descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II AKa 205/20

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 16 października 2020 r.

Sąd Apelacyjny w Katowicach w II Wydziale Karnym w składzie:

SSA Waldemar Szmidt

SSA Michał Marzec

SSO del. Rafał Doros (spr.)

Agnieszka Bargieł

240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu poniesionych wydatków związanych z reprezentowaniem w sprawie przez pełnomocnika z wyboru w postępowaniu odwoławczym;

4. stwierdza, że koszty postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa.

SSO del. Rafał Doros SSA Waldemar Szmidt SSA Michał Marzec

Uzasadnienie

Formularz UK 2

Sygnatura akt

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie o sygn. akt XXI Ko 6/19

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☒ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

Ustalenie faktów w związku z dowodami

przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5. Ustalenie faktów

1.1.3. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.6. Ocena dowodów

1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów

(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 445 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 552 § 1 w zw. z art. 552 § 4 k.p.k. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie niewspółmiernie niskiej kwoty zadośćuczynienia w stosunku do rozmiarów wyrządzonej krzywdy w związku z pozbawieniem J. S. wolności w okresie od 23.04.1986 r. do 21.08.1986 r.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut pełnomocnika wnioskodawcy okazał się zasadny w stopniu oczywistym, w tej części w jakiej dotyczył naruszenia przepisów prawa cywilnego, a to art.

445 § 1 i 2 k.c.

Dla porządku należy podkreślić, że nie był zasadny zarzut obrazy art. 552 § 1 i 4 k.p.k., ponieważ wnioskodawca swoje roszczenie wywodził z treści art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego (Dz. U. z 23 kwietnia 1991 r. Nr 34, poz. 149 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią art. 445 § 1 i 2 k.c. zadośćuczynienie za doznane krzywdy winno być „odpowiednie". Ustalenie, jaka kwota w konkretnych okolicznościach jest odpowiednia, z istoty należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego. Nie oznacza to, że może to być kwota ustalona dowolnie. Zadośćuczynienie powinno odzwierciedlać rzeczywiście doznaną krzywdę i służyć jej skompensowaniu. Nie może mieć symbolicznego charakteru, a jednocześnie nie może być wygórowane.

Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie i okoliczności mające wpływ na rozmiar krzywdy jakiej doznał wnioskodawca. Ustalając jednak wysokość zadośćuczynienia w kwocie 25.000 złotych nie nadał odpowiedniej wagi poczynionym ustaleniom i w konsekwencji zasądzone zadośćuczynienie za okres pozbawienia wolności od 23 kwietnia 1986 r. do 21 sierpnia 1986 r. było rażąco niewspółmiernie niskie. Trzeba podkreślić, że Sąd I instancji dysponował ograniczonym materiałem dowodowym i w zakresie dotyczącym rozmiarów krzywdy i cierpienia jakich doznał J. S. opierał się przede wszystkim na jego depozycji. Dowód ten nie był kwestionowany przez żadną ze stron postępowania. Sąd Apelacyjny oparł się więc na prawidłowych ustaleniach faktycznych Sądu Okręgowego, nadając jednak poszczególnym ustaleniom inne znaczenie.

Sąd Apelacyjny zwrócił uwagę na ustalenia faktyczne, które Sąd I instancji, miarkując kwotę zadośćuczynienia uznał jako przemawiające za jego obniżeniem, skoro użył sformułowania „z drugiej zaś strony", stawiając je na przeciwnym biegunie wobec okoliczności, które potęgowały krzywdę i cierpienie wnioskodawcy.

Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Sądu I instancji, który uznał, że wnioskodawca, skoro był już drugi raz bezprawnie pozbawiony wolności to miał „lepsze możliwości przystosowawcze" do warunków aresztu śledczego. Takie twierdzenie Sądu I instancji jest nieakceptowalne w odniesieniu do wnioskodawcy. Wnioskodawca nie był nigdy pozbawiony wolności z powodu popełnienia przestępstwa pospolitego. Był działaczem opozycyjnym na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Trudno oczekiwać aby mógł się przystosować i przyzwyczaić do warunków pobytu w areszcie śledczym. Przeciwne, należy ocenić kolejny pobyt wnioskodawcy jako działacza opozycyjnego w areszcie śledczym w związku z jego aktywnością polityczną, jako potęgujący poczucie niesprawiedliwości i krzywdy.

