4 k.p.k., 7 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez nie uwzględnienie w toku przewodu sądowego oraz podczas wyrokowania części wyjaśnień oskarżonych tj. R. K. (1) i L. R., w których oskarżeni zaprzeczają, aby uzyskali od M. L. (1) zaświadczenia lekarskie za pośrednictwem K. T. (1) oraz zeznań świadka K. J. (1), w których świadek zeznał, że mało prawdopodobne jest , aby internista mógł podważyć opinie specjalisty takiego za jakiego świadek się uważa.

3. Obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. przepisów art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez błędne przyjęcie, że wnioski zawarte w:

- zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 22 marca 2005r.co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez L. R. w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności przez okres trudny do określenia wynoszący 6 miesięcy,

- zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 27 kwietnia 2004r., zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 30 kwietnia 2004 r. i zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 14 marca 2005r., co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez R. K. (1) w warunkach zakładu karnego jak również w szpitalu więziennym, konieczności hospitalizacji pacjenta w oddziale ortopedycznym ewentualnie neurochirurgicznym z możliwością dokonania operacji kręgosłupa szyjnego, jak też stwierdzenia że przerwanie rehabilitacji może zagrażać zdrowiu i życiu pacjenta,

- zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 26 listopada 2004r., i zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 18 stycznia 2005r., co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez A. R. kary pozbawienia wolności w warunkach aresztu śledczego lub zakładu karnego,

- zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 7 lutego 2005r. i zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 27 kwietnia 2005r. co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez P. B. (3) w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności, a także stawiennictwa na wezwanie organu procesowego,

- zaświadczeniu lekarskim nr (...) i (...) z dnia 14 marca 2005r. i zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 29 marca 2005r. co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez K. S. (1) w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności, jak również co do niemożności stawiennictwa na wezwanie organu procesowego, były niezasadne bowiem oskarżona nie wykazała u pacjentów ciężkiej choroby, przy której umieszczenie ich w warunkach izolacji powoduje dla ich zdrowia lub życia poważne niebezpieczeństwo, a także nie przedstawiła argumentów wskazujących na poważne zagrożenie dla życia lub zdrowia wiążące się z przebywaniem w warunkach izolacji,

które to naruszenia prawa procesowego skutkowały błędem w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż oskarżona

- poświadczyła nieprawdę w zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 22 marca 2005r., wystawionym dla L. R. co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez wymienionego w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności;

- poświadczyła nieprawdę w zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 27 kwietnia 2004r., zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 30 kwietnia 2004 r. i zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 14 marca 2005r. wystawionych dla R. K. (1), co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności,

- poświadczyła nieprawdę w zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 26 listopada 2004r., i zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 18 stycznia 2005r.wystawionych dla A. R., co do istnienia przeciwwskazań medycznych do odbywania przez wymienionego kary pozbawienia wolności,

- poświadczyła nieprawdę w zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 7 lutego 2005r. i zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 27 kwietnia 2005r. wystawionych dla P. B. (3), co do faktu przeprowadzenia badania lekarskiego wymienionego pacjenta oraz co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez wymienionego w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności, a także stawiennictwa na wezwanie organu procesowego,

- poświadczyła nieprawdę w zaświadczeniu lekarskim nr (...) i (...) z dnia 14 marca 2005r., zaświadczeniu lekarskim nr (...) z dnia 29 marca 2005r. wystawionych dla K. S. (1), co do faktu przeprowadzenia badania lekarskiego wymienionego pacjenta oraz co do istnienia przeciwwskazań medycznych do przebywania przez wymienionego w warunkach szpitala więziennego i odbywania kary pozbawienia wolności, jak również co do niemożności stawiennictwa na wezwanie organu procesowego, przy czym działała z zamiarem udzielenia pomocy ww. w uniknięciu odpowiedzialności karnej.

5. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na jego treść, poprzez mylne przyjęcie, że M. L. (1) wystawiała zaświadczenia lekarskie w zasadzie opierając się na tym, czego żądał i co jej dyktował świadek koronny, to jest wprowadzając do zaświadczenia te treści, które były dla świadka koronnego potrzebne i miały utwierdzić organy procesowe w przekonaniu, że skazani nie mogą odbywać kary pozbawienia wolności, podczas gdy powyższe ustalenia opierają się wyłącznie na depozycjach K. T. (1), które w całości jawią się jako niewiarygodne.

6. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę orzeczenia mogący mieć wpływ na jego treść poprzez mylne przyjęcie, że zaświadczenie lekarskie wystawione przez oskarżoną w dniu 7 lutego 2005 r. nr (...) zostało przywiezione P. B. (3) przez K. T. (1), podczas gdy z załączonej do materiału dowodowego historii choroby P. B. (3) wynika, iż w dniu 7 lutego 2005 r. został on przebadany przez oskarżoną.

W konkluzji wnosił o:

- zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonej M. L. (1) od zarzuconych jej czynów określonych w 228 § 3 k.k. i z art. 271 § 3 k.k. i z art. 18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. w związku z art. 12 k.k. oraz art. 271 § 3 k.k. i z art.18 § 3 k.k. w związku z art. 239 § 1 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k.

- alternatywnie w przypadku niemożności wydania orzeczenia co do istoty wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Obrońcy oskarżonej M. L. (1) adw. M. L. (2) oraz adw. D. B. zaskarżonemu wyrokowi zarzucili:

I. Obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia:

1. art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 6 k.p.k. poprzez niezapewnienie dwóm członkom składu orzekającego i stronom możliwości zapoznania się z materiałami znajdującymi się w aktach tajnych przedmiotowej sprawy, podczas gdy z materiałami części tajnej zapoznał się wyłącznie Przewodniczący składu orzekającego, co w konsekwencji doprowadziło do uniemożliwienia stronom realizacji prawa do obrony i oparcia się przez Sąd I instancji przy wydawaniu orzeczenia w niniejszej sprawie na informacjach i wnioskach uzyskanych podczas lektury części tajnej akt, niedostępnych stronom postępowania i pozostałym członkom składu orzekającego, przy czym informacje znajdujące się w aktach tajnych być może miały istotne znaczenie dla oceny przez Sąd I instancji czynów zarzucanych oskarżonej M. L. (1),

2. art. 171 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 391 § 1 k.p.k. poprzez wydanie orzeczenia w niniejszej sprawie na podstawie okoliczności wynikających z dopuszczonego i przeprowadzonego przez Sąd I instancji dowodu z zeznań świadka koronnego K. T. (1), w tym na podstawie okoliczności wynikających z odczytanych na rozprawie głównej zeznań tego świadka, w sytuacji, gdy dopuszczenie i przeprowadzenie w sprawie oskarżonej M. L. (1) dowodu z zeznań świadka koronnego było niedopuszczalne w świetle art. 1 ust. 1 i ust. 2 Ustawy z dnia 25 czerwca 1997 roku o świadku koronnym, albowiem nie działała ona w zorganizowanej grupie ani związku przestępczym mającym na celu popełnienie przestępstw lub przestępstw skarbowych, a wszystkie zarzuty dotyczące oskarżonej M. L. (1), z wyłączeniem zarzutu z art. 228 § 3 k.k. w odniesieniu do oskarżonego L. R., nie mieściły się w przedmiocie dyspozycji art. 1 ust. 2 powołanej Ustawy o świadku koronnym,

3. art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. i art. 200 § 3 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej w zakresie udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy jednostki penitencjarne na terenie W. zapewniały odpowiedni poziom organizacyjny, medyczny, rehabilitacyjny, który wyeliminowałby poważne zagrożenie dla życia i zdrowia dla oskarżonego L. R. i innych oskarżonych, podczas gdy powołani w sprawie biegli wydali opinię, w której zakwestionowali wnioski wskazane w zaświadczeniach przez oskarżoną M. L. (1), nie mając przy tym jakiejkolwiek wiedzy na temat stanu służby zdrowia w jednostkach penitencjarnych, choć z ugruntowanego stanowiska doktryny wynika, iż możliwość przebywania skazanego w zakładzie karnym należy rozpatrywać przy uwzględnieniu rzeczywistego i aktualnego stanu więziennej służby zdrowia pod kątem danego schorzenia i miejsca, w którym miało by być leczone, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez biegłych opinii na podstawie niepełnych informacji na temat funkcjonowania służby zdrowia w jednostkach penitencjarnych,

