descriptionTreść orzeczenia

Sygnatura akt I C 67/23

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 21 marca 2025 r.

Sąd Okręgowy w Sieradzu – Wydział I Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Dagmara Kos

Protokolant: Dominika Górecka

Sygn. akt I C 67/23

Uzasadnienie

W pozwie z dnia 24 czerwca 2022 r. wniesionym w elektronicznym postępowaniu upominawczym do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie powód (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w L. wnosił o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego B. R. kwoty 101.117,74 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów sądowych w kwocie 1.264,00 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie i zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie.

(pozew- k.59-61)

Postanowieniem z dnia 20 października 2022 r. Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu i utraty mocy nakazu zapłaty z dnia 7 lipca 2022 r. umorzył postępowanie w całości.

(postanowienie Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie z dnia 20 października 2022 r.- k.62)

W dniu 19 stycznia 2023 r. powód (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w L. wniósł do Sądu Okręgowego w Sieradzu pozew, w którym wnosił o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego B. R. nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym kwoty 99.717,74 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty oraz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

(pozew- k.3-7)

Wobec stwierdzenia braku podstaw do wydania nakazu zapłaty zarządzeniem z dnia 30 stycznia 2023 r. sprawa została skierowana do rozpoznania w postępowaniu zwyczajnym.

(zarządzenie z dnia 30 stycznia 2023 r.- k.65)

W odpowiedzi na pozew pozwany wnosił o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.

(odpowiedź na pozew- k.70-73, k.79-82)

Na rozprawach w dniach 8 września 2023 r. i 14 marca 2025 r. pełnomocnik powoda popierał powództwo a pozwany nie stawił się.

(protokół rozprawy z dnia 8 września 2023 r. na płycie CD 00:00:42 – 00:02:45- koperta k.214, protokół rozprawy z dnia 14 marca 2025 r. na płycie CD 00:00:24 – 00:03:44- koperta k.214)

S ąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 26 lipca 2019 r. pozwany B. R. zawarł z powodem (...) Bank (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w L. umowę o pożyczkę nr (...). Na podstawie tej umowy bank udzielił mu pożyczki w kwocie 106.039,00 zł, która uwzględniała kredytowaną prowizję w kwocie 5.039,90 zł, na okres od 26 lipca 2019 r. do 26 lipca 2027 r. Jak wynikało z pkt 4 umowy pożyczki w chwili wypłaty kwoty pożyczki bankowi jednorazowo należna była prowizja za udzielenie pożyczki a zapłata prowizji nastąpić miała przez jej pobranie z rachunku do spłaty rat z wypłaconej kwoty pożyczki. Pożyczkobiorca natomiast zgadzał się na takie pobranie prowizji przed innymi dyspozycjami – z wyjątkiem tytułów wykonawczych.

(bezsporne, kserokopia umowy pożyczki- k.32-43)

Strony ustaliły w pkt 1 umowy, że oprocentowanie pożyczki będzie zmienne. Na czas zawarcia umowy wynosiło ono 8,99 % w stosunku rocznym. Składnikami oprocentowania były – 1,50 % stopa referencyjna NBP i 7,49 % marża banku. Jak wynikało z pkt 24 umowy wysokość oprocentowania pożyczki mogła się zmieniać w okresie obowiązywania umowy. Mogło to wystąpić, jeżeli zmieni się wysokość stopy referencyjnej. Zmiana wysokości stopy referencyjnej spowodować miała zmianę wysokości oprocentowania pożyczki o taką liczbę punktów procentowych o jaką zmieniona została stopa referencyjna. Zmiana ta następować miała w dniu wejścia w życie nowej wartości stopy referencyjnej. Jeśli stopa referencyjna przyjmie wartość zero lub ujemną, oprocentowanie pożyczki miało być równe marży banku. Zmiana oprocentowania pożyczki wywołana zmianą stopy referencyjnej nie wymagała aneksu ani wypowiedzenia umowy. O zmianie stopy referencyjnej bank miał informować komunikatem dostępnym w oddziałach banku oraz na stronie www.ingbank.pl. Zgodnie z pkt 25 umowy w przypadku zmiany oprocentowania pożyczki bank bezpłatnie miał poinformować pożyczkobiorcę w sposób określony w zasadach doręczania korespondencji o zmianie harmonogramu spłaty. Zmieniony harmonogram miał wskazywać nową wysokość oprocentowania oraz nową wysokość raty wyliczoną przy uwzględnieniu liczby rat pozostających do spłaty oraz czasu obowiązywania umowy. Zmiana harmonogramu wraz z komunikatem o zmianie stopy referencyjnej dostępnym w oddziałach banku oraz na stronie www.ingbank.pl miała stanowić informację dla pożyczkobiorcy o zmianie oprocentowania pożyczki. Najbliższą ratę pożyczkobiorca miał zapłacić jeszcze w dotychczasowej wysokości a kolejną już w nowej wysokości. Jak wynikało z pkt 26 umowy oprocentowanie pożyczki nie mogło przekroczyć w stosunku rocznym wysokości odsetek maksymalnych określonych w kodeksie cywilnym. W myśl pkt 1 umowy rzeczywista roczna stopa oprocentowania na dzień zawarcia umowy wynosiła 10,90 %.

