descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I C 710/19

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 21 maja 2026 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie:

Przewodniczący: SSO Ewa Ligoń-Krawczyk

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Monika Górczak

Uzasadnienie

wyroku z dnia 21 maja 2026 r.

Pozwem z dnia 14 czerwca 2019 r. (data prezentaty) skierowanym przeciwko (...) S.A. z siedzibą w W. (dalej: (...) S.A. lub pozwany nr 1) oraz F. R. (dalej też pozwana nr 2), W. W. wniosła o zasądzenie na jej rzecz kwoty 3 929 617,24 zł, z tym, że:

1. od pozwanych solidarnie na jej rzecz kwoty 1 982 294,14 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 września 2017 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za szkodę w mieniu ruchomym;

2. od F. R. na jej rzecz kwoty 1 947 323,10 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 września 2017 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za dalszą szkodę w mieniu ruchomym oraz nieruchomym.

Wniosła także o zasądzenie od pozwanych solidarnie na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według spisu kosztów – w związku z żądaniem pozwu nr 1, oraz od F. R. na jej rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według spisu kosztów – w związku z żądaniem pozwu nr 2.

Ponadto, wniosła o zwolnienie jej z kosztów sądowych w całości.

Powódka wyszczególniła, że szkoda w mieniu ruchomym obejmuje całkowite zniszczenie wykładzin i dywanów oraz odzieży o łącznej wartości 2 000 000,00 zł, przy czym powódka domagała się zasądzenia od (...) S.A. jedynie części tejże kwoty, tj. 303 712,56 zł z racji tego, że co do pozostałej części kwoty – 194 657,44 zł, odpowiedzialność ponosi już tylko i wyłącznie F. R.. Dodała, że szkoda przewyższająca sumę ubezpieczenia obejmująca zniszczenie odzieży, a obciążająca wyłącznie F. R. wynosi łącznie 1 880 364,70 zł.

Dalej, powódka wskazała, że szkoda powstała w mieniu nieruchomym obejmuje obliczoną przez biegłego Ł. C. kwotę 56 958,40 zł oraz obliczoną przez biegłego C. P. kwotę 10 000,00 zł.

Wskazała, że (...) S.A. podnosi odpowiedzialność za powstałą szkodę na podstawie art. 817 k.c. w zw. z art. 821 k.c., zaś F. R. na podstawie art. 817 k.c. w zw. z art. 821 k.c. w zw. z art. 415 k.c. w zw. z art. 480 i nast. k.c.

W uzasadnieniu powódka podała, że w dniu 19 czerwca 2016 r. doszło do pożaru w lokalu znajdującym się na wyższej kondygnacji, który to pożar został spowodowany przez F. R. Dodał, że w wyniku pożaru ogniem zajęty został również taras oraz dalsza część lokalu powódki, a podczas jego gaszenia środkami chemicznymi zniszczeniu uległo mienie ruchome stanowiące drogą odzież ekskluzywnych, światowych marek, która była wykorzystywana przez powódkę do działalności estradowej oraz nieruchomość powódki. Powódka zauważyła, że winna spowodowania pożaru – F. R., objęta była polisą ubezpieczenia (...) nr (...), w której suma gwarancyjna ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w życiu prywatnym została określona na 2 000 000,00 zł. Podkreśliła, że w toku postępowania przedsądowego (...) S.A. uznał swoją bierną legitymację w sprawie i dokonał wypłaty kwoty niespełna 18 000,00 zł tytułem odszkodowania, zaś F. R. nie odpowiedziała na kierowane do niej pisma i wezwania (pozew o odszkodowanie z tytułu szkody w mieniu ruchomym i nieruchomym wraz z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych w całości – k. 3-21).

Po zarządzeniu dochodzenia w celu ustalenia rzeczywistego stanu majątkowego powódki oraz nadesłaniu przez nią wymaganych dokumentów postanowieniem z dnia 16 września 2019 r. powódka została zwolniona od kosztów sądowych w części, tj. od opłaty od pozwu ponad kwotę 10 000,00 zł (postanowienie z dnia 3 lipca 2019 r. – k. 545; odpowiedź na wezwanie Sądu – k. 547-550; postanowienie z dnia 16 września 2019 r. – k. 615-616; informacja o uiszczeniu przez powoda wymaganej opłaty od pozwu – k. 618-619).

W odpowiedzi na pozew z dnia 19 grudnia 2019 r. (data prezentaty) (...) S.A. wniosło o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty skarbowej w wysokości 17,00 zł.

W uzasadnieniu pozwany ubezpieczyciel zaprzeczył wszystkim twierdzeniom i faktom powołanym przez powódkę, o ile nie zostały wyraźnie przez niego przyznane. I tak, przyznał, że w dniu 19 czerwca 2016 r. na balkonie lokalu położonego przy ul. (...) (...) doszło do zakopcenia w donicy, co też skutkowało wezwaniem straży pożarnej celem „ugaszenia" tego zarzewia ognia. Potwierdził także, że F. R. zawarła z (...) S.A. umowę polisy ubezpieczenia (...) nr (...) z okresem ubezpieczenia od dnia 21 sierpnia 2015 r. do dnia 20 sierpnia 2016 r. obejmującą również ubezpieczenie OC w życiu prywatnym, z sumą ubezpieczenia 2 000 000,00 zł. Zakwestionował natomiast legitymację bierną F. R. oraz przedstawione przez powódkę okoliczności zdarzenia, które rzekomo miały skutkować powstaniem szkody w nieruchomościach i ruchomościach powódki. Zaprzeczył faktowi całkowitego zniszczenia rzeczy powódki oraz związkowi przyczynowo skutkowemu pomiędzy zdarzeniem a zniszczeniem rzeczy powódki. Poddał w wątpliwość także okoliczność posiadania tych rzeczy przez powódkę, wysokość szkody powstałej w ruchomościach i nieruchomościach powódki, konieczność wymiany balustrady i szyb w balkonie mieszkania powódki, fakt realizacji tych prac oraz wysoką wycenę prac niezbędnych do przywrócenia stanu poprzedniego. Finalnie pozwany zaprzeczył także okoliczności rzekomych problemów finansowych powódki powstałych w rezultacie zdarzenia szkodzącego.