Sąd I instancji dokonując prostej analizy warunków pobytu wnioskodawcy w areszcie śledczym ocenił, że były to warunki stosunkowo dobre, a to z uwagi, że nie używano wobec wnioskodawcy przemocy i gróźb, w czasie pobytu miał prawo do kąpieli i spacerów, mógł kupić sobie mydło i szczoteczkę do zębów, a rezygnując ze spacerów mógł skorzystać w sposób intymny z toalety. Ponadto mógł wysyłać korespondencję. Oczywiście można czynić porównania jak to próbował robić Sąd I instancji do innych spraw z tego okresu, w których osadzeni znajdowali się w warunkach o wiele gorszych. Nie znaczy to jednak, że warunki w jakich przebywał wnioskodawca były dobre. Fakt, że wnioskodawca mógł realizować podstawowe potrzeby, związane z higieną lub, że nie został w okresie pozbawienia wolności pobity nie czyni jego pobytu mniej uciążliwym. W ocenie Sądu Apelacyjnego warunki pobytu wnioskodawcy w areszcie śledczym, patrząc przez pryzmat wysokości należnego zadośćuczynienia były neutralne. W sprawie występowały jednak wyjątkowe okoliczności, które zostały dostrzeżone przez Sąd I instancji, ale którym nie nadano właściwej wagi. Przede wszystkim w okresie pozbawienia wnioskodawcy wolności jego żona znajdowała się w zagrożonej ciąży. Wcześniej małżonkowie starali się

o dziecko przez kilka lat. Co więcej, po aresztowaniu wnioskodawcy jego żona nie miała się do kogo zwrócić o pomoc. Ta sytuacja powodowała u wnioskodawcy wyjątkowe cierpienie psychiczne i potęgowała poczucie krzywdy. Cierpienie z powodu niemożności zapewnienia opieki małżonce towarzyszyło J. S. przez cały czas pobytu w areszcie. Wielką krzywdą było dla wnioskodawcy pozbawienie go możliwości zobaczenia córki, która urodziła się trzy tygodnie przed opuszczeniem przez niego aresztu. Wnioskodawca był pozbawiony wolności w czasie jednego z najważniejszych momentów w życiu rodziny. Został brutalnie pozbawiony możliwości uczestniczenia w niepowtarzalnym wydarzeniu, jakim były bez wątpienia narodziny długo wyczekiwanego dziecka.

Trzeba też podkreślić, że był straszony przez funkcjonariuszy służby bezpieczeństwa, którzy mówili mu, że jego żona poroniła. Należy stwierdzić, że cierpienie psychiczne wnioskodawcy dorównywało możliwym cierpieniom fizycznym. Skala wyrządzonej mu krzywdy była wielka.

Należy jeszcze dodać, że wnioskodawca musiał przebywać w towarzystwie kryminalistów, a także osób niezrównoważonych psychicznie, co wzmacniało jego poczucie zagrożenia.

W ocenie Sądu Apelacyjnego wszystkie te niekwestionowane okoliczności pobytu J. S. w areszcie śledczym wskazują, że absolutnie konieczne było podwyższenie zasądzonej kwoty zadośćuczynienia. Sąd Apelacyjny miał na uwadze także okoliczność, że tymczasowe aresztowanie wnioskodawcy trwało stosunkowo długo, bowiem 121 dni. W ocenie Sądu Apelacyjnego odpowiednią do skali cierpień J. S. jest łączna kwota zadośćuczynienia w wysokości 80.000 złotych.

Wniosek

Wniosek o zmianę wyroku i zasądzenie na rzecz wnioskodawcy od Skarbu Państwa dodatkowo kwoty 65.000 złotych.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Sąd Apelacyjny uznał wniosek za częściowo zasadny, podwyższając kwotę zadośćuczynienia z 25.000 złotych do 80.000 złotych, a więc o 55.000 złotych.

Powody, dla których uznał wniosek pełnomocnika wnioskodawcy za częściowo zasadny zostały już przedstawione we wcześniejszej części uzasadnienia.