(bezsporne, kserokopia umowy pożyczki- k.32-43)

Zgodnie z pkt 1 umowy pożyczka miała zostać spłacona w 96 miesięcznych ratach w wysokości 1.553,70 zł przy czym ostatnia rata wynosić miała 1.553,52 zł. Jak wynikało z pkt 8 umowy pożyczkobiorca zobowiązany był spłacić kwotę pożyczki wraz z odsetkami, opłatami lub prowizjami i kosztami wynikającymi z umowy w terminach wskazanych podstawowych warunkach umowy. Jak wynikało z pkt 9 umowy pożyczkobiorca miał spłacać zadłużenie w miesięcznych ratach kapitałowo – odsetkowych. Stosownie do treści pkt 12 umowy niespłacenie raty pożyczki w terminie ustalonym w umowie lub spłacenie jej tylko w części spowoduje, że niespłacona kwota staje się zadłużeniem przeterminowanym. Od zadłużenia przeterminowanego z tytułu pożyczki bank miał pobierać odsetki podwyższone. Łączna kwota odsetek podwyższonych i opłat należnych w przypadku opóźnienia w spłacie części lub całości pożyczki nie mogła przekroczyć kwoty odsetek maksymalnych za opóźnienie. W myśl pkt 13 umowy odsetki podwyższone obliczane miały być według zmiennej stopy procentowej i wynosić dwukrotność odsetek ustawowych za opóźnienie. Odsetki ustawowe za opóźnienie to suma stopy referencyjnej i 5,5 punktów procentowych. Stopa referencyjna jest ustalana przez Radę Polityki Pieniężnej na podstawie artykułu 12 ustęp 2 pkt 1 ustawy o Narodowym Banku Polskim i ogłaszana w Dzienniku Urzędowym Narodowego Banku Polskiego, jest również dostępna na stronie www.nbp.pl. Wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie ogłaszana jest przez Ministra Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. Zmiana wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie powodowała zmianę wysokości odsetek podwyższonych. Zmiana wysokości odsetek podwyższonych nie wymagała powiadomienia przez bank.

(bezsporne, kserokopia umowy pożyczki- k.32-43)

Jak wynikało z pkt 14 umowy bez względu na dyspozycję pożyczkobiorcy co do sposobu zaliczania kwot wpłacanych przez pożyczkobiorcę z tytułu umowy należności banku z tytułu umowy (bieżące oraz zaległe, począwszy od najstarszej niespłaconej należności) pobierane miały być w następującej kolejności: prowizje i opłaty, należności przeterminowane według następującej kolejności: odsetki podwyższone od zadłużenia przeterminowanego, odsetki zwykłe (z tytułu udzielenia pożyczki) przeterminowane, kapitał przeterminowany, należności wymagalne (nieprzeterminowane) według następującej kolejności: odsetki zwykłe wymagalne i kapitał wymagalny.

(bezsporne, kserokopia umowy pożyczki- k.32-43)

Jak wynikało z pkt 34 umowy bank miał prawo wypowiedzenia umowy z 30 – dniowym terminem wypowiedzenia jeżeli pożyczkobiorca nie spłacał terminowo swoich zobowiązań wobec banku wynikających z umowy mimo uprzedniego wezwania go do zapłaty lub dopuścił do powstania zadłużenia przeterminowanego i nie uregulował go w terminie określonym w wezwaniu banku, który nie będzie krótszy niż 14 dni roboczych. Bank w wezwaniu do zapłaty miał poinformować pożyczkobiorcę o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania wniosku o restrukturyzację zadłużenia z tytułu umowy poprzez zmianę warunków lub terminów spłaty zadłużenia. Bank umożliwi taką restrukturyzację jeśli będzie ona uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej pożyczkobiorcy.