Dokonując rozwinięcia ww. stanowiska pozwany wskazał, że (...) S.A. nie posiada legitymacji biernej do występowania w niniejszej sprawie, albowiem sprawcą szkody nie jest F. R. – ubezpieczona, ale S. R. (syn ubezpieczonej), co też jednoznacznie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Powódka zaś nie wykazała, by zaszły przesłanki uzasadniające przyjęcie odpowiedzialności przez (...) S.A. za działania sprawcy szkody, a mianowicie S. R.. Zakwestionował nie tylko okoliczności zdarzenia związane z rzekomym przechowywaniem przez powódkę tak wartościowych przedmiotów na balkonie (sukni, walizek, wykładzin, etc.), jak również ich wartość, rozmiar powstałej szkody zarówno w mieniu ruchomym, jak też w substancji nieruchomości powódki (balkonu). Podkreślił, że powódka nie wykazała by rzekomo uszkodzone ruchomości w postaci sukni, walizek, wykładzin o tak znacznej wartości do niej należały – nie tylko nie przedstawiła ona jakichkolwiek dokumentów fiskalnych potwierdzających zakup tych rzeczy, jak również w przypadku gdyby je otrzymała, nie przedłożyła dokumentu potwierdzającego odprowadzenia od takich darowizn stosownego podatku, w myśl ustawy o podatku od spadków i darowizn. Zauważył także, że na etapie postępowania likwidacyjnego koszt remontu balkonu powódki został określony przez profesjonalnego kosztorysanta – X. Z. na kwotę 5 070,00 zł, zaś wywodzenie w tym zakresie dalszych roszczeń, po upływie prawie 3 lat od zdarzenia, jest całkowicie nieuzasadnione. Zakres pożaru w lokalu nr (...) nie skutkował szkodą takich rozmiarów, by na jego skutek uległa uszkodzeniu elewacja balkonu, w tym znajdujące się tam szyby, stanowiące jej część. Pozwany nr 1 zakwestionował, by ewentualna wymiana balustrady i szyby miała jakiekolwiek związek ze zdarzeniem – w mailu z dnia 20 maja 2019 r. przedstawiciel Wspólnoty Mieszkaniowej Pani S. N. wskazała, iż powódka nie występowała do Zarządu Wspólnoty o zgodę na prace w ww. zakresie oraz Wspólnota nie posiada zgłoszenia realizacji takich prac. O rzekomym fakcie ich realizacji, nie została poinformowana także ochrona. (...) S.A. poddało w wątpliwość również okoliczności, w jakich doszło do rzekomego uszkodzenia wszystkich przedmiotów powódki, albowiem oznacza to, że w dniu 19 czerwca 2016 r. pozostawiła ona na balkonie, na cały dzień tak wartościowe rzeczy, czym ewidentnie przyczyniła się do powstania szkody, co najmniej w 50%.

Dalej, pozwany nr 1 wskazał, że zarzewie ognia powstałe w lokalu nr (...) nie spowodowało jakichkolwiek innych szkód w lokalach sąsiednich (za wyjątkiem okopcenia elewacji i szyby balkonu lokalu (...) położonego powyżej, za który (...) wypłaciło kwotę 417,49 zł celem pokrycia kosztów umycia elewacji). Dodał, że zarzewie ognia nie przeniosło się w inne miejsce i zostało ugaszone maksymalnie 2 wiadrami wody, która została pobrana z łazienki lokalu F. R.. Zaznaczył także, że twierdzenia powódki w zakresie niemożności czyszczenia chemicznego odzieży są całkowicie gołosłowne i nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Podkreślił, że na dokumentacji fotograficznej jest widoczne, iż rzeczy są zwinięte w rulony i ewentualnie mogła zostać zabrudzona ich spodnia warstwa.

Finalnie, pozwany nr 1 zarzucił, że zdecydowana większość wskazanych przez powódkę rzeczy, które rzekomo uległy zniszczeniu, była przedmiotami „unikatowymi" w myśl § 48 ust. 1 pkt 9 Ogólnych warunków ubezpieczenia (...) zatwierdzonych uchwałą nr UZ/146/2015 Zarządu (...) SA z dnia 25 maja 2015 roku (dalej „Ogóle Warunki Ubezpieczenia"), na podstawie których zawarta została polisa. Zaznaczył, że stosownie do brzmienia § 48 ust. 1 pkt 9 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia, (...) nie odpowiada za szkody polegające na zniszczeniu, uszkodzeniu, zaginięciu lub kradzieży gotówki, papierów wartościowych, bonów towarowych dzieł sztuki, biżuterii, przedmiotów z metali lub kamienia szlachetnych, dokumentów, nośników danych, przedmiotów o charakterze zabytkowym, archiwalnym lub unikatowym. Tymczasem większość uszkodzonej odzieży była ekskluzywna, wykonana dla powódki na specjalne zamówienie co oznacza, iż nie występuje taki sam drugi egzemplarz poszczególnych ubrań lub zostało ich wykonanych kilka sztuk. Powołując się na powyższe pozwany stwierdził, że nie może ponosić odpowiedzialności za przedmioty unikatowe, które zostały przedstawione przez powódkę jako zniszczone na skutek przedmiotowego zdarzenia (odpowiedź na pozew pozwanego (...) k. 629-634v).