Ponadto Sąd Apelacyjny miał na uwadze, że kwota zadośćuczynienia musi przedstawiać odczuwalną wartość ekonomiczną, a jednocześnie nie być nadmierną w stosunku do doznanych krzywd. Przy czym zdaniem Sądu Apelacyjnego przy ustaleniu wysokości zadośćuczynienia należy mieć także na uwadze tzw. przeciętną stopę życiową społeczeństwa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt III KK 252/14, publ. KZS 2015 Nr 6, poz. 56), gdyż wysokość zadośćuczynienia, z jednej strony, powinna służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, a z drugiej, nie może być źródłem nieuzasadnionego wzbogacenia.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego, odpowiednie do długości pobytu wnioskodawcy w areszcie śledczym, skali jego cierpień psychicznych oraz niedogodności

i uciążliwością związanych z samym faktem pozbawienia wolności jest zadośćuczynienie w kwocie łącznej 80.000 złotych. Tak zasądzone zadośćuczynienie oczywiście nie jest w stanie zrównoważyć skali cierpień jakich doznał wnioskodawca, ale stanowi godną, odczuwalną ekonomicznie rekompensatę i jest odpowiednie w rozumieniu art. 445 § 1 k.c.. Przy czym w ocenie Sądu Apelacyjnego nie stanowi wartości, która odbiegałaby w znaczący sposób od aktualnego poziomu życia społeczeństwa.

Żądanie zadośćuczynienia przewyższającego zasądzoną kwotę było wygórowane i nie znajdowało podstaw w realiach rozpoznawanej sprawy.

3.2.

Zarzut obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, że przepis ten nie obejmuje szkody związanej z utratą zarobków w okresie po zwolnieniu z tymczasowego aresztowania.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzut pełnomocnika wnioskodawcy w zakresie w jakim kwestionował ustalenie Sądu I instancji dotyczące braku związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy pozostawaniem przez wnioskodawcę bez pracy w okresie po opuszczeniu aresztu tymczasowego i poniesioną z tego powodu szkodą a jego aresztowaniem okazał się zasadny. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji dopuścił się obrazy art. 8 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

Dla porządku należy wskazać, że Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zaakceptował poglądy, wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych, które wskazują, że na gruncie art. 8 ust. 1 jak i art. 11 ust. 1 ww. ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. nie ma normatywnych przeszkód do objęcia odszkodowaniem szkody, powstałej po czasie pozbawienia wolności, jeżeli pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowo - skutkowym z pozbawieniem wolności czy też wykonaniem orzeczenia lub decyzji. Sąd I instancji wyraził więc stanowisko, zgodnie z którym szkoda w okolicznościach konkretniej sprawy może wykraczać poza okres tymczasowego aresztowania.

Sąd I instancji wskazał jednak, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy szkoda jakiej doznał wnioskodawca, w wyniku pozostawania bez pracy po opuszczeniu aresztu śledczego w dniu 21 sierpnia 1986 r. nie pozostawała w adekwatnym, bezpośrednim związku przyczynowo - skutkowym z jego tymczasowym aresztowaniem w okresie od 23 kwietnia 1986 r. do 21 sierpnia 1986 r. W ocenie Sądu Apelacyjnego takie stanowisko Sądu Okręgowego było całkowicie nieuzasadnione.

Przepis art. 8 ust. 1 ustawy lutowej nie ogranicza odpowiedzialności Skarbu Państwa tylko do okresu pozbawienia wolności (podobnie Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 grudnia 2009 r. , sygn. akt III KK 173/09; Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z dnia 6 lutego 2018 r. sygn. akt II AKa 4/18, Lex 2490240; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt II AKa 196/18, Lex 2605254). Warunkiem stwierdzenia odpowiedzialności Skarbu Państwa jest aby szkoda (a także krzywda), o których mowa w art. 8 ust. 1 ww. ustawy wynikały w sposób bezpośredni z pozbawienia wolności lub internowania. Konieczne jest stwierdzenie adekwatnego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy pozbawieniem wolności a szkodą. Szkoda może dotyczyć okresu przekraczającego okres pozbawienia wolności.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie uwzględnił roszczenia wnioskodawcy o zasądzenie odszkodowania za okres pozostawania bez pracy po opuszczeniu aresztu śledczego, a więc za okres od 22 sierpnia 1986 r. do 1 lutego 1987 r. Sąd I instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, że wnioskodawca po opuszczeniu aresztu został zatrudniony dopiero w okresie od dnia 2 lutego 1987 r.

