descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II AKa 199/15

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 21 stycznia 2016 r.

Sąd Apelacyjny w Szczecinie, II Wydział Karny w składzie:

SSA Grzegorz Chojnowski

Bogumiła Metecka-Draus G. A. W.

Uzasadnienie

A. H. został skazany prawomocnymi wyrokami:

1. Sądu Rejonowego w Myśliborzu z dnia 15 lutego 2013 r., II K 722/12, za przestępstwo z art. 279 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk popełnione w nocy z 14 na 15 kwietnia 2012 r. na karę roku i 7 miesięcy pozbawienia wolności;

2. Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 24 lipca 2013r., sygn. akt III K 62/13, zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II AKa 185/13 za przestępstwo:

a) z art.59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zb. z art.58 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione w okresie od 3 września 2012 r. do 29 października 2012 r. na karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;

b) z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione w dniu 5 listopada 2012 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;

oraz karę łączną 3 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności;

3. Sądu Rejonowego w Myśliborzu z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. akt II K 367/13 za przestępstwo z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione w nocy z 5 na 6 września 2012 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;

4. Sądu Rejonowego w Myśliborzu z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt II K 899/13 za przestępstwo z art. 280 § 1 kk w zb. z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 64 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk popełnione w dniu 22 czerwca 2013 r. na karę 4 lat pozbawienia wolności;

5. Sądu Rejonowego w Choszcznie z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt II K 104/15 za przestępstwo z art. 226 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnione w dniu 15 maja 2014 r. na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz za przestępstwo z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę łączną 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Sąd Okręgowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 15 września 2015 r., sygn. akt III K 86/15:

- na podstawie art. 85 kk (w brzmieniu obowiązującym do 01.07.2015 r.) i art. 86 § 1 kk (w brzmieniu obowiązującym do 01.07.2015 r.) połączył kary pozbawienia wolności wymierzone wyrokami opisanymi w punkcie 1, 2 i 3 części wstępnej wyroku i orzekł karę łączną 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;

- na podstawie art. 85 kk (w brzmieniu obowiązującym do 01.07.2015 r.) i art. 86 § 1 kk (w brzmieniu obowiązującym do 01.07.2015 r.) połączył kary pozbawienia wolności wymierzone wyrokami opisanymi w punkcie 4 i 5 części wstępnej wyroku i orzekł karę łączną 4 (czterech) lat i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

- na podstawie art. 577 kpk zaliczył okresy pozbawienia wolności A. H.:

a) na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie I części dyspozytywnej wyroku – 21.04.2012 r., od 05.11.2012 r. do 04.04.2013 r. oraz od 15.07.2013 r. do 14.02.2015 r.

b) na poczet kary łącznej pozbawienia wolności orzeczonej w punkcie II części dyspozytywnej wyroku – od 24.06.2013 r. do 15.07.2013 r.

Nadto orzekł o wynagrodzeniu obrońcy pełniącemu swe czynności z urzędu oraz zwolnił skazanego od kosztów związanych z wydaniem wyroku łącznego.

Apelację od tego wyroku wniosła obrońca skazanego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść wyroku, polegający na ustaleniu, iż zachowanie skazanego w trakcie odbywania kary jest naganne w sytuacji, gdy skazany przejawia również pozytywne zachowania m. in. chęć podjęcia zatrudnienia. w odniesieniu do zbiegu przestępstw obejmujących czyny opisane w pkt. 4 i 5 wyroku – odstęp między czynami jest długi w sytuacji, gdy w okolicznościach sprawy roczny odstęp między czynami nie może zostać uznany za znaczny oraz mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie art. 571 § 1 k.p.k. poprzez oparcie orzeczenia na nieaktualnej opinii z zakładu karnego. Zdaniem apelującej uchybienia te doprowadziły do zastosowania przy łączeniu kar zasady asperacji, gdy tymczasem wobec skazanego winna być zastosowana zasada absorbcji. Tak argumentując, apelująca wniosła o zmianę orzeczenia poprzez zastosowanie przy łączeniu kar zasady pełnej absorbcji.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje

Apelacja obrońcy jest bezzasadna.