F. R. w odpowiedzi na pozew z dnia 7 stycznia 2020 r. (data stempla pocztowego) wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu F. R. potwierdziła posiadanie ubezpieczenia w (...) S.A. do wysokości 2 000 000,00 zł, jednakże oświadczyła, że nie poczuwa się w jakimkolwiek zakresie do odpowiedzialności za ewentualną szkodę w mieniu powódki, do której miałoby dojść w następstwie gaszenia „pożaru” w jej lokalu, bowiem znajdowała się ona w tym czasie poza lokalem. Podkreśliła, że przyczyna pożaru nie zostało ustalona, a jest możliwe, że został on zaprószony z zewnątrz. Dodała, że rozmiar pożaru był nikły, a akcja gaśnicza polegała na ugaszeniu ognia wiaderkami wody pochodzącej z łazienki jej mieszkania. F. R. zaznaczyła, że jej ewentualna odpowiedzialność, a raczej osób zajmujących lokal może kształtować się na zasadzie winy. Wówczas koniecznym stałoby się dowiedzenie, że którakolwiek z osób znajdujących się w ww. mieszkaniu spowodowała w sposób zawiniony szkodę w mieniu powódki. Takiego dowodu zaś brakuje. Pozwana zakwestionowała fakt znajdowania się części rzeczy ruchomych w lokalu powódki, jak również ich wartość, a także adekwatny związek przyczynowo skutkowy pomiędzy sugerowaną przez powódkę szkodą i kosztami naprawy z rozmiarem ognia na balkonie przynależnym do mieszkania F. R. oraz akcją jego gaszenia. Pozwana podniosła także zarzut przyczynienia się powódki do szkody w mieniu ruchomym. Dodała, że rzeczy te były przetrzymywane przez długi czas w warunkach szkodliwych dla utrzymania ich walorów, wskutek czego do uszkodzenia odzieży doszło z przyczyn pozostających po stronie powódki. Pozostawała ona niepełnowartościowa już przed 19 czerwca 2016 r. skoro powódka obchodziła się z nimi tak niedbale. Ostatecznie, pozwana podkreśliła, że wbrew twierdzeniom powódki w sposób jasny oraz kategoryczny odpowiedziała na wezwanie zapłaty odmawiając uznania jakichkolwiek roszczeń powódki (odpowiedź na pozew – k. 733-739).

Tak sformułowane stanowiska procesowe stron nie uległy zmianie, przy czym na rozprawie w dniu 24 maja 2024 r. – przed jej zamknięciem – (...) S.A. wniosło dodatkowo o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości.

Zamknięta rozprawa została otwarta na nowo wobec złożonej przez stronę powodową modyfikacji powództwa, w której sprecyzowała ona, że domaga się zasądzenia na rzecz powódki kwoty 1 982 294,14 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 września 2017 r. do dnia zapłaty in solidum od pozwanego nr 1 oraz pozwanego nr 2, z zastrzeżeniem, że zapłata należności przez jednego z pozwanych zwalnia od obowiązku zapłaty drugiego pozwanego (odpowiedź pełnomocnika powoda na wezwanie Sądu – k. 753-782, 1096-1126; pismo procesowe pozwanego (...) S.A. – k. 1136-1139v; oświadczenie pełnomocnika powódki – k. 1140-1144; pismo procesowe pozwanej ad. 2 – k. 1147-1149; pismo procesowe pozwanego (...) S.A. – k. 1158-1159; pismo procesowe powódki – k. 1184-1194; protokół z rozprawy z dnia 24 maja 2024 r. – k. 1891-1891v; modyfikacja częściowa – k. 1894-1898v; protokół publikacji orzeczenia z dnia 21 czerwca 2024 r. – k. 1911-1911v).

Ponownie zamknięta rozprawa w dniu 17 września 2024 r. także została otwarta na nowo wobec złożenia przez powódkę wniosku o wyłączenie Sędziego (protokół z rozprawy z dnia 17 września 2024 r. – k. 1916-1916v; wniosek o pilne wyłączenie sędziego Pani Sędzi Ligoń-Krawczyk – k. 1919-1922; protokół publikacji orzeczenia z dnia 14 października 2024 r. – k. 1924).

Po oddaleniu ww. wniosku, jak również oddaleniu wywiedzionego przez powódkę zażalenia, ostatecznie w dniu 21 maja 2026 r. – po podtrzymaniu dotychczasowych stanowisk – rozprawa została zamknięta (postanowienie z dnia 11 lutego 2025 r., sygn. akt XXV Co 357/24 – k. 1935; notatka urzędowa z dnia 13 kwietnia 2026 r. – k. 1944; protokół z rozprawy z dnia 21 maja 2026 r. – k. 1952-1952v).

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W. W. oraz F. R. są właścicielkami lokali mieszkalnych położonych w budynku wielorodzinnym zlokalizowanym w W. przy ul. (...). W 2016 r. W. W. wraz z bratem – J. W., zajmowali lokal nr (...) usytuowany na VIII piętrze, zaś F. R. wraz z pełnoletnim synem – S. R., zamieszkiwali lokal nr (...) położony bezpośrednio nad lokalem powódki, na IX piętrze.

Od dnia 17 czerwca 2016 r. w lokalu powódki prowadzone były prace aranżacyjne obejmujące m.in. wymianę w dwóch z trzech pomieszczeń wykładziny na parkiet. Prace wykonywał H. C.. W mieszkaniu epizodycznie pojawił się także Ł. C., który weryfikował szczelność instalacji CO. Stwierdził jej podciekanie i konieczność uszczelnienia.

W czasie trwania prac powódka wraz z bratem przebywali w mieszkaniu, również w nim nocując. Z uwagi na znaczne zapylenie, unoszący się kurz oraz intensywny zapach związany z prowadzonymi pracami wewnątrz lokalu powódka przenosiła na loggię ruchomości, które uważała za szczególnie wartościowe. Były to dywany oraz odzież ekskluzywnych marek nabyta na przestrzeni ostatnich 30 lat. Odzieżą były suknie estradowe wykonane częściowo na zamówienie powódki z wysokiej jakości materiałów i przy użyciu drogich aplikacji (kamieni C.), a wykorzystywane przez nią w czasie występów scenicznych. Przedmioty te były w ciągu dnia przechowywane na loggii, natomiast na noc przenoszone z powrotem do wnętrza mieszkania – salonu.

W dniu 19 czerwca 2016 r. prace aranżacyjne znajdowały się w końcowej fazie realizacji. Parkiet układany był w pokoju zajmowanym przez J. W., do którego przylegała loggia. W tym też dniu podłoga była lakierowana. Także w tym dniu powódka wystawiła na loggię ww. ruchomości częściowo zostawiając je w walizkach, a w pozostałym zakresie wywieszając na wieszaku.

