descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I S 57/12

Postanowienie

Dnia 18 października 2012 r.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu – Wydział I Cywilny w składzie:

Przewodniczący Sędzia SA:

Jan Gibiec

Sędzia SA:

Sędzia SA:

Adam Jewgraf

Uzasadnienie

W piśmie wniesionym do Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu w dniu

3.09.2012 r. C. G., dołączając odpisy skargi na przewlekłość postępowania w sprawach II S 46/11 prowadzonej przed Sądem Okręgowym

w Opolu oraz I Co 42/06 prowadzonej przed Sądem Rejonowym w Oleśnie

i związanej z jego pismem procesowym z dnia 12.03.2011 r. adresowanej do Sądu Najwyższego w Warszawie, domagał się stwierdzenia przewlekłości przedmiotowych postępowań. Nadto domagał się zasądzenia na jego rzecz odpowiednich kwot tytułem rekompensaty od poszczególnych Sądów za przewlekłość w tych postępowaniach.

Powyższa skarga, po wpłynięciu została zarejestrowana pod sygnaturą akt

I Sk 4/12 i następnie przekazana do Sądu Najwyższego w Warszawie, który wskazując na przepis art. 4 ust. 1 a ustawy z dnia 17.06.2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843, ze zm., dalej zwana ustawą),

zwrócił ją Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje

Skarga C. G. podlegała odrzuceniu.

Na wstępie wskazać należy, iż na gruncie przepisu art. 4 ust. 1 a ustawy właściwym do rozpoznania w całości skargi na przewlekłość postępowania przed sądem rejonowym i okręgowym jest sąd apelacyjny. W związku z tym do rozpoznania przedmiotowej skargi z uwagi na siedziby Sądów Rejonowego

i Okręgowego właściwym jest Sąd Apelacyjny we Wrocławiu.

Odnosząc się do skargi C. G. w zakresie dotyczącym przewlekłości postępowania prowadzonego pod sygnaturą akt II S 46/11 przez Sąd Okręgowy w Opolu i zakończonego wydaniem postanowienia oddalającego skargę na przewlekłość postępowania w sprawie I Co 42/06, prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Oleśnie, wskazać należy, że podlegała ona odrzuceniu z uwagi na niedopuszczalność skargi w tym postępowaniu. Powyższy wniosek należy wywodzić z treści art. 3 ustawy, w którym zawarto zamknięty katalog postępowań, w których skarga jest dopuszczalna (tak też Sąd Najwyższy w postanowieniach z dnia 16.06.2005 r., KSP 5/05, LEX 153394, czy też z dnia 30.08.2005 r., KSP 7/05,

LEX 567701). Również w doktrynie zwraca się uwagę, że postępowanie skargowe na opieszałość postępowania w przedmiocie przewlekłości nie jest dopuszczalne (tak: P. Górecki, S. Stachowiak, P. Wiliński, Skarga na przewlekłość postępowania przygotowawczego i sądowego. Komentarz, Oficyna 2010, wyd. II.).

Sąd Apelacyjny powyższe poglądy podziela, wskazując nadto na charakter postępowania unormowanego w w/w ustawie, które ma charakter incydentalny, prowadzone jest w ramach postępowania co do istoty sprawy, przy odpowiednim stosowaniu przepisów o postępowaniu zażaleniowym. Skarga na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki nie wszczyna nowej (odrębnej) sprawy (por. postanowienie SN z 12.10.2007 r., I CNP 57/07, LEX).

W konsekwencji zatem skarga nie inicjuje odrębnego postępowania sądowego,

o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy.

Odnosząc się zaś do skargi C. G. w zakresie dotyczącym przewlekłości postępowania prowadzonego pod sygnaturą akt I Co 42/06 przez Sąd Rejonowy w Oleśnie i związanej z jego pismem procesowym z dnia 12.03.2011 r. stwierdzić należy, iż także i ona podlegała odrzuceniu.

Zważyć bowiem należy, iż z treści przepisu art. 5 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że skargę o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, wnosi się do Sądu w toku postępowania

w sprawie, zaś zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, sądem właściwym do rozpoznania skargi jest sąd przełożony nad sądem, przed którym toczy się postępowanie. Niewątpliwie w powołanych przepisach chodzi o etap postępowania przed tym sądem, przed którym to postępowanie nadal się toczy, czyli nie zostało jeszcze zakończone (zamknięte) w wyniku wydania stosownych orzeczeń. Wniesienie skargi na przewlekłość postępowania ma bowiem w istocie służyć dyscyplinowaniu czynności podejmowanych na danym etapie toczącego się jeszcze postępowania

w określonej sprawie (por. postanowienia SN z 18.02.2005 r., III SPP 19/05 - OSNP, nr 17, poz. 277 i z 6.05.2011 r., III SPP 5/11).