4. art. 5 § 1 i 2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i rozstrzygnięcie na niekorzyść oskarżonej M. L. (1) niedających się usunąć wątpliwości, w sytuacji, gdy dokonując oceny sprawstwa oskarżonej M. L. (1) w zakresie przyjmowania korzyści finansowych od świadka koronnego K. T. (1), Sąd I instancji oparł się wyłącznie na zeznaniach świadka koronnego K. T. (1), który zeznał, że nie pamięta konkretnych przypadków ani dat przekazywania korzyści majątkowych oskarżonej M. L. (1), a także wskazywał, że nie pamięta, czy w ogóle płacił za większość z wystawianych przez oskarżoną M. L. (1) zaświadczeń, co wskazuje na istnienie niedających się usunąć wątpliwości co faktu otrzymania przez oskarżoną M. L. (1) korzyści majątkowych, wysokości tych korzyści oraz dat otrzymania, w szczególności w braku innych dowodów potwierdzających fakt otrzymania od świadka koronnego K. T. (1) przez oskarżoną M. L. (1) korzyści majątkowych,

5. art. 7 k.p.k. w z w. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień złożonych przez oskarżoną M. L. (1) w zakresie, w jakim Sąd I instancji odmówił im wiary, a które są konsekwentne, stanowcze i znajdują, wbrew twierdzeniu Sądu I instancji, pełne oparcie w zeznaniach pozostałych oskarżonych, świadków, a nawet w części w zeznaniach świadka koronnego K. T. (1), w związku z czym powinny zostać uznane za wiarygodny dowód w sprawie.

6. art. 7 w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień złożonych przez oskarżoną M. L. (1) i odmówienie im wiarygodności co do świadomości oskarżonej M. L. (1) w zakresie prawdziwości dokumentacji medycznej, na podstawie której wystawiała ona zaświadczenia lekarskie, podczas gdy z zeznań świadka koronnego K. T. (1) i świadka K. J. (1) złożonych na rozprawie w dniu 24 czerwca 2013 roku wynikało, że przygotowywana przez nich dokumentacja medyczna była profesjonalna i lekarz nie mający danej specjalizacji nie był w stanie wychwycić, że może ona nie być prawdziwa, przy czym świadek K. J. (1) podczas zeznań z dnia 5 września 2013 roku przyznał, że tylko lekarz z danej specjalizacji mógłby mieć wątpliwości co do zawartości dokumentacji medycznej,

7. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wyjaśnień złożonych przez oskarżoną M. L. (1) i odmówienie im wiarygodności w zakresie stanu wiedzy oskarżonej M. L. (1) co do stanu zdrowia poszczególnych pacjentów, podczas gdy z zeznań świadka Ł. W. złożonych w dniu 23 czerwca 2014 roku wynikało, że uczył on świadka koronnego K. T. (1) jak symulować określone objawy chorobowe przed badaniem lekarskim, m.in. asymetrię źrenic czy upozorowanie zawału serca, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że badani przez oskarżoną M. L. (1) pacjenci w momencie badania mogli mieć wskazywane przez nią objawy chorobowe i że byli oni przygotowani w taki sposób, aby nawet zawodowy lekarz nie rozpoznał braku wskazań do odroczenia kary czy niemożliwości przebywania w zakładzie karnym,

8. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zeznań świadka B. G. (1) i przyznanie im waloru wiarygodności co do znajomości z oskarżoną M. L. (1), podczas gdy fakt rozpoznania przez świadka B. G. (1) oskarżonej M. L. (1) nie wskazuje na kontakty oskarżonej M. L. (1) ze świadkiem, który mógł

zapoznać się z jej wizerunkiem podczas postępowania przygotowawczego, a co więcej świadek B. G. (1) na rozprawie dnia 22 września 2014 sam jednoznacznie stwierdził, że nie był w gabinecie lekarskim u oskarżonej M. L. (1),

9. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zeznań świadka A. R. i odmówienie im waloru wiarygodności w zakresie, w jakim świadek zeznawał na okoliczność przebiegu wizyty u oskarżonej M. L. (1), a także na okoliczność stanu jej świadomości co do prawdziwości dokumentacji medycznej i otrzymywania przez nią korzyści majątkowych od świadka koronnego K. T. (1), podczas gdy zeznania świadka A. R. w pozostałym zakresie korespondują z zeznaniami świadka koronnego K. T. (1), w tym w zakresie dotyczącym przekazywania świadkowi koronnemu K. T. (1) korzyści majątkowych w zamian za uzyskanie dokumentacji medycznej, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że świadek A. R. nie miał powodów, aby zeznawać nieprawdę co do osoby oskarżonej M. L. (1), w związku z tym jego zeznania również w tym zakresie winny być uznane za w pełni wiarygodne,

