descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt II AKa 198/18

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 23 stycznia 2019 r.

Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: SSA – Anna Zdziarska (spr.)

Sędziowie - SA - Zbigniew Kapiński

SO (del.) – Dorota Radlińska

Protokolant: sekr. sąd. – Sylwester Leńczuk

oskarżonego z art.258§2 k.k., art.4§1 k.k. w zw. z art.56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k. (x2), art.263§2 k.k. w zw. z art.65§1 k.k., art.18§1 k.k. w zw. z, art.53 ust 1 i 2 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k., art.148§1 k.k. w zw. z art.65§1 k.k.;

3. M. R. (1) s. H. i S. z domu O. urodzonego (...) w W.,

oskarżonego z art.263§2 k.k. w zw. z art.65§1 k.k., art.148§1 k.k. w zw. z art.65§1 k.k., art.263§2 k.k.;

4. R. L. s Z. i I. z domu B., urodzonego (...) w W.,

oskarżonego z art.258§2 k.k., art.4§1 k.k. w zw. z art.56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k.;

5. M. G. (1) s. A. i S. z domu M., urodzonego (...) w W.,

oskarżonego z art.258§2 k.k., art.4§1 k.k. w zw. z art.56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k., art.55 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k., art.263§1 k.k. w zw. z art.65§1 k.k., art.263§2 k.k. w zw. z art.65§1 k.k.;

6. K. K. (1) s. P. i A. z domu Ś. urodzonego (...) w M.,

oskarżonego z art.258§2 k.k., art.4§1 k.k. w zw. z art.56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k., art.263§2 kk;

7. M. B. (1) s. J. i K. z domu J., urodzonego (...) w W.,

oskarżonego z art.258§2 k.k., art.4§1 k.k. w zw. z art.56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k. (x2), art.56 ust 1 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k.;

8. S. K. (1) s.A. i G. z domu L., urodzonego (...) w W.,

oskarżonego z art.258§2 k.k., art.4§1 k.k. w zw. z art.56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k., art.62 ust 1 Ustawy z dnia 29.07.2005 r.;

9. M. P. s. K. i A. z domu P., urodzonego (...) w L., oskarżonego z art.258§2 k.k., art.4§1 k.k. w zw. z art.56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k.;

10.D. G. (1) s. A. i D. z domu G., urodzonego (...) w W.,

oskarżonego z art.258§1 k.k. art.4§1 k.k. w zw. z art.56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k., art.59 ust 1 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k.;

11. E. K. s. M. i B. z domu R., urodzonego (...) w W.,

oskarżonego z art.4§1 k.k. w zw. z art.56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k., art.263§2 k.k.;

12. E. G. s. J. i M. z domu W., urodzonego (...) w N.,

oskarżonego z art.4§1 kk w zw. z art.56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k., art.263§2 k.k.;

13. K. T. s. Z. i K. z domu P., urodzonego (...) w P.,

oskarżonego z art.4§1 k.k. w zw. z art.56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k.;

14. D. L. s. J. i H. z domu M., urodzonego (...) we W.,

oskarżonego z art.258§2 k.k., art.4§1 k.k. w zw. z art.56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k., art.9§1 k.k.s. w zw. z art.86§3 k.k.s. w zb. z art.63§2 k.k.s. w zb. z art.54§2 k.k.s. w zw. z art.7§1 k.k.s., art.55 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k.;

15. R. G. (1) s. W. i S. z domu R., urodzonego (...) w L., oskarżonego z art.258§2 k.k., art.4§1 k.k. w zw. z art.56 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k., art.9§1 k.k.s. w zw. z art.86§3 k.k.s. w zb. z art.63§2 k.k.s. w zb. z art.54§2 k.k.s. w zw. z art.7§1 k.k.s., art.55 ust 1 i 3 Ustawy z dnia 29.07.2005 r. w zw. z art.65§1 k.k.

na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora i obrońców

od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 marca 2017 r.(sygn. akt XII K 177/12)

1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonych: M. C. (1), J. B. (1), M. R. (1), R. L., M. G. (1), K. K. (1), M. P., D. G. (1), E. K., E. G., K. T., D. L., R. G. (1) oraz w zaskarżonej części wobec oskarżonych: S. K. (1) i M. B. (1);

2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokatów: E. P., J. S. (1), T. W., P. P. (2), K. K. (5), K. F., K. C., M. K. (1), D. M., E. O. – Kancelarie Adwokackie w W. po 840 (osiemset czterdzieści) złotych, powiększone o 23% VAT tytułem wynagrodzenia za obronę pełnioną z urzędu przed sądem odwoławczym;

3. zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, wydatkami obciążając Skarb Państwa.

Uzasadnienie

1) M. C. (1) został oskarżony o to, że:

I. w okresie od co najmniej końca 2006 r. do dnia 29 października 2010 r. w W., założył i kierował zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym, w skład której wchodzili miedzy innymi: R. Z. (1) ps. (...), M. R. (2) ps. (...), J. S. (2), M. C. (2) ps. (...), M. R. (3) ps. (...) i inne osoby, mającą na celu popełnianie przestępstw takich jak wewnątrzwspólnotowy przewóz i obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, przemyt papierosów, czerpanie korzyści z cudzego nierządu,

przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn z art. 258 § 3 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

II. w okresie od końca 2006 r. do dnia 28 października 2010 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu, w różnych okresach czasu, z R. Z. (1) ps. (...), M. R. (2) ps. (...), M. C. (2) ps. (...), J. S. (2), M. R. (3) ps. (...) i innymi osobami, wbrew przepisom Ustawy, uczestniczył w obrocie środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi w znacznej ilości w postaci:

- co najmniej 380 kilogramów marihuany, który to narkotyk był regularnie nabywany od końca 2007 r. do dnia 28 października 2010 r. od ustalonych osób z W. w ilościach od 5 do 30 kilogramów miesięcznie, a następnie zbywany ustalonym i nieustalonym osobom na terenie W.,

- co najmniej 5 kilogramów kokainy, który to narkotyk był nabywany od końca 2006 r. do marca 2010 r., od różnych nieustalonych osób, a następnie zbywany nieustalonym osobom na terenie W.,

- co najmniej 150 kilogramów amfetaminy, który to narkotyk był regularnie nabywany od początku 2008 r. do połowy stycznia 2010 r. od nieustalonej osoby, a następnie zbywany różnym ustalonym i nieustalonym osobom,

- co najmniej 5 kilogramów heroiny, który to narkotyk był regularnie nabywany od początku 2007 r. do 28 października 2010 r. od ustalonych i nieustalonych osób, a następnie zbywany różnym ustalonym i nieustalonym osobom,

przy czym czynu tego dopuścił się kierując zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym i czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu oraz w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

III. w okresie co najmniej od początku 2009 r. do dnia 24 lutego 2009 r. w W. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. (2), M. R. (2) ps. (...), R. Z. (1) ps. (...) i innymi osobami, zorganizował i kierował przewiezieniem z terenu Ukrainy przez przejście graniczne w K., bez dopełnienia obowiązku celnego polegającego na zgłoszeniu i przedstawieniu organowi celnemu, towaru w postaci 60.000 paczek papierosów marki J. L. (1) produkcji zagranicznej nie oznaczonych polskimi znakami skarbowymi akcyzy o łącznej wartości celnej 48.000 zł., przez co naraził Skarb Państwa na uszczuplenia należności celnej w wysokości 27.648 zł. a także należności z tytułu podatku akcyzowego w kwocie 302.400 zł. i podatku VAT w wysokości 83.171 zł., przy czym czynu tego dopuścił się kierując zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym i czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu oraz w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn z art. 9 § 1 kks w zw. z art. 86 § 3 kks w zb. z art. 63 § 2 kks w zb. z art. 54 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk

IV. w okresie od 27 do 29 października 2010 r. w W. oraz na terenie Polski i Holandii, działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. (2), M. R. (3) ps. (...) i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w wewnątrzwspólnotowym nabyciu znacznej ilości środków odurzających w postaci łącznie 8721,85 gram marihuany, który to narkotyk został nabyty w miejscowości E. na terytorium Holandii a następnie przywieziony do W. samochodem marki N. (...) o nr rej. (...),

przy czym czynu tego dopuścił się kierując zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym i czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk

V. w nieustalonym dniu w okresie lata 2008 roku w W., na terenie Aresztu Śledczego W. B., bez wymaganego prawem zezwolenia, zlecił podległej mu, ustalonej osobie zakup od osób współdziałających z mężczyzną o ps. (...) z N.” trzech sztuk broni palnej nieustalonej marki określanych jako (...) wraz z magazynkami i amunicją za kwotę 15.000 złotych, w wyniku czego w okresie lata 2008 roku w okolicach Ł. doszło do zakupu wyżej wymienionej broni i amunicji przez ustalone osoby, w tym M. G. (1),

przy czym czynu tego dopuścił się kierując zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym,

tj. o czyn z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

VI. w bliżej nieustalonych dniach w okresie od początku czerwca 2009 r. do końca lipca 2009 r. w W., działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom Ustawy, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci kokainy o łącznej wadze nie mniejszej niż 11 kilogramów oraz heroiny o łącznej wadze nie mniejszej niż 11 kilogramów, w ten sposób, że:

- podczas co najmniej pięciu transakcji, której przedmiotem były partie środka odurzającego o wadze od 1 do 3 kilogramów, nabył od R. (...) łącznie co najmniej 10 kilogramów kokainy za kwotę 40.000 Euro za kilogram tj. za łączną kwotę 400.000 Euro, celem ich dalszej dystrybucji,

- podczas jednej transakcji nabył od R. (...) partię heroiny o wadze 10 kilogramów za kwotę 15.000 Euro za kilogram tj. za łączną kwotę 150.000 Euro, celem ich dalszej dystrybucji,

- zbył nieustalonym osobom środki odurzające w postaci heroiny o łącznej wadze 1 kilograma za kwotę łączną 15.000 Euro oraz kokainy o łącznej wadze 1 kilograma za kwotę łączną 40.000 Euro, celem ich dalszej dystrybucji,

przy czym czynu tego dopuścił się kierując zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym i czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu oraz w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. nr 179, poz. 1485) w zw. z art. 12 kk w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

VII. w lutym 2010 r. w W., działając wbrew przepisom Ustawy, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci heroiny w ilości łącznej nie mniejszej niż 2 kilogramów, w ten sposób, że podczas jednej transakcji nabył od R. (...) wskazaną partię heroiny za kwotę 15.000 Euro za kilogram tj. za łączną kwotę 30.000 Euro, celem ich dalszej dystrybucji,

przy czym czynu tego dopuścił się kierując zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym i czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu oraz w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. nr 179, poz. 1485) w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

VIII. w okresie od nieustalonego dnia nie wcześniej jednak niż od przełomu lutego i marca 2008 r. do dnia 11 marca 2008 r. w W., kierując zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym, zlecił J. B. (2) i M. R. (4) pozbawienie życia W. K. (1), którzy następnie w okresie od dnia 11 marca 2008 r. do bliżej nieustalonego dnia nie później jednak niż do dnia 23 kwietnia 2008 r. w miejscowości R., gm. R., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia, po uprzednim spowodowaniu w nieustalony sposób obrażeń ciała w postaci: wieloodłamowego złamania kości nosa i prawego kąta żuchwy, złamania kości gnykowej, złamania rożka górnego chrząstki tarczowatej po stronie lewej, złamania trzech żeber po stronie lewej, spowodowania krwawienia dootrzewnowego, w nieustalony sposób dokonali zabójstwa W. K. (1),

przy czym czynu tego dopuścił się kierując zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym oraz w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn z art. 18 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k.

2) J. B. (1) został oskarżony o to, że:

IX. w okresie co najmniej od końca 2006 r. do co najmniej 2010 r. z wyłączeniem okresu pobytu w zakładzie karnym i aresztach śledczych tj. od 31 sierpnia 2010 r. do 15 czerwca 2010 r. w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. (2), R. Z. (1) ps. (...), M. R. (2) ps. (...), M. C. (2) ps. (...), M. R. (3) ps. (...), M. B. (1) ps. (...), M. R. (5) ps. (...) i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez M. C. (1) ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw takich jak obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi

tj. o czyn z art. 258 § 2 kk

X. w bliżej nieustalonych dniach w okresie od początku 2009 r. do końca sierpnia 2009 r. w W., działając wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci co najmniej 5 kilogramów amfetaminy, w ten sposób, że nabył ten narkotyk od M. R. (2) ps. (...) i współdziałających z nim osób, a następnie zbył go nieustalonej osobie celem dalszej dystrybucji,

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. Nr 179 poz. 1485 z dn. 19 września 2005 r.) w zw. z art. 65 § 1 kk

XI. w 2008 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z M. B. (1), wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości co najmniej 2 kilogramów, w ten sposób, że nabył ten narkotyk od nieustalonej osoby, a następnie zbył go M. C. (2) ps. (...) podczas dwóch transakcji, których przedmiotem każdorazowo była amfetamina o wadze 1 kilograma, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk

XII. w okresie co najmniej od końca 2006 r. do co najmniej końca pierwszej połowy 2008 r. w W. i innych miejscowościach, bez wymaganego prawem zezwolenia posiadał broń palną w postaci pistoletu S. oraz dwóch pistoletów nieustalonej marki wraz z amunicją, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,

tj. o czyn z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk

XIII. w bliżej nieustalonych dniach w 2008 r. nie później jednak niż do dnia 13 sierpnia 2008 r. w okolicach miejscowości L. oraz w innych miejscowościach na terenie kraju, działając wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, kierował wykonaniem czynu zabronionego przez inne osoby polegającego na wytworzeniu znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ten sposób, że określił skład grupy osób, która miała dokonać przestępstwa, polecił im go dokonać oraz wskazał miejsce dokonania przestępstwa, dostarczył środki finansowe niezbędne na zakup urządzeń i substancji koniecznych do produkcji, w następstwie czego w bliżej nieustalonych dniach w 2008 r. nie później jednak niż do dnia 13 sierpnia 2008 r. nieustalone osoby dokonały wytworzenia znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 4180 gram, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 18 § 1 kk w zw. z art. 53 ust. 2 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. Nr 179 poz. 1485 z dn. 19 września 2005 r.) w zw. z art. 65 § 1 kk

XIV. w okresie od dnia 11 marca 2008 r. do bliżej nieustalonego dnia nie później jednak niż do 23 kwietnia 2008 r., w miejscowości R., gm. R., w woj. (...), działając na polecenie M. C. (1) ps. (...), wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia, po uprzednim spowodowaniu w nieustalony sposób obrażeń ciała w postaci: wieloodłamowego złamania kości nosa i prawego kąta żuchwy, złamania kości gnykowej, złamania rożka górnego chrząstki tarczowatej po stronie lewej, złamania trzech żeber po stronie lewej, spowodowania krwawienia dootrzewnowego, w nieustalony sposób dokonał zabójstwa W. K. (1),

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,

tj. o czyn z art. 148 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk

3) M. R. (1) został oskarżony o to, że:

XV. w okresie co najmniej od końca 2006 r. do 28 października 2010 r., z wyłączeniem okresu pobytu w zakładach karnych i aresztach śledczych tj. od 9 lipca 2009 r. do 7 czerwca 2010 r. w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. (2), R. Z. (1) ps. (...), M. R. (2) ps. (...), M. C. (2) ps. (...), M. R. (3) ps. (...), J. B. (1) ps. J., M. B. (1) ps. (...) i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez M. C. (1) ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw takich jak obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,

tj. o czyn z art. 258 § 2 kk.

XVI. od nieustalonego dnia do dnia 13 - 14 marca 2008 r. w Z. woj. (...), w warsztacie samochodowym przy ul. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, bez wymaganego prawem zezwolenia posiadał broń palną w postaci:

- karabinu M., kal. 7,92 mm, nr (...) produkcji polskiej wraz z amunicją w postaci ośmiu nabojów karabinowych kal. 7,92 mm, wz. M., ujawnione w dniu 13 marca 2008 r.,

- pistoletu maszynowego wz. 61 S., kal. 7,65 mm, nr (...) produkcji czeskiej wraz z czterema nabojami pistoletowymi kal. 7,65 mm wz. B., ujawnione w dniu 14 marca 2008 r.,

- pistoletu BROWNING model 1906, kal. 6,35 mm, nr (...) produkcji belgijskiej wraz z trzema nabojami pistoletowymi kal. 6,35 mm wz. B., ujawnione w dniu 14 marca 2008r.,

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,

tj. o czyn z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk

XVII. w okresie od dnia 11 marca 2008 r. do bliżej nieustalonego dnia nie później jednak niż do 23 kwietnia 2008 r., w miejscowości R., gm. R., w woj. (...), działając na polecenie M. C. (1) ps. (...), wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia, po uprzednim spowodowaniu w nieustalony sposób obrażeń ciała w postaci: wieloodłamowego złamania kości nosa i prawego kąta żuchwy, złamania kości gnykowej, złamania rożka górnego chrząstki tarczowatej po stronie lewej, złamania trzech żeber po stronie lewej, spowodowania krwawienia dootrzewnowego, w nieustalony sposób dokonał zabójstwa W. K. (1),

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,

tj. o czyn z art. 148 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk

XVIII. w okresie od nieustalonego dnia do dnia 21 kwietnia 2011 r. w m. (...), gm. R., w woj. (...), bez wymaganego prawem zezwolenia posiadał amunicję do broni palnej w postaci 29 nabojów bocznego zapłonu kal. 5,6 mm „long rifle” produkcji (...) firmy (...) z pociskiem ołowianym oraz nabój myśliwski śrutowy kal. 12/70 produkcji polskiej (...) zaelaborowany ładunkiem śrutowym nr 4 (3 mm),

tj. o czyn z art. 263 § 2 kk

4) R. L. został oskarżony o to, że:

XIX. w okresie co najmniej od końca 2006 r. do 28 października 2010 r. w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. (2), R. Z. (1) ps. (...), M. R. (2) ps. (...), M. C. (2) ps. (...), M. R. (3) ps. (...), J. B. (1) ps. J., M. R. (1) ps. (...), M. B. (1) ps. (...), S. K. (1) ps. S., M. G. (1) ps. P., M. P., D. G. (1) ps. (...), K. K. (1) ps. (...) vel (...) i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez M. C. (1) ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw takich jak obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, czerpanie korzyści z uprawiania prostytucji,

tj. o czyn z art. 258 § 2 kk

XX. w okresie co najmniej od 2007 r. do 28 października 2010 r. w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości co najmniej 100 kilogramów oraz znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości co najmniej 200 kilogramów, kokainy w ilości co najmniej 1 kilogram 500 gram, a także nieustalonej ilości heroiny, w ten sposób, że pełniąc rolę "kuriera" przewoził i odbierał wskazane narkotyki na terenie W., W., P., Z. oraz innych miejscowości na terenie kraju, a następnie przekazywał je innym osobom w celu dalszej dystrybucji tych środków i substancji oraz pełniąc rolę "magazyniera" przyjmował i wydawał innym osobom w celu dalszej dystrybucji wskazane wyżej narkotyki z tzw. magazynów, a także zbywał wskazane środki i substancje innym osobom celem ich dalszej dystrybucji,

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk

5) M. G. (1) został oskarżony o to, że:

XXI. w okresie co najmniej od końca 2006 r. do 28 października 2010 r. w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. (2), R. Z. (1) ps. (...), M. R. (2) ps. (...), M. C. (2) ps. (...), M. R. (3) ps. (...), J. B. (1) ps. J., M. R. (1) ps. (...), M. B. (1) ps. (...), S. K. (1) ps. S., R. L. ps. (...), M. P., D. G. (1) ps. (...), K. K. (1) ps. (...) vel (...) i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez M. C. (1) ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw takich jak wewnątrzwspólnotowy przewóz i obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, czerpanie korzyści z uprawiania prostytucji,

tj. o czyn z art. 258 § 2 kk

XXII. w okresie co najmniej od 2007 r. do 28 października 2010 r. w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości co najmniej 100 kilogramów oraz znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości co najmniej 150 kilogramów, kokainy w ilości co najmniej 600 gram, heroiny w ilości co najmniej 600 gram, w ten sposób, że pełniąc rolę „kuriera” przewoził i odbierał wskazane narkotyki na terenie W., W., O., P., Z. oraz innych miejscowości na terenie kraju, a następnie przekazywał je innym osobom w celu dalszej dystrybucji tych środków i substancji oraz pełniąc rolę „magazyniera” przyjmował i wydawał innym osobom w celu dalszej dystrybucji wskazane wyżej narkotyki z tzw. magazynów, a także zbywał wskazane środki i substancje innym osobom celem ich dalszej dystrybucji,

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ustęp 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.

XXIII. w nieustalonych dniach w okresie od początku 2007 r. do początku 2009 r. w W. i innych miejscowościach na terenie Polski i Holandii, wbrew przepisom Ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, dokonał wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości łącznej nie mniejszej niż 4 kg w ten sposób, iż będąc „kurierem” przewiózł wymienione narkotyki transportem samochodowym z terytorium Holandii przez teren Niemiec na terytorium Polski do W., a następnie przekazał je innym osobom w celu dalszej dystrybucji tych środków,

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 55 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.