W świetle nie budzących zastrzeżeń ustaleń faktycznych, nie sposób zgodzić się ze stwierdzeniem o braku związku przyczynowo skutkowego pomiędzy pozostawaniem wnioskodawcy bez pracy w okresie od 22 sierpnia 1986 r. do 1 lutego 1987 r. a jego tymczasowym aresztowaniem w okresie od 23 kwietnia 1986 r. do 21 sierpnia 1986 r. w sprawie Prokuratury Wojewódzkiej w Katowicach o sygn. akt II Ds 5/86/S, w której postanowieniem z dnia 20 sierpnia 1986 r. umorzono śledztwo, a które postanowienie zostało następnie uchylone postanowieniem Prokuratora Generalnego z dnia 4 czerwca 1992 r. sygn. akt PR I Dsn 2302/91 i umorzono śledztwo na zasadzie art. 11 pkt. 1 d.k.p.k.

Sąd I instancji brak związku przyczynowego w omawianym zakresie wywiódł z faktu, że w jego ocenie nie przyjęcie wnioskodawcy do pracy na poprzednie stanowisko do KWK (...) było wynikiem dodatkowych represji, związanych z jego działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Sąd I instancji oparł swoją ocenę na ustaleniu, że były pracodawca J. S. po opuszczeniu przez niego aresztu był początkowo skłonny przywrócić go do pracy, jednak ostatecznie pismem z dnia 13 listopada 1986 r. poinformował go, że nie zostanie ponownie zatrudniony z powodu, że nie zgłosił się do pracodawcy w terminie 7 dni od daty zwolnienia z aresztu i nie przedłożył dokumentu o umorzeniu postepowania. Zdaniem Sądu nie przyjęcie wnioskodawcy do pracy w KWK (...) jak i w innej kopalnii było wynikiem represji ze strony służby bezpieczeństwa.

Sąd I instancji czyniąc rozważania na temat dodatkowych czynników zewnętrznych, które miały być współodpowiedzialne za pozostawanie wnioskodawcy bez pracy w okresie od opuszczenia aresztu do 1 lutego 1987 r. stracił z pola widzenia fakt kluczowy i podstawowy jakim był powód utraty pracy przez J. S.. Zgodnie z prawidłowymi ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji umowa o pracę wnioskodawcy wygasła w okresie, w którym był pozbawiony wolności, a to po upływie trzech miesięcy tymczasowego aresztowania, zgodnie z przepisami prawa pracy. Utrata pracy przez wnioskodawcę pozostawała więc w bezpośrednim związku przyczynowo skutkowym z tymczasowym aresztowaniem. Należy podkreślić, że J. S. niezwłocznie po opuszczeniu aresztu czynił starania o przywrócenie go do pracy. Nie pozostawał w tym zakresie bierny, ale wykazywał się aktywnością w poszukiwaniu zatrudnienia. Został ponownie zatrudniony dopiero od dnia 2 lutego 1987 r. Pozostawał więc bez pracy przez 164 dni, licząc od wyjścia na wolność.

Powody, dla których faktycznie nie został ponownie zatrudniony są drugorzędne, ponieważ sam fakt, że doszło do wygaśnięcia jego umowy o pracę z KWK (...) stanowił bezpośrednie następstwo tymczasowego aresztowania.

Ponadto Sąd czyniąc rozważania na temat represji ze strony służby bezpieczeństwa jako współczynniku decydującym o pozostawaniu wnioskodawcy bez pracy poruszał się w sferze domysłów, a nie faktów. Ponadto w sposób całkowicie nieuprawniony ograniczył się do faktu intensywnego poszukiwania przez wnioskodawcę pracy w kopalniach węgla kamiennego, podczas gdy J. S. znalazł pracę w firmie z innej branży niż górnicza, a więc szukał jej przez długi okres bezskutecznie, także na szerokim rynku pracy.

W ocenie Sądu Apelacyjnego w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i ustalonego przez Sąd I instancji stanu faktycznego nie budzi wątpliwości, że pozostawanie wnioskodawcy bez pracy po opuszczeniu aresztu śledczego i szkoda, wynikająca z utraty wynagrodzenia, które by uzyskał, gdyby nie stracił w okresie tymczasowego aresztowania pracy pozostają w adekwatnym, bezpośrednim związku przyczynowo skutkowym z jego pozbawieniem wolności. Z tego powodu należało przyznać wnioskodawcy odszkodowanie za okres pozostawania bez pracy od 22 sierpnia 1986 r. do 1 lutego 1987 r.