10. art. 7 k.p.k. w zw. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów i tym samym dokonanie dowolnej oceny dowodu w postaci zeznań świadka koronnego K. T. (1) polegającej na bezkrytycznym przyjęciu, że zeznania świadka koronnego K. T. (1) odzwierciedlały rzeczywisty przebieg wydarzeń, podczas gdy świadek koronny K. T. (1) dostosowywał swoje zeznania w ten sposób, aby opisywany przez niego przebieg wydarzeń i jego rola w sprawie zamykały się w całość, to musiał uwzględnić w realizowanym procederze rolę lekarza sądowego, w konsekwencji czego w składanych przez niego zeznaniach pojawiła się osoba oskarżonej M. L. (1) jako osoby wieńczącej całą procedurę uzyskiwania dokumentacji medycznej, służącej konkretnym celom procesowym,

11. art. 7 k.p.k. w zw. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów i tym samym dokonanie dowolnej oceny dowodu w postaci zeznań świadka koronnego K. T. (1) polegającej na bezkrytycznym przyjęciu, że zeznania świadka koronnego K. T. (1) są w pełni wiarygodne i całkowitym pominięciu przez Sąd I instancji istotnej okoliczności polegającej na prawomocnym skazaniu świadka koronnego K. T. (1) wyrokiem z dnia 5 marca 2010 roku za bezprawne pomówienie prokuratora A. K. i preparowanie w tym celu dowodów (art. 233 k.k. oraz art. 235 k.k.) w sprawie o sygn. akt V K 177/08, prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla warszawy - Śródmieścia w W., która to okoliczność bezspornie powinna rzutować na ocenę przez Sąd I instancji wiarygodności twierdzeń świadka koronnego K. T. (1) składanych w niniejszym postępowaniu,

12. art. 7 k.p.k. w zw. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd 1 instancji granic swobodnej oceny dowodów i tym samym dokonanie dowolnej oceny dowodu w postaci zeznań świadka koronnego K. T. (1) polegającej na bezkrytycznym przyjęciu, że zeznania świadka koronnego K. T. (1) są w pełni wiarygodne i całkowitym pominięciu przez Sąd I instancji istotnej okoliczności polegającej na zeznaniu przez świadka koronnego K. T. (1), że obrońcy oskarżonego L. R. - adw. M. M. (2) i adw. P. R. (1) - uczestniczyli w spotkaniu w Kancelarii (...), na którym miała zostać omówiona strategia uniknięcia przez L. R. pobytu w zakładzie karnym, podczas gdy wskazani wyżej adwokaci w takim spotkaniu nie mogli uczestniczyć, ponieważ przebywali za granicą, co w konsekwencji, z uwagi na nieprawdziwe informacje podawane przez świadka koronnego K. T. (1), doprowadziło do umorzenia prowadzonego wobec nich postępowania karnego, która to okoliczność bezspornie powinna rzutować na ocenę przez Sąd I instancji wiarygodności twierdzeń świadka koronnego K. T. (1) składanych w niniejszym postępowaniu,

13. art. 7 k.p.k. w zw. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów i tym samym dokonanie dowolnej oceny dowodu w postaci zeznań świadka koronnego K. T. (1) polegającej na bezkrytycznym przyjęciu, że zeznania świadka koronnego K. T. (1) są w pełni wiarygodne, podczas gdy świadek S. T. (1) - żona świadka koronnego K. T. (1), zeznała, że świadek koronny K. T. (1) miał skłonności do konfabulacji i wielokrotnie mijał się z prawdą, co w konsekwencji powinno mieć wpływ na ocenę wiarygodności świadka koronnego K. T. (1) przez Sąd I instancji,

14. art. 7 k.p.k. w zw. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów i tym samym dokonanie dowolnej oceny dowodu w postaci zeznań świadka koronnego K. T. (1) polegającej na bezkrytycznym uznaniu za wiarygodne jego zeznań, w których wskazywał, że udzielał on korzyści majątkowej oskarżonej M. L. (1) w związku z wydawaniem przez nią zaświadczeń lekarza sądowego, podczas gdy świadek koronny K. T. (1) podczas składania zeznań nie był w stanie wskazać, w jakiej wysokości i kiedy udzielał oskarżonej M. L. (1) korzyści majątkowych, a nadto w zeznaniach składanych w 2007 roku w postępowaniu przygotowawczym nie był pewien, czy załatwiał zaświadczenia lekarskie dla oskarżonych K. S. (1) i R. K. (1), podczas gdy w 2008 roku zeznał, że na pewno chociaż jedno zaświadczenie załatwił, co w konsekwencji powinno mieć wpływ na ocenę wiarygodności zeznań świadka koronnego K. T. (1) przez Sąd I instancji,