XXIV. w nieustalonym dniu w okresie lata 2008 r. w okolicach drogi z Ł. do N., działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, bez wymaganego prawem zezwolenia, brał udział w handlu bronią palną i amunicją, w ten sposób, że na zlecenie M. C. (1) ps. (...) nabył od nieustalonych osób współdziałających z mężczyzną o ps. (...) z N.” trzy sztuki broni palnej nieustalonej marki określanych jako (...) wraz z magazynkami i amunicją za kwotę 15.000 złotych

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,

tj. o czyn z art. 263 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

XXV. od bliżej nieustalonych dniach jesienią 2009 roku w W., bez wymaganego prawem zezwolenia przez okres jednego miesiąca posiadał broń palną w postaci pistoletu maszynowego vz. 61 S. kal. 7,65 mm o nr (...) wraz z amunicją w postaci dwóch magazynków z zawartością trzydziestu naboi pistoletowych kal. 7,65 mm wz. B., którą przyjął na przechowanie od M. C. (2) ps. (...),

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej,

tj. o czyn z art. 263 § 2 kk w zw. z art. 65 § 1 kk

6) K. K. (1) został oskarżony o to, że:

XXVI. w okresie co najmniej od połowy maja 2007 r. do 29 października 2010 r., z wyłączeniem okresu pobytu w areszcie śledczym od dnia 30 maja 2008 r. do dnia 22 sierpnia 2008 r., w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. (2), R. Z. (1) ps. (...), M. R. (2) ps. (...), M. C. (2) ps. (...), M. R. (3) ps. (...), J. B. (1) ps. J., M. R. (1) ps. (...), M. B. (1) ps. (...), S. K. (1) ps. S., M. G. (1) ps. P., M. P., D. G. (1) ps. (...), R. L. ps. (...) i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez M. C. (1) ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw takich jak obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, czerpanie korzyści z uprawiania prostytucji

tj. o czyn z art. 258 § 2 kk

XXVII. w okresie co najmniej od połowy maja 2007 r. do 29 października 2010 r. w W. i innych miejscowościach, z wyłączeniem okresu pobytu w areszcie śledczym od dnia 30 maja 2008 r. do dnia 22 sierpnia 2008 r., działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości co najmniej 30 kilogramów oraz znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości co najmniej 55 kilogramów, kokainy w ilości co najmniej 700 gram, w ten sposób, że:

- w okresie od drugiej połowy maja 2007 r. do 10 grudnia 2008 r., z wyłączeniem okresu pobytu w areszcie śledczym od dnia 30 maja 2008 r. do dnia 22 sierpnia 2008 r., pełniąc rolę „kuriera”, co najmniej dwukrotnie przewiózł z W. do W. partie amfetaminy o wadze nie mniejszej niż 5 kg każda, tj. o łącznej wadze nie mniejszej niż 10 kg,

- w okresie od lipca 2009 r. do przełomu września i października 2009 r., pełniąc rolę „kuriera”, co najmniej dwukrotnie przewiózł z W. do W. partie amfetaminy o wadze nie mniejszej niż 5 kg każda, tj. o łącznej wadze nie mniejszej niż 10 kg,

- w okresie od drugiej połowy maja 2007 r. do 10 grudnia 2008 r., z wyłączeniem okresu pobytu w areszcie śledczym od dnia 30 maja 2008 r. do dnia 22 sierpnia 2008 r., nabył od M. C. (2) ps. (...) środki odurzające w postaci kokainy o łącznej wadze nie mniejszej niż 500 gram oraz marihuany o łącznej wadze nie mniejszej niż 20 kg, a także substancje psychotropowe w postaci amfetaminy o łącznej wadze nie mniejszej niż 10 kilogramów, celem ich dalszej odsprzedaży,

- w okresie od początku 2009 r. do końca 29 października 2010 r., nabył od M. R. (3) ps. (...) środki odurzające w postaci kokainy o łącznej wadze nie mniejszej niż 200 gram za kwotę łączną nie mniejszą niż 14.000-16.000 zł oraz marihuany w ilości łącznej nie mniejszej niż 35 kg za kwotę łączną nie mniejszą niż 525.000 zł, celem ich dalszej odsprzedaży,

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk

XXVIII. w okresie co najmniej od końca czerwca 2008 r. przez okres dwóch miesięcy co najmniej do końca sierpnia 2008 r. w W., posiadał broń palną w postaci rewolweru nieustalonej marki i kalibru wraz z bliżej nieustaloną ilością amunicji,

tj. o czyn z art. 263 § 2 kk

7) M. B. (1) został oskarżony o to, że:

XXIX. w okresie co najmniej od końca 2006 r. do 28 października 2010 r. w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. (2), R. Z. (1) ps. (...), M. R. (2) ps. (...), M. C. (2) ps. (...), M. R. (3) ps. (...), J. B. (1) ps. J., M. R. (1) ps. (...) i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez M. C. (1) ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw takich jak obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi,

tj. o czyn z art. 258 § 2 kk

XXX. w 2008 r. w W., działając wspólnie i w porozumieniu z J. B. (1), wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości co najmniej 2 kilogramów, w ten sposób, że nabył ten narkotyk od nieustalonej osoby, a następnie zbył go M. C. (2) ps. (...) podczas dwóch transakcji, których przedmiotem każdorazowo była amfetamina o wadze 1 kilograma w celu dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. Nr 179 poz. 1485 z dn. 19 września 2005 r.) w zw. z art. 65 § 1 kk

XXXI. w 2007 r. w W., działając wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środka odurzającego w postaci marihuany w ilości co najmniej 2 kilogramów, w ten sposób, że nabył ten narkotyk od M. C. (2) ps. (...), a następnie zbył go nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk

XXXII. w okresie od początku 2007 r. do co najmniej 3 grudnia 2008 r. w W., przyjmował od M. C. (2) ps. (...) i współdziałających z nim osób pieniądze w kwocie 500 złotych tygodniowo, wiedząc, iż pochodzą one z przestępstwa wprowadzania do obrotu znacznych ilości środków odurzających i substancji psychotropowych,

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 65 § 1 kk

XXXIII. w okresie od początku grudnia 2009 r. do początku 2010 r. w W., działając wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie środka odurzającego w postaci kokainy w ilości łącznej co najmniej 40 gram, w ten sposób, że nabył ten narkotyk od M. R. (3) ps. (...) podczas czterech transakcji, których przedmiotem każdorazowo była porcja kokainy o wadze nie mniejszej niż 10 gram, a następnie zbył je nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji,

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.

8) S. K. (1) został oskarżony o to, że:

XXXIV. w okresie co najmniej od końca 2006 r. do 5 października 2010 r. w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. (2), R. Z. (1) ps. (...), M. R. (2) ps. (...), M. C. (2) ps. (...), M. R. (3) ps. (...), J. B. (1) ps. J., M. R. (1) ps. (...), M. B. (1) ps. (...), M. G. (1) ps. P., R. L. ps. (...), M. P., D. G. (1) ps. (...), K. K. (1) ps. (...) vel (...) i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez M. C. (1) ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw takich jak obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, czerpanie korzyści z uprawiania prostytucji,

tj. o czyn z art. 258 § 2 kk

XXXV. w okresie co najmniej od 2007 r. do końca 2009 r., z wyłączeniem okresu początku września 2009 r., w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości co najmniej 10 kilogramów oraz znacznej ilości środków odurzających w postaci kokainy w ilości co najmniej 200 gram, w ten sposób, że pełniąc rolę „kuriera” przewoził i odbierał wskazane narkotyki na terenie W., B. i W. oraz innych miejscowości na terenie kraju, a następnie przekazywał je innym osobom w celu dalszej dystrybucji tych substancji psychotropowych oraz zbywał wskazane środki odurzające innym osobom celem ich dalszej dystrybucji,

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.

XXXVI. w dniu 17 maja 2011 r. w W. przy ul. (...), wbrew przepisom ustawy, posiadał środki odurzające w postaci kokainy w ilości 7,52 grama,

tj. o czyn z art. 62 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii

9) M. P. został oskarżony o to, że:

XXXVII. w okresie co najmniej od 15 października 2008 r. do 28 października 2010 r. w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. (2), R. Z. (1) ps. (...), M. R. (2) ps. (...), M. C. (2) ps. (...), M. R. (3) ps. (...), J. B. (1) ps. J., M. R. (1) ps. (...), M. B. (1) ps. (...), S. K. (1) ps. S., R. L. ps. (...), M. G. (1) ps. P., D. G. (1) ps. (...), K. K. (1) ps. (...) vel (...) i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez M. C. (1) ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw takich jak obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, czerpanie korzyści z uprawiania prostytucji,

tj. o czyn z art. 258 § 2 kk

XXXVIII. w okresie co najmniej od 15 października 2008 r. do 28 października 2010 r. w W., W., P. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości co najmniej 50 kilogramów, w ten sposób, że pełniąc rolę „kuriera” odbierał wskazane narkotyki na terenie W. i przewoził je do W. i P. oraz innych miejscowości na terenie kraju, a następnie przekazywał je innym osobom w celu dalszej dystrybucji tych substancji, a także zbywał wskazane środki i substancje innym osobom celem ich dalszej dystrybucji,

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk

10) D. G. (1) został oskarżony o to, że:

XXXIX. w okresie co najmniej od 25 października 2007 r. do 28 października 2010 r. w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. (2), R. Z. (1) ps. (...), M. R. (2) ps. (...), M. C. (2) ps. (...), M. R. (3) ps. (...), J. B. (1) ps. J., M. R. (1) ps. (...), M. B. (1) ps. (...), S. K. (1) ps. S., R. L. ps. (...), M. P., M. G. (1) ps. P., K. K. (1) ps. (...) vel (...) i innymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez M. C. (1) ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw takich jak obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, czerpanie korzyści z uprawiania prostytucji,

tj. o czyn z art. 258 § 2 kk

XL. w okresie co najmniej od 25 października 2007 r. do 28 października 2010 r. w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości co najmniej 100 kilogramów oraz znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości co najmniej 150 kilogramów, kokainy w ilości co najmniej 500 gram, a także nieustalonej ilości tabletek ekstazy, w ten sposób, że pełniąc rolę „kuriera” przewoził i odbierał wskazane narkotyki na terenie W. oraz innych miejscowości na terenie kraju, a następnie przekazywał je innym osobom w celu dalszej dystrybucji tych środków i substancji oraz pełniąc rolę „magazyniera” przyjmował do tzw. magazynów i wydawał innym osobom w celu dalszej dystrybucji wskazane wyżej narkotyki, a także zbywał wskazane środki i substancje innym osobom celem ich dalszej dystrybucji,

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk

XLI. w okresie co najmniej od 25 października 2007 r. do 28 października 2010 r. w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, udzielił nieustalonym osobom poprzez sprzedaż środki odurzające w postaci marihuany w łącznej ilości nie mniejszej niż 9 kilogramów 500 gram oraz kokainy w łącznej ilości nie mniejszej niż 200 gram, a także substancje psychotropowe w postaci amfetaminy w łącznej ilości nie mniejszej niż 2 kilogramy, które to środki i substancje nabywał uprzednio od M. C. (2) ps. (...) w porcjach po 100 gram marihuany z częstotliwością raz na tydzień i jednorazowo 0,5 kilograma marihuany, po 5 gram kokainy dwa razy w miesiącu oraz po 100 gram amfetaminy raz w miesiącu,

przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 59 ust. 1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk

11) E. K.

12) E. G. zostali oskarżeni o to, że:

XLII. w okresie od początku grudnia 2008 roku do października 2010 roku, przy czym w stosunku do E. K. z wyłączeniem okresu od 1 lutego 2009 roku do 5 lutego 2009 roku, w W., N. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu, wbrew przepisom ustawy, uczestniczyli w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości łącznej od 30 do 40 kilogramów, w ten sposób, że nabyli ten narkotyk od M. R. (3) ps. (...) jednorazowo w ilościach od 250 gram do 1 kilograma, a następnie zbyli go nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji, przy czym z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk

XLIII. w połowie 2010 roku w N. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu, bez wymaganego prawem zezwolenia posiadali broń palną w postaci karabinu (...) wraz z amunicją, którą nabyli od mężczyzny o ps. (...) za kwotę 4.400 złotych za pośrednictwem M. R. (3) ps. (...),

tj. o czyn z art. 263 § 2 kk

13) K. T. został oskarżony o to, że:

XLIV. w okresie od pierwszej połowy 2006 r. do września 2010 r. w P., W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości łącznej około 200 kilogramów oraz znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości 2 kilogramów, a także kokainy w ilości łącznej 400 gram, który to narkotyki nabywał regularnie od członków zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez M. C. (1) ps. (...) w partiach o wadze od 2 do 5 kilogramów amfetaminy z częstotliwością od 2 do 4 razy miesięcznie, kokainę w partiach o wadze od 10 do 100 gram oraz jednorazowo wskazaną ilość marihuany, celem dalszej dystrybucji tych środków i substancji,

przy czym z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu oraz czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk

14) D. L.

15) R. G. (1)

16) M. S. (1) zostali oskarżeni o to, że:

XLV. w okresie od jesieni 2007 r. do dnia 28 października 2010 r. we W. i na terenie całego kraju, działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, brali udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw takich jak wewnątrzwspólnotowy przewóz i obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, przemyt wyrobów akcyzowych, dokonywanie przestępstw przeciwko zdrowiu i życiu oraz przeciwko mieniu,

tj. o popełnienie przestępstwa z art. 258 § 1 kk.

XLVI. w okresie od jesieni 2007 r. do dnia 28 października 2010 r. we W. i W., na trasie W.-W., w okolicach Ś. i w innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu, w różnych okresach czasu, oraz z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, wbrew przepisom ustawy, uczestniczyli w obrocie znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowych w ten sposób, że:

- w okresie od jesieni 2007 r. do dnia 28 października 2010 r. we W. i W. oraz na trasie W.-W., uczestniczyli w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości około 380 kilogramów oraz kokainy w ilości około 130 gram, a także substancji psychotropowej w postaci nie mniej niż 10.000 sztuk tabletek ekstazy, w ten sposób, że regularnie zbywali członkom zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez M. C. (1) ps. (...) partie marihuany w ilościach od 5 do 40 kilogramów miesięcznie oraz w trakcie co najmniej dwóch transakcji po 5.000 sztuk tabletek ekstazy, a także nabyli podczas co najmniej pięciu transakcji kokainę w ilości od 10 do 50 gram, celem ich dalszej odsprzedaży,

- na przestrzeni od 4 do 6 tygodni w okresie lata 2009 roku we W. i w okolicach Ś., uczestniczyli w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości od 20 do 30 kilogramów oraz znacznej ilości środków odurzających i substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, kokainy i tabletek ekstazy o łącznej wadze od 1,5 kilograma do 2,5 kilograma, w ten sposób, że podczas od 4 do 6 transakcji zbyli nieustalonym osobom z terenu G. partie marihuany każdorazowo o wadze od 4 kilogramów do 6 kilogramów oraz partie amfetaminy, kokainy i tabletek ekstazy o łącznej wadze od 0,5 kilograma do 1,5 kilograma, celem ich dalszej odsprzedaży,

- w okresie od początku października 2009 r. do końca września 2010 r. we W. i w okolicach W., uczestniczyli w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości nie mniejszej niż 5 kilogramów oraz znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości nie mniejszej niż 33 kilogramy, w ten sposób, że podczas od 2 do 4 transakcji miesięcznie zbyli nieustalonym osobom z terenu (...) partie amfetaminy każdorazowo o wadze od 1 kilograma do 3 kilogramów oraz partie marihuany o łącznej wadze 5 kilogramów, celem ich dalszej odsprzedaży,

- wiosną 2010 r. we W. i w W., uczestniczyli w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości łącznej nie mniejszej niż 3 kilogramy, w ten sposób, że zbyli członkom zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez M. C. (1) ps. (...) podczas dwóch transakcji partie amfetaminy w ilościach od 1 kilograma do 2 kilogramów każda, celem ich dalszej odsprzedaży,

- w bliżej nieustalonych dniach w okresie od początku czerwca 2009 r. do końca lipca 2009 r. w W., uczestniczyli w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci kokainy w ilości nie mniejszej niż 1 kilogram, w ten sposób, że nabyli od członków zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez M. C. (1) ps. (...) podczas jednej transakcji partię wyżej wymienionego narkotyku, celem jego dalszej odsprzedaży,

przy czym czynu tego dopuścili się działając w zorganizowanej grupie przestępczej oraz czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 kk.

XLVII. w okresie co najmniej od początku 2009 r. do dnia 24 lutego 2009 r. we W. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi osobami, zorganizowali i kierowali przewiezieniem z terenu Ukrainy przez przejście graniczne w K., bez dopełnienia obowiązku celnego polegającego na zgłoszeniu i przedstawieniu organowi celnemu, towaru w postaci 60.000 paczek papierosów marki J. L. (1) produkcji zagranicznej nie oznaczonych polskimi znakami skarbowymi akcyzy o łącznej wartości celnej 48.000 zł., przez co narazili Skarb Państwa na uszczuplenia należności celnej w wysokości 27.648 zł. a także należności z tytuły podatku akcyzowego w kwocie 302.400 zł. i podatku VAT w wysokości 83.171 zł.,

przy czym czynu tego dopuścili się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i czyniąc sobie z tego procederu stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 9 § 1 kks w zw. z art. 86 § 3 kks w zb. z art. 63 § 2 kks w zb. z art. 54 § 2 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 65 § 1 kk

XLVIII. w okresie od stycznia do lutego 2010 r. we W. i innych miejscowościach na terenie Polski i Holandii, wbrew przepisom Ustawy, działając wspólnie i w porozumieniu oraz z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, dokonali wewnątrzwspólnotowego nabycia znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości łącznej nie mniejszej niż 55 kg oraz znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości łącznej nie mniejszej niż 10 kg, w ten sposób, iż przewieźli wymienione narkotyki transportem samochodowym za pośrednictwem osób pełniących rolę tzw. kurierów z terytorium Holandii przez teren Niemiec na terytorium Polski do W., a następnie przekazali je innym osobom w celu dalszej dystrybucji tych środków, w następujących okolicznościach:

- w okresie od stycznia do lutego 2010 r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, przywieźli jednorazowo partię marihuany o łącznej wadze 20 kg,

- w okresie od stycznia do lutego 2010 r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, przywieźli jednorazowo partię marihuany o łącznej wadze 15 kg oraz partię amfetaminy o łącznej wadze 10 kg,

- w okresie od stycznia do lutego 2010 r. działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, przywieźli jednorazowo partię marihuany o łącznej wadze 20 kg,

przy czym czynu tego dopuścili się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu,

tj. o czyn z art. 55 ustęp 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k.

Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem w dniu 15 marca 2017 r. sygn. akt XII K 177/12:

- co do oskarżonego M. C. (1):

I. oskarżonego M. C. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia, z tym że ustala, iż w skład zorganizowanej grupy przestępczej o charakterze zbrojnym wchodziły ponadto inne ustalone i nieustalone osoby i tak opisany czyn zakwalifikował z art. 258 § 3 kk w związku z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 258 § 3 kk w związku z art. 64 § 1 kk skazał go na karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności;

II. oskarżonego M. C. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia, przy czym ustalił, że działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej – to jest czynu kwalifikowanego - w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk w związku z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk w związku z art. 64 § 1 kk w związku z art. 33 § 1 i 3 kk skazał go na karę 15 (piętnastu) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 400 (czterystu) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

III. oskarżonego M. C. (1) w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie III aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie co najmniej od początku 2009 r. do dnia 24 lutego 2009 r. w W. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając wspólnie i w porozumieniu z D. L., R. G. (1), M. S. (1) oraz innymi osobami, zorganizował i kierował przewiezieniem z terenu Ukrainy przez przejście graniczne w K., bez dopełnienia obowiązku celnego polegającego na zgłoszeniu i przedstawieniu organowi celnemu, towaru w postaci 60.000 paczek papierosów marki J. L. (1) produkcji zagranicznej nie oznaczonych polskimi znakami skarbowymi akcyzy o łącznej wartości celnej 48.000 zł., przez co naraził Skarb Państwa na uszczuplenia należności celnej w wysokości 27.648 zł. a także należności z tytuły podatku akcyzowego w kwocie 302.400 zł. i podatku VAT w wysokości 83.171 zł i tak opisany czyn zakwalifikował z art. 9 § 1 kks w związku z art. 86 § 3 kks w zbiegu z art. 63 § 2 kks w zbiegu z art. 54 § 2 kks w związku z art. 7 § 1 kks i za to na podstawie art. 86 § 3 kks w związku z art. 7 § 2 kks w związku z art. 23 § 1 i 3 kks skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

IV. oskarżonego M. C. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie IV aktu oskarżenia, z tym że ustala, iż dopuścił się on tego czynu w odniesieniu do środka odurzającego w postaci marihuany o wadze 6572,63 gramów, a nadto, iż działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tak opisany czyn zakwalifikował z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 33 § 1 i 3 kk skazał go na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 400 (czterystu) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

V. oskarżonego M. C. (1) w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie V aktu oskarżenia uznał za winnego, tego że w bliżej nieustalonym dniu w okresie lata 2008 r. w W. na terenie AŚ W. B., bez wymaganego prawnie zezwolenia, zlecił podległemu mu M. G. (1) zakup od osób współdziałających z J. P. (1) ps. „(...) z N.” trzech sztuk broni palnej w postaci pistoletu maszynowego CZ wz. 26 kaliber 7,62 mm produkcji czechosłowackiej z usuniętymi oznaczeniami fabrycznymi z pola numerowego na komorze zamkowej, z lufą oznaczoną nr (...), pistoletu maszynowego CZ wz. 26 kaliber 7,62 mm produkcji czechosłowackiej z roku 1952, oznaczonej na komorze zamkowej numerem (...), z lufą oznaczoną numerem (...) oraz częściowo zapunktowanym numerem (...) lub (...), pistoletu maszynowego CZ wz. 26 kaliber 7,62 mm produkcji czechosłowackiej, z usuniętymi poprzez zeszlifowanie oznaczeniami fabrycznymi z pola numerowego na komorze zamkowej, z lufą wytworzoną w wyniku samodziałowej przeróbki innego rodzaju lufy właściwego kalibru - określanych, jako (...) wraz z magazynkami i amunicją za kwotę 15.000 złotych w wyniku, czego w okresie lata 2008 r. w okolicach Ł. doszło do zakupu w/w broni palnej i amunicji przez M. G. (1) ps. P., M. C. (2) ps. (...) i P. S. (1) ps. M., przy czym oskarżony M. C. (1) czynu tego dopuścił się kierując zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym – to jest czynu z art. 18 § 1 kk w związku z art. 263 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 263 § 1 kk skazał go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