(dowód: zeznania powódki W. W. – k. 1274-1276, 1891v; zeznana pozwanej F. R. – k. 1276-1277, 1891v; zeznania świadka H. C. złożone na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. – k. 1564v-1565v; zeznania świadka J. W. złożone na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. – k. 1565v-1566v; zeznania świadka S. N. złożone na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. – k. 1567v-1568)

W tym też dniu F. R. około godziny 15.00 opuściła mieszkanie. Około godziny 19-19.30 udała się do sklepu (...) w Ł., a kolejno do kościoła. Pozostawiła w lokalu pełnoletniego syna – S. R., który wpierw wypalił na balkonie papierosa, a następnie ze względu na złe samopoczucie poszedł spać. Obudziły go dopiero dobiegające z zewnątrz sygnały pojazdów straży pożarnej. Po wyjściu na loggię zauważył na niej drewnianą donicę – częściowo wypełnioną ziemią – zajętą ogniem, który mógł zostać wywołany niedopałkiem papierosa (możliwe, ze zrzuconym z wyższej kondygnacji). Dostrzegł również strażaków znajdujących się przed budynkiem, do których postanowił zjechać. Z jednym z nich wrócił do mieszkania i na jego polecenie udał się do łazienki nabierając do znalezionych w domu wiaderek wodę. Do akcji gaśniczej dołączyło jeszcze 3-4 strażaków, zaś S. R. cały czas przebywał w łazience napełniając wiaderka wodą. Czynność powtórzył około dziesięciokrotnie. Podczas gaszenia pożaru nie wykorzystano innych środków gaśniczych.

W wyniku pożaru na logii przynależnej do lokalu 183 powstawały gazy pożarowe, które wypełniały kubaturę loggii powodując okopcenie ścian i jej stropu oraz migrowały w kierunku górnych kondygnacji powodując stosunkowo niewielkie okopcenia elewacji i elementów powyżej IX piętra.

Spalanie nie rozprzestrzeniło się do wnętrza lokalu (...), na loggię lokalu (...) oraz do wnętrza lokalu (...). Doszło jednak do zniszczenia szyby w barierce logii przynależnej do lokalu (...), której elementy spadły na loggię powódki. Spadły również elementy donicy oraz ziemi. Przedostała się także woda używana przez strażaków do gaszenia donicy. Woda ta jednak nie dostała się do lokalu powódki. Nadto, ograniczone było zatkanie odpływu liniowego logii powódki wobec zainstalowania na odpływie na podłożu loggii metalowej perforowanej osłony spełniającej rolę filtra mechanicznego. Zabrudzenia loggii powódki obejmowały powierzchnię około 8,90 m 2.

(dowód: notatka służbowa z dnia 19 czerwca 2016 r. – k. 126, 877, 1005; pismo Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej z dnia 2 sierpnia 2016 r. – k. 127, 806, 1006; pismo Wydziału Wywiadowczo-Patrolowego Komendy Rejonowej Policji (...) z dnia 1 sierpnia 2016 r. – k. 128, 805, 1007; zeznana pozwanej F. R. – k. 1276-1277, 1891v; zeznania świadka S. R. złożone na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. – k. 1566v-1567v; opinia biegłego sądowego z zakresu pożarnictwa bryg. Mgr inż. X. L. – k. 1686-1720; opinia techniczna biegłego sądowego inż. C. L. – k. 1822-1855)

Podczas zdarzenia powódka wraz z bratem oraz H. C. spożywali w salonie posiłek. Nie wiedzieli o prowadzonej akcji gaśniczej. Dowiedzieli się o niej dopiero po godzinie 20.00 kiedy to jeden ze strażaków zapukał do ich drzwi i polecił zweryfikowanie ewentualnych zniszczeń.

O zdarzeniu została także poinformowana F. R., która dotarła do mieszkania około godziny 22.00.

Tego samego dnia brat powódki – J. W., zgłosił u ochrony szkodę.

Dnia kolejnego syn pozwanej – S. R., udał się do administracji Wspólnoty Mieszkaniowej i przekazał dane kontaktowe swoje oraz swojej mamy.

W dniu 20 czerwca 2016 r. powódka skontaktowała się z synem pozwanej prosząc o podanie nr polisy. Dopytywała także o wysokość sumy gwarancyjnej.

Początkowe roszczenie powódki obejmowało zniszczenie dwóch dywanów oraz paru sukienek o wartości kilku tysięcy złotych.

(dowód: oświadczenie sprawcy szkody z dnia 27 lipca 2016 r. – k. 698; oświadczenie sprawcy szkody z dnia 25 lipca 2016 r. – k. 699; zeznania powódki W. W. – k. 1274-1276, 1891v; zeznana pozwanej F. R. – k. 1276-1277, 1891v; zeznania świadka H. C. złożone na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. – k. 1564v-1565v; zeznania świadka J. W. złożone na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. – k. 1565v-1566v; zeznania świadka S. R. złożone na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. – k. 1566v-1567v)

F. R. w okresie od dnia 21 sierpnia 2015 r. do dnia 20 sierpnia 2016 r. objęta była polisą ubezpieczenia (...) nr (...), której zakres obejmował mieszkanie z wariantem od wszystkich ryzyk, w tym akcji gaśniczej do kwoty 1 800 000,00 zł, ruchomości domowe do kwoty 50 000,00 zł, stałe elementy do kwoty 30 000,00 zł oraz odpowiedzialność cywilną w życiu prywatnym do kwoty 2 000 000,00 zł.

Do umowy ubezpieczenia miały zastosowanie Ogólne Warunki Ubezpieczenia (...) (dalej: (...)) ustalone uchwałą Zarządu (...) S.A. nr (...) z dnia 25 maja 2015 r. wraz ze zmianami ustalonymi uchwałą Zarządu (...) S.A. nr (...) z dnia 17 grudnia 2015 r.

(dowód: polisa ubezpieczenia (...) nr (...) – k. 22, 723-723v, 807-810; oświadczenia do polisy ubezpieczenia (...) nr (...) – k. 724)

Zgodnie z § 48 ust. 1 pkt 9 OWU (...) nie odpowiada za szkody polegające na zniszczeniu, uszkodzeniu, zaginięciu lub kradzieży gotówki, papierów wartościowych, bonów towarowych, dzieł sztuki, biżuterii, przedmiotów z metali lub kamieni szlachetnych, dokumentów, nośników danych, przedmiotów o charakterze zabytkowym, archiwalnym lub unikatowym.