Wniosek

Wniosek o zasądzenie tytułem odszkodowania dodatkowo kwotę 39.248 złotych

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wniosek pełnomocnika wnioskodawcy był częściowo zasadny. Sąd Apelacyjny stwierdzając występowanie bezpośredniego związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy tymczasowym aresztowaniem wnioskodawcy a jego pozostawaniem bez pracy po opuszczeniu aresztu ustalił wysokość należnego odszkodowania, przyjmując za słuszny sposób wyliczenia wysokości szkody, przyjęty przez Sąd I instancji, skoro nie był on zakwestionowany przez strony.

Sąd I instancji do wyliczenia wysokości szkody za okres tymczasowego aresztowania przyjął za podstawę ostatnie pełne wynagrodzenie wnioskodawcy z okresu poprzedzającego jego tymczasowe aresztowanie od dnia 23 kwietnia 1986 r. do 21 sierpnia 1986 r. Było to wynagrodzenie ze stycznia 1986 r., które uzyskał w KWK (...) w wysokości 31.249 złotych. W 1986 r. przeciętne wynagrodzenie wynosiło 24.095 złotych, natomiast przeciętne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw za grudzień 2019 r. wynosiło 5604,25 złotych. Dokonując prostych wyliczeń matematycznych ustalono, że w styczniu 1986 r. wnioskodawca uzyskał dochód stanowiący 129,7 procent średniego wynagrodzenia (wynik podzielenia kwoty 31.249 przez kwotę 24.095) co odpowiada według stanu na grudzień 2019 r. kwocie 7268,71 złotych. Wnioskodawcy należało się odszkodowanie za pozostawanie bez pracy po opuszczeniu aresztu, łącznie za 164 dni: za 10 dni sierpnia 1986 r. - 2344,74 zł (10/31 pomnożone przez 7268,71 zł), za miesiące wrzesień, październik, listopad. grudzień 1986 r. i styczeń 1987 r. - 7268,71 zł za każdy miesiąc, za jeden dzień lutego 1987 r. - 259,59 złotych). Podsumowując poszczególne miesiące i dni otrzymujemy kwotę należnego odszkodowania za okres pozostawania wnioskodawcy bez pracy po opuszczeniu aresztu w wysokości 38947,88 złotych. Jest to kwota o 300,12 złotych niższa niż żądana w złożonej apelacji. Wynika z przyjęcia odmiennych danych niż pełnomocnik wnioskodawcy w apelacji. Należy jednak podkreślić, że zarówno pełnomocnik wnioskodawcy jak i prokurator oraz przedstawiciel Skarbu Państwa nie kwestionowali ustaleń faktycznych i sposobu wyliczania szkody przez Sąd I instancji.

OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok utrzymano w mocy w części, w której Sąd Apelacyjny nie uwzględnił apelacji pełnomocnika wnioskodawcy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Rozstrzygnięcie wynika z zakresu uwzględnienia zarzutów i wniosków apelacji z powodów opisanych w rubrykach 3.1 i 3.2 formularza.

1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyrok w zaskarżonej części zmieniono poprzez podwyższenie zasądzonych na rzecz wnioskodawcy w jego punkcie 2: kwoty zadośćuczynienia do 80.000 złotych (o kwotę 55.000 zł) oraz kwoty odszkodowania do 66.637,45 złotych ( o kwotę 38.947,88 zł).

Zwięźle o powodach zmiany

Z powodów opisanych w rubrykach 3.1 i 3.2 formularza.

1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Zasądzono koszty zastępstwa procesowego na rzecz wnioskodawcy z uwagi na uwzględnienie apelacji pełnomocnika wnioskodawcy w zdecydowanej części, według norm przypisanych i stawki minimalnej.

Kosztami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa zgodnie z art. 13 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego

PODPIS

SSO del. Rafał Doros SSA Waldemar Szmidt SSA Michał Marzec

1.11. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

Podmiot wnoszący apelację

pełnomocnik wnioskodawcy

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

punkt 2 i 3 wyroku

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☒

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany

w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,

jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana