descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I Co 636/19

Postanowienie

Dnia 11 marca 2020 roku

Sąd Rejonowy w Mrągowie I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

ZARZĄDZENIE

1. odnotować,

2. za 7 dni lub z wnioskiem o uzasadnienie,

3. po uprawomocnieniu się postanowienia jego odpis doręczyć Komornikowi Sądowemu przy Sądzie Rejonowym w Mrągowie A. P. celem realizacji zobowiązania z pkt III postanowienia.

M-wo, dnia 11.03.2020r.

Uzasadnienie

(...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do tutejszego Sądu ze skargą na postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym

w M. A. P. z dnia 4 lipca 2019 roku sygn. akt Km 934/18 o przyznaniu biegłemu W. F. wynagrodzenia w kwocie 17.978,36 złotych

za sporządzone w sprawie opinie.

W uzasadnieniu swojego stanowiska dłużniczka podniosła szereg merytorycznych zarzutów, które w jej ocenie prowadzą do wniosku, iż przyznane biegłemu wynagrodzenie jest zawyżone.

Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Mrągowie A. P. wyjaśnił, że w jego ocenie wysokość żądanego wynagrodzenia była zgodna z przepisami ustawy

o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz Rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 4 kwietnia 2013 roku w sprawie określenia stawek wynagrodzenia biegłych, taryf zryczałtowanych oraz sposobu dokumentowania wydatków niezbędnych dla wydania opinii w postępowaniu cywilnym.

Biegły W. F. odniósł się do zarzutów skargi i stwierdził, że na karcie pracy wykazał rzeczywisty czas poświęcony na wykonanie opinii i przedstawił trudności towarzyszące sporządzeniu operatów szacunkowych.

(...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie skargi w całości.

W uzasadnieniu wskazał na adekwatność przyznanego biegłemu wynagrodzenia

do ilości i stopnia trudności jego pracy.

Sąd ustalił, co następuje

W dniu 4 lipca 2019 roku Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Mrągowie A. P. sporządził dokument oznaczony jako postanowienie z dnia 4 lipca

2019 roku w sprawie Km 934/18 o przyznaniu wynagrodzenia biegłemu sądowemu W. F. w kwocie 17.978,36 złotych. Pismo to nie zostało opatrzone podpisem ani komornika, ani asesora komorniczego.

(dowód: „postanowienie” z dnia 4 lipca 2019 roku – k. 366 akt sprawy Km 934/18)

Sąd zważył, co następuje

Skarga dłużniczki podlegała odrzuceniu.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, iż brak było substratu zaskarżenia. Występując z przedmiotową skargą dłużniczka jako jej przedmiot wskazała postanowienie Komornika S. przy Sądzie Rejonowym w Mrągowie A. P. z dnia 4 lipca 2019 roku sygn. akt Km 934/18 o przyznaniu biegłemu W. F. wynagrodzenia w kwocie 17.978,36 złotych. Orzeczenie takowe jednak w sensie prawnym nie istnieje, bowiem dokument ten nie został opatrzony podpisem.

Tematyka braku podpisu na orzeczeniu była przedmiotem wielu rozważań judykatury i doktryny prawniczej. W postanowieniu z dnia 31 sierpnia 2018 roku sygn. akt I CSK 300/18 Sąd Najwyższy wskazał, iż jednym z poważniejszych uchybień, jakie mogą zostać popełnione przy wydawaniu orzeczenia, jest niepodpisanie sentencji przez osoby uczestniczące w tej czynności. Art. 324 § 3 kpc bezwzględnie wymaga bowiem złożenia podpisów pod sentencją wyroku przez cały skład sądu, a uchybienie w tym zakresie nie może zostać uzupełnione ( vide: orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1947 roku sygn. akt C.III.81/47, publ. OSN 1948, Nr 1, poz. 17 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 18 kwietnia 1979 roku sygn. akt III CRN 60/79, publ. L.; a także z dnia 4 sierpnia 1981 roku sygn. akt IV PR 238/81). Przedstawiając poglądy funkcjonujące w orzecznictwie w zakresie wyroku, którego sentencja nie została podpisana przez skład sądu, Sąd Najwyższy wskazał, iż takie orzeczenie nie istnieje w znaczeniu prawnoprocesowym ( sententia non existens) – (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z 27.9.1955 r., III CR 1029/54, N. Prawo 1956, Nr 1, s. 126; postanowienie Sądu Najwyższego z 9.4.1969 r., II CR 112/68, Biuletyn Informacyjny Sądu Najwyższego 1969, Nr 1, poz. 10; uchwała Sądu Najwyższego z 26.9.2000 r., III CZP 29/00, OSNC 2001, Nr 2, poz. 25; wyrok Sądu Najwyższego z 20.12.2012 r., IV CSK 219/12, L. oraz postanowienie Sądu Najwyższego z 7.2.2003 r., III CZP 94/02, Prok. i Pr, wkładka 2003,

Nr 6, s. 32).

Ponadto Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, iż w przepisach postępowania cywilnego występuje luka w postaci nieistnienia przesłanki nieważności orzeczenia lub nieważności postępowania polegającej na braku podpisów pod sentencją orzeczenia. W konsekwencji Sąd Najwyższy uznał za zasadne przyjąć zastosowanie w drodze analogii, przepisów

o postępowaniu odwoławczym (w tym przypadku postępowaniu kasacyjnym) i z urzędu, podobnie jak w przypadku nieważności postępowania przed Sądem II instancji, wydać postanowienie o uchyleniu czynności określonej jako zaskarżone orzeczenie.

Z tego też względu – abstrahując od oceny merytorycznych argumentów zawartych

w skardze – stwierdzić należy, iż skarga ta jako złożona od orzeczenia nieistniejącego

w znaczeniu prawnym podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, o czym orzeczono

w oparciu o art. 767 3 § 1 kpc jak w punkcie I postanowienia.

Stosownie do wytycznych Sądu Najwyższego wyrażonych w postanowieniu z dnia

31 sierpnia 2018 roku sygn. akt I CSK 300/18 w punkcie II postanowienia – na podstawie

art. 379 pkt 4 kpc per analogiam – orzeczono o uchyleniu czynności określonej jako postanowienie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Mrągowie A. P. z dnia 4 lipca 2019 roku w sprawie Km 934/18 o przyznaniu wynagrodzenia biegłemu sądowemu W. F.. Jednocześnie dostrzegając konieczność ingerencji i usunięcia spostrzeżonego uchybienia – na podstawie art. 759 § 2 kpc – zobowiązano organ egzekucyjny do wydania postanowienia w przedmiocie przyznania wynagrodzenia biegłemu sądowemu W. F. (pkt III postanowienia).

/-/ sędzia Krzysztof Połomski