VI. oskarżonego M. C. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VI aktu oskarżenia, z tym że ustalił iż działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tak opisany czyn kwalifikuje – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i w związku z art. 64 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku i na podstawie art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku wymierzył mu karę 10 (dziesięciu) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 360 (trzystu sześćdziesięciu) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka oraz na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego M. C. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnionego przestępstwa w wysokości 2.273.332,00 (dwa miliony dwieście siedemdziesiąt trzy tysiące trzysta trzydzieści dwa) złotych;

VII. oskarżonego M. C. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VII aktu oskarżenia, z tym że ustalił, iż działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk w związku z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk w związku z art. 64 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 360 (trzystu sześćdziesięciu) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka oraz na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego M. C. (1) przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnionego przestępstwa w wysokości 60.000 (sześćdziesiąt tysięcy) złotych;

VIII. oskarżonego M. C. (1) w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie VIII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od nieustalonego dnia nie wcześniej jednak niż od przełomu lutego i marca 2008 r. do dnia 11 marca 2008 r. w W., kierując zorganizowaną grupą przestępczą o charakterze zbrojnym, działając w zamiarze bezpośrednim zlecił J. B. (1) i M. R. (1) pozbawienie życia W. K. (1), którzy następnie w bliżej nieustalonym dniu 2008 roku, nie wcześniej jednak niż 11 marca 2008 roku w nieustalonym miejscu działając wspólnie i w porozumieniu, w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia, po uprzednim spowodowaniu w nieustalony sposób obrażeń ciała w postaci: wieloodłamowego złamania kości nosa i prawego kąta żuchwy, złamania kości gnykowej, złamania rożka górnego chrząstki tarczowatej po stronie lewej, złamania trzech żeber po stronie lewej, spowodowania krwawienia dootrzewnowego, w nieustalony sposób dokonali zabójstwa W. K. (1), przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne – to jest czynu z art. 18 § 1 kk w związku z art. 148 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk w związku z art. 64 § 1 kk i za to na podstawie art. 148 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk w związku z art. 64 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 148 § 1 kk wymierzył mu karę 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności;

IX. oskarżonego J. B. (1) w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie IX aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie co najmniej od końca 2006 roku do dnia 30 sierpnia 2010 roku z wyłączeniem okresu pozbawienia wolności od dnia 31 sierpnia 2009 roku do dnia 15 czerwca 2010 roku w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z J. S. (2), R. Z. (1) ps. (...), M. R. (2) ps. (...), M. C. (2) ps. (...), M. R. (3) ps. (...), M. B. (1) ps. (...), M. R. (1) ps. (...) i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez M. C. (1) ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw takich jak obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi – to jest czynu z art. 258 § 2 kk i za to na podstawie art. 258 § 2 kk skazał go na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

X. oskarżonego J. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie X aktu oskarżenia, z tym że ustalił, iż działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku wymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XI. oskarżonego J. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XI aktu oskarżenia, z tym że ustalił, iż działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XII. oskarżonego J. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XII aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 263 § 2 kk w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 263 § 2 kk wymierzył mu karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

XIII. oskarżonego J. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XIII aktu oskarżenia – to jest czynu z art. 18 § 1 kk w związku z art. 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie 53 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 200 (dwustu) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XIV. oskarżonego J. B. (1) w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie XIV aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonym dniu 2008 roku, nie wcześniej jednak niż 11 marca 2008 roku w nieustalonym miejscu, działając na polecenie M. C. (1), wspólnie i w porozumieniu z M. R. (1) w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia, po uprzednim spowodowaniu w nieustalony sposób obrażeń ciała w postaci: wieloodłamowego złamania kości nosa i prawego kąta żuchwy, złamania kości gnykowej, złamania rożka górnego chrząstki tarczowatej po stronie lewej, złamania trzech żeber po stronie lewej, spowodowania krwawienia dootrzewnowego, w nieustalony sposób dokonał zabójstwa W. K. (1), przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej – to jest czynu z art. 148 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 148 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 148 § 1 kk wymierzył mu karę 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności;

- co do oskarżonego M. R. (1):

XV. oskarżonego M. R. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XV aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 258 § 2 kk skazał go na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

XVI. oskarżonego M. R. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVI aktu oskarżenia, z tym że ustalił, iż opisaną w nim broń oskarżony posiadał od nieustalonego dnia w 2008 roku do dnia 13-14 marca 2008 roku i za to na podstawie art. 263 § 2 kk w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 263 § 2 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

XVII. oskarżonego M. R. (1) w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie XVII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w bliżej nieustalonym dniu 2008 roku, nie wcześniej jednak niż 11 marca 2008 roku w nieustalonym miejscu, działając na polecenie M. C. (1), wspólnie i w porozumieniu z J. B. (1) w zamiarze bezpośrednim pozbawienia życia, po uprzednim spowodowaniu w nieustalony sposób obrażeń ciała w postaci: wieloodłamowego złamania kości nosa i prawego kąta żuchwy, złamania kości gnykowej, złamania rożka górnego chrząstki tarczowatej po stronie lewej, złamania trzech żeber po stronie lewej, spowodowania krwawienia dootrzewnowego, w nieustalony sposób dokonał zabójstwa W. K. (1), przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej – to jest czynu z art. 148 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 148 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 148 § 1 kk wymierzył mu karę 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności;

XVIII. oskarżonego M. R. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XVIII aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 263 § 2 kk skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

- co do oskarżonego R. L.:

XIX. oskarżonego R. L. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XIX aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 258 § 2 kk skazał go na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

XX. oskarżonego R. L. uznał za winnego popełnienia czyny zarzucanego mu w punkcie XX aktu oskarżenia, z tym że ustala iż działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył mu karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 400 (czterysta) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

- co do oskarżonego M. G. (1):

XXI. oskarżonego M. G. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXI aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 258 § 2 kk skazał go na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

XXII. oskarżonego M. G. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXII aktu oskarżenia, z tym że ustala, iż działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył mu karę 6 (sześciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 350 (trzysta pięćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XXIII. oskarżonego M. G. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXIII aktu oskarżenia, z tym że ustalił, iż działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i za to na podstawie art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę 3 (trzech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 (trzysta) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XXIV. oskarżonego M. G. (1) w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie XXIV aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w nieustalonym dniu w okresie lata 2008 r. w okolicach drogi z Ł. do N., działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami, bez wymaganego prawem zezwolenia, brał udział w handlu bronią palną i amunicją, w ten sposób, że na zlecenie M. C. (1) ps. (...) nabył od nieustalonych osób współdziałających z mężczyzną o ps. „(...) z N.” trzy sztuki broni palnej w postaci pistoletu maszynowego CZ wz. 26 kaliber 7,62 mm produkcji czechosłowackiej z usuniętymi oznaczeniami fabrycznymi z pola numerowego na komorze zamkowej, z lufą oznaczoną nr (...), pistoletu maszynowego CZ wz. 26 kaliber 7,62 mm produkcji czechosłowackiej z roku 1952, oznaczonej na komorze zamkowej numerem (...), z lufą oznaczoną numerem (...) oraz częściowo zapunktowanym numerem (...) lub (...), pistoletu maszynowego CZ wz. 26 kaliber 7,62 mm produkcji czechosłowackiej, z usuniętymi poprzez zeszlifowanie oznaczeniami fabrycznymi z pola numerowego na komorze zamkowej, z lufą wytworzoną w wyniku samodziałowej przeróbki innego rodzaju lufy właściwego kalibru - określanych, jako (...) wraz z magazynkami i amunicją za kwotę 15.000 złotych, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej – to jest czynu z art. 263 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 263 § 1 kk w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 263 § 1 kk wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

XXV. oskarżonego M. G. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXV aktu oskarżenia, z tym że ustalił, iż czynu tego dopuścił się w okresie pomiędzy końcem lipca 2009 roku, a końcem sierpnia 2009 roku i za to na podstawie art. 263 § 2 kk w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 263 § 2 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

- co do oskarżonego K. K. (1):

XXVI. oskarżonego K. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXVI aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 258 § 2 kk skazał go na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

XXVII. oskarżonego K. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXVII aktu oskarżenia z tym że ustalił, iż działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył mu karę 5 (pięciu) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 360 (trzysta sześćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XXVIII. oskarżonego K. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXVIII aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 263 § 2 kk skazał go na karę 1(jednego) roku pozbawienia wolności;

- co do oskarżonego M. B. (1):

XXIX. oskarżonego M. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXIX aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 258 § 2 kk skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

XXX. oskarżonego M. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXX aktu oskarżenia, z tym że ustalił, iż działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XXXI. oskarżonego M. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXI aktu oskarżenia, z tym że ustalił, iż działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy i pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XXXII. oskarżonego M. B. (1) uniewinnił od popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXII aktu oskarżenia;

XXXIII. oskarżonego M. B. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu XXXIII aktu oskarżenia, z tym że ustalił, iż działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i za to na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2015 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2015 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

- co do oskarżonego S. K. (1):

XXXIV. oskarżonego S. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIV aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 258 § 2 kk skazał go na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

XXXV. oskarżonego S. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXV aktu oskarżenia, z tym że ustalił, iż działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku wymierzył mu karę 4 lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XXXVI. oskarżonego S. K. (1) uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVI aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii skazał go na karę 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności;

- co do oskarżonego M. P.:

XXXVII. oskarżonego M. P. uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVII aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 258 § 2 kk skazał go na karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności;

XXXVIII. oskarżonego M. P. w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVIII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie co najmniej od dnia15 października 2008 roku do dnia 28 października 2010 roku, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w W., W., P. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości co najmniej 25 kilogramów, w ten sposób, że pełniąc rolę „kuriera” odbierał wskazane narkotyki na terenie W. i przewoził je do W., a nadto bliżej nieustaloną ilość amfetaminy przewoził do P. oraz innych miejscowości na terenie kraju, a następnie przekazywał je innym osobom w celu dalszej dystrybucji tych substancji, a także zbywał wskazane środki i substancje innym osobom celem ich dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

- co do oskarżonego D. G. (1):

XXXIX. oskarżonego D. G. (1) w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie w punkcie XXXIX aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 25 października 2009 roku do dnia 28 października 2010 roku, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami, brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej kierowanej przez M. C. (1) ps. (...), mającej na celu popełnianie przestępstw takich jak obrót środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi - to jest czynu z art. 258 § 1 kk i za to na podstawie art. 258 § 1 kk skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;

XL. oskarżonego D. G. (1) w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie XL aktu oskarżenia uznał za winnego, tego, że w okresie od dnia 25 października 2009 roku do dnia 28 października 2010 roku w celu osiągnięcia korzyści majątkowej w W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości nie większej niż 50 kilogramów, a także nieustalonej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy i tabletek ekstazy w ten sposób, że pełniąc rolę „kuriera” przewoził i odbierał wskazane narkotyki na terenie W. oraz innych miejscowości na terenie kraju, a następnie przekazywał je innym osobom w celu dalszej dystrybucji tych środków i substancji oraz pełniąc rolę „magazyniera” przyjmował do tzw. magazynów i wydawał innym osobom w celu dalszej dystrybucji wskazane wyżej narkotyki, a także zbywał wskazane środki i substancje innym osobom celem ich dalszej dystrybucji, przy czym czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XLI. oskarżonego D. G. (1) w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie XLI aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 25 października 2009 roku do dnia 28 października 2010 roku w W., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, udzielił nieustalonym osobom poprzez sprzedaż środki odurzające w postaci marihuany w łącznej ilości nie większej niż 40 gramów oraz kokainy w łącznej ilości nie większej niż 80 gramów, a także substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w łącznej ilości nie większej niż 800 gramów, które to środki i substancje nabywał uprzednio od M. C. (2) ps. (...), przy czym z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu i tak opisany czyn zakwalifikował z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 65 § 1 kk skazał go, a na podstawie art. 59 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 33 § 1, 2 i 3 kk wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

- co do oskarżonych E. K. i E. G.:

XLII. oskarżonych E. K. i E. G. w ramach czynu zarzucanego im w punkcie XLII aktu oskarżenia uznał za winnych tego, że w okresie od stycznia 2009 roku do października 2010 roku, przy czym w stosunku do E. K. z wyłączeniem okresu od dnia 16 marca 2009 roku do dnia 24 sierpnia 2009 roku, w W., N. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, wbrew przepisom ustawy, uczestniczyli w obrocie znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości łącznej 30 kilogramów, w ten sposób, że nabywali ten narkotyk od M. R. (3) ps. (...) jednorazowo w ilościach od 250 gramów do 1 kilograma, a następnie zbywali go nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji, przy czym z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynili sobie stałe źródło dochodu i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i skazał ich, a na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku i z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył każdemu z oskarżonych karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XLIII. oskarżonych E. K. i E. G. uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie XLIII aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 263 § 2 kk skazał każdego z oskarżonych na karę po 2 (dwa) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;

- co do oskarżonego K. T.:

XLIV. oskarżonego K. T. w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie XLIV aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od połowy 2006 roku do września 2010 roku w P., W. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wbrew przepisom ustawy, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy w ilości łącznej około 200 kilogramów oraz znacznej ilości środków odurzających w postaci marihuany w ilości 2 kilogramów, a także kokainy w ilości łącznej 400 gram, które to narkotyki nabywał regularnie od ustalonych osób, przy czym od końca roku 2006 nabywał je od członków zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez M. C. (1) ps. (...) w partiach o wadze od 2 do 5 kilogramów amfetaminy z częstotliwością od 2 do 4 razy miesięcznie, kokainę w partiach o wadze od 10 do 100 gram oraz jednorazowo wskazaną ilość marihuany, celem dalszej dystrybucji tych środków i substancji, przy czym z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu – i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk skazuje go, a na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył mu karę 7 (siedmiu) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 400 (czterysta) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka oraz na podstawie art. 45 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego K. T. przepadek na rzecz Skarbu Państwa równowartości korzyści majątkowej uzyskanej z popełnionego przestępstwa w wysokości 1.344.000,00 (milion trzysta czterdzieści cztery tysiące) złotych;

- co do oskarżonych D. L., R. G. (1) i M. S. (1):

XLV. oskarżonych D. L., R. G. (1) i M. S. (1) uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie XLV aktu oskarżenia, z tym że z opisu wyeliminował dokonywanie przestępstw przeciwko zdrowiu i życiu i za to na podstawie art. 258 § 1 kk skazał każdego z oskarżonych na karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności;

XLVI. oskarżonych D. L., R. G. (1) i M. S. (1) uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie XLVI aktu oskarżenia z tym że ustalił, iż działali oni w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i tak opisany czyn zakwalifikował – w związku z art. 4 § 1 kk - z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 08.12.2011 roku w związku z art. 65 § 1 kk skazał ich, a na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.12.2011 roku i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk wymierzył każdemu z oskarżonych karę 9 (dziewięciu) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XLVII. oskarżonych D. L., R. G. (1) i M. S. (1) w ramach czynu zarzucanego im w puncie XLVII aktu oskarżenia uznał za winnych tego, że w okresie co najmniej od początku 2009 r. do dnia 24 lutego 2009 r. w W. i innych miejscowościach na terenie kraju, działając wspólnie i w porozumieniu z M. C. (1) oraz innymi osobami, zorganizowali i kierowali przewiezieniem z terenu Ukrainy przez przejście graniczne w K., bez dopełnienia obowiązku celnego polegającego na zgłoszeniu i przedstawieniu organowi celnemu, towaru w postaci 60.000 paczek papierosów marki J. L. (1) produkcji zagranicznej nie oznaczonych polskimi znakami skarbowymi akcyzy o łącznej wartości celnej 48.000 zł., przez co narazili Skarb Państwa na uszczuplenia należności celnej w wysokości 27.648 zł. a także należności z tytułu podatku akcyzowego w kwocie 302.400 zł. i podatku VAT w wysokości 83.171 zł i tak opisany czyn zakwalifikował z art. 9 § 1 kks w związku z art. 86 § 3 kks w zbiegu z art. 63 § 2 kks w zbiegu z art. 54 § 2 kks w związku z art. 7 § 1 kks i za to na podstawie art. 86 § 3 kks w związku z art. 7 § 2 kks i art. 23 § 1 i 3 kks skazał każdego z oskarżonych na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 (sto) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XLVIII. oskarżonych D. L., R. G. (1) i M. S. (1) uznał za winnych popełnienia czynu zarzucanego im w punkcie XLVIII aktu oskarżenia, z tym że ustalił, iż działali oni w celu osiągnięcia korzyści majątkowej i za to na podstawie art. 55 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii w związku z art. 65 § 1 kk skazał ich, a na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i w związku z art. 33 § 1 i 3 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył każdemu z oskarżonych karę 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 360 (trzysta sześćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

XLIX. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk i art. 88 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonym:

1) M. C. (1) karę łączną 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 540 (pięćset czterdzieści) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka, zastrzegając na podstawie art. 77 § 2 kk, że oskarżony będzie mógł się ubiegać o warunkowe zwolnienie nie wcześniej niż po odbyciu 20 lat kary pozbawienia wolności;

2) J. B. (1) karę łączną 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wysokości 350 (trzysta pięćdziesiąt) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka, zastrzegając na podstawie art. 77 § 2 kk, że oskarżony będzie mógł się ubiegać o warunkowe zwolnienie nie wcześniej niż po odbyciu 20 lat kary pozbawienia wolności;

3) M. R. (1) karę łączną 25 (dwudziestu pięciu) lat pozbawienia wolności zastrzegając na podstawie art. 77 § 2 kk, że oskarżony będzie mógł się ubiegać o warunkowe zwolnienie nie wcześniej niż po odbyciu 20 lat kary pozbawienia wolności;

L. na podstawie na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonemu R. L. karę łączną pozbawienia wolności w wysokości 8 (ośmiu) lat;

LI. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonemu M. G. (1) karę łączną w wysokości 11 (jedenastu) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 540 (pięćset czterdzieści) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

LII. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonemu K. K. (1) karę łączną w wysokości 9 (dziewięciu) lat pozbawienia wolności;

LIII. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonemu M. B. (1) karę łączną w wysokości 5 (pięciu) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

LIV. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonemu S. K. (1) karę łączną w wysokości 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności;

LV. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonemu M. P. karę łączną w wysokości 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności;

LVI. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonemu D. G. (1) karę łączną w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 200 (dwieście) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

LVII. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonemu E. K. karę łączną w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

LVIII. na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonemu E. G. karę łączną w wysokości 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;

LIX. na podstawie na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonemu D. L. karę łączną w wysokości 14 (czternastu) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 540 (pięćset czterdzieści) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

LX. na podstawie na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonemu R. G. (1) karę łączną w wysokości 14 (czternastu) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 540 (pięćset czterdzieści) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

LXI. na podstawie na podstawie art. 85 kk i art. 86 § 1 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 07.06.2010 roku w związku z art. 4 § 1 kk wymierzył oskarżonemu M. S. (1) karę łączną w wysokości 14 (czternastu) lat pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w wysokości 540 (pięćset czterdzieści) stawek dziennych po 100 (sto) złotych jedna stawka;

LXII. na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł solidarnie od oskarżonych M. C. (1), J. B. (1) i M. R. (1) na rzecz pokrzywdzonej J. K. (1) kwotę 60.000 (sześćdziesiąt tysięcy) złotych tytułem zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną śmiercią W. K. (1).

Od powyższego wyroku apelacje wnieśli obrońcy oskarżonych oraz prokurator.