(dowód: zmiany w OWU (...) – k. 647-648v; OWU (...) – k. 705-722v)

W dniu 24 czerwca 2016 r. powódka powiadomiła o szkodzie (...) S.A., które w oparciu o przeprowadzone oględziny miejsca szkody oraz uszkodzonych przedmiotów, oświadczenie sprawcy szkody, notatki służbowe, a także wyceny szkody dokonanych przez Firmę (...) wpierw w dniu 12 czerwca 2017 r. wypłaciło powódce odszkodowanie w wysokości 17 363,87 zł, a kolejno w dniu 20 września 2017 r. w wysokości 341,99 zł. Łącznie wypłacono powódce z tytułu odszkodowania kwotę 17 705,86 zł.

(...) S.A. nie uznało swojej odpowiedzialności w zakresie części odzieży objętej zgłoszeniem wskazując na jej unikatowy charakter. Decyzja ta została podtrzymana.

(dowód: pierwszy protokół szkody wraz z załącznikami – k. 129-134, 655-660; drugi protokół szkody wraz z załącznikami – k. 135-138, 661-664; pismo końcowe z dnia 19 września 2017 r. – k. 156-157; decyzje (...) S.A. o wypłacie odszkodowania – k. 154, 650-651v; sprawozdanie z dnia 29 maja 2019 r. – k. 679-681; oświadczenie sprawcy szkody z dnia 27 lipca 2016 r. – k. 698; oświadczenie sprawcy szkody z dnia 25 lipca 2016 r. – k. 699; pismo z dnia 19 września 2017 r. – k. 873-874)

W międzyczasie powódka cyklicznie kontaktowała się z F. R. formułując coraz to wyższe żądania odszkodowawcze, by finalnie pismami z dnia 21 oraz 22 sierpnia 2017 r. skierować do pozwanych wezwania do zapłaty żądając od F. R. zapłaty kwoty 2 510 924,00 zł, zaś od (...) S.A. kwoty 2 502 070, 00 zł.

F. R., w piśmie z dnia 12 września 2017 r., nie uznała ww. roszczenia ani co do zasady, ani co do wysokości odmawiając zapłaty jakiejkolwiek kwoty tytułem odszkodowania.

(dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 21 sierpnia 2017 r. – k. 43-44; wezwanie do zapłaty z dnia 22 sierpnia 2017 r. – k. 45-46; odpowiedź na wezwanie do zapłaty z dnia 12 września 2017 r. – k. 742-743; zeznana pozwanej F. R. – k. 1276-1277, 1891v)

Wobec bezskuteczności ww. wezwań powódka, około dwa lata później, przedstawiła (...) S.A. sporządzone na jej zlecenie dwie opinie – jedną w zakresie napraw nieruchomości koniecznych do wykonania – autorstwa X. Z., zaś drugą w zakresie zniszczeń ruchomości C. P..

(...) S.A. wpierw zażądało od powódki sprecyzowania dat i miejsc zakupu poszczególnych ruchomości, a następnie – po dokonaniu szczegółowej analizy posiadanych dokumentów, nie uznało dalszych roszczeń powódki.

(dowód: pismo z dnia 15 kwietnia 2019 r. – k. 47-48; zeznania powódki W. W. – k. 1274-1276, 1891v; zeznania świadka X. Z. złożone na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2022 r. – k. 1593-1594; zeznania świadka C. P. złożone na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2022 r. – k. 1595)

W dniu 15 maja 2019 r., powódka przedstawiła (...) S.A. faktury za remont balkonu i mieszkania wystawione przez AB Szklarz C. K. z załączonym kosztorysem sporządzonym przez Ł. C. na łączną kwotę 52 454,97 zł.

Prace remontowe nie zostały zgłoszone administracji Wspólnoty Mieszkaniowej budynku przy ul. (...). Nadto, powódka nie zapłaciła za faktury, które wystawili wykonawcy za prace których nie wykonali.

Pozwane (...) S.A. nie uznało ww. roszczeń wobec ustalenia, że zarówno w lokalu powódki, jak i przynależnej do niego loggii nie zostały przeprowadzone żadne prace naprawcze.

(dowód: faktura nr (...) z dnia 26 kwietnia 2019 r. – k. 23, 34, 52, 677; faktura nr (...) z dnia 26 kwietnia 2019 r. – k. 35, 51; kosztorys powykonawczy – k. 108-125; sprawozdanie z dnia 29 maja 2019 r. – k. 679-681; korespondencja mailowa – k. 682; zeznania świadka S. N. złożone na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. – k. 1567v-1568; zeznania świadka C. K. złożone na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2022 r. – k. 1594-1595; opinia techniczna biegłego sądowego inż. C. L. – k. 1822-1855)

Do porozumienia pomiędzy stronami nie doprowadziły żadne dalsze działania, w tym prowadzone pomiędzy powódką, a (...) S.A. postępowanie mediacyjne.

(dowód: umowa o przeprowadzenie mediacji – k. 783-784; pismo z dnia 3 czerwca 2019 r. – k. 785; korespondencja mailowa – k. 786-789; zeznania powódki W. W. – k. 1274-1276, 1891v; zeznana pozwanej F. R. – k. 1276-1277, 1891v)

Zdarzenie szkodzące – pożar powstały na loggii F. R. – nie spowodowało uszkodzeń wnętrz lokalu powódki ponad oczyszczenie niektórych elementów w nim się znajdujących, to jest wywołało konieczność wyczyszczenia posadzki wraz z cokołami loggii o powierzchni 8,90 m 2, oczyszczenia szyb balustrady w obrębie 5,16 m 2, oczyszczenia tynku elewacji na loggii z pomalowaniem w zakresie 31,50 m 2 oraz oczyszczenia 2 gniazdek elektrycznych wewnątrz lokalu. Koszt tych prac wyniósłby 567,46 zł brutto.

Żadne prace naprawcze w obszarze loggii oraz lokalu powódki nie zostały wykonane.