15. art. 7 k.p.k. w zw. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów i tym samym dokonanie dowolnej oceny dowodu w postaci zeznań świadka koronnego K. T. (1) polegającej na bezkrytycznym uznaniu za wiarygodne jego zeznań, w których wskazywał, że wchodził na wizyty do oskarżonej M. L. (1) bez kolejek, podczas gdy z zeznań świadków E. Z., A. S. i G. W. wynikało, że nikt w przychodni przy ul. (...) nie pamiętał osoby K. T. (1), a gdyby był on pacjentem traktowanym w sposób szczególny, to z pewnością członkowie personelu medycznego placówki zapamiętaliby jego osobę,

16. art. 7 k.p.k. w zw. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów i tym samym dokonanie dowolnej oceny dowodu w postaci zeznań świadka koronnego K. T. (1) polegającej na bezkrytycznym uznaniu za wiarygodne zeznań składanych na rozprawie w dniu 8 grudnia 2014 roku, kiedy świadek koronny K. T. (1) zeznał, że dyktował jakie schorzenia ma wpisać w zaświadczeniu oskarżona M. L. (1), podczas gdy na tej samej rozprawie zeznał, że gdyby powiedział oskarżonej M. L. (1), że potrzebuje zaświadczenia dla osoby zdrowej, to by mu odmówiła, zaś na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 roku wskazał, że nie konsultował treści zleceń z oskarżoną M. L. (1), co prowadzi do istnienia niespójności dotyczącej celu działania oskarżonej M. L. (1), gdyż oskarżona nie znała się dobrze ze świadkiem koronnym, co zostało przyznane przez Sąd I instancji, co najwyżej przelotnie, nie uzależniała wydawania zaświadczeń od uzyskania korzyści majątkowej, co również Sąd I instancji przyznał, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że zeznania świadka koronnego K. T. (1) są niespójne i wewnętrznie sprzeczne i nie mogły stanowić podstawy dla dokonywania prawnokarnej oceny postępowania oskarżonej M. L. (1),

17. art. 7 k.p.k. w zw. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów i tym samym dokonanie dowolnej oceny dowodu w postaci zeznań świadka koronnego K. T. (1) polegającej na bezkrytycznym uznaniu przez Sąd I instancji całości zeznań świadka za wiarygodne, podczas gdy na str. 216 uzasadnienia Sąd I instancji wskazał, że K. T. (1) pozostawał w zażyłych kontaktach z oskarżoną M. L. (1), a na str. 254 uzasadnienia Sąd I instancji stwierdził, że z zeznań świadka koronnego K. T. (1) nie wynika, by łączyła ich szczególna zażyłość, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji oparł skazanie oskarżonej M. L. (1) na niewiarygodnych i wewnętrznie sprzecznych twierdzeniach świadka koronnego K. T. (1) co do jej osoby,

18. art. 7 k.p.k. w zw. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów i tym samym dokonanie dowolnej oceny dowodu w postaci zeznań świadka koronnego K. T. (1) składanych na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 roku polegającej na bezkrytycznym uznaniu przez Sąd I instancji za wiarygodne tych zeznań w zakresie dotyczącym wizyty świadka koronnego K. T. (1) u Krajowego Konsultanta w dziedzinie (...)prof. G. O., w których wskazał on, że wszedł do gabinetu lekarza nieumówiony i nie stanowiło to dla niego najmniejszego problemu, co już samo w sobie jest nielogiczne i co po raz kolejny wskazuje na wyolbrzymianie przez świadka koronnego K. T. (1) swoich działań, podczas gdy świadek prof. G. O. na rozprawie w dniu 27 września 2013 roku zeznał, że świadek koronny K. T. (1) został z nim umówiony przez ich wspólnego znajomego i odmówił mu jakiejkolwiek współpracy, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że świadek koronny K. T. (1) był osobą skłonną do konfabulacji, manipulacji i przeinaczania faktów na swoją korzyść, w związku z tym jego zeznania nie mogły zostać uznane przez Sąd I instancji za w pełni wiarygodne,

19. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów i tym samym dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie na skutek przydania nadmiernej mocy dowodowej zeznaniom świadka koronnego K. T. (1) i świadka B. G. (1) i uznania zeznań świadków za w pełni wiarygodne, podczas gdy zeznania świadków w zakresie dotyczącym odbywania przez świadka B. G. (1) wizyt w gabinecie lekarskim oskarżonej M. L. (1) są ze sobą sprzeczne, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że zeznania tylko jednego ze wskazanych świadków mogły zostać uznane przez Sąd I instancji za wiarygodne,

20. art. 7 k.p.k. w zw. 410 k.p.k. poprzez przekroczenie przez Sąd 1 instancji granic swobodnej oceny dowodów i tym samym dokonanie dowolnej oceny dowodu w postaci zeznań świadka B. G. (1) poprzez uznanie zeznań świadka za w pełni wiarygodne, podczas gdy na rozprawie w dniu 22 września 2014 roku świadek B. G. (1) zeznał, że całą wiedzę na temat przebiegu zdarzeń posiadał z relacji świadka koronnego K. T. (1), co w konsekwencji doprowadziło do oparcia skazania oskarżonej M. L. (1) na zeznaniach świadka, który nie był bezpośrednim świadkiem i uczestnikiem opisywanych przez siebie zdarzeń,

21. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez danie wiary przez Sąd I instancji opiniom zespołu biegłych Akademii Medycznej im. (...) we W. w zakresie warunków panujących w zakładach karnych i możliwości leczenia i hospitalizacji, podczas gdy sami biegli w zeznaniach składanych na rozprawie w dniu 7 października 2015 roku zeznali, że nie badali warunków osadzenia w zakładzie karnym, nadto zeznali, że wykonywanie zaleceń u oskarżonego L. R. nie było możliwe w warunkach celi więziennej, ale było możliwe w warunkach szpitala więziennego, przy czym biegli zeznali, że nie wiedzieli w jakim zakładzie karnym miał odbywać karę pozbawienia wolności oskarżony L. R. i czy w tym zakładzie karnym funkcjonował szpital więzienny, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Sąd I instancji, że oskarżony L. R. mógł odbywać karę pozbawienia wolności w warunkach zakładu karnego,

22. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. poprzez bezkrytyczne podejście Sądu I instancji do opinii wydanej przez biegłych z Akademii Medycznej im. (...) we W. w dniu 29 września 2009 roku, podczas gdy dotyczyła ona także oceny opisu radiologicznego, a więc zakresu wiedzy zastrzeżonej dla odpowiedniego biegłego z zakresu radiologii, a nie zespołu lekarzy, którzy poza jednym biegłym w osobie świadka dr. H. M. (2) nie posiadali przygotowania radiologicznego, albowiem byli specjalistami z zakresu neurochirurgii i medycyny sądowej, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez Sąd I instancji orzeczenia w sprawie na podstawie wadliwej opinii biegłych sądowych,

23. art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. polegające na oddaleniu wniosku dowodowego o przesłuchanie w charakterze świadka dr. H. M. (2) - specjalisty radiodiagnostyka, uczestniczącej w pracach zespołu biegłych Akademii Medycznej im. (...) we W., ale nie będącej członkiem zespołu jako biegły, na okoliczność wydanej przez nią opinii, kluczowej z punktu widzenia wniosków końcowych sformułowanych przez powołany zespół biegłych, podczas gdy wniosek ten stanowił podstawę do potwierdzenia wniosków pierwszej opinii przygotowanej przez zespół, w którym nie uczestniczył biegły z zakresu radiodiagnostyki,

24. art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji podczas rozprawy z dnia 17 marca 2016 roku wniosku dowodowego obrońcy oskarżonej M. L. (1) w przedmiocie dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z akt sprawy o sygn. V K 267/03 toczącej się przed Sądem Rejonowym Łódź - Śródmieście w Łodzi dot. K. D., który to wniosek dowodowy był istotny dla wyjaśnienia powodów, dla których oskarżona M. L. (1), będącą lekarzem internistą, była w rzeczywistości zobowiązana również do oceny schorzeń z innej niż interna dziedziny medycyny,