Obrońcy oskarżonego M. C. (1) wyrokowi temu zarzucili obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to:

1) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny, a nadto nieuzasadnionej, wybiórczej, sprzecznej z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny dowodów oraz poprzez:

a. bezpodstawne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. C. (1), w sytuacji gdy wyjaśnienia te były spójne, logiczne i konsekwentne, a z których wynika, że:

• w przeszłości osoby trzecie powoływały się na niego bez jego zgody i wiedzy, czym narażały go na konsekwencje prawne,

• R. Z. (1) po opuszczeniu przez M. C. (1) Zakładu Karnego w 2006 r. zwrócił się do niego z pytaniem, czy mogą wraz z M. R. (2) powoływać się na niego za pieniądze w zakresie pożyczek, na procent, automatów i hurtowej sprzedaży narkotyków, na co M. C. (1) nie wyraził zgody, co nabiera szczególnego znaczenia na tle ustalenia Sądu, że R. Z. (1) i M. R. (2) działali wspólnie, sprzedając narkotyki na terenie różnych miast, m. in. P., W. i Z., jak również ustalenia w zakresie zaopatrywania się przez nich w narkotyki u A. L. (1),

• po powtórnym zwróceniu się do niego w tym przedmiocie M. C. (1) wyraził zgodę na powoływanie się na niego tylko przez Z. i R. jedynie w ograniczonym zakresie, przy czym nie było z jego strony akceptacji na handel narkotykami oraz działalność charakterystyczną dla grup przestępczych,

• M. C. (1) nie znał W. K. (1), a w szczególności nigdy się z nim nie widział ani z nim nie rozmawiał, zaś pierwszy raz usłyszał o nim w kwietniu 2009 r., kiedy J. S. (2) zrelacjonował mu przebieg imprezy urodzinowej u R. Z. (2), natomiast drugi raz - w czerwcu 2009 r., kiedy A. L. (1) poinformował M. C. (1), że śmierć W. była przypadkowa, albowiem A. L. (1) zlecił M. R. (2) pobicie (z tytułu rozliczeń między nimi), natomiast M. R. (2) w związku z upośledzoną kontrolą po alkoholu i narkotykach zabił W. K. (1), w szczególności wobec ustalenia, że W. K. (1) miał w ramach przestępczej działalności współpracować z M. C. (2), który miał swoich własnych dilerów,

• M. C. (1) nigdy nie przekazywał J. S. (2) informacji o położeniu zwłok W. K. (1), albowiem (i) nie miał takich informacji, (ii) nie przebywał z J. S. (2) w jednej celi poczekalni sądowej z uwagi na zarządzoną izolację i dowożenie M. C. (1) jako N-ki i przebywania w celi samemu, (iii) miał informacje od R. G. (2), jego żony, M. B. (1) i „ (...)”, że M. Z. (1) chodzi z grypsem od S., mówiąc, że „wolność kosztuje 200 tysięcy”, co zarejestrował również na znajdującym się w aktach sprawy nagraniu W. P.,

b. dokonanie niezgodnego z zasadami logiki ustalenia, że M. C. (1) miał zlecić zabójstwo W. K. (1), w sytuacji gdy:

• Sąd I instancji wskazał, że w depozycjach złożonych w sprawie VI Ds. 143/06 W. K. (1) nie obciążył zarówno M. C. (1), jak również innych osób, z którymi miał współpracować M. C. (1), a zatem brak było podstaw do uznania, że M. C. (1) miał jakikolwiek interes w zleceniu zabójstwa W. K. (1), w szczególności wobec faktu, że M. C. (1) nie miał wiedzy na temat przestępczej działalności tej osoby, jak również nie miał wiedzy w zakresie jego współpracy z organami ścigania,

• świadek M. K. (2), świadek M. M. (3) oraz świadek T. Z. potwierdzili interes M. R. (2) i A. L. (1) w pozbyciu się W. K. (1),

• przesłuchany na rozprawie głównej świadek J. T. wskazał, że wiele osób „na mieście” miało do pokrzywdzonego pretensje o to, że współpracuje z policją,

• świadek M. R. (2) zeznał, że W. K. (1) na temat oskarżonego M. C. (1) wiedział bardzo niewiele,

• świadek J. S. (2) zeznał, że największy interes w pozbyciu się W. K. (1) miał M. R. (2),

c. bezpodstawne uznanie za wiarygodne zeznań M. R. (2), z których wynika, że M. C. (1) otrzymał od M. R. (2) dokument, który miał w trakcie widzenia przekazać E. L. (obecnie P.) A. L. (1), jak również bezpodstawne ustalenie, że wskutek otrzymania tego dokumentu M. C. (1) zaczął rozmowy na temat W. K. (2), w których udział mieli brać M. R. (2) i R. Z. (1),

d. brak należytego uwzględnienia okoliczności, iż przesłuchany w charakterze podejrzanego w dniu 3 marca 2011 r. M. R. (2) zeznał, że na widzeniu u A. L. (1) na przełomie 2007 i 2008 r. miał otrzymać od niego informację, że W. K. (1) składał zeznania na osobę z grupy G., w sytuacji gdy rejestr widzeń znajdujący się w materiale dowodowym wskazuje, że M. R. (2) nie był w tym okresie na widzeniu u A. L. (1), albowiem z dołączonych do akt informacji dotyczących ewidencji widzeń z A. L. (1) w czasie jego osadzenia w Areszcie Śledczym W.-G. (t. 88 i 89) wynika jednoznacznie, że M. R. (2) na widzeniu u niego był po raz pierwszy dopiero dnia 18 marca 2008 r., co winno rzutować na ocenę wiarygodności tego świadka w ogóle, w szczególności w świetle ustalenia, że:

• skonfrontowany z tymi okolicznościami na rozprawie głównej dnia 1 grudnia 2016 r. M. R. (2) utrzymywał, że był przekonany, że dokument dostał osobiście od A. L. (1),

• następnie, w czasie tego przesłuchania oświadczył, że jest już pewny, że otrzymał go za pośrednictwem żony,

• w ocenie Sądu takie tłumaczenie M. R. (2) jest niewiarygodne, albowiem jest nieprawdopodobne, aby nie będąc w ogóle na widzeniu u A. L. (1) przed n marca 2008 roku M. R. (2) mógł pomylić się w czasie wielokrotnych przesłuchań na okoliczność zabójstwa co do tego, jak wszedł w posiadanie ważnego dla dalszego rozwoju wypadków dokumentu, a jest to tym bardziej nieprawdopodobne, że przed n marca 2008 r. nie było sytuacji naprzemiennych widzeń świadka i jego żony u A. L. (1), co mogłoby tłumaczyć jego pomyłkę,

a w konsekwencji nieuprawnione uznanie przez Sąd, że nie ma istotnego znaczenia dla sprawy podanie przez M. R. (2) nieprawdziwej informacji o przekazaniu mu bezpośrednio przez A. L. (1) dokumentu,

e. bezpodstawne, niewynikające z całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej i nieuzasadnione uznanie za wiarygodne zeznań M. R. (2), R. Z. (1) i J. S. (2), z których wynika, że M. C. (1) miał zlecić dokonanie zabójstwa W. K. (1) J. B. (1) i M. R. (1), w sytuacji gdy:

• J. B. (1) składał w przeszłości depozycje obciążające inne osoby, a zatem sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego byłoby uznanie, że osoba, co do której twierdzi się, że zakłada i kieruje grupą przestępczą, miałaby zlecić zadanie o najwyższym ryzyku i odpowiedzialności takiej właśnie osobie, w szczególności w świetle ustaleń Sądu, iż M. C. (1) miał wiedzieć, że w sprawie o kredyty J. B. (1) obciążał inne osoby swoimi zeznaniami,

• M. R. (1) był osobą regularnie nadużywającą alkoholu, co w jego środowisku było rzeczą powszechnie wiadomą i co poddaje w najwyższą wątpliwość zlecenie zabójstwa takiej właśnie osobie, w szczególności również w świetle uznanych wszakże przez Sąd I instancji zeznań świadka R. Z. (1) za wiarygodne, a z których wynika, że M. R. (1) miał być „bombą zegarową”,

• M. R. (1), jak wynika z akt sprawy w 2008 r. cierpiał on m.in. na cukrzycę, astmę i zwyrodnienie kręgosłupa, a dodatkowo, na początku marca 2008 r., uległ wypadkowi w warsztacie samochodowym, w wyniku czego kulał na jedną nogę,

• W. K. (1) był osobą niezwykle silną oraz trenującą sporty walki, a zatem również z tej przyczyny zlecenie zabójstwa znacznie starszym J. B. (1) oraz M. R. (1), o którym świadek T. Z. zeznał wprost, iż jest to „pijak”, byłoby działaniem całkowicie nielogicznym, w szczególności w świetle obrażeń doznanych przez W. K. (1);

f. poczynienie niezgodnego z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ustalenia, iż M. C. (1) miał powiedzieć, że znane mu osoby, tj. M. R. (1) i J. B. (1) „załatwią sprawę” W. K. (2) za 20.000 złotych, w sytuacji gdy osoby te miały, według Sądu I instancji brać udział w zorganizowanej grupie przestępczej, a zatem, z uwagi na to, że w ocenie oskarżenia i Sądu przestępstwa dokonywane przez grupę miały przynosić wysokie dochody, jawi się jako niewiarygodne uznawanie, że adresaci rzekomego zlecenia mieliby podjąć się działania, za które grozi kara dożywotniego pozbawienia wolności za kwotę 20.000 zł, do podziału na co najmniej dwie osoby,

g. brak należytego uwzględnienia okoliczności, że z zeznań R. Z. (1) - abstrahując w tym miejscu od oceny jego wiarygodności - wynika, że w trakcie spotkań z M. C. (1) i M. R. (2) „nigdy nie padło słowo 'morderstwo', czy 'zabójstwo'”, a zatem ustalenia w przedmiocie rzekomego zlecenia zabójstwa przez M. C. (1) poczynione są jedynie na niezwerbalizowanych sugestiach, czy wręcz wrażeniach osób w ewidentny sposób zainteresowanych pomniejszeniem własnej roli i uniknięciem odpowiedzialności karnej, co zresztą nie umknęło uwadze Sądu, w szczególności w odniesieniu do M. R. (2),

h. brak należytego uwzględnienia okoliczności, że w swojej przestępczej działalności M. R. (2) i R. Z. (1) „działali na zasadzie zgodnego tandemu”, co winno rzutować na szczególną ostrożność ich depozycji wobec możliwości ich uzgadniania, w szczególności w świetle znajdujących się w materiale dowodowym depozycji, z których wynika, że M. R. (2) i R. Z. (1) mieli namawiać M. C. (1) do „likwidacji” W. K. (1), jak również wobec ustalenia, że „w relacji M. R. (2) jest wyraźnie zauważalna tendencja do umniejszania własnej roli i wiedzy na temat decyzji co do zabicia W. K. (1)”, jak również w świetle okoliczności, że świadek T. Z. wykluczył swój udział w „robocie", co również podważa wiarygodność wersji świadków M. R. (2) i R. Z. (1), zwłaszcza w świetle faktu prawomocnego uniewinnienia T. Z. od zarzutu pomocnictwa w zabójstwie W. K. (1) w sprawie toczącej się pod sygn. akt XII K 304/12,

i. bezpodstawne uznanie, że fakt, iż M. R. (2), R. Z. (1), J. S. (2) i M. C. (2) obciążają sami siebie ma stanowić okoliczność przesądzającą o ich wiarygodności, w sytuacji gdy osoby te de facto nie ponoszą odpowiedzialności za swoje czyny, zaś istota ich depozycji sprowadza się do obciążenia innych osób, w tym oskarżonego M. C. (1),

j. brak należytego uwzględnienia okoliczności, że w chwili zdarzeń dotyczących W. K. (1) A. L. (1) był - jak zresztą ustalił Sąd - „kandydatem na świadka koronnego”, a zatem był on osobą, która miała interes w pozbyciu się źródeł dowodowych, które mogłyby utrudnić lub uniemożliwić mu uzyskanie statusu świadka koronnego,

k. brak należytego uwzględnienia okoliczności, że z racji popełnionych w przeszłości przestępstw świadek J. S. (2) nie mógł otrzymać statusu świadka koronnego, która to okoliczność winna powodować szczególną skrupulatność w ocenie zeznań tego świadka,

1. ustalenie, że J. S. (2) miał mieć wiedzę o sprawie W. K. (2) od M. C. (1), w sytuacji gdy M. C. (1) wiedział o współpracy J. S. (2) z organami ścigania, albowiem:

• współpraca ta, zgodnie z zeznaniami świadków, tj. między innymi J. P. (2), którego zeznaniom Sąd nie nadał należytego znaczenia, była wiedzą powszechną w Areszcie Śledczym,

• wynikała z wiedzy M. C. (1) potwierdzonej zeznaniami m. in. R. S., R. G. (2), jak również wyjaśnieniami M. B. (1) oraz wiedzy o nagraniu zarejestrowanym przez W. P.,

a zatem jako nielogiczny jawi się wniosek, by M. C. (1), gdyby w istocie był uwikłany w działania przestępcze objęte aktem oskarżenia, miał dzielić się jakąkolwiek wiedzą w tym przedmiocie z J. S. (2),

m. bezpodstawne, wewnętrznie sprzeczne oraz nielogiczne uznanie, że wobec faktu, iż J. S. (2) był pozbawiony wolności w okresie 16.08.1996 r. - 18.12.2008 r. i miał, zeznając, ten komfort, że wiedział, że nie może być łączony z dokonaniem zabójstwa W. K. (2), brak jest motywacji osobistej do złożenia zeznań niezgodnych z prawdą, jak również, iż jego zeznania „stanowiły konsekwencję podjęcia przez niego decyzji o rozliczeniu się z całokształtu swojej przestępczej działalności i zerwaniu z kryminalną przeszłością”, w sytuacji gdy:

• sam fakt niemożności łączenia J. S. (2) z zabójstwem W. K. (1) nie oznacza w sposób automatyczny, że jego zeznania w tym zakresie są wiarygodne,

• nie może być mowy o braku motywacji osobistych w składaniu depozycji określonej treści, skoro określona osoba decyduje się na współpracę z organami ścigania, zmierzając przy tym do bezkarności lub ewentualnie zredukowania odpowiedzialności karnej z tytułu innych popełnionych przez siebie przestępstw, co miało miejsce w przypadku J. S. (2),

• nie sposób uznawać, by osoba karana, niedługo po opuszczeniu jednostki penitencjarnej, w której przebywała przez ponad 12 lat, podjęła decyzję o współpracy z organami ścigania bez określonych motywacji i interesu w takim działaniu, co również winno być szczegółowo rozważone przy ocenie takiego źródła dowodowego,

n. brak należytego uwzględnienia okoliczności, że, zgodnie z zeznaniami J. S. (2), M. R. (2) i R. Z. (1) mieli namawiać M. C. (1) do decyzji o „likwidacji" W. K. (1), co wskazuje, że to te osoby były rzeczywiście zainteresowane zabójstwem W. K. (1), zaś usytuowanie w ich zeznaniach w M. C. (1) stanowi wynik przerzucenia na niego odpowiedzialności karnej, w szczególności wobec ustalenia, że „w relacji M. R. (2) jest wyraźnie zauważalna tendencja do umniejszania własnej roli i wiedzy na temat decyzji co do zabicia W. K. (1)”,

o. brak należytego uwzględnienia okoliczności, że świadek R. Z. (1) błędnie wskazał działkę, na której ukryte miały być ukryte zwłoki W. K. (1), w sytuacji gdy świadek miał być na tej działce „raz czy dwa” (abstrahując od tego, że w sytuacji gdy nie było, zdaniem świadka, wielu wizyt, to powinien on pamiętać tę liczbę), a zatem błędne wskazanie posesji, wbrew stanowisku Sądu I instancji, podważa jego depozycje, albowiem wskazanie jedynie właściwej miejscowości nie nastręcza trudności, np. wskutek jej zasłyszenia, zaś podanie lokalizacji posesji świadczyłoby o rzeczywistej i szczegółowej wiedzy w tym zakresie,

p. bezpodstawne, nieuzasadnione i sprzeczne z zasadami logiki ustalenie, że M. R. (2) miał kontaktować się z M. C. (1) po zabójstwie W. K. (1), zaś w toku tego kontaktu M. C. (1) miał „dać do zrozumienia”, że W. nie żyje, w sytuacji gdy Sąd I instancji ustalił, że M. R. (2) miał uczestniczyć - zresztą jako pomysłodawca i organizator - w analizowanym zabójstwie, zatem całkowicie nielogiczny byłby wniosek, że M. R. (2) miałby o przebiegu zdarzenia nie wiedzieć i kontaktować się w tym celu z M. C. (1), w szczególności wobec ustalenia, że

• „w relacji M. R. (2) jest wyraźnie zauważalna tendencja do umniejszania własnej roli i wiedzy na temat decyzji co do zabicia W. K. (1)”,

• Sąd I instancji uznał za wiarygodne zeznania świadka J. S. (2), w których wskazał on, że M. R. (2) „musiał wiedzieć, po co W. jest zawożony do lasu”,

• świadek R. Z. (1) uznany przez Sąd I instancji za wiarygodne źródło dowodowe zeznał: „My już kilkanaście lat ze sobą współpracowaliśmy, przy niektórych rzeczach nie trzeba było mówić konkretnie o czymś, a było wiadomo, o czym się rozmawia. Po tej rozmowie z R. ja domyślałem, że W. został zamordowany”,

q. bezpodstawne uznanie, że elementem uwiarygadniającym relację J. S. (2) było odnalezienie zwłok W. K. (1), podczas gdy z okoliczności ujawnienia zwłok W. K. (1) w miejscu wskazanym przez J. S. (2) nie sposób wyprowadzać wniosku, że jakiekolwiek informacje na ten temat przekazał mu M. C. (1),

r. bezpodstawne i dowolne ustalenie, że działanie M. Z. (1) polegające na próbie uzyskiwania korzyści majątkowych w zamian za nieobciążanie innych osób przez J. S. (2) było jej samodzielnym działaniem, za które nie może odpowiadać J. S. (2), w sytuacji gdy:

• świadek M. Z. (1) w sposób jednoznaczny odnosiła swoje działania do osoby J. S. (2), co wynika z ujawnionego na rozprawie głównej nagrania z udziałem świadek oraz W. P.,

• fakt znajdowania się M. Z. (1) i J. S. (2) w konkubinacie uprawdopodabnia działania tych osób wspólnie i w porozumieniu, zaś nawet brak bezpośredniego dowodu na ich szczegółowe ustalenia w tym przedmiocie nie może rodzić domniemań na niekorzyść oskarżonych w przedmiotowej sprawie,

• o powiązaniach M. Z. (1) z J. S. (2) w zakresie tych wizyt zeznawali szczegółowo świadkowie, w tym R. S., Z. R. i R. Z. (2),

s. dowolne ustalenie, że M. R. (2), składając w charakterze podejrzanego wyjaśnienia na temat zabójstwa W. K. (1) „nie mógł wiedzieć, czy przebywający w tamtym czasie w areszcie J. S. (2) i R. Z. (1) zdecydują się wyjaśniać na tę okoliczność, a także czy i w jakim zakresie potwierdzą jego wersję”, w sytuacji gdy:

• nie sposób wykluczyć możliwości kontaktu osób, które, zgodnie z ustaleniem Sądu I instancji, „stanowiły zgodny tandem”, tylko dlatego, że niektóre z nich przebywają w warunkach izolacji,

• Sąd I instancji sam poczynił ustalenia w zakresie możliwości kontaktu osób przebywających w warunkach izolacji z osobami z wolności, a to w zakresie rzekomego przekazania grypsu A. L. (1) M. R. (2), mimo że jak się ostatecznie okazało, nie mieli oni bezpośredniego kontaktu,

• powiązania tych osób i zainteresowanie ich wszystkich dobrodziejstwem wynikającym z art. 60 k.k. czyniło w pełni logicznym, by dążyli oni do zbieżnych zeznań, albowiem miało to istotny wpływ na ich korzyści procesowe, których z pewnością nie osiągnęliby w sytuacji złożenia całkowicie niespójnych zeznań,

• z bezpodstawnie uznanych za niewiarygodne zeznań świadka A. M. wynika, że J. S. (2) posiadał w celi nielegalny telefon komórkowy,

• z bezpodstawnie uznanych za niewiarygodne zeznań świadka G. T. wynika, że R. Z. (1) posiadał w celi nielegalny telefon komórkowy,

• Sąd I instancji ustalił, że w czasie pobytu w jednostce penitencjarnej M. C. (1) miał nawiązywać kontakt z J. S. (2), więc dowolne i bezpodstawne jest utrzymywanie, że możliwość kontaktu z celi miałby mieć właśnie M. C. (1), inne natomiast osoby nie, a przynajmniej, że brak jest podstaw do takich przypuszczeń,

• z bezpodstawnie uznanych za niewiarygodne zeznań świadka R. P. (1) wynika, że J. S. (2) i R. Z. (1) codziennie krzyczeli do siebie przez okna swoich cel, jak również, iż gdy R. Z. (1) przyjechał z prokuratury był strasznie wystraszony, podszedł do okna, wywołał S. i powiedział mu: „byłem przesłuchiwany do morderstwa”, na co S. ucichł i po ok. 20 sek. powiedział tylko: „zeznawaj tak, jak się umówiliśmy, czy dogadaliśmy”,

t. dowolne ustalenie, jakoby „za zupełnie nieprawdopodobne uznać należy, aby przebywający w areszcie R. Z. (1) powziął szczegółową wiedzę na temat tego, jak zabójstwo W. K. (1) opisał M. R. (2)”, a to wobec okoliczności opisanych w pkt r. powyżej,

u. nienadanie należytego znaczenia okoliczności, iż M. R. (2) stwierdził: „my też mieliśmy problem, ale zdążyliśmy ten problem zakopać”, w sytuacji gdy:

• stwierdzenie to padło co najmniej dwukrotnie, tj. (i.) w trakcie podróży M. R. (2) i J. S. (2) do Niemiec, co zresztą przesądza samo w sobie, że J. S. (2) wiedzę w tym zakresie uzyskał właśnie od M. R. (2), nie natomiast od M. C. (1), (ii) podczas imprezy urodzinowej R. Z. (2),

• sens tego stwierdzenia zgodnie z zeznaniami świadków, tj. A. Ł., R. Z. (2) i M. Z. (2) pozytywnie zweryfikowanych zeznaniami Ł. S. i R. P. (2), należy odczytywać w ten sposób, że M. R. (2), w stanie upojenia alkoholowego i narkotycznego (uprawdopodobnionego zresztą próbą napaści seksualnej na M. Z. (1), którą ona sama potwierdziła), przyznał się do zabójstwa W. K. (1),

• A. Ł. zeznał iż M. R. (2) wskazał, że „dla dobra wszystkich, załatwił jakiegoś W. „pieprzoną 60-tkę”,

• R. Z. (2) zeznał, że M. R. (2) chwalił się, iż może „zakopać moje problemy” w ramach rekompensaty za swoje zachowanie. Powiedział, że świadek i jego koledzy powinni być mu wdzięczni, bo już się jednego „naszego” problemu pozbył. Gdy świadek zapytał o co chodzi, to on powiedział: „czy ja nie wiem, co się stało z W.”,

• M. Z. (2) relacjonował, że M. R. (2) oferował „rozwiązywanie problemów, że rozwiązał już jakiś problem, padł nawet jakiś pseudonim. Z tego, wynikało, że on proponował popełnienie jakiegoś zabójstwa, tak to odebrali.”

v. bezpodstawne i sprzeczne z zasadami logiki uznanie, że nie może dziwić, iż wiedza R. Z. (1) w zakresie zabójstwa W. K. (1) jest uboższa od wiedzy M. R. (2) z uwagi na fakt, że to M. R. (2) otrzymał dokument i informację od A. L. (1), w sytuacji gdy - wobec „narad”, które miały się rzekomo odbywać - należałoby wnioskować, że gdyby w istocie miały one miejsce, to brak jest powodu do utrzymywania, by wiedza w R. Z. (1) w tym zakresie miała być w jakikolwiek sposób ograniczona,

w. bezpodstawne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego J. B. (1), z których wynika, że nigdy nie był wspólnikiem M. R. (1), nigdy nie mieli wspólnie żadnych zarzutów, a poznali się na ławie oskarżonych w P.,

x. bezpodstawne uznanie za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego M. R. (1), z których wynika między innymi, że „S. wskazywał, że J. B. (1) został świadkiem koronnym do innej sprawy i pewnie sobie tutaj coś nawymyśla i S. zostanie pierwszy jako świadek, który będzie zeznawał, musi wyprzedzić B.”,

y. bezpodstawne uznanie za wiarygodne zeznań świadka J. S. (2) w zakresie czynów VII i VIII przypisywanych M. C. (1), w sytuacji gdy:

• Sąd I instancji ustalił, że zeznania tego świadka stanowią „praktycznie jedyny materiał dowodowy wskazujący na winę M. C. (1) w tym zakresie,

• fakt złożenia przez J. S. (2) innych zeznań, które zdaniem Sądu, zostały potwierdzone zeznaniami M. R. (2) i J. S. (2), ma przemawiać za uwiarygodnieniem relacji J. S. (2) w zakresie czynów VII i VIII przypisywanych M. C. (1),

• fakt obciążania przez J. S. (2) również siebie nie pozwala na uznanie, że uwiarygadnia to jego zeznania, albowiem świadek ten współpracuje z organami ścigania, a zatem brak jest podstaw do uznania, by obawiał się dostarczania informacji, w tym nieprawdziwych, również na własny temat celem uprawdopodobnienia zeznań obciążających inne osoby,

• fakt, iż świadek Z. R. wspominał o spotkaniach w kawiarni (...) na S. z udziałem M. C. (1) w żaden sposób nie może, wbrew stanowisku Sądu I instancji, potwierdzać depozycji świadka J. S. (2) w zakresie tego, że w toku spotkań miały być roztrząsane tematy przestępcze, zwłaszcza w świetle okoliczności, że fakt spotkań potwierdził również świadek R. S., wskazując, że tematem rozmów z udziałem M. C. (1) były zagadnienia związane z otwarciem przez niego warsztatu,

z. bezpodstawne ustalenie, że pozycja M. R. (2) i A. Z. była zbyt słaba, by mogli oni funkcjonować na rynku narkotykowym bez wsparcia M. C. (1), w sytuacji gdy Sąd I instancji sam ustalił, że działali oni w uprzednim okresie sami, jak również, iż zaopatrywali się w towar u A. L. (1),

aa. bezpodstawne uznanie za niewiarygodne zeznań świadka R. G. (2), w sytuacji gdy:

• zeznania te były spójne, logiczne i konsekwentne,

• świadek zaprzeczył udziałowi w obrocie narkotykami wspólnie z M. C. (1), szczegółowo podając źródło ich znajomości, jak również planowane interesy,

• świadek wskazał, że nie znał Z. R. ani R. S., poznał ich na końcowym zaznajomieniu się z aktami sprawy w prokuraturze, zaś na okoliczność znajomości z nimi oraz transakcji narkotykowych był badany wariografem w czasie śledztwa,

bb. bezpodstawne uznanie za niewiarygodne zeznań świadka R. S., w sytuacji gdy zeznania tego świadka w szczególności w zakresie działań M. Z. (1) inspirowanych przez J. S. (2) w zakresie usiłowania wymuszania kwoty 200 tysięcy złotych w zamian za niepomawianie innych osób były potwierdzone przez innych świadków, w tym Z. R., jak również przez nagranie zarejestrowane przez W. P.,

cc. bezpodstawne uznanie za niewiarygodne zeznań świadka Z. R., w sytuacji gdy jego zeznania w zakresie działań M. Z. (1) oraz bezpodstawnego pomawiania innych osób przez J. S. (2) znajdują potwierdzenie w zeznaniach innych osób, w tym R. S. oraz R. G. (2),

dd. bezpodstawne uznanie za wiarygodne zeznań świadka M. C. (2), w sytuacji gdy:

• w okresie od 3 grudnia 2008 r do 14 lipca 2009 r. M. C. (2) był pozbawiony wolności, a zatem nie sposób uznać go za osobę mającą wiedzę na temat rzekomej działalności przestępczej innych osób przebywających w tym okresie na wolności,

• nawet świadkowie oskarżenia, uznani przez Sąd I instancji za wiarygodnych, tj. M. R. (2) i R. Z. (1) nie znali osób, z którymi w zakresie handlu narkotykami miał współpracować M. C. (2), a zatem nie można jego zeznań na tych podstawach skontrolować i zweryfikować,

• Sąd I instancji uznał, iż za wiarygodnością świadka M. C. (2) przemawiają wzajemne powiązania jego zeznań z relacjami R. Z. (1) i M. R. (2), podczas gdy - jak Sąd sam wskazał - osoby te nie znały chociażby dilerów, z którymi współpracował M. C. (2),

• jak ustalił Sąd I instancji, „na zamówienie M. C. (2), na początku 2008 r. grupa kierowana przez M. C. (1) nabyła od grupy z W. w minimum w dwóch transakcjach tabletki ekstazy po 5.000 tabletek jednorazowo. Narkotyki odbierał M. C. (2)”, z czego wynika, że zarówno zamawiającym, jak i odbierającym narkotyki był M. C. (2), a zatem nie sposób uznawać - niezależnie od stanowiska tego świadka - że M. C. (1) nie tylko takie działanie zlecał, ale w ogóle obejmował świadomością,

ee. bezpodstawne ustalenie, że M. C. (1) miał być osobą decyzyjną w zakresie wszelkich istotnych działań dotyczących grupy, którą miał rzekomo kierować, w sytuacji gdy:

• M. C. (1) nie zna i nie znał szeregu osób, które - zgodnie z ustaleniami Sądu I instancji - miały do tej grupy należeć,

• M. C. (1) nie był obecny przy żadnej transakcji narkotykowej, a zatem nie sposób uznać, by wydawał w tym zakresie jakiekolwiek, a w szczególności wiążące polecenia,

• ustalenie Sądu I instancji, że „M. C. (1) nie ingerował w wybór dilerów” jest sprzeczne z ustaleniem, iż to on był osobą, która miała aprobować istotne dla rzekomej grupy, albowiem - zgodnie z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku - działalność narkotykowa miała być prowadzona na szeroką skalę, a zatem trudno byłoby utrzymywać, że decyzje w tym przedmiocie miałyby być nieistotne,

• jak ustalił Sąd I instancji, sprzedażą narkotyków zajmowali się „dilerzy pracujący przede wszystkim dla M. C. (2)”, a zatem w tym zakresie może być mowa o grupie M. C. (2), nie natomiast M. C. (1),

• jak ustalił Sąd I instancji, M. R. (3) również miał pod sobą dilerów, którzy sprzedawali narkotyki dla niego, co pozostaje w sprzeczności z ustaleniem, że sprzedawali narkotyki dla M. C. (1), a w szczególności za jego wiedzą czy na jego polecenie,

• jak ustalił Sąd I instancji, M. C. (1) nie wyrażał woli wiązania z jego nazwiskiem czerpania korzyści z prostytucji, zaś w części dotyczącej ustaleń Sądu w zakresie pobierania haraczy nie pojawia się jego nazwisko, a zatem trudno uznawać, by miał on jakikolwiek związek z tego rodzaju zdarzeniami,

• sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest uznanie, że M. C. (1) był osobą decyzyjną we wszystkich istotnych dla rzekomej grupy kwestiach, skoro Sąd I instancji uznaje za wiarygodne zeznania R. Z. (1), w których ten wskazuje również na decyzyjność własną oraz M. R. (2) (t. XXXVI k. 7418-7438),

ff. bezpodstawnie przypisano M. C. (1) winę z tytułu nieprecyzyjnie określonej transakcji, która miała polegać na jednorazowym nabyciu heroiny w ilości 0,5 kg od N. N. (pseudonim (...)), którą odebrać mieli R. Z. (1) i M. R. (2) w J. (w okolicach W.), a która była ona ukryta w kapciach, a następnie przekazane M. C. (2) do dalszej dystrybucji, w sytuacji gdy już sam opis tego zdarzenia, jak również osoby mające w nim uczestniczyć i ich role w poszczególnych zdarzeniach, w zestawieniu z brakiem powołania jakiegokolwiek działania w ramach tego czynu M. C. (1), podają w najwyższą wątpliwość jego jakąkolwiek w tym rolę,

gg. bezpodstawne ustalenie, że M. C. (1) posiadał w celi nielegalny telefon komórkowy, w sytuacji gdy:

• taki przedmiot nigdy nie został w jego celi ujawniony, administracja jednostki penitencjarnej nie ma wiedzy, by taki fakt miał miejsce, zaś, jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, cele osadzonych są regularnie kontrolowane,

• w zakresie kontaktów osadzonych M. R. (2), R. Z. (1) i J. S. (2) Sąd I instancji nie znalazł podstaw do uznania, że miały one miejsce, w sytuacji gdy przesłuchani w sprawie świadkowie zeznawali na temat telefonów komórkowych w ich celach,

hh. bezpodstawne ustalenie, jakoby M. C. (1) obejmował świadomością posiadanie broni przez osoby wskazane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a w szczególności, by zlecał komukolwiek, w tym M. G. (1), M. C. (2) i P. S. (1) nabywanie jakiejkolwiek broni palnej,

ii. bezpodstawne uznanie zeznań świadka P. F. (1) za niewnoszące do sprawy nic konkretnego, w sytuacji gdy P. F. (1), który nagrał M. C. (2) (nagranie w aktach sprawy), uprawdopodobnił, że M. C. (2) nie powinien być traktowany jako wiarygodne źródło dowodowe.

2) art. 170 k.p.k. w zw. z art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 210 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie ekshumacji zwłok W. K. (1), w sytuacji gdy biegły z zakresu medycyny sądowej stwierdził, iż istnieje możliwość zachowania się obcego materiału biologicznego na zwłokach pokrzywdzonego, a w szczególności na płytkach paznokciowych w stopniu umożliwiającym jego analizę pod kątem ustalenia profilu DNA, co mogło ustalić, czy osoby, które - zdaniem Sądu - miały dokonać czynu z art. 148 k.k. - rzeczywiście go dokonały, co w konsekwencji w oczywisty sposób przełożyć się mogło na ustalenia faktyczne w zakresie M. C. (1),

3) obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 170 k.p.k. i 193 § 1 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dodatkowych badań DNA ewentualnych śladów ujawnionych na zwłokach w wyniku ekshumacji, a także o dokonanie dodatkowych badań tomograficznych oraz przeprowadzenie rekonstrukcji kryminalistycznej na podstawie tych dodatkowych badań celem ustalenia sposobu powstania stwierdzonych na zwłokach pokrzywdzonego obrażeń, podczas gdy w toku postępowania nie udało się jednoznacznie ustalić przyczyny zgonu pokrzywdzonego zaś stwierdzone na jego zwłokach obrażenia mogą wskazywać, iż powstały za życia,

a w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia polegający w szczególności na błędnym ustaleniu, że oskarżony M. C. (1) dopuścił się zarzucanych mu czynów.

Obrońcy wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie M. C. (1) od zarzucanych mu czynów. Ewentualnie, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonego J. B. (1) wyrokowi zarzucił:

I. obrazę przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na jego treść:

1) tj. art. 5 § 2 kpk poprzez rozstrzygnięcie niedających usunąć się wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, co stanowi poważne naruszenie przepisów procedury karnej i zasad rzetelnego oraz bezstronnego procesu,

2) tj. art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk i w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 i § 2 kpk poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, przy czym uniemożliwiona została instancyjna kontrola zaskarżonego wyroku z uwagi na poważne uchybienia oraz braki w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, albowiem:

a. w odniesieniu do zarzutu z art. 258 § 2 kk Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na stronie 8 podniósł, iż dowody dotyczące tego czynu zostały wskazane i omówione szczegółowo w związku z poszczególnymi zarzutami dotyczącymi obrotu narkotykami, podczas gdy w stosunku do oskarżonego J. B. (1) takiego szczegółowego omówienia na stronach 51 - 61 próżno szukać,

b. w odniesieniu do zarzutu z pkt X Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na stronie 53 wskazał, iż oskarżony J. B. (1) miał działać w tym zakresie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, bez wątpliwości czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, w sytuacji, kiedy co do pierwszej przesłanki jest brak jakiegokolwiek uzasadnienia i wyjaśnienia, szczególnie brak wskazania na czym miałoby polegać osiągnięcie korzyści majątkowej przez oskarżonego, zaś co do drugiej i trzeciej to pozostają one w oczywistej sprzeczności z treścią wydanego wyroku,

c. w odniesieniu do zarzutu z pkt XI Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na stronie 55 wskazał, iż oskarżony J. B. (1) miał działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nadto czynu tego dopuścił się działając w — zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, w sytuacji, kiedy co do pierwszej przesłanki jest brak jakiegokolwiek uzasadnienia i wyjaśnienia, szczególnie brak wskazania na czym miałoby polegać osiągnięcie korzyści majątkowej przez oskarżonego, zaś co do drugiej i trzeciej to pozostają one w oczywistej sprzeczności z treścią wydanego wyroku,

d. w odniesieniu do zarzutu z pkt XIII Sąd Okręgowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na stronie 61 wskazał, iż oskarżony J. B. (1) miał działać w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nadto czynu tego dopuścił się działając w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu, w sytuacji, kiedy co do pierwszej przesłanki _ jest brak jakiegokolwiek uzasadnienia i wyjaśnienia, szczególnie brak wskazania na czym miałoby polegać osiągnięcie korzyści majątkowej przez oskarżonego, zaś co do drugiej i trzeciej to pozostają one w oczywistej sprzeczności z treścią wydanego wyroku,

3) tj. art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów, w szczególności:

a. zeznań świadków M. R. (2) i R. Z. (1) w zakresie zarzutu z pkt X poprzez przypisanie im w całości waloru wiarygodności opartej tylko i wyłącznie na przesłance częściowej zbieżności zeznań tych dwóch świadków, przy jednoczesnej odmowie dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego, szczególnie wobec braku jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających popełnienie przez oskarżonego przedmiotowego czynu,

b. zeznań świadka M. C. (2) w zakresie zarzutu z pkt XI poprzez przypisanie im w całości waloru wiarygodności, podczas gdy brak jest jakiegokolwiek potwierdzenia zeznań tego świadka, choćby w relacji R. Z. (1), a przynajmniej Sąd Okręgowy w treści pisemnego uzasadnienia na stronach 54 - 56 do takowych w żadnym fragmencie się nie odniósł, jak również wobec braku jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających popełnienie przez oskarżonego przedmiotowego czynu,

c. zeznań świadków M. R. (2), M. C. (2) i R. Z. (1) w zakresie zarzutu z pkt XII poprzez przypisanie im w całości waloru wiarygodności co do faktu, iż oskarżony J. B. (1) miał posiadać bez wymaganego zezwolenia broń palną, podczas gdy żaden z tych świadków nawet nie widział oskarżonego J. B. (1) z jakąkolwiek bronią palną oraz wobec braku dowodów pozwalających na choćby bliższe określenie czasu popełnienia tego przestępstwa, jak również wobec braku jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających popełnienie przez oskarżonego przedmiotowego czynu,

d. zeznań świadków M. R. (2), R. Z. (1) i J. B. (3) w zakresie zarzutu z pkt XIII poprzez przypisanie im w całości waloru wiarygodności opartej tylko i wyłącznie na przesłance częściowej zbieżności zeznań tych świadków, przy jednoczesnej odmowie dania wiary wyjaśnieniom oskarżonego, szczególnie wobec braku jakichkolwiek innych dowodów potwierdzających popełnienie przez oskarżonego przedmiotowego czynu, przy czym same okoliczności oraz dowody dotyczące zatrzymania M. B. (2) nie mogą stanowić potwierdzenia tych powyższych dowodów,

e. zeznań świadków M. R. (2), R. Z. (1) oraz J. S. (2) w zakresie zarzutu z pkt XIV, poprzez przypisanie im w całości waloru wiarygodności, podczas, gdy między innymi Sąd nie ocenił wnikliwie i wyczerpująco: motywów składania przez nich zeznań określonej treści, sprzeczności i rozbieżności w ich zeznaniach, szczególnie w odniesieniu do zeznań M. R. (2), a odnoszących się do pozyskania informacji na temat współpracy W. K. (1) z organami ścigania, jak również okresu ujawnienia przez tych świadków ich wiedzy co do zabójstwa, dokonanie oceny dowodu w postaci ich zeznań w całkowitym oderwaniu od zeznań oraz czynności faktycznych podejmowanych od końca 2010 roku przez M. Z. (1), zasadniczych sprzeczności co do faktu, jakie osoby miałyby być bezpośrednimi wykonawcami przedmiotowego zabójstwa, źródłem pochodzenia pieniędzy w kwocie 20.000 złotych, a które to miałby być przeznaczone na zapłatę za wykonane zabójstwo,

f. zeznań świadka J. S. (2) w zakresie zarzutu z pkt XIV, poprzez przypisanie im w całości waloru wiarygodności w zakresie odnoszącym się do pozyskania przez niego informacji od M. C. (1) co do miejsca położenia zwłok W. K. (1) w sierpniu 2011 roku w Sądzie przy ul. (...), przy jednoczesnej ocenie wyjaśnień oskarżonych jako całkowicie niewiarygodnych, co do przeniesienia zwłok W. K. (1) w okresie między kwietniem a wrześniem 2011 roku, szczególnie, gdy takie okoliczności faktyczne znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym w postaci: braku odnalezienia zwłok na działce przy przeszukaniu przeprowadzonym w kwietniu 2011 roku, braku całości stopy W. K. (1) przy zwłokach ujawnionych we wrześniu 2011 roku, ujawnionego przy zwłokach kawałka liny, który był zbyt krótki, żeby posłużyć do skrępowania zmarłego, zaś zdecydowanie wystarczający na potrzeby podtrzymywania zwłok przy ich przenoszeniu, jak również wobec ujawnienia przy zwłokach puszki po piwie z datą produkcji przypadającą po dacie ^ przedmiotowego zabójstwa oraz ujawnienia przy zwłokach płyt z eternitu pochodzących z remontu dachu domu posadowionego na przedmiotowej działce, a który to remont został przeprowadzany po dacie zabójstwa W. K. (1),

g. zeznań świadka J. S. (2) w zakresie zarzutu z pkt XIV, poprzez wskazanie, iż dokonując oceny tych zeznań w całości Sąd nie znalazł racjonalnych podstaw, aby uznać je za niewiarygodne (strona 254 uzasadnienia), podczas gdy Sąd I instancji winien przy dokonywanej ocenie znaleźć podstawy oraz okoliczności faktyczne dające podstawy do uznania je za wiarygodne, przy czym przede wszystkim na takiej właśnie podstawie dokonywać ich oceny, jak również kompleksowo i wyczerpująco uzasadnić takie stanowisko w pisemnym uzasadnieniu wyroku,

h. zeznań świadka M. Z. (1) poprzez ich całkowite pominięcie oraz zmarginalizowanie okoliczności dotyczących czynności i działań podejmowanych przez tego świadka, a które to miały bezpośredni wpływ na następcze działania i czynności podejmowane przez J. S. (2) (składanie przez niego zeznań określonej treści w określonym czasie), jak również wobec faktu, iż te wszystkie działania i czynności podejmowane przez M. Z. (1) następowały na polecenie oraz z inicjatywy J. S. (2), w jego imieniu oraz na jego potrzeby, skutkiem czego stanowisko Sąd Okręgowego, jakoby były to samodzielne zachowania M. Z. (1) pozbawione jest podstaw faktycznych jak i racjonalnego rozumowania,

i. zeznań świadka M. R. (2) i J. S. (2) co do treści ich zeznań dotyczących relacji M. R. (2) przekazywanej J. S. (2) podczas ich wspólnego przejazdu do Niemiec w marcu 2009 roku,

j. zeznań świadka M. R. (2) w zakresie sposobu przekazania dokumentu od A. L. (1) oraz udziału w tej sytuacji żony M. R. (2), jakoby najbardziej prawdopodobnym motywem do składania nieprawdziwych zeznań przez M. R. (2), iż to on osobiście na widzeniu miałby odbierać dokument od A. L. (1), była chęć ochrony własnej żony, tak aby nie była w jakikolwiek sposób łączona ze zdarzeniami, które doprowadziły do zabójstwa W. K. (1), co ewidentnie stanowi bezpodstawną interpretację Sądu oraz niczym nieuzasadnione stanowisko, albowiem ani M. R. (2) w żadnym momencie nie prezentował takich okoliczność (chęci ochrony takim sposobem żony), ani jego żona w żadnym fragmencie swoich zeznań nie podnosiła, ażeby jej mąż miał w takich okolicznościach ją chronić, co więcej racjonalnym byłaby sytuacja, gdyby M. R. (2) chcąc chronić swoją żonę w ogóle nie zeznawał na okoliczność wydania jej dyspozycji nielegalnego wynoszenia od osadzonego dokumentów z zakładu karnego,

k. zeznań świadków M. Z. (2), R. P. (3), Ł. S., A. Ł. i R. Z. (2), co do treści ich zeznań dotyczących zdarzeń na imprezie z udziałem M. R. (2) i M. Z. (1) w marcu 2009 roku,

