Treść orzeczenia
Sygn. akt II AKa 193/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 24 czerwca 2013r.
Sąd Apelacyjny w Warszawie - II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSA – Paweł Rysiński (spr.)
Sędziowie: SA – Hanna Wnękowska
SA – Zbigniew Kapiński
Protokolant: – st. sekr. sąd. Katarzyna Rucińska
przy udziale Prokuratora Leszka Woźniaka po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2013 r. sprawy S. D. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za tymczasowe aresztowanie na skutek apelacji, wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Okręgowego w. W. z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt VIII Ko 169/09 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną; kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. L. S. – Kancelaria, W. ul. (...) kwotę 147,60 zł z tytułu zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego przed Sądem Apelacyjnym (w tym VAT).
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 r. Sąd Okręgowy w. W. oddalił w całości wniosek skazanego S. D. o odszkodowanie i zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie, albowiem zostało ono w całości zaliczone na poczet orzeczonej wobec skazanego długoterminowej kary pozbawienia wolności w sprawie Sądu Okręgowego – sygn. XVIII K 85/09.
Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy zarzucając orzeczeniu obrazę art. 552 § 4 k.p.k. przez przyjęcie, że zaliczenie aresztu na poczet kary wyklucza uzyskanie odszkodowania i zadośćuczynienia za aresztowanie. W konkluzji wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje
Apelacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym, dlatego wystarczy stwierdzić, podtrzymując w całej rozciągłości ocenę i argumenty Sądu pierwszej instancji zawarte w pisemnych motywach wyroku, że zaliczenie na poczet orzeczonej prawomocnie kary pozbawienia wolności całości okresu tymczasowego aresztowania stosowanego w toku postępowania wyklucza zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za ten sam okres w trybie art. 552 § 4 k.p.k.
Doktryna – np. T. Grzegorczyk KPK, Komentarz W-wa 2008 str. 1171-72, P. Hofmański KPK, Komentarz, W-wa 2004 str. 302 - i praktyka sądowa – np. postanowienie SN z dn. 15 listopada 2007 r. – sygn. IV KK 82/07 - nie pozostawiają w tej kwestii najmniejszych wątpliwości, a kwestia ta nigdy nie była przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie sądowym. Dlatego pogląd skarżącego jako odosobniony, a w istocie zupełnie oderwany od reguł postępowania przewidzianych w Rozdziale 58 KPK, nie mógł być w żadnej mierze podzielony i prowadzić do korekty, czy uchylenia zaskarżonego wyroku.
Reasumując, zaliczenie aresztowania na poczet orzeczonej prawomocnie kary wyklucza prawo do ubiegania się o odszkodowanie i zadośćuczynienie z art. 552 § 4 k.p.k. Procedura karna nie przewiduje bowiem jednoczesnego korzystania z instytucji ,,zaliczenia okresu aresztowania”, a następnie uzyskania za ten sam okres rekompensaty w trybie rozdz.58 kpk.
Z tych przyczyn zaskarżony wyrok, jako oczywiście trafny, należało utrzymać w mocy.