(dowód: opinia techniczna biegłego sądowego inż. C. L. – k. 1822-1855)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, szczegółowo wskazanych w ustalonym stanie faktycznym, a także na podstawie dowodów osobowych przeprowadzonych w toku postępowania. Przystępując do oceny zgromadzonego materiału dowodowego, Sąd kierował się zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 233 § 1 k.p.c., dokonując wszechstronnego rozważenia całokształtu materiału procesowego, z uwzględnieniem zasad logiki, doświadczenia życiowego oraz wzajemnych powiązań pomiędzy poszczególnymi dowodami.

Na wstępie należy podkreślić, że postępowanie w niniejszej sprawie trwało blisko siedem lat. W jego toku strony, a zwłaszcza strona powodowa, przedłożyły bardzo obszerny materiał dowodowy oraz znaczną liczbę pism procesowych. W konsekwencji Sąd zobowiązany był do dokonania selekcji zgromadzonego materiału pod kątem jego przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy (patrz art. 227 k.p.c.). Nie każdy zatem fakt podnoszony przez strony wymaga ustalenia, podobnie jak nie każdy przedłożony dokument musi zostać objęty szczegółową analizą w uzasadnieniu wyroku.

Z tych względów Sąd pominął znaczną część dokumentacji przedstawionej przez stronę powodową, uznając, iż odnosi się ona przede wszystkim do kariery zawodowej powódki i konfliktu pomiędzy stronami, wykraczających poza granice niniejszego postępowania. Dokumenty te, choć obrazowały zakres kariery powódki, wzajemne relacje stron oraz skalę istniejącego pomiędzy nimi sporu, nie wnosiły istotnych informacji pozwalających na ustalenie okoliczności mających znaczenie dla oceny zasadności dochodzonego roszczenia. W konsekwencji nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Dokonując oceny dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, Sąd miał również na względzie zasadę ciężaru dowodu wynikającą z art. 6 k.c. oraz art. 232 k.p.c. Obowiązek wykazania okoliczności, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa bowiem na tej stronie. Tymczasem, w niniejszej sprawie powódka przedłożyła szereg prywatnych opinii, ekspertyz, faktur oraz kosztorysów, które nie znajdowały potwierdzenia w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Co więcej, ich wiarygodność została skutecznie podważona przez opinię techniczną biegłego sądowego C. L..

Z tych samych względów Sąd co do zasady nie dokonał ustaleń faktycznych na podstawie zeznań świadków X. Z., Ł. C., C. P. oraz C. K.. Dał im bowiem wiarę wyłącznie w tym zakresie, w którym potwierdzili okoliczność działania na zlecenie powódki. W pozostałym zakresie natomiast zeznania tych osób nie korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności z aktami szkody (...) S.A. oraz opiniami biegłych sądowych. Nadto, kierując się zasadami doświadczenia życiowego, Sąd doszedł do przekonania, że relacje wskazanych świadków były w znacznym stopniu ukierunkowane na wsparcie stanowiska procesowego powódki. Nie bez znaczenia pozostawała okoliczność, iż wynagrodzenia za sporządzenie części opinii i ekspertyz było uzależnione od uzyskania przez powódkę korzystnego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Okoliczność ta w sposób oczywisty podważała obiektywizm zarówno sporządzonych opracowań, jak i składanych przez te osoby zeznań, wobec czego nie sposób było przypisać im waloru wiarygodności.

Z tych względów Sąd oparł swoje ustalenia faktyczne przede wszystkim na wskazanych opiniach biegłych sądowych, zaś przedłożone przez powódkę prywatne opinie i ekspertyzy ocenił wyłącznie, jako dokumenty prywatne w rozumieniu przepisów k.p.c., stanowiące wyraz stanowiska strony, nie zaś jako miarodajny dowód pozwalający na poczynienie ustaleń faktycznych sprzecznych z wnioskami wynikającymi z opinii biegłych sądowych.

Oceniając sporządzone w sprawie opinie biegłych sądowych – C. L. oraz X. L., uznać je należało za pełnowartościowy, rzetelny i merytorycznie miarodajny dowód w sprawie. Opinie te zostały sporządzone przez osoby dysponujące odpowiednimi kwalifikacjami oraz doświadczeniem zawodowym. Były one nie tylko wewnętrznie spójne, logiczne i konsekwentne, ale także ich wnioski pozostawały ze sobą w zgodzie, wzajemnie się uzupełniając i potwierdzając, tworząc jednolity oraz przekonujący obraz okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Sąd dał wiarę zeznaniom pozwanej F. R. oraz świadka S. R.. Pomimo niewątpliwego zainteresowania tych osób korzystnym dla F. R. wynikiem postępowania, ich relacje były spójne, logiczne i konsekwentne, a nadto korespondowały ze sobą i z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy oraz wnioskami wynikającymi z opinii biegłych sądowych.

Częściowo ustaleń faktycznych Sąd dokonał również na podstawie zeznań świadków H. C., S. N. oraz J. W., w szczególności w zakresie okoliczności związanych z zaistnieniem pożaru, wyniesieniem części ruchomości na loggię oraz prowadzeniem przez powódkę prac aranżacyjnych w lokalu. W tym zakresie ich relacje znajdowały potwierdzenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

W pozostałej części zeznaniom świadków H. C. oraz J. W. nie można było przypisać waloru wiarygodności. Opierały się one bowiem w znacznej mierze na przypuszczeniach, subiektywnych ocenach oraz informacjach uzyskanych od samej powódki, a nie na własnych obserwacjach. Tym samym nie mogły stanowić miarodajnego źródła ustaleń faktycznych.

Podobnie jedynie częściowo Sąd dał wiarę zeznaniom powódki, która konsekwentnie prezentowała obraz niemal całkowitego zniszczenia zarówno ruchomości, jak i nieruchomości objętych pozwem. Twierdzenia te pozostawały jednak w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności z ustaleniami poczynionymi w toku postępowania likwidacyjnego oraz wnioskami wynikającymi z opinii biegłych. Z materiału tego wynikało bowiem, że rzeczywista skala pożaru była znacząco mniejsza niż przedstawiała to powódka, a źródło ognia zostało ugaszone przy użyciu niewielkiej ilości wody.