1. zeznań M. R. (2) odnoszących się do okoliczności odbycia przez niego widzenia u A. L. (1) w dniu 18 marca 2008 roku, przyczyn takiej f właśnie daty tego widzenia (tydzień po zabójstwie W. K. (1)) oraz przebiegu tego widzenia,

m. zeznań J. K. (1) oraz M. T. odnoszących się do okoliczności oraz zdarzeń następujących po dniu 11 marca 2008 roku - zaginięcia W. K. (1), a opisujących czynności i działania podejmowane przez M. R. (2), które to miały symulować czynności poszukiwania W. K. (1), zaś winny zostać ocenione pod kątem ewentualnego zacierania śladów po dokonanym zabójstwie,

n. ustnej opinii biegłego B. M. złożonej na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 oku, która to dopuszczona została z urzędu na mocy postanowienia Sądu Okręgowego wydanego na rozprawie w dniu 19 grudnia 2016 roku, na potrzeby rozpoznania wniosku dowodowego o przeprowadzenie ekshumacji zwłok W. K. (1), w celu ustalenia czy możliwe jest ujawnienie na paznokciach W. K. (1) opisanych w protokole sądowo- lekarskich oględzin zwłok materiału biologicznego mogącego pochodzić od innych osób przy uwzględnieniu tej okoliczności, iż od ujawnienia zwłok z sekcji a następnie sekcji oraz pochówku upłynęło ponad 5 lat, podczas, gdy ostatecznie przedmiotowa opinia został całkowicie pominięta, zarówno w zakresie wniosków dotyczących ekshumacji i dalszego postępowania dowodowego, jak również przy ocenie materiału dowodowego dokonywanego w treści pisemnego uzasadnienia wyroku,

o. wyjaśnień oskarżonych J. B. (1) i M. B. (1), jak również zeznań J. S. (2) i M. Z. (1) dotyczących oszustwa dokonanego na szkodę M. B. (1) w kwocie 9 milionów złotych poprzez wielokrotne zaciągnięcie kredytów obciążających nieruchomość stanowiącą własność M. B. (1), a które to okoliczności w żadnym zakresie nie zostały wzięte pod rozwagę przez Sąd Okręgowy, ani ocenione, ani omówione w treści pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, podczas gdy miały bardzo istotne znaczenie dla oceny zeznań J. S. (2) oraz motywów składania przez niego zeznań obciążających przede wszystkim J. B. (1),

p. poprzez całkowite pominięcie dowodu oraz odmówienie wiary zeznaniom byłej żony oskarżonego J. K. (2) J., P. D. (1) oraz M. G. (2) co do przebiegu zdarzeń w dniu 11 marca 2008 roku w godzinach wieczornych w restauracji (...), szczególnie, iż był to dzień tradycyjnie spędzany przez małżonków B. jako ich rocznicowe święto,

q. poprzez całkowite pominięcie dowodów z zeznań świadków - L. D., A. Z., W. P., A. M., A. W., G. T. i R. P. (4) w zakresie ich wiedzy, kontaktów oraz relacji _ odnoszących się do J. S. (2) oraz M. Z. (1), co do motywów tych osób do składania zeznań określonej treści, a obciążających oskarżonych w niniejszej sprawie, w tym również powszechnej wiedzy funkcjonującej już od początku 2011 roku na temat szeroko zakrojonej współpracy tych osób z organami ścigania i tzw. pójścia przez nich na współpracę, jak również w aspekcie posiadania przez J. S. (2) telefonu komórkowego w warunkach aresztu śledczego, jak i jego kontaktów i relacji z R. Z. (1),

r. poprzez całkowite pominięcie treści oświadczenia oskarżonego M. C. (1) złożonego na rozprawie w dniu 29 lutego 2016 roku, brak jakiegokolwiek odniesienia się do tego oświadczenia oraz omówienia go w treści pisemnego uzasadnienia wyroku, a które to oświadczenie miało bardzo istotne znaczenie dla dokonania prawidłowej i kompleksowej oceny zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego,

4) art. 170 § 1 kpk w zw. z art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez oddalenie wniosku dowodowego oskarżonego J. B. (1), między innymi na rozprawie w dniu 23 marca 2016 roku wniosku z dnia 29 lutego 2016 roku (k. 17345 t. LXXXI), o przeprowadzenie badania oskarżonego przy użyciu wariografu, albowiem dowód ten mógłby mieć kluczowe znaczenie dla oceny wyjaśnień oskarżonego w niniejszej sprawie, jak również dla dokonania prawidłowej oraz rzetelnej oceny pozostałego materiału dowodowego,

5) art. 170 § 1 kpk w zw. z art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez oddalenie na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 roku wniosku dowodowego oskarżonego M. R. (1) z dnia 18 marca 2016 roku, a do którego to przyłączył się oskarżony J. B. (1), o powołanie biegłego ad hoc — instruktora psów służbowych policji na okoliczność sposobu prowadzania czynności przeszukania działki w R. w dniu 28 września 2011 roku, podczas gdy dopuszczenie przedmiotowego wniosku miało istotne znaczenie dla poczynienia ustaleń faktycznych oraz rozstrzygnięcia niniejszej sprawy,

6) art. 170 § 1 kpk w zw. z art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez oddalenie na rozprawie w dniu 4 maja 2016 roku wniosku dowodowego oskarżonego M. R. (1) z dnia 9 kwietnia 2016 roku, a do którego to przyłączył się oskarżony J. B. (1), o powołanie biegłego ad hoc — instruktora od szkolenia i wyćwiczenia psów służbowych policji, który to wbrew Stanowisku Sądu Okręgowego nie był tożsamy z wnioskiem dowodowym wskazanym w powyższym pkt 3, zaś jego dopuszczenie miało istotne znaczenie dla poczynienia ustaleń faktycznych oraz rozstrzygnięcia niniejszej sprawy,

7) art. 170 § 1 kpk w zw. z art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez oddalenie na rozprawie w dniu 4 maja 2016 roku wniosku dowodowego oskarżonego J. B. (1) w przedmiocie zwrócenia się do CZSW o informację na temat przebytych szkoleń przez W. K. (1), albowiem wbrew stanowisku Sądu Okręgowego powyższe okoliczności miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia spraw)' w zakresie zarzutu z art. 148 kk, szczególnie, iż w okolicznościach niniejszej sprawy nie udało się ustalić precyzyjnej przyczyny oraz okoliczności śmierci poszkodowanego, zaś dopuszczenie przedmiotowego wniosku miało istotne znaczenie dla poczynienia ustaleń faktycznych oraz rozstrzygnięcia niniejszej sprawy,

8) art. 170 § 1 kpk w zw. z art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez oddalenie na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 roku wniosku oskarżonych J. B. (1), M. R. (1) i M. C. (1) o dokonanie ekshumacji zwłok W. K. (1), oraz o przeprowadzenie precyzyjnych oględzin zwłok poszkodowanego na okoliczność ujawnienia śladów biologicznych, które mogłyby pochodzić od innych osób ze szczególnym uwzględnieniem badań płytek paznokciowych, również o zobowiązanie ZMS do przeprowadzenia badania tomografem, o przeprowadzenie rekonstrukcji kryminalistycznej w oparciu o wyniki badań tomografu, pod kątem ustalenia powstania obrażeń, mechanizmów tych obrażeń, podczas gdy dopuszczenie przedmiotowych wniosków miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, szczególnie w aspekcie wniosków i argumentów wynikających z ustnej opinii uzupełniającej biegłego B. M.,

9) art. 170 § 1 kpk w zw. z art. 4 kpk i art. 7 kpk w zw. z art. 410 kpk poprzez oddalenie na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 roku wniosku oskarżonych J. B. (1) i M. R. (1) o wystąpienie do Zakładu Medycyny Sądowej w W. o nadesłanie notatek biegłych z przebiegu sekcji zwłok W. K. (1), podczas gdy dopuszczenie przedmiotowego wniosku miało istotne znaczenie dla poczynienia ustaleń faktycznych oraz rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem przedmiotowe notatki nie zostały zweryfikowane pod kątem ich zbieżności z wydaną w niniejszej sprawie opinią,

10) art. 390 kpk w zw. z art. 6 kpk poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków M. Z. (1) i K. G. na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 roku pod nieobecność między innymi oskarżonego J. B. (1), w sytuacji, kiedy powyższy przepis precyzyjnie wskazuje podstawy do przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka pod nieobecność oskarżonego, co miało bardzo istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, albowiem oskarżony J. B. (1) został pozbawiony możliwości bezpośredniego wysłuchania zeznań tego świadka, jak również został pozbawiony możliwości bezpośredniego zadawania pytań temu świadkowi, a tym samym doszło do naruszenia prawa do obrony oskarżonego, przy czym zeznania M. Z. (1) miały bardzo istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy,

II. błędy w ustaleniach faktycznych, polegające między innymi na:

1) błędnym przyjęciu, iż oskarżony J. B. (1) brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym w okresie od końca 2006 roku do 30 sierpnia 2010 roku z wyłączeniem okresów pozbawienia go wolności,

2) błędnym przyjęciu, iż W. K. (1) brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym zorganizowanej przez M. C. (1) jako podległy M. C. (2), szczególnie po dniu 18 grudnia 2008 roku, kiedy to do grupy miał dołączyć po wyjściu z więzienia J. S. (2) (strona 5 uzasadnienia, drugi akapit), jak również, że W. K. (1) miał mieć jakikolwiek bezpośredni kontakt z M. C. (1),

3) błędnym przyjęciu, iż oskarżony J. B. (1) podczas pobytów w areszcie śledczym lub zakładzie karnym miał otrzymywać z pieniędzy grupowych pieniądze na tzw. „wypiski”, podczas gdy zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do poczynienia takich ustaleń, albowiem jedynie członkowie rodziny oskarżonego dokonywali takich wpłat,

4) błędnym przyjęciu, iż oskarżony J. B. (1) brał udział w tzw. rozkminkach stanowiących element funkcjonowania grupy przestępczej o charakterze zbrojnym, podczas gdy zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do poczynienia takich ustaleń faktycznych,

5) błędnym przyjęciu, iż oskarżony J. B. (1) dopuścił się przestępstw związanych z narkotykami tj. czynów wskazanych w pkt X, XI i XIII, i to działając w tym zakresie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, działając w zorganizowanej grupie przestępczej oraz czyniąc sobie z popełnienia tych przestępstw stałe źródło dochodu, podczas gdy zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do poczynienia takich ustaleń faktycznych,

6) błędnym przyjęciu, iż oskarżony J. B. (1) dopuścił się przestępstwa posiadania broni palnej bez wymaganego zezwolenia w okresie od końca 2006 roku do pierwszej połowy 2008 roku tj. czynu wskazanego w pkt XII, i to działając w zorganizowanej grupie przestępczej, podczas gdy zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do poczynienia takich ustaleń faktycznych,

7) błędnym przyjęciu, iż oskarżeni M. C. (1), J. B. (1) i M. R. (1) mieliby jakikolwiek motyw do dokonania zabójstwa W. K. (1), podczas gdy zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż osobami najbardziej zainteresowanymi „usunięciem” W. K. (1) byli M. R. (2), R. Z. (1) oraz A. L. (1),

8) błędnym przyjęciu, iż oskarżony J. B. (1) miałby jechać z M. R. (2) w dniu 11 marca 2008 roku w celu odprowadzenia W. K. (1) oraz późniejszego dokonania na nim zabójstwa, podczas gdy zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w postaci zeznań K. K. (2) jednoznacznie potwierdza, iż w tym czasie oskarżony J. B. (1) przebywał w jej towarzystwie w zupełnie innym miejscu,

9) błędnym przyjęciu, iż świadek T. Z. miałby w dniu 11 marca 2008 roku odwozić W. K. (1) do lasu w okolice R., w sytuacji kiedy świadek ten został prawomocnie uniewinniony od zarzutu pomocnictwa do zabójstwa W. K. (1), przy czym istotnym elementem opisu czynu było, iż T. Z. miał zawieźć W. K. (1) samochodem do miejscowości R., gdzie miał przekazać pokrzywdzonego J. B. (1), przy czym ustalenie oraz stanowisko tutejszego Sądu Okręgowego, co do braku wiarygodności tego świadka w aspekcie jego prawomocnego uniewinnia nie jest prawidłowe,

10) błędnym przyjęciu, iż przebywający w warunkach aresztu śledczego M. R. (2), R. Z. (1) i J. S. (2) w 2011 roku nie mieli żadnej możliwości, aby poczynić między sobą jakiekolwiek ustalenia dotyczące uzgodnienia wersji swoich wyjaśnień czy składania wyjaśnień określonej treści odnoszącej się do zabójstwa W. K. (1), w tym w szczególności całkowite pominięcie w tej kwestii działalności oraz czynności faktycznych podejmowanych już od końca 2010 roku przez M. Z. (1), a działającą w imieniu na wyraźne polecenie J. S. (2),

11) niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, poprzez zaniechanie zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, w szczególności odnoszącego się do badania zwłok W. K. (1), braku przeprowadzenia ekshumacji celem wykonania szczegółowych badań mających na celu ustalenie potencjalnych śladów pochodzących od osób odpowiedzialnych za spowodowanie jego śmierci, jak również w zakresie ustalenia rzeczywistej przyczyny śmierci, a także braku przeprowadzenia rekonstrukcji zdarzenia zabójstwa,

12) niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, poprzez zaniechanie zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego, w szczególności odnoszącego się do zweryfikowania rodzaju dokumentu, jaki to A. L. (1) miałby przekazać dla M. C. (1) dla uwiarygodnienia współpracy W. K. (1) z organami ścigania poprzez dokonanie szczegółowej analizy akt sprawy, w których to W. K. (1) składał zeznania lub wyjaśnienia pod kątem ujawnienia dokumentu określonej treści datowanego na dzień, który mógłby odpowiadać lub potwierdzać zeznania M. R. (2) co do uzyskania przez niego takiego dokumentu od A. L. (1), jak również poprzez brak jakiegokolwiek wyjaśnienia okoliczności, w jakich A. L. (1) miałby wejść w posiadanie takiego właśnie dokumentu.

Ponadto, z ostrożności procesowej, w przypadku braku uwzględnienia powyższych zarzutów:

III. orzeczenie rażąco niewspółmiernej kary pozbawienia wolności w wymiarze 25 lat z zastrzeżeniem na podstawie art. 77 § 2 kk, że oskarżony będzie mógł się ubiegać o warunkowe zwolnienie nie wcześniej niż po odbyciu 20 lat kary pozbawienia wolności.

W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o:

- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów, ewentualnie o:

- uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, szczególnie wobec konieczności przeprowadzenia czynności dowodowych podniesionych w niniejszej apelacji, ewentualnie o:

- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie kary pozbawienia wolności w niższych granicach ustawowego zagrożenia, ewentualnie bez zastrzeżenia wynikającego z art. 77 § 2 kk.

Obrońca oskarżonego M. R. (1) wyrokowi zarzucił:

Udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym - art. 258 § 2 k.k.

1. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 4 k p k , 7 k.p.k. i 410 k p k. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, dokonaną z pominięciem zasad doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania sprowadzającą się do uznania, że oskarżony M. R. (1) dopuścił się przestępstwa z art. 258 § 2 k.k., podczas gdy całokształt okoliczności sprawy, w tym zgromadzone w jej toku dowody, również z zeznań świadków utrzymujących ściśle kontakty przestępcze z członkami domniemanej grupy przestępczej kierowanej przez współoskarżonego M. C. (1), nie wskazują na udział oskarżonego M. R. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym,

a także art. 424 § 1 k.p.k. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku oraz niewyiaśnienie przesłanek które legły u podstaw uznania przez Sąd Okręgowy w Warszawie oskarżonego M. R. (1) za winnego przestępstwa z art. 258 § 2 k.k., uniemożliwiając tym samym kontrolę wyroku przez sąd odwoławczy i sporządzenia w zakresie tego zarzutu należytej apelacji przez obronę;

Posiadanie bez wymaganego zezwolenia broni palnej - art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

2. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 4 k.p.k., 7 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez ocenę dowodów nieuwzględniającą wyjaśnień i oświadczeń oskarżonego M. R. (1) dotyczących sposobu wejścia w posiadanie broni palnej i amunicji zabezpieczonej w należącym do niego warsztacie samochodowym w Z., jak również, w dostatecznym stopniu, krótkiego okresu posiadania przez niego tej broni i amunicji,

a w konsekwencji naruszenie art. 53 § 1 i 2 k.k. i wymierzenie kary nadmiernie surowej w stosunku do stopnia zawinienia oskarżonego;

Posiadanie bez wymaganego zezwolenia amunicji do broni palnej - art. 263 § 2 k.k.

3. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 4 k.p.k., 7 k.p.k., 410 k.p.k. i 424 § 1 k.p.k. poprzez nie wzięcie pod uwagę przy wyrokowaniu składanych w toku sprawy przez oskarżonego wyjaśnień i oświadczeń dotyczących zabezpieczonej amunicji, w tym sposobu w jaki znalazła się ona na jego działce w miejscowości R., co pośrednio potwierdza wyrok Sądu Okręgowego Płocku II Wydział Karny z dnia 15.06.2004 r. sygn. akt II K 123/02 (w aktach sprawy) oraz niewskazanie w uzasadnieniu wyroku na jakiej podstawie Sąd Okręgowy w Warszawie uznał, że oskarżony miał świadomość znajdowania się amunicji na jego działce letniskowej, prowadzące w konsekwencji do naruszenia art. 263 § 2 k.k. poprzez uznanie, że oskarżony popełnił zarzucane mu aktem oskarżenia przestępstwo stypizowane w tym artykule, podczas gdy przeprowadzone postępowanie w żaden sposób nie wykazało umyślności po jego stronie, alternatywnie,

obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 263 § 2 k.k. poprzez ponowne skazanie oskarżonego za przestępstwo za które był już uprzednio karany tj. wskazanym powyżej wyrokiem Sądu Okręgowego w Płocku;

W zakresie tego czynu wskazał na bezwzględną przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt8 k.p.k.

Zabójstwo W. K. (1) - art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.

4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na:

4.1. przyjęciu, iż W. K. (1) należał do zorganizowanej grupy przestępczej kierowanej przez oskarżonego M. C. (1) ps. (...);

4.2. przyjęciu, że W. K. (1) miał bezpośredni kontakt z M. C. (1); podczas gdy powyższego nie da się wyprowadzić w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zaś słuchani w sprawie świadkowie M. R. (2) i T. Z. zeznali, iż jedyny kontakt pokrzywdzonego z domniemaną grupą przestępczą (...) ograniczał się do okazjonalnej sprzedaży heroiny i to za pośrednictwem T. Z.;

4.3. przyjęciu, że pismo wskazujące na współpracę W. K. (1) z organami ścigania zostało przekazane przez A. L. (1) M. R. (6), podczas gdy świadek M. R. (2) przez całe postępowanie przygotowawcze oraz przed Sądem, do ostatniego przesłuchania po wznowieniu przewodu sądowego, utrzymywał, że to on otrzymał to pismo od A. L. (1) i okoliczność tę potwierdził również świadek R. Z. (1);

5. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 5 i 6 k.p.k. w zw. z art. 167 i 210 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie ekshumacji zwłok W. K. (1) w sytuacji, gdy biegły z zakresu medycyny sądowej stwierdził, iż istnieje możliwość zachowania się obcego materiału biologicznego na zwłokach pokrzywdzonego, a w szczególności na płytkach paznokciowych w stopniu umożliwiającym jego analizę pod kątem ustalenia profilu DNA, co przyczynić mogłoby się do wyjaśnienia okoliczności sprawy i potwierdzenia, że oskarżony M. R. (1) nie dopuścił się zabójstwa pokrzywdzonego;

6. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 5 i 6 k.p.k. w zw. z art. 167 i 193 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dodatkowych badań DNA ewentualnych śladów ujawnionych na zwłokach w wyniku ekshumacji, a także o dokonanie dodatkowych badań tomograficznych oraz przeprowadzenie rekonstrukcji kryminalistycznej w oparciu o te dodatkowe badania celem ustalenia sposobu powstania stwierdzonych na zwłokach pokrzywdzonego obrażeń, podczas gdy w toku postępowania nie udało się jednoznacznie ustalić przyczyny zgonu pokrzywdzonego zaś stwierdzone na jego zwłokach obrażenia mogą wskazywać, iż powstały za życia, ergo, że bronił się on przed napastnikami, co z kolei mogłoby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy poprzez wykazanie, iż w świetle wyjaśnień oskarżonego i zgormadzonych dowodów, w tym na okoliczność stanu zdrowia oskarżonego M. R. (1), nie mógł on brać udziału w zabójstwie W. K. (1);

7. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 5 i 6 k.p.k. w zw. z art. 167 i 193 w zw. z art. 195 k.p.k. poprzez niedopuszczenie dowodu z opinii biegłego ad hoc z zakresu osmologii i rozprzestrzeniania się zapachu zwłok celem ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności związanych ze sposobem wydobywania się zapachu zwłok pokrzywdzonego, a tym samym potwierdzenia stanowiska oskarżonego M. R. (1) o zakopaniu na jego działce zwłok po pierwszym przeszukaniu działki;

8. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 4 i 5 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. poprzez zaniechanie ustalenia długości liny zabezpieczonej podczas oględzin zwłok pokrzywdzonego w sytuacji, gdy mechanizm powstania obrażeń jak i okoliczności, które doprowadziły do jego zgonu nie zostały jednoznacznie ustalone zaś wykonane przy okazji oględzin zdjęcia przeczą twierdzeniu o tym, że lina Dozwalałaby na skrępowanie rak pokrzywdzonego, ze względu na swój rodzaj i długość;

9. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 4 k.pk., 5 k.p.k., 6 k.p.k., 7 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób niepełny i wybiórczy pomijający okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego oraz analizę sprawy dokonaną wbrew całokształtowi materiału dowodowego sprowadzające się do uznania m.in.:

9.1. że całe zwłoki pokrzywdzonego znajdowały się na głębokości 1.80 m, podczas gdy z protokołu oględzin ujawnionych zwłok ludzkich z dnia 28.09.2011 r. wynika, że głowa pokrzywdzonego była zlokalizowana na głębokości 1.20 m, a tym samym zakopane ze zwłokami kawałki eternitu i kamieni nie mogły stanowić bariery utrudniającej wykrycie zwłok psom tropiącym i georadarowi podczas pierwszego przeszukania działki w miejscowości R.;

a także poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, dokonaną z pominięciem zasad doświadczenia życiowego, prawidłowego rozumowania i logiki, sprowadzającą się m.in. do uznania:

9.2. że pokrzywdzony miał przed śmiercią krępowane ręce i był duszony przy pomocy liny, podczas gdy ustalenia takie nie wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym opinii z zakresu medycyny sądowej;

9.3. że oskarżony, mając świadomość zakopania na jego działce zwłok pokrzywdzonego podejmowałby w bliskiej odległości od tego miejsca prace ingerujące w powierzchnię gleby oraz zapraszał na swoją działkę znajomych;

9.4. że fakt posiadania przez świadków telefonów w celach nie stanowi podstawy do przyjęcia, że zeznania dotyczące zabójstwa W. K. (1) były przez nich uzgadniane;

9.5. że podejmowane przez świadka M. Z. (1) próby wyłudzenia pieniędzy nie były podejmowane w porozumieniu ze świadkiem J. S. (2); prowadzące w konsekwencji do naruszenia art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. poprzez uznanie, że oskarżony dopuścił się zabójstwa pokrzywdzonego W. K. (1) działając w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym.

10. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść zaskarżonego wyroku tj. art. 4 k.p.k., 7 k.p.k. i 410 k.p.k. poprzez uznanie świadków oskarżenia M. R. (2), J. S. (2) i R. Z. (1) za wiarygodne i rzeczowe źródło dowodowe, podczas gdy w ich zeznaniach występują znaczące niejasności i rozbieżności niepozwalające na dokonywanie w oparciu o składane przez nich depozycje ustaleń w sprawie.

III. na podstawie art. 167 w zw. z art. 458 k.p.k. wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie następujących dowodów.

- dokonanie ekshumacji zwłok W. K. (1), a następnie przeprowadzenie oględzin celem ujawnienia ewentualnych śladów DNA, które mogłyby pochodzić od osób trzecich ze szczególnym uwzględnieniem badań płytek paznokciowych;

- zobowiązanie Zakładu Medycyny Sądowej w W. do przeprowadzenia badania tomografem zwłok pokrzywdzonego, a następnie przeprowadzenie rekonstrukcji kryminalistycznej w oparciu o wyniki badań tomografu i badań DNA pod kątem ustalenia mechanizmu powstania obrażeń na zwłokach pokrzywdzonego i prawdopodobnego przebiegu zdarzeń które doprowadziły do jego śmierci;

- ustalenie długości liny zabezpieczonej na przedramieniu pokrzywdzonego podczas czynności związanych z odnalezieniem jego zwłok;

- zwrócenie się do Centrum Szkolenia Policji w L. o wskazanie osoby posiadającej niezbędną wiedzę i doświadczenie w dziedzinie osmologii i rozprzestrzeniania się zapachów zwłok, a następnie dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ad hoc celem ustalenia czy sposób zakopania zwłoki pokrzywdzonego mógł uniemożliwiać ich wykrycie w warunkach w jakich odbywało się przeszukanie działki w dniu 21.04.2011 r.

W konkluzji apelacji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego M. R. (1) od przestępstw wymienionych w pkt. XV, XVII i XVIII wyroku, wymierzenie kary 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwo z pkt. XVI wyroku przy wyeliminowaniu z podstawy skazania art. 65 § 1 k.k. oraz oddalenie powództwa adhezyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Obrońca oskarżonego R. L. wyrokowi zarzucił:

1. Obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia a to art. 193 § 1 kpk przez niedopuszczenie opinii biegłego z zakresu chemii i toksykologii na okoliczność istotną dla rozstrzygnięcia to jest ustalenia czy substancje, którymi obrót przypisano oskarżonemu R. L. były środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi, którymi obrót jest zabroniony a nie substancjami psychoaktywnymi prawnie obojętnymi w sytuacji gdy przy oskarżonym i u niego nigdy nie zabezpieczono żadnego środka odurzającego i substancji psychotropowej zaś na rynku w obrocie występują środki psychoaktywne podobne pod względem fizycznym i chemicznym do środków odurzających i substancji psychotropowych, ale których posiadanie nie jest zabronione zaś stwierdzenie tej okoliczności wymagało posiadania wiedzy i umiejętności specjalnych i dowodu tego nie można było pominąć;

2. Obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść wydanego orzeczenia a to art. 167 kpk poprzez niedopuszczenie z urzędu dowodów z zeznań w charakterze świadków osób, którym R. L. miał rzekomo sprzedawać środki odurzające lub substancje psychotropowe a przeciwko którym toczą się odrębne postępowania, na okoliczność czy fakty takie miały miejsce a to A. K. i K. O. oraz A. S. (1);

3. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na wyrażeniu poglądu, że dowody ujawnione na rozprawie i ustalone na ich podstawie okoliczności są wystarczające do uznania za udowodniony faktu popełnienia przez R. L. przestępstwa udziału w grupie zbrojnej nazywanej grupą R. podczas gdy dowody te i okoliczności ocenione we wzajemnym powiązaniu nie mogą prowadzić do takiej konstatacji;

4. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu za udowodniony fakt, że dochody sprawcy, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe pozwalają na przyjęcie wysokości jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 100 zł podczas gdy okoliczności te należycie wzięte po uwagę prowadzą do wniosku, że wysokość jednej stawki powinna oscylować w granicy najniższej wyznaczonej przez Ustawę.

Na podstawie art. 427 § 1 Kodeksu postępowania karnego, wniósł, aby Sąd odwoławczy korzystając z uprawnień przewidzianych w art. 437 § 1 i 2 Kodeksu postępowania karnego:

1. zmienił zaskarżony wyrok, orzekł odmiennie co do istoty sprawy i uniewinnił oskarżonego R. L. od popełnienia zarzuconych mu czynów

2. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi I - szej instancji do ponownego rozpoznania - alternatywnie

3. zmienił wysokość stawki dziennej grzywny wymierzonej oskarżonemu za przypisane mu czyny jednostkowe z kwoty 100 zł na kwotę oscylującą w granicach najniższych przewidzianych przez Ustawę.

Obrońca oskarżonego M. G. (1) wyrokowi zarzucił:

II. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, w szczególności:

art. 5 § 2 kpk; art. 4 kpk; art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. poprzez obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, nie uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, oraz ocenę materiału dowodowego wbrew zasadom prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, oraz niedostrzeżenie i w konsekwencji rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego - M. G. (1) - wbrew wskazanym powyżej zasadom, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny, a nadto nieuzasadnionej, wybiórczej, sprzecznej z zasadami logiki oraz wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oceny dowodów poprzez:

- bezpodstawne uznanie , że zeznania świadków M. C. (2); J. W. (1); M. R. (3); P. S. (1); M. R. (2); M. M. (4) i K. P. w zakresie pomawiania oskarżonego M. G. (1) o udział w zorganizowanej grupie przestępczej oraz udział w obrocie substancjami psychotropowymi i odurzającymi - są wiarygodne , podczas gdy z uwagi na fakt, iż w/w świadkowie sami dopuszczali się przestępstw a składanie zeznań obciążających inne osoby wiązało się dla nich z wymiernymi korzyściami, ich wiarygodność budzi poważne wątpliwości;

- oparcie rozstrzygnięcia o nieprawdziwe lub co najmniej niepotwierdzone ustalenia faktyczne w zakresie: pozycji oskarżonego w strukturze grupy przestępczej; ilości substancji psychotropowych i odurzających , w których to obrocie miałby uczestniczyć oskarżony M. G. (1); dat wyjazdów do Holandii w roli „testera”; udziału oskarżonego M. G. (1) w handlu bronią; posiadania przez oskarżonego M. G. (1) pistoletu maszynowego (...);

- zaniechania próby rozstrzygnięcia istniejących wątpliwości w zakresie osób uczestniczących przekazania broni na trasie Ł. - N. oraz miejsca przechowywania pistoletu maszynowego (...) wynikających z rozbieżności w zeznaniach P. S. (2) M. R. (3) i M. C. (2) poprzez dokonanie konfrontacji w/w świadków;

III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na oceny dowodów, polegający na mylnym przyjęciu, iż oskarżony: M. G. (1) popełnił zarzucane mu przestępstwa w sytuacji gdy prawidłowa ocena materiału dowodowego winna prowadzić do ustalenia, iż przypisane oskarżonemu zachowania nie miały miejsca, a M. G. (1) jest niewinny.

Obrońca wniósł o:

IV. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu,

ewentualnie o:

V. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia zarzutów z pkt II i III oraz wniosków z pkt IV i V - na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt. 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

VI. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia w zakresie wymiarów kar za poszczególne przypisane oskarżonemu M. G. (1) czyny oraz w zakresie wymiaru kary łącznej - mający wpływ na treść orzeczenia w szczególności pominięcie okoliczności łagodzących w postaci faktów, iż oskarżony M. G. (1) po opuszczeniu aresztu śledczego utrzymuje stałą pracę i opiekuje się chorą matką;

VII. W związku z powyższym zarzutem z pkt VI. wniósł o orzeczenie za poszczególne zarzucane oskarżonemu M. G. (1) czyny - kar jednostkowych w granicach dolnego zagrożenia ustawowego oraz rozstrzygnięcie o wymiarze kary łącznej na zasadzie pełnej absorbcji.

Obrońca oskarżonego K. K. (1) :

I. zaskarżonemu zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, które to uchybienia miały wpływ na treść wyroku, a mianowicie:

1) Art. 4 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk i art. 424 § 1 kpk poprzez dokonanie przez Sąd I Instancji wybiórczej, a nie całościowej oceny zebranego w sprawie materiału, przekraczającej granicę swobodnej oceny, polegającym w szczególności na bezkrytycznym obdarzeniu wiarygodnością zeznań świadków M. C. (2), M. R. (3) oraz M. M. (4) i dokonania na ich podstawie ustaleń faktycznych w sprawie, pomimo dostrzeżonej przez Sąd w uzasadnieniu wyroku ogólnikowości, lakoniczności i braku szczegółowych informacji zeznań tych świadków w zakresie dotyczącym czynów zarzucanych osk. K. K. (1), niezweryfikowanych za pomocą innych obiektywnych i bezstronnych dowodów, a jednoczesnemu pominięciu przez Sąd meriti okoliczności negatywnie rzutujących na ocenę wiarygodności wymienionych świadków jak: udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym przez określony czas, czerpaniu osobistych korzyści majątkowych z popełnionych przestępstw, w tym handlu narkotykami, co obniża wiarygodność zeznań tych świadków;

II. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjęty za podstawę orzeczenia, polegający na przypisaniu osk. K. K. (1), wskutek przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, popełnienie zarzucanych mu w akcie oskarżenia czynów z pkt XXVI, XXVII i XXVIII, a w szczególności błędnemu ustaleniu że osk. K. K. (1) brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym kierowanej przez M. C. (1) ps. (...) - bez wskazania i dokładnego ustalenia jaką rolę w grupie miałby odgrywać osk. K. K. (1) oraz jaka była struktura, podział obowiązków i skład personalny grupy, błędnemu ustaleniu że osk. K. K. (1) nabywał w celu dalszej odsprzedaży środki odurzające w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pomimo braku tak sformułowanego zarzutu w opisie czynu w akcie oskarżenia oraz niewskazania w uzasadnieniu wyroku na podstawie jakich dowodów Sąd meriti dokonał powyższych ustaleń;

III. nadto, z ostrożności procesowej, na zasadzie art. 438 pkt 4 kpk rażącą surowość, niewspółmierność orzeczonej wobec osk. K. K. (1) kary łącznej 9 lat pozbawiania wolności, z pominięciem przez Sąd tych dyrektyw wymiaru kary określonych w art. 53 kk, jak w szczególności właściwości i warunki osobiste oskarżonego, w tym ustabilizowaną sytuację życiową i rodzinną a także obecne przestrzeganie porządku prawnego, które uzasadniałyby wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej w dolnej i najniższej granicy ustawowego zagrożenia w przypadku uznania jego winy.

Wobec powyższego wniósł o:

I. zmianę zaskarżonego wyroku w części odnoszącej się do osk. K. K. (1) poprzez uniewinnienie tego oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów;

II. ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie.

Obrońca oskarżonego M. B. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. mającą wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, a mianowicie:

1. art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk, art. 410 kpk polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów oraz niestosowaniu zasady in dubio pro reo poprzez przypisanie oskarżonemu M. B. (1) udziału w zorganizowanej grupie przestępczej bez wykazania, że zaistniały wszystkie elementy niezbędne do stwierdzenia istnienia zorganizowanej grupy przestępczej oraz wyjaśnienia na czym miał polegać udział oskarżonego w grupie, jaki był zakres jego kompetencji, jakie były jego obowiązki i zadania, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej za zarzucany mu czyn,

2. art. 424 § 1 pkt 1 kpk polegającą na nie wskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na jakich dowodach oparł się Sąd przy uznaniu za udowodniony udziału oskarżonego M. B. (1) w zorganizowanej grupie przestępczej i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych;

3. art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk polegającą na przekroczeniu granic swobodnej oceny dowodów oraz niestosowaniu zasady in dubio pro reo poprzez oparcie skazania oskarżonego M. B. (1) za uczestniczenie w obrocie amfetaminy, marihuany i kokainy na dowodach z pomówienia współsprawców — M. C. (2) i M. R. (3), bez dokonania właściwej analizy zeznań tych świadków zwłaszcza w kontekście braku konsekwencji, zachodzących w nich wewnętrznych sprzeczności oraz sprzeczności z zeznaniami innych świadków, a także motywacji do składania obciążających zeznań, jaką jest dążenie do skorzystania z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i przypisania oskarżonemu odpowiedzialności karnej za zarzucane mu czyny,

4. art. 5 § 2 kpk, art. 7 kpk i art. 410 kpk polegającą na przyjęciu, że substancje psychotropowe i środki odurzające, a jakich mowa w czynach przypisanych oskarżonemu M. B. (1) są substancjami psychotropowymi i środkami odurzającymi w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, mimo że w związku z nie dokonaniem zabezpieczenia żadnego środka nie było możliwości obiektywnego ustalenia, czy są to w rzeczywistości środki wymienione w załączniku do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, zwłaszcza że biegli toksykolodzy wskazywali, że ani dealer ani nabywca nie są w stanie określić rzeczywistego składu chemicznego substancji, a w obrocie istnieje szereg substancji, które mają zbliżoną formę, czy działanie, a nie są wymienione w załączniku do ustawy.

5. art. 192 § 2 kpk polegającą na uznaniu, na skutek wniosku dowodowego złożonego na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. o przesłuchanie świadka M. C. (2) z udziałem biegłego psychiatry, że nie ma żadnych podstaw do wzywania do udziału w przesłuchaniu świadka M. C. (2) biegłego psychiatry, podczas gdy świadek potwierdził, że zażywał sterydy, wielokrotnie w trakcie zeznań skarżył się na istotne problemy z pamięcią, co wskazywać może na wątpliwość co do zdolności i postrzegania lub odtwarzania przez niego spostrzeżeń, co w konsekwencji może mieć wpływ na ocenę wiarygodności dowodu z przesłuchania świadka M. C. (2), będącego zasadniczym dowodem, w oparciu o który ustalona została wina oskarżonego,

6. art. 170 § 1 pkt 2 i 5 kpk w zw. z art. 366 kpk i art. 167 kpk polegającą na oddaleniu wniosku dowodowego złożonego na rozprawie w dniu 16 listopada 2016 r. o uzupełniające przesłuchanie M. C. (2) na okoliczność rozmowy ze świadkiem P. F. (1) zarejestrowanej przez świadka i złożonej do akt postępowania przed SO w Ostrołęce, podczas gdy sposób ustosunkowania się M. C. (2) w niniejszym postępowaniu do swoich wewnętrznie sprzecznych zeznań składanych w innym postępowaniu może mieć istotny wpływ na ocenę jego wiarygodności, a tym samym ustalenia winy oskarżonego M. B. (1), a przeprowadzenie tego dowodu - wobec tego, że po rozprawie z dnia 16 listopada 2016 r. odbyło się jeszcze 8 rozpraw - nie powodowałoby przedłużania postępowania,

7. art. 7 kpk i art. 424 § 2 kpk polegającą na braku wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku konkretnych przyczyn wymierzenia oskarżonemu poszczególnych kar oraz kary łącznej pozbawienia wolności przy jednoczesnym braku zrelatywizowania kar pozbawienia wolności wymierzonych poszczególnym oskarżonym w zależności od rodzaju popełnionych przestępstw, pomimo iż czyny zarzucone innym oskarżonym mają znacznie większy ciężar gatunkowy, co w konsekwencji powoduje, iż nie sposób ustalić dlaczego wymierzona została oskarżonemu taka właśnie kara i rodzi przekonanie o rażącej surowości kary pozbawienia wolności wymierzonej oskarżonemu M. B. (1),

II. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że oskarżony M. B. (1) uczestniczył w obrocie środka odurzającego w postaci kokainy w ten sposób, że nabył ten narkotyk od M. R. (3), a następnie zbył go nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji, przy czym działał on w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podczas gdy z zeznań M. R. (3), który jako jedyny wypowiadał się na ten temat, absolutnie nie wynika, że po nabyciu kokainy od świadka, oskarżony zbył ją nieustalonym osobom w celu dalszej dystrybucji, co wskazywałoby na działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, a wnioskować z tychże zeznań można jedynie, że zakup dokonywany był na własne potrzeby, a nie w celu dalszej odsprzedaży, zwłaszcza że wskazuje na to również ilość narkotyku, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego przypisania oskarżonemu czynu opisanego w pkt. XXXIII wyroku.

Powołując się na wskazane zarzuty wniosła o uniewinnienie oskarżonego M. B. (1) od zarzucanych mu czynów.