W konsekwencji skoro skarga na przewlekłość postępowania może być wniesiona jedynie w czasie toczącego się postępowania sądowego, to skarga złożona po ostatecznym zakończeniu postępowania w sprawie jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu (por. postanowienie SN z 15.12.2006 r., III CSP 2/06,

LEX nr 610086 oraz postanowienia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu:

z 11.04.2011 r., I S 6/11; z 14.04.2011 r., I S 5/11; z 14.04.2011 r., I S 7/11;

z 11.07.2011 r., I S 11/11; z 11.07.2011 r., I S 15/11; z 21.07.2011 r., I S 16/11;

z 10.10.2011 r., I S 23/10; z 3.11.2011 r., I S 27/11; z 29.12.2011 r. I S 37/11

i I S 38/11).

Niewątpliwie zaś sytuacja taka ma miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ bezspornie Sąd Rejonowy w Oleśnie, na długo przed wniesieniem przedmiotowej skargi prawomocnym postanowieniem z dnia 24.04.2006 r. zakończył postępowanie w tej sprawie. Wskazać przy tym trzeba, iż zażalenie na to postanowienie zostało prawomocnie oddalone postanowieniem Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 27.02.2007 r., sygn. akt II Cz 174/07. Dodatkowo zaś wskazać należy, iż również

w zakresie dotyczącym tego ostatniego postępowania skarga C. G. została prawomocnie odrzucona postanowieniem Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 11.07.2011 r., sygn. akt I S 15/11. Ponadto ponad rok przed datą wniesienia przedmiotowej skargi, prawomocnym postanowieniem z dnia 17.06.2011 r. Sąd Rejonowy w Oleśnie ostatecznie prawomocnie i definitywnie stwierdził umorzenie

z mocy prawa postępowania egzekucyjnego w powyższym zakresie oraz rozstrzygnął o kosztach owego postępowania m.in. nakazując zwrócenie C. G. uiszczonej przez niego kwoty 20 zł. Mało tego kwestie podnoszone

w zakresie objętym w tej części przedmiotową skargą zostały, jak już powyżej wskazano, poddane ocenie na gruncie ustawy przez Sąd Okręgowy w Opolu tak

w zakresie dotyczącym przebiegu samego postępowania w sprawie I Co 42/06, jak

i związanym z pismem procesowym C. G. z dnia 12.03.2011 r., co z tej przyczyny nie wymaga powtarzania. Oczywistym zaś w świetle uzasadnienia przedmiotowej skargi jest to, że C. G. odwołuje się w istocie do tych samych, co poddane ocenie okoliczności. Wreszcie podkreślić należy, iż zarzuty podnoszone przez skarżącego były również przedmiotem oceny dokonanej przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w sprawach o sygn. akt I S 15/11 i I S 42/12, który odrzucił kolejne skargi C. G. tym razem sformułowaną w pismach

z dnia 17.06.2011 r. i z dnia 16.08.2012 r.

Na koniec wskazać należy, że z uwagi na treść art. 126 1 § 2 k.p.c., zgodnie

z którym nie żąda się opłaty od pisma, jeżeli z jego treści wynika, że podlega ono odrzuceniu. Skoro wniesiona skarga z uwagi na niedopuszczalność podlega odrzuceniu, to zbędne było wzywanie skarżącego o opłatę, jak również rozpoznanie jego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w tym postępowaniu.

Na marginesie zaznaczyć przy tym należy, iż sformułowana w rozpoznawanej skardze przez C. G. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogła być przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu. Niewątpliwie zaś skarżący może ją wnieść w trybie określonym

w przepisach art. 424 (1-12) k.p.c. i co wymaga sporządzenia jej przez profesjonalnego pełnomocnika.

Mając zatem całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd Apelacyjny, po myśli przepisu art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 zdanie 1 k.p.c.

i w zw. z art. 6 ust. 2 i art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 17.06.2004 r., odrzucił przedmiotową skargę i orzekł jak w sentencji.

MR