Na rozprawie w dniu 24 maja 2024 r. Sąd oddalił wniosek powódki o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu włókiennictwa. Dowód ten był nieprzydatny dla rozstrzygnięcia sprawy. Wobec przyjętej przez Sąd oceny roszczenia dotyczącego odzieży, a w szczególności uznania skuteczności wyłączenia odpowiedzialności (...) S.A. z uwagi na unikatowy charakter tej odzieży, okoliczności wymagające wiadomości specjalnych z zakresu włókiennictwa pozostawały irrelewantne dla rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzenie tego dowodu prowadziłoby więc jedynie do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie i podlegało oddaleniu w całości.

W sprawie niniejszej powódka – po sprecyzowaniu roszczenia – powołując się na szkodę powstała w wyniku pożaru w lokalu pozwanej F. R., domagała się zasądzenia na jej rzecz kwoty 3 929 617,24 zł, z tym, że:

1. od pozwanych in solidum kwoty 1 982 294,14 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 września 2017 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za szkodę w mieniu ruchomym;

2. od F. R. kwoty 1 947 323,10 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 19 września 2017 r. do dnia zapłaty tytułem odszkodowania za dalszą szkodę w mieniu ruchomym oraz nieruchomym.

Pozwani konsekwentnie kwestionowali ww. roszczenie zarówno co do zasady, jak i co do wysokości podnosząc zarzuty braku legitymacji biernej, przyczynienia się powódki do powstania szkody, wyłączenia odpowiedzialności (...) S.A. z uwagi na unikatowy charakter ruchomości oraz braku udowodnienia roszczenia.

Wobec tak ukształtowanych stanowisk procesowych stron w pierwszej kolejności rozważenia wymagał zakres podmiotowy postępowania.

W tym zakresie należało mieć na względzie zwłaszcza treść art. 433 k.c., zgodnie z którym za szkodę wyrządzoną przez wyrzucenie, wylanie lub spadnięcie przedmiotu z pomieszczenia odpowiada ten, kto pomieszczenie zajmuje, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą zajmujący pomieszczenie nie ponosi odpowiedzialności i której działaniu nie mógł zapobiec.

W ocenie sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe nie dało podstaw do przypisania pozwanej F. R. odpowiedzialności za skutki zdarzenia z dnia 19 czerwca 2016 r. Bezsporne pozostawało, że w chwili powstania zarzewia ognia nie przebywała ona w lokalu mieszkalnym nr(...)przy (...) w W.. Oczywiste przy tym było, dla składu orzekającego, że wobec jej nieobecności nie mogła ona podejmować jakichkolwiek działań pozostających w związku z powstaniem zdarzenia. Nie zostało także wykazane by dopuściła się ona jakichkolwiek zaniechań w ww. zakresie.

Co przy tym istotne, nie zostało jednoznacznie ustalone kto był bezpośrednim sprawcą powstania zarzewia ognia. Wprawdzie w toku postępowania podnoszono możliwy związek zdarzenia z zachowaniem pełnoletniego syna pozwanej nr 2 – S. R., jednakże okoliczność ta nie została jednoznacznie wykazana. Co więcej, w czasie zdarzenia S. R. przebywał w lokalu i spał, zaś o zaistnieniu pożaru dowiedział się dopiero po usłyszeniu sygnałów pojazdów straży pożarnej i wyjściu na balkon.

Jednocześnie hipotetycznie przyjmując, że zachowanie S. R. pozostawało w jakimkolwiek związku z powstaniem zdarzenia, okoliczność ta nie mogłaby prowadzić do przypisania odpowiedzialności F. R.. S. R., w chwili omawianego zdarzenia, był bowiem osobą pełnoletnią, samodzielnie ponoszącą odpowiedzialność za własne działania i zaniechania. Brak było podstaw do przyjęcia, że pozwana była zobowiązana do sprawowania nad nim pieczy lub nadzoru, jak również że miała możliwość zapobieżenia jego ewentualnemu zachowaniu. W szczególności nie można pomijać, co już zostało zauważone, że w chwili zdarzenia pozostawała poza jego miejscem.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że nie zostały wykazane przesłanki odpowiedzialności F. R.. W realiach niniejszej sprawy nie było również podstaw do przyjęcia, że sam fakt posiadania przez powódkę tytułu prawnego do lokalu, w którym doszło do zdarzenia, prowadzi automatycznie do odpowiedzialności za wszelkie jego skutki. Przeciwnie, okoliczności sprawy wskazują, że nawet gdyby źródło zdarzenia wiązać z działaniem osoby trzeciej, to pozwana nie miała możliwości zapobieżenia temu zdarzeniu ani sprawowania nad tą osobą nadzoru. To też stanowiło przesłankę egzoneracyjną przewidzianą w art. 433 k.c.

Co istotniejsze, w ocenie Sądu, powódka nie wykazała istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem z dnia 19 czerwca 2016 r. a zniszczeniem wskazywanego przez nią mienia.

Zgodnie z art. 361 § 1 k.c. odpowiedzialność odszkodowawcza obejmuje wyłącznie normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. Oznacza to, że pomiędzy zdarzeniem, a szkodą musi zachodzić taki związek, który według zasad doświadczenia życiowego oraz reguł prawidłowego rozumowania pozwala uznać określony skutek za typowe następstwo danego zdarzenia.

Ustalony w sprawie przebieg zdarzenia nie pozwala w ocenie sądu na przyjęcie, aby normalnym następstwem niewielkiego, ograniczonego do jednej donicy zarzewia ognia było zniszczenie całości odzieży, dywanów i innych przedmiotów przechowywanych na balkonie, które uniemożliwiało dalsze użytkowanie wszystkich tych przedmiotów, których łączną wartość powódka określała na astronomicznym poziomie. Wniosku takiego nie uzasadnia ani skala zdarzenia, ani jego czas trwania, ani zakres oddziaływania ognia i dymu ustalony przez biegłego sądowego bryg. mgr inż. X. L..