Obrońca oskarżonego S. K. (1) wyrokowi zarzuciła:

I. odnośnie czynu opisanego w punkcie XXXIV wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie:

1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, t.j.:

1) przepisu art. 7 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 4 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 258 § 2 kodeksu karnego, poprzez dowolną i arbitralną, jak również nieopartą na zasadach prawidłowego rozumowania ocenę dowodów, poprzez całkowite nieuwzględnienie korzystnych dla S. K. (1) okoliczności, które wynikały z zeznań świadków, tj. M. R. (2), M. C. (2) oraz R. Z. (1), który twierdzili, iż S. K. (1) był jedynie pomniejszym dilerem, który nie chciał uczestniczyć chociażby w tzw. „rozkminkach”, co potwierdza fakt, iż S. K. nie wiedział o istnieniu grupy przestępczej i nie chciał mieć nic wspólnego z przestępczą działalnością grupy przestępczej opisanej w akcie oskarżenia, a tym samym jego zachowanie nie wypełniło znamion przestępstwa opisanego w art. 258 § 2 kodeksu karnego;

2) przepisu art. 410 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 5 § 2 kodeksu postępowania karnego, poprzez zupełnie nieuzasadnione przypisywanie S. K. (1) roli w zorganizowanej grupie przestępczej, w sytuacji, gdy z zeznań świadków wynika, iż był on jedynie co najwyżej pomniejszym dilerem, ale też - biorąc pod rozwagę fakt, iż z zeznań osób znajdujących kierownicze stanowiska w przedmiotowej grupie przestępczej - biorąc pod uwagę fakt, że osoby te nie wiedziały nic o rzekomej działalności S. K. w grupie przestępczej, poza wypowiedziami, które zasłyszały od innych osób, prawidłowa powinna być konkluzja przemawiająca na korzyść oskarżonego, a więc konkluzja prowadząca do wniosku, że był on jedynie osobą uzależnioną, która kontaktowała się z określonymi osobami w celu zdobycia środka odurzającego;

3) przepisu art. 7 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 410 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 4 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 5 § 2 kodeksu postępowania karnego, poprzez dowolną i arbitralną, jak również nie opartą na zasadach prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego ocenę wyjaśnień złożonych przez S. K. (1) i bezpodstawne nieuwzględnienie ich w toku wyrokowania, podczas których to wypowiedzi oskarżony wskazywał jednoznacznie, że nie zna większości współoskarżonych, nie wie o istnieniu żadnej grupy przestępczej, a jedyny jego kontakt z narkotykami opierał się na ich kupowaniu w celu ich samodzielnego użycia, a nie na ich sprzedawaniu, albowiem oskarżony był uzależniony od kokainy, co też koresponduje z zeznaniami świadków, którzy w swoich zeznaniach wskazali, że nie widzieli, aby S. K. (1) sprzedawał komukolwiek narkotyki, nie byli w stanie wskazać ewentualnych odbiorców oskarżonego, którym miałby on sprzedawać narkotyki, jak również wskazywali, iż narkotyki kupowane przez S. K. (1) były w bardzo małych ilościach, które potencjalnie mogły stanowić zapotrzebowanie jednej uzależnionej osoby;

4) przepisu art. 7 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 2 § 2 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 366 kodeksu postępowania karnego, poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów z zeznań świadków, którzy posiadają status tzw. małego świadka koronnego z art. 60 § 3 k.k., tj. M. C. (2), M. R. (2) oraz R. Z. (1), i w konsekwencji zaniechanie dążenia do wykrycia prawdy materialnej i wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, a mianowicie w zupełności nie zweryfikowanie złożonych przez w/w świadków zeznań, które stanowiły podstawę skazania S. K. (1), w sytuacji, gdy w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie nie znajdują się jakiekolwiek inne dowody wskazuje na fakt rzekomego popełniania przez oskarżonego zarzucanych mu przestępstw;

5) przepisu art. 366 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 2 § 2 kodeksu postępowania karnego z zw. z art. 167 i 169 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 172 kodeksu postępowania karnego, a polegające na zaniechaniu dążenia przez sąd do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, poprzez dążenie do wykrycia prawdy materialnej i w konsekwencji zaniechanie inicjatywy dowodowej zmierzającej do weryfikacji dowodu z pomówienia, poprzez zaniechanie do-puszczenia dowodu z konfrontacji pomiędzy świadkami C., R. i Z., pomimo znacznych rozbieżności w zeznaniach tych osób na temat osoby S. K. (1) i rzekomo popełnianych przez niego przestępstw,

2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść tego orzeczenia, tj. błędne uznanie, że S. K. (1) swoim zamiarem objął udział w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, w sytuacji, gdy w materiale dowodowym nie ma ku temu żadnych dowodów, a wręcz istnieją dowody korespondujące z przeciwną tezą, a mianowicie, że oskarżony nie należał do żadnej zorganizowanej grupy przestępczej, nie znał współoskarżonych, a jego jedyny kontakt z narkotykami był wtedy, gdy je kupował celem ich samodzielnego spożycia, co jest spójne z zeznaniami świadków w sprawie, którzy nie widzieli, aby S. K. (1) sprzedawał komukolwiek narkotyki, nie byli w stanie wskazać jego ewentualnych odbiorców, jak również wskazywali, iż narkotyki kupowane przez S. K. (1) były w bardzo małych ilościach, które potencjalnie mogły stanowić zapotrzebowanie jednej uzależnionej osoby;

II. odnośnie czynu opisanego w punkcie XXXV wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie:

1. obrazę przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, t.j.:

1) przepisu art. 7 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 410 kodeksu postępowania karnego w zw. art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów z zeznań świadków, którzy posiadają status tzw. małego świadka koronnego z art. 60 § 3 k.k., tj. M. C. (2), M. R. (2) oraz R. Z. (1), a mianowicie w zupełności zaniechanie zweryfikowania złożonych przez nich zeznań, które stanowiły podstawę skazania S. K. (1), w sytuacji, gdy w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie nie znajdują się jakiekolwiek inne dowody wskazujące na fakt rzekomego popełniania przez oskarżonego zarzucanych mu przestępstw, a w szczególności nie zweryfikowanie uczestniczenia w obrocie narkotykami poza terenem W., jak również nie zweryfikowanie, czy rzeczywiście S. K. (1) osiągnął z tego tytułu korzyść majątkową;

2) przepisu art. 7 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 410 kodeksu postępowania karnego, poprzez przekroczenie przez Sąd I instancji zasady swobodnej i kontrolowanej oceny materiału dowodowego oraz popadnięcie w dowolność ocen i poprzez zaniechanie oparcia wyroku o analizę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania, w szczególności poprzez całkowite i niczym nieuzasadnione nieuwzględnienie wyjaśnień złożonych przez oskarżonego, który wprost wskazywał, że nie miał nic wspólnego z obrotem jakimikolwiek narkotykami, w tym w innych miejscowościach, jak np. we W., gdzie był on ostatni raz w szkole podstawowej, a ponadto nie przekazywał innym osobom - do tej pory nieustalonym - żadnych substancji psychotropowych, jak również nie zbywał środków odurzających innym osobom - w dalszym ciągu nieustalonych - celem ich dalszej dystrybucji,

3) przepisu art. 366 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 2 § 2 kodeksu postępowania karnego z zw. z art. 167 i 169 kodeksu postępowania karnego w zw. z art. 172 kodeksu postępowania karnego, a polegające na zaniechaniu dążenia przez sąd do wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, poprzez dążenie do wykrycia prawdy materialnej i w konsekwencji zaniechanie inicjatywy dowodowej zmierzającej do weryfikacji dowodu z pomówienia, poprzez:

a) zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu toksykologii na okoliczność ustalenia składu chemicznego amfetaminy, co do której rzekomo oskarżony miał uczestniczyć w obrocie oraz ustalenia, czy w okresie objętym zarzutem wobec oskarżonego S. K. (1) na rynku były dostępne środki odurzające i inne środki o działaniu podobnym do amfetaminy, których skład chemiczny jednak różnił się od składu chemicznego wskazanego wyżej środka odurzającego, ale wyglądem i działaniem był zbliżonego do amfetaminy, celem wykazania, że na rynku dostępne były i są substancje o podobnym działaniu jak zakazane w obrocie środki odurzające, których posiadanie nie jest zakazane przez ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii, a tym samym, że środki odurzające, które miały być przedmiotem obrotu wbrew przepisom prawa, wcale takimi być nie musiały,

b) zaniechanie dopuszczenia dowodu z konfrontacji pomiędzy świadkami C., R. i Z., pomimo znacznych rozbieżności w zeznaniach tych osób odnoście ilości nabywanych przez S. K. (1) środków odurzających i ich przeznaczenia,

c) zaniechanie przesłuchania osoby, która miała rzekomo przekazać oskarżonemu amfetaminę,

4) przepisu art. 424 § 2 pkt. 1 kodeksu postępowania karnego, poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób sprzeczny z intencją ustawodawcy, a polegający na niedostatecznym wyjaśnieniu wymiaru kary grzywny orzeczonej wobec oskarżonego K., z pominięciem jego sytuacji majątkowej i finansowej.

Wskazując na powyższe zarzuty obrońca wniosła, o zmianę orzeczenia w zaskarżonym zakresie i uniewinnienie oskarżonego S. K. (1) od zarzucanych mu czynów ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Obrońca oskarżonego M. P. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) na podstawie art. 438 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego (dalej: k.p.k.) obrazę przepisów postępowania, mającą istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.

a) obrazę art. 7 k.p.k. i 410 k.p.k. w związku z art. 2 § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k., polegającą na dowolnej i jednostronnej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, dokonanej z całkowitym pominięciem lub zbagatelizowaniem okoliczności bezspornie przemawiających na korzyść oskarżonego M. P., przy jednoczesnym nadmiernym uwypukleniu dowodów niekorzystnych oraz przyjęciu nieprawdziwych ustaleń, w szczególności przejawiających się w:

— bezgranicznym oraz bezkrytycznym obdarzeniu wiarą zeznań świadka M. C. (2), obciążającego oskarżonego, podczas gdy jego zeznania powinny podlegać szczególnej kontroli pod względem wiarygodności i konfrontacji z pozostałym materiałem dowodowym, gdyż świadek M. C. (2) był karany, a składanie zeznań obciążających oskarżonego mogło leżeć w interesie tego świadka, a nadto w okresie objętym oskarżeniem M. P. świadek ten przebywał w zakładzie karnym i nie mógł posiadać bezpośredniej wiedzy na temat postępowania oskarżonego;

— oparciu się na zeznaniach świadka M. C. (2), podczas gdy w stosunku do oskarżonego P. świadek ten nie wskazuje dokładanych dat, ilości narkotyków, a nawet nie pamięta tych okoliczności, przy jednoczesnym braku innych dowodów w postaci chociażby notatek, zestawień transakcji, niemożliwości dokonania tych ustaleń;

— pominięciu oczywistej sprzeczności pomiędzy zeznaniami M. C. (2) i zeznaniami świadka R. Z. (1), który na rozprawie nie rozpoznał oskarżonego M. P., nie potwierdził uczestnictwa oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej, ani iż kiedykolwiek przekazywał oskarżonemu pieniądze oraz narkotyki,

— uznaniu, że oskarżony uczestniczył w obrocie co najmniej 25 kilogramów amfetaminy, mnożąc ilość 5 kg przez 5 kursów do W., ale przy nieuprawnionym pominięciu, że świadek M. C. (2) wskazał ilość kursów używając sformułowania (około 5 razy), co może oznaczać ilość mniejszą niż 5;

— uznaniu, iż zeznania R. Z. (1) i M. R. (7) korelują z zeznaniami świadka M. C. (2), podczas gdy pozostają one w sprzeczności, gdyż świadek R. Z. (1) nie rozpoznał oskarżonego M. P., nie wskazał go jako osobę, której przekazywał narkotyki i pieniądze, M. R. (7) także nie wskazał na oskarżonego jako wykonującego kursy, podczas gdy świadek M. C. (2) na taką znajomość, czynności oraz spotkania się powoływał.

— pominięciu okoliczności, iż żaden oskarżony, ani inny świadek nie wskazuje lub nie wskazuje wprost (świadek M. C. (2) nie podaje w tym kontekście precyzyjnych okoliczności) na oskarżonego M. P. jako członka zorganizowanej grupy przestępczej ani osoby, która brała udział przestępstwach związanych z narkotykami;

— niewszechstronnym, przeprowadzonym z naruszeniem zasad logiki rozważeniu materiału dowodowego w postaci zeznań R. Z. (1) oraz M. R. (2) wyrażającym się w uznaniu Sądu, iż świadkowie Ci „może” nie wskazują konkretnie na osobę M. P. jako kuriera przewożącego dla grupy R. narkotyki do innych miast, podczas gdy świadkowie ci nie wskazują takich okoliczności, w szczególności R. Z. (1), a użycie słowa „może” sugerującego prawdopodobieństwo (nie pewność) prowadzi do nieuprawnionego wniosku, iż taki udział oskarżonego miał miejsce;

b) obrazę art. 424 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k., polegającą na wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia wyroku co do faktów i okoliczności, na których oparto zaskarżone orzeczenie (w zakresie zeznań świadków M. C. (2), R. Z. (1) oraz M. R. (7)), a także braku wskazania dowodów na świadomy udział oskarżonego P. w zorganizowanej grupie o charakterze opisanym w wyroku, co spowodowało, że uzasadnienie wyroku nie spełnia ustawowych wymogów i uniemożliwia jednoznaczne odtworzenie toku rozumowania sądu i prawidłową kontrolę zaskarżonego wyroku;

c) obrazę art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.k., art. 4 k.p.k. w zw. z art. 167, art. 172 k.p.k. i art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k. polegającą na uchybieniu obowiązkowi zbadania i wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności zaistniałych w sprawie, a w konsekwencji oparciu zaskarżonego orzeczenia na błędnych ustaleniach faktycznych i okolicznościach przemawiających jedynie na niekorzyść oskarżonego, co nastąpiło na skutek nieprzeprowadzenia konfrontacji świadków (wnioskowanej przez obronę oskarżonego) w celu wyjaśnienia istotnych sprzeczności pomiędzy zeznaniami świadków M. C. (2) oraz R. Z. (1), w szczególności na okoliczności przekazywania oskarżonemu narkotyków i pieniędzy, znajomości oskarżonego M. P. oraz R. Z. (1), rzekomego udziału oskarżonego w procederze transportu narkotyków, przekazywania oskarżonemu narkotyków i pieniędzy przez świadka R. Z. (1);

d) obrazę art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść oskarżonego M. P. w sytuacji, gdy:

— Sąd stwierdził niemożność ustalenia takich istotnych okoliczności, jak daty, ilości narkotyków, które zostały objęte zarzutem postawionym oskarżonemu M. P., podczas gdy świadek M. C. (2) nie pamięta tych okoliczności, gdy brak innych dowodów w postaci chociażby notatek, zestawień transakcji (uzasadnienie wyroku, str. 110), a nadto wobec stwierdzenia przez Sąd orzekający, iż obszerność zeznań świadków M. C. (2) i R. Z. (1) uniemożliwia skuteczne przeprowadzenie konfrontacji (postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2015 roku); — ilość substancji psychotropowej, którą obrót został przypisany oskarżonemu może być mniejsza niż 25 kilogramów, gdyż nie ustalono dokładnej ilości kursów z tą substancją.

e) na wypadek nieuwzględnienia zarzutu nieważności postępowania - z ostrożności procesowej - wskazuję na obrazę art. 399 § 1 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie i nieuprzedzenie strony o możliwości zmiany opisu czynu zarzucanego aktem oskarżenia (poprzez wskazanie, że oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej), a tym samym naruszenie prawa do obrony oskarżonego;

f) naruszenie art. 175 § 1 k.p.k. w związku z art. 6 k.p.k. poprzez przyjęcie za okoliczność obciążającą oskarżonego skorzystanie przez niego z prawa do odmowy składania wyjaśnień, co stanowi także naruszenie prawa oskarżonego do obrony.

2) Na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. postawił zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na treść tego orzeczenia, będący następstwem omówionej powyżej obrazy przepisów podstępowania, a polegający:

a) na błędnym ustaleniu, że:

— oskarżony M. P. brał udział w zorganizowanej grupie przestępczej;

— że jego uczestnictwo w tej grupie miało miejsce w okresie co najmniej od 15 października 2008 roku do 28 października 2010 roku;

— że oskarżony uczestniczył w tej grupie wspólnie z osobami określonymi w pkt XXXVII aktu oskarżenia i pozostałych punktach aktu, gdzie wskazuje się na uczestnictwo oskarżonego P. w takiej grupie;

— że grupa ta miała charakter zbrojny i miała na celu popełnienie przestępstw takich jak obrót środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi, czerpanie korzyści z uprawiania prostytucji, o czym oskarżony wiedział,

podczas, gdy:

— brak niesprzecznych zeznań potwierdzających uczestnictwo oskarżonego M. P. w zorganizowanej grupie przestępczej, jako, że R. Z. (1) nie rozpoznał oskarżonego P., R. Z. (1) i M. R. (7) nie wskazują na oskarżonego jako kuriera, a zeznania M. C. (2) nie są kompletne, są sprzeczne z zeznaniami innych świadków i obarczone w dużej mierze niepamięcią;

— okres, który został przypisany oskarżonemu pokiywa się w dużej części z pobytem M. C. (2) w zakładzie karnym, a zatem brak możliwości, aby świadek ten mógł mieć bezpośrednią wiedzę w zakresie działalności oskarżonego P., a początkowa data została oparta jedynie na dacie opuszczenia aresztu przez oskarżonego;

— nie wskazano dowodów na to, aby oskarżony miał jakikolwiek związek z wykorzystywaniem broni, czerpaniem korzyści z uprawiania prostytucji i miał o tych działaniach wiedzę;

b) na błędnym ustaleniu

— że oskarżony M. P. w okresie co najmniej od dnia 15 października 2008 roku do dnia 28 października 2010 roku, w W., W., P. i innych miejscowościach, działając wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, wbrew przepisom ustawy, uczestniczył w obrocie znacznej ilości substancji psychotropowej w postaci amfetaminy, tj. był „kurierem" który odbierał narkotyki na terenie W. i przewoził je do W., a nadto bliżej nieustaloną ilość amfetaminy przewoził do P. oraz innych miejscowości na terenie kraju, a następnie przekazywał je innym osobom w celu dalszej dystrybucji tych substancji, a także zbywał wskazane środki i substancje innym osobom celem ich dalszej dystrybucji;

— że oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej;

— że obrót dotyczył amfetaminy w ilości co najmniej 25 kilogramów;

— że oskarżony działał w zorganizowanej grupie przestępczej i z popełnienia niniejszego przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu

podczas, gdy:

— brak zeznań potwierdzających uczestnictwo oskarżonego M. P. w zorganizowanej grupie przestępczej i obrocie amfetaminą (przewoził, przekazywał, zbywał), jako, że R. Z. (1) i M. R. (2) nie wskazali na oskarżonego jako kuriera, R. Z. (1), M. R. (2) nie rozpoznali oskarżonego, a zeznania M. C. (2) nie są kompletne, są sprzeczne z zeznaniami innych świadków i obarczone w dużej mierze niepamięcią;

— okres, który został przypisany oskarżonemu pokrywa się z pobytem M. C. (2) w zakładzie karnym, a zatem brak możliwości, aby świadek ten mógł mieć bezpośrednią wiedzę w zakresie działalności oskarżonego, przy czym początkowa data została oparta jedynie na dacie opuszczenia aresztu przez oskarżonego P.;

— nie ustalono jakie korzyści majątkowe, pieniądze w jakich kwotach miałby otrzymać oskarżony P., zwłaszcza, że w sprawie brak notatek i zestawień transakcji;

— nie ustalono częstotliwości działań zarzucanych oskarżonemu;

— nie ustalono ilości, którymi miałby obracać oskarżony P. (świadek C. nie podał tych ilości),

— świadek C., wskazał, że oskarżony P. zawiózł amfetaminę do W. około 5 razy, co może także oznaczać ilość mniejszą niż 5, co przy ilości 5 kg przy każdym kursie oznacza ilość niniejszą niż 25 kilogramów;

— transporty nie były regularne ani systematyczne (ustalenie sądu), a zatem nie można mówić o stałości źródła dochodów.

3) Nadto zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. w związku z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k., stanowiące naruszenie zasady skargowości i bezwzględną przesłankę odwoławczą, poprzez uznanie oskarżonego M. P. winnego popełnienia czynu nie będącego objętym aktem oskarżenia, to jest za czyn, którego zakres (opis) w sposób znaczący poszerzono, zarzucając oskarżonemu dodatkowo działanie w celu osiągnięcia korzyści majątkowej.

4) Na wypadek, gdyby Sąd odwoławczy nie podzielił w/w zarzutów podważających sprawstwo oskarżonego, wykluczających popełnienie przez niego przypisanych czynów oraz zarzutu bezwzględnej nieważności, na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. sformułował zarzut rażącej niewspółmierności kary orzeczonej wobec oskarżonego M. P., poprzez wymierzenie kar jednostkowych powyżej dolnej granicy zagrożenia karą, a kary łącznej blisko jej górnej dopuszczalnej granicy, w sytuacji braku określenia zakresu udziału oskarżonego w zorganizowanej grupie przestępczej, przyjęcia przez Sąd małej częstotliwości przewozu, braku regularności i systematyczności, epizodyczności niektórych zleceń oraz nieustalonej precyzyjnie ilości narkotyków, które rzekomo oskarżony miałby przewozić oraz przy niezasadnym pominięciu okoliczności łagodzących, takich jak młody wiek oskarżonego, stosowanie się oskarżonego do reguł stosowanego wobec niego dozoru, tj. poprzez wymierzenie kary wbrew i z pominięciem wytycznych określonych w art. 53 § 1 i 2 Kodeksu karnego (k.k.).

Obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez orzeczenie odmiennie co do istoty i uniewinnienie oskarżonego M. P. od popełnienia wszystkich przypisanych mu czynów, ewentualnie, w przypadku zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 437 § 2 k.p.k., w następnej kolejności wnoszę o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji lub umorzenie postępowania.

W przypadku uznania przez Sąd, iż brak podstaw do uniewinnienia oskarżonego M. P. i brak podstaw do uchylenia wyroku, wniósł o zmianę wyroku poprzez zmianę orzeczonych kar i orzeczenie wobec oskarżonego M. P. kar jednostkowych oraz kary łącznej na poziomie dolnych granic ustawowego zagrożenia, przy uwzględnieniu instytucji orzekania kar poniżej tych granic, przewidzianych w rozdziale VI Kodeksu karnego.

Obrońca oskarżonego D. G. (1) zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła obrazę przepisów prawa procesowego, które miały wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie:

1. art.7 kpk, art. 410 kpk poprzez dokonanie przez Sąd orzekający dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego na niekorzyść oskarżonego D. G. (1) -

a. dając wiarę jedynie zmiennym i niespójnym zeznaniom świadka M. C. (2), zeznaniom świadka M. R. (3) czy niezweryfikowanym na rozprawie zeznaniom świadka P. S. (1), który odmówił składania zeznań na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 roku; b. bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez nieobiektywne uznanie, że pomówienia świadków M. C. (2), M. R. (3) i P. S. (1) są wystarczającym dowodem winy oskarżonego D. G. (1) w zaskarżonym zakresie, podczas gdy nie stanowią one pełnowartościowego dowodu, albowiem nie zostały złożone bezinteresownie, a jedynie w celu umniejszenia własnej winy i nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach,

2. art. 7 kpk i art. 410 kpk poprzez przypisanie oskarżonemu udziału w zorganizowanej grupie przestępczej bez poddania analizie, na czym ten udział oskarżonego polegał oraz że w ogóle do grupy należał, albowiem czasookres uczestnictwa oskarżonego w zarzucanych mu czynach został przez Sąd Okręgowy skrócony o dwa lata (o 2/3), a zdaniem obrony brak jest dowodów wskazujących na popełnienie przez oskarżonego <span class="anon-blo