25. art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. poprzez oddalenie przez Sąd I instancji wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii dwóch niezależnych biegłych z zakresu radiologii, podczas gdy wniosek ten miał istotne znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności oskarżonej M. L. (1) w kontekście niepełnej i niejasnej opinii zespołu lekarzy z Akademii Medycznej im. (...) we W., która na dodatek została wydana bez biegłego radiologa w składzie,

26. art. 170 § 1 i § 4 k.p.k. w zw. z art. 192 § 2 k.p.k. poprzez oddalenie na rozprawie w dniu 27 września 2013 roku wniosku o przesłuchanie świadka koronnego K. T. (1) z udziałem biegłego psychologa, podczas gdy postawa świadka koronnego K. T. (1) wzbudzała wątpliwości co do jego stanu psychicznego, zdolności postrzegania i odtwarzania przez niego spostrzeżeń, a także przejawiała zdolności świadka koronnego K. T. (1) do konfabulacji i nadmiernego podkreślania roli jego osoby,

27. art. 192 § 2 k.p.k. poprzez jego niestosowanie i nie przesłuchanie świadka koronnego K. T. (1) w obecności biegłego psychologa sytuacji, gdy na rozprawie w dniu 6 grudnia 2013 roku świadek A. R. zeznał, że świadek koronny K. T. (1) miał skłonności do konfabulacji i przeceniania roli swojej osoby, co przejawiło tym, że świadek koronny K. T. (1) wskazał, że dzięki niemu świadek A. R. został uwolniony po przewiezieniu go z Niemiec do Polski, podczas gdy fakt wypuszczenia go na wolność wynikał z błędu polskich organów ścigania i zażądał za to pieniędzy, a także z zeznań świadka S. T. (1) - żony świadka koronnego K. T. (1), która na rozprawie w dniu 18 maja 2015 roku zeznała, że jej mąż miał skłonności do konfabulacji i wywyższania swojej osoby, przez co leczył kompleksy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyznania przez Sąd I instancji waloru wiarygodności całokształtowi zeznań składanych w niniejszym postępowaniu przez świadka koronnego K. T. (1),

które to naruszenia proceduralne w konsekwencji doprowadziły do ustalenia przez Sąd 1 instancji błędnego stanu faktycznego sprawy i w związku z tym przyjęcia winy oskarżonej M. L. (1) w popełnieniu zarzucanych jej czynów i wymierzenia jej z tego tytułu kary orzeczonej zaskarżonym wyrokiem.

II. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnym i bezzasadnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że:

1. oskarżona M. L. (1) miała świadomość, że dostarczana przez oskarżonych oraz świadka A. R. dokumentacja medyczna jest dokumentacją, która nie odzwierciedla prawdy i która została przerobiona przez zawodowych lekarzy specjalistów z danych dziedzin na potrzeby procesów sądowych, podczas gdy z zeznań wszystkich świadków i oskarżonych, poza niewiarygodnymi zeznaniami świadka koronnego K. T. (1), nie wynika, aby oskarżona M. L. (1) posiadała na ten temat wiedzę, a co więcej - nawet świadek koronny K. T. (1) na rozprawie w dniu 8 grudnia 2014 roku zeznał, że gdyby oskarżona M. L. (1) wiedziała o braku wiarygodności dokumentacji medycznej, to nie wystawiłaby zaświadczenia.

2. oskarżona M. L. (1) działała w porozumieniu z świadkiem koronnym K. T. (1) w celu osiągania korzyści majątkowe], podczas gdy sam świadek koronny K. T. (1) stwierdził, że nigdy nie uzależniała wydania zaświadczenia od zapłaty i nie zawsze ją otrzymywała, zatem nie sposób uznać, iż wystawianie zaświadczeń było spowodowane chęcią osiągnięcia zysku przez oskarżoną M. L. (1), podczas gdy inni lekarze otrzymywali kwoty od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych za czynności nie wymagające większego nakładu pracy ani odpowiedzialności. Oskarżona M. L. (1) nie narażałaby swojej reputacji, wieloletniej pracy zawodowej, jak i odpowiedzialności karnej dla kilkuset złotych, podczas gdy jej miesięczne zarobki oscylowały w okolicach kilkunastu tysięcy złotych.

3. oskarżona M. L. (1) musiała wiedzieć, że pacjenci, którzy przychodzą do niej z dokumentacją z placówki (...) z podobnymi objawami, są osobami, które bezpodstawnie próbują uniknąć konsekwencji karnych, podczas gdy osoby te przychodziły do niej na przestrzeni kilku miesięcy, zaś oskarżona M. L. (1) jako jedyny lekarz sądowy na P. przyjmowała około 60 pacjentów sądowych w miesiącu, a dziennie około 40 normalnych pacjentów. Przy tego rodzaju obłożeniu nie sposób jest wyłapać tego rodzaju niuanse w dokumentacji medycznej.

4. oskarżona M. L. (1) mogła w czasie 10-minutowej wizyty pacjenta przeprowadzić dogłębną analizę stanu zdrowia pacjenta, podczas gdy powołany w sprawie zespół biegłych sądowych składał się z kilku specjalistów z różnych dziedzin medycyny takich jak: neurologia czy kardiologia, i przygotowywał opinię przez kilka miesięcy. Nie można wymagać takiej skrupulatności od oskarżonej M. L. (1) ani wyciągać wniosków jakoby robiła to umyślnie, nawet przy założeniu, że biegli mają rację, co oskarżona M. L. (1) kwestionuje.

5. oskarżona M. L. (1) nie powinna kierować się w pierwszej kolejności dobrem chorego, co wynika z podstawowego i bezwzględnego nakazu etycznego postępowania lekarza, który wiedzie prymat przed mechanizmami rynkowymi, naciskami społecznymi i wymaganiami administracyjnymi, które nie zwalniają lekarza z przestrzegania tej zasady, a które płyną choćby z art. 4 Ustawy z dnia 5 grudnia 1996 roku o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. 1997 nr 28, poz. 152) w zw. z art. 2 ust. 2 Kodeksu Etyki Lekarskiej i pominięciu przez Sąd I instancji, że brak wystawienia zaświadczenia lekarskiego i w konsekwencji brak odroczenia odbywania kary pozostałym oskarżonym przy tych schorzeniach z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością mógł narazić ich na istotne konsekwencje zdrowotne, co oskarżona M. L. (1) musiała jako zawodowy lekarz wziąć pod uwagę.

6. oskarżona M. L. (1) przekroczyła dyskrecjonalne uprawnienia przyznane jej przepisami prawa do uznania danego schorzenia za ciężką chorobę, tj. za taki stan skazanego, w którym umieszczenie go w zakładzie karnym może zagrażać życiu lub spowodować dla jego zdrowia poważne niebezpieczeństwo (art. 150 § 1 oraz art. 150 § 2 k.k.w.), podczas gdy nawet ustawodawca we wspomnianej normie nie wskazał enumeratywnie listy schorzeń, które wpisywałyby się w tę kwalifikację, pozostawiając tym samym niejako pewien luz decyzyjny lekarzowi, który powinien wydać orzeczenie przy uwzględnieniu swojej najlepszej wiedzy i indywidualnych predyspozycji pacjenta, a także kierując się przede wszystkim dobrem osoby badanej.

Wskazane powyżej błędy w ustaleniach faktycznych, będące konsekwencją uchybień proceduralnych, ostatecznie spowodowały:

III. Obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

1. art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 1 § 1 k.k. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd I instancji, że czynność sprawcza w postaci poświadczenia nieprawdy może dotyczyć nie tylko faktów, ale również opinii zawierającej element ocenny, podczas gdy czynność ta może polegać wyłącznie na wystawieniu dokumentu stwierdzającego okoliczności nieistniejące lub przeinaczające, lub też na zatajeniu prawdy, którą należało stwierdzić, co sprowadza się do wniosku, że poświadczenie nieprawdy musi dotyczyć faktów i okoliczności poddających się weryfikacji, nie zaś opinii, ocen czy przypuszczeń, co w konsekwencji doprowadziło do uznania przez Sąd I instancji, że oskarżona M. L. (1) dopuściła się przestępstwa fałszerstwa intelektualnego wydając w zaświadczeniu lekarza sądowego swoją opinię co do niemożności przebywania danej osoby w zakładzie karnym.

Nadto, z ostrożności procesowej, zaskarżonemu wyrokowi Sądu I Instancji, na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k., zarzucili rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonej M. L. (1) kary trzech lat i sześciu miesięcy pozbawienia wolności oraz kary grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po 70 zł każda oraz środka karnego w postaci 10 lat zakazu wykonywania zawodu lekarza sądowego, przy czym Sąd I Instancji nie nadał właściwego znaczenia występującym w sprawie okolicznościom łagodzącym takim jak:

• dotychczasowa niekaralność oskarżonej M. L. (1),

•