Wbrew twierdzeniom apelacji należy stwierdzić, że kara łączna stanowi niejako podsumowanie przestępczej działalności skazanego, zaś zastosowanie wnioskowanej w apelacji skrajnej metody łączenia kar, jest rozwiązaniem wyjątkowym, mającym zastosowanie w sytuacji, gdy występuje wyjątkowo bliski związek podmiotowo – przedmiotowy pomiędzy poszczególnymi czynami, albo jeśli istnieją w sprawie wyjątkowe, szczególne okoliczności dotyczące osoby sprawcy zwłaszcza jego zachowania w zakładzie karnym. Podkreślić należy, iż orzekając o karze łącznej stosuje się zwykle dyrektywy karania, a w szczególności – słuszności i celowości wyrażone przez związek przedmiotowo – podmiotowy pomiędzy poszczególnymi przestępstwami. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że wbrew temu co twierdzi skarżąca, Sąd Okręgowy zasadnie zwrócił uwagę w odniesieniu do zbiegu przestępstw obejmującego czyny opisane w punkcie 4 i 5 na stosunkowo dość długi – prawie roczny odstęp między czynami skazanego i wykluczył możliwość zastosowania pełnej absorbcji, jako metody łączenia kar jednostkowych. Trafnie też Sąd pierwszej instancji zauważył w odniesieniu do pierwszego zbiegu przestępstw, że dzielił je odstęp do sześciu miesięcy i okoliczność, iż zostały popełnione w zbliżonym czasie, poczytał na korzyść skazanego. Nie sposób też nie dostrzec tego, co celnie wyartykułował Sąd meriti, a przemilczała skarżąca, iż skazany posiada negatywną opinię z okresu odbywania kary – wielokrotnie karany dyscyplinarnie, agresywny w kontaktach z innymi osadzonymi oraz wobec służby więziennej, co zdecydowanie przekreśla możliwość zastosowania wobec A. H., przy łączeniu kar, zasady pełnej absorbcji. Nie ma racji autorka apelacji, iż procedując w sprawie Sąd Okręgowy czynił to w oparciu o nieaktualną opinię z miejsca izolacji skazanego. Jeśli się zważy bowiem, że Zakład Karny w Nowogardzie porządził opinię o skazanym 10 czerwca 2015 roku (k. (...)), a Sąd orzekał 15 września 2015 roku, to w żadnym wypadku nie można uznać za trafny zarzut, ze opinia o skazanym straciła na aktualności. Nawet w sytuacji, gdyby skazany w okresie od opiniowania do daty wyrokowania, zmienił w sposób radykalny swoje zachowanie, to nie sposób przyjąć, iż byłaby to postawa utrwalona, świadcząca w sposób pewny o trwałej zmianie zachowania skazanego. Dopiero bowiem dłuższy okres właściwego, regulaminowego zachowania skazanego, mógłby dowodnie świadczyć o zmianie jego zachowania o charakterze trwałym, przekreślającej dotychczasowe długotrwałe, zdecydowanie naganne zachowanie w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności. W tych warunkach należy stwierdzić, że orzeczone kary łączne pozbawienia wolności uwzględniają wszystkie istotne przesłanki wymiary kary łącznej, a tym samym kary te nie mogą uchodzić za surowe i to w stopniu rażącym, a tylko w takim wypadku należałoby je skorygować.

Dlatego też, Sąd Apelacyjny zaskarżony wyrok jako słuszny, utrzymał w mocy.

O wynagrodzeniu za obronę z urzędu przed Sądem Apelacyjnym w sprawie o wydanie wyroku łącznego orzeczono na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 635), § 2 ust. 3 i § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września c2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tj. Dz. U. z 2013r. poz. 461).

Orzeczenie o wydatkach za postępowanie odwoławcze oparto na treści art. 626 § 1 k.p.k. i art. 624 § 1 k.p.k., uznając że ich uiszczenie przez skazanego ze względu na jego trudną sytuację majątkową, byłoby dla niego nadmiernie uciążliwe.

Andrzej Wiśniewski Grzegorz Chojnowski Bogumiła Metecka – Draus