Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 858/12
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 26 czerwca 2013r.
Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący SSR Andrzej Józefowski
Protokolant Małgorzata Sypek
po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013roku w Kłodzku sprawy z powództwa M. W. (1) przeciwko G. W. o zapłatę
I. uchyla wyrok zaoczny z dnia 23 października 2012r. w całości i powództwo oddala;
II. zasądza od powoda M. W. (1) na rzecz pozwanego G. W. kwotę 375zł, tytułem zwrotu kosztów procesu.
Uzasadnienie
Powód M. W. (1) domagał się zasądzenia od pozwanego G. W. kwoty 15 000 zł.
W uzasadnieniu pozwu powód podał, że został pobity przez pozwanego, wskutek czego doznał szeregu obrażeń ciała, w tym złamania lewego obojczyka.
Wyrokiem zaocznym z dnia 23 października 2012 r. Sąd Rejonowy w Kłodzku Wydział I Cywilny zasądził od pozwanego G. W. na rzecz powoda M. W. (1) kwotę 15 000 zł oraz 750 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
W sprzeciwie od tego wyroku zaocznego pozwany G. W. domagał się uchylenia wyroku zaocznego w całości i oddalenia powództwa zarzucając, iż nigdy nie pobił powoda, takiego " zajścia" nie było, a powód znęcał się nad nim i rodziną, a nawet chciał pozwanego ugodzić nożem.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny :
Pozwany jest synem powoda. Opisane przez powoda pobicie nie miało miejsca.
( dowód : zeznania świadka M. W. (2) , zeznania pozwanego )
Sąd zważył :
Zgodnie z treścią art. 344 § 1 k.p.c. pozwany, przeciwko któremu zapadł wyrok zaoczny, może złożyć sprzeciw w ciągu dwóch tygodni od doręczenia mu wyroku.
W przedmiotowej sprawie odpis wyroku zaocznego doręczono pozwanemu dnia 25 10 2012 r. , a sprzeciw został nadany 7 11 2012 r. czyli w ustawowym terminie.
W tej sytuacji według art. 347 k.p.c. po ponownym rozpoznaniu sprawy sąd wydaje wyrok, którym wyrok zaoczny w całości lub części utrzymuje w mocy albo uchyla go i orzeka o żądaniu pozwu, bądź też pozew odrzuca lub postępowanie umarza.
Rozpoznając spór Sąd oparł się o treść art. 6 kodeksu cywilnego, na mocy którego ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.
Z procesowego punktu widzenia ciężar dowodu spoczywa na powodzie (por. wyr. SN z dnia 3 października 1971 r., (...), OSN 1970, nr 9, poz. 147.
Artykuł 6 k.c. traktuje o ciężarze dowodu w sensie materialnoprawnym i wskazuje, kogo obciążają skutki niepowodzenia procesu udowadniania.
Strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał, a Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów.
Subiektywne poczucie krzywdy powoda i jego przekonanie o zasadności swojego stanowiska nie może zastąpić procesowego wykazania - zgodnie z ogólną regułą dowodową art. 6 k.c. - wszystkich przesłanek odpowiedzialności pozwanego.
Jak wskazał Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia z dnia 18 stycznia 2012 r. ( (...) LEX nr 1108777 ) -
" Jeżeli materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych w myśl twierdzeń jednej ze stron, Sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Należy to rozumieć w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu, co do tych okoliczności na niej spoczywał".
Dochodzone przez powoda roszczenie może ewentualnie wynikać z art. 444 § 1 k.c., zgodnie z którym w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty oraz art. 445 § 1 k.c. stanowiącego, że w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.
Przepisy te nie stanowią samodzielnej przesłanki odpowiedzialności deliktowej , przez co wymagają odniesienia m.in. do przede wszystkim art. 415 k.c., według którego kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.
Przesłankami roszczenia odszkodowawczego na gruncie art. 415 k.c. jest zatem: wystąpienie szkody, spowodowanie jej przez zdarzenie, z którym ustawodawca łączy obowiązek odszkodowawczy - zaistnienie tego zdarzenia, związek przyczynowy pomiędzy tym zdarzeniem a szkodą w dochodzonej postaci, wina, Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na powodzie, zgodnie z ogólnymi regułami rozkładu ciężaru dowodzenia wynikającym z art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c.
Powód M. W. (1) nie udowodnił jakiejkolwiek z przesłanek odpowiedzialności deliktowej pozwanego. Powód nie podał nawet daty zdarzenia i okoliczności towarzyszących zdarzeniu. Dopiero w trakcie przesłuchania powód podał, że zdarzenie miało miejsce 18 grudnia 2008 r. , lecz jak sam wyjaśnił po interwencji Policji to wyłącznie powód został zatrzymany.
Także w zakresie skutków pobicia powód nie przedstawił żadnego dowodu na odniesienie obrażeń ciała . Z zaświadczenia o rehabilitacji powoda nie wynika fakt złamania obojczyka , a nawet jakiego rodzaju rozstroju zdrowia czy uszkodzenia ciała zabiegi te dotyczyły. Zabiegi rehabilitacyjne powoda miały miejsce po upływie niemalże trzech lat od zdarzenia, a jak zeznał powód jego obojczyk był " wybity" , a nie złamany jak podał w pozwie.
Jednocześnie powód nie wskazał żadnego dowodu na poparcie swoich twierdzeń.
Wiarygodne zeznania świadka M. W. (2) ( zgodne z zeznaniami pozwanego i pozostałym materiałem dowodowym ) nie potwierdziły twierdzeń pozwu.
Dlatego też zgodnie z art. 6 kc. I na podstawie art. 347 k.pc. wyrok zaoczny podlegał uchyleniu w całości, a powództwo oddaleniu.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 k.pc.