Jednocześnie nie można również tracić z pola widzenia, że według ustalonego stanu faktycznego, w tym twierdzeń samej powódki, przedmioty te były przechowywane na balkonie. To właśnie sposób ich przechowywania stanowił czynnik zwiększający ryzyko ich ewentualnego zabrudzenia lub uszkodzenia. Już wyłącznie na podstawie zasad doświadczenia życiowego należy przyjąć, że balkon nie stanowi miejsca przeznaczonego do przechowywania mienia o znacznej wartości. Pozostawienie takowych rzeczy na otwartej przestrzeni wiązać się może z oczywisty ryzykiem ich uszkodzenia lub zniszczenia wskutek działań czynników atmosferycznych, ale również innych zdarzeń trudnych do przewidzenia, jak zanieczyszczenie przez ptaki, spadające przedmioty czy inne zdarzenia losowe. Będąc w posiadaniu przedmiotów o wyższej wartości, unikatowych, przy jednoczesnym utrudnionym ich przechowywaniu w lokalu, w związku z prowadzonymi w nim pracami remontowymi, powódka winna była rozważyć umieszczenie ich w miejscu zapewniającym odpowiedni poziom bezpieczeństwa. To choćby nakazywałaby należyta staranność w dbałości o cenne ruchomości. Decyzja odmienna obarczona była przewidywalnym ryzykiem ich ewentualnego uszkodzenia.

W konsekwencji nie można było uznać, że pomiędzy zdarzeniem z dnia 19 czerwca 2016 r. a deklarowaną przez powódkę szkodą w zakresie ruchomości zachodzi adekwatny związek przyczynowy w rozumieniu art. 361 § 1 k.c.

Niezależnie od powyższego, znaczna część dochodzonych roszczeń dotyczyła przedmiotów, które według twierdzeń samej powódki miały charakter wyjątkowy i niepowtarzalny. Tymczasem zgodnie z § 48 ust. 1 pkt 9 OWU (...), obowiązujących dla spornej polisy, ochroną ubezpieczeniową nie były objęte szkody polegające na zniszczeniu, uszkodzeniu, zaginięciu lub kradzieży m.in. przedmiotów o charakterze zabytkowym, archiwalnym lub unikatowym.

Powódka twierdziła, że znaczna część odzieży miała charakter ekskluzywny i niepowtarzalny. Podkreślała niemożność ich odtworzenia. Również przedłożona przez nią prywatna wycena opierała się na porównywaniu tych rzeczy do produktów jedynie podobnych, a nie identycznych, co potwierdzało ich indywidualny i niepowtarzalny charakter. Skoro zatem przedmioty te należało kwalifikować – w oparciu o twierdzenia samej powódki, jak i świadka C. P. – jako przedmioty unikatowe w rozumieniu § 48 ust. 1 pkt 9 OWU, odpowiedzialność ubezpieczyciela za szkody dotyczące tego rodzaju mienia musiała zostać wyłączona na mocy OWU.

Nawet przy hipotetycznym przyjęciu istnienia podstaw odpowiedzialności po stronie pozwanych, powództwo nie mogłoby zostać uwzględnione z uwagi na niewykazanie przez powódkę adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy zdarzeniem z dnia 19 czerwca 2016 r. a szkodami dochodzonymi pozwem, jak również niewykazanie zakresu i wysokości szkody.

Przechodząc do przedmiotowego zakresu odpowiedzialności, wskazać należy, że zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności opinia biegłego sądowego z zakresu pożarnictwa bryg. mgr inż. X. L., której wnioski tut. Sąd w całości podziela, nie pozostawiał wątpliwości co do rzeczywistego charakteru i rozmiaru zdarzenia. Źródłem zadymienia było niewielkie zarzewie ognia powstałe w donicy znajdującej się na balkonie lokalu nr (...). Pożar miał charakter ograniczony, nie rozprzestrzenił się poza miejsce swojego powstania i został ugaszony przy użyciu stosunkowo niewielkiej ilości wody pobranej z łazienki pozwanej. Jednocześnie biegły wykluczył możliwość przeniesienia się ognia do lokalu zajmowanego przez powódkę oraz na balkon przynależny do jej lokalu.

W konsekwencji nie sposób było przyjąć, aby zdarzenie to mogło doprowadzić do uszkodzenia lokalu mieszkalnego powódki. Ewentualne skutki zdarzenia mogły odnosić się wyłącznie do balkonu przynależnego do jej lokalu, i to jedynie w zakresie związanym z wystąpieniem śladów zadymienia lub okopcenia.

To natomiast znajduje potwierdzenie w opinii technicznej biegłego sądowego inż. C. L., który koszt usunięcia skutków zdarzenia w obrębie balkonu oszacował na kwotę 567,46 zł brutto. Ustalenia te Sąd uznał za rzeczowe, logiczne i znajdujące pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Jednocześnie bezsporne jest, że jeszcze na etapie postępowania likwidacyjnego pozwany (...) S.A. wypłacił powódce kwotę przekraczającą 17 705,86 zł tytułem odszkodowania. Oznacza to, że nawet przy przyjęciu odpowiedzialności pozwanych szkoda wykazana w toku niniejszego postępowania została już w całości naprawiona, a wysokość wypłaconego świadczenia wielokrotnie przekraczała wartość szkody ustalonej przez ww. biegłego.

W konsekwencji roszczenie W. W. podlegało oddaleniu zarówno z uwagi na brak legitymacji biernej zarówno F. R., jak i (...) S.A., niewykazanie przez powódkę wysokości szkody w zakresie usunięcia szkody na nieruchomości i adekwatnego związku przyczynowego, jak również z uwagi na przewidziane w § 48 ust. 1 pkt 9 OWU wyłączenie odpowiedzialności ubezpieczyciela za szkody dotyczące przedmiotów o charakterze unikatowym. O tym też orzeczono w punkcie I. sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 108 §1 k.c. sąd rozstrzyga o kosztach w każdym orzeczeniu kończącym postępowanie w instancji. Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 98 §1 k.p.c., zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu).

W niniejszej sprawie Sąd, w punkcie II. sentencji wyroku, obciążył powódkę – jako stronę przygrywającą – całością kosztów postępowania i na podstawie art. 108 § 1 k.p.c. szczegółowe ich wyliczenie pozostawił Referendarzowi Sądowemu.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak na wstępie.

Sędzia Ewa Ligoń-Krawczyk