(bezsporne, kserokopia umowy pożyczki- k.32-43)

Zgodnie z pkt 35 umowy w każdym przypadku wypowiedzenia umowy pożyczkobiorca zobowiązany był spłacić pozostałą do spłaty kwotę pożyczki, należne odsetki, prowizje i opłaty najpóźniej w ostatnim dniu okresu wypowiedzenia umowy. Stosownie do treści pkt 36 umowy bank naliczać miał odsetki podwyższone od niespłaconej części kwoty pożyczki od pierwszego dnia po zakończeniu okresu wypowiedzenia. Odsetki podwyższone miały być naliczone w wysokości i zgodnie z zasadami wskazanymi w umowie. Jak wynikało z pkt 15 umowy po upływie okresu wypowiedzenia umowy zadłużenie pożyczkobiorcy wobec banku z tytułu umowy miało być spłacane w następującej kolejności: kapitał, koszty sądowe i egzekucyjne, odsetki umowne, odsetki podwyższone i koszty zastępstwa procesowego.

(bezsporne, kserokopia umowy pożyczki- k.32-43)

Uruchomienie pożyczki nastąpiło w dniu 26 lipca 2019 r. W tym też dniu powód przelał pozwanemu kwotę 106.039,90 zł.

(bezsporne, wydruk przelewu- k.44)

Pozwany od kwietnia 2020 r. spłacał raty kredytu w niepełnej wysokości.

(bezsporne, kserokopia rozliczenia- k.53)

Pismem z dnia 26 stycznia 2021 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty zadłużenia wynikającego z umowy pożyczki w kwocie 3.834,94 zł w nieprzekraczalnym terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania wezwania. W piśmie tym powód poinformował pozwanego, że w ciągu 14 dni roboczych od dnia, w którym otrzyma to wezwanie do zapłaty, może złożyć wniosek o restrukturyzację zadłużenia. Pismo to zostało doręczone pozwanemu w dniu 4 lutego 2021 r.

(bezsporne, kserokopia ostatecznego wezwania do zapłaty- k.45-46, wydruk śledzenia przesyłek- k.47, kserokopia pełnomocnictwa- k.48)

Pismem z dnia 9 marca 2021 r. powód wypowiedział pozwanemu umowę pożyczki i wezwał go do spłaty kwoty zadłużenia, która w dniu sporządzenia wypowiedzenia wynosiła 95.268,36 zł w czym zawierała się kwota 4.985,81 zł zadłużenia przeterminowanego. Poinformował też pozwanego, że okres wypowiedzenia trwa 30 dni od daty doręczenia tego pisma, co oznacza, że najpóźniej dzień po upływie tego czasu musi spłacić całe zadłużenie wraz z naliczonymi prowizjami, opłatami i odsetkami. Pismo zawierające oświadczenie o wypowiedzeniu umowy zostało doręczone pozwanemu w dniu 22 marca 2021 r.

(bezsporne, kserokopia wypowiedzenia umowy- k.49-50, wydruk śledzenia przesyłki- k.51, kserokopia pełnomocnictwa- k.52)

Pismem z dnia 11 maja 2021 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty zaległości w kwocie 95.824,88 zł do dnia 14 maja 2021 r.

(bezsporne, kserokopia wezwania z załącznikiem- k.56-57)

Pozwany do czasu skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki wpłacił powodowi kwotę 24.560,00 zł. Po wypowiedzeniu umowy pożyczki pozwany do dnia 24 czerwca 2022 r. wpłacił powodowi kwotę 3.240,00 zł. W okresie od dna 24 czerwca 2022 r. do dnia 19 stycznia 2023 r. pozwany wpłacił powodowi kwotę 1.400,00 zł. Po dniu 19 stycznia 2023 r. pozwany wpłacił powodowi kwotę 2.000,00 zł.

(wydruk rozliczenia- k.53, kserokopie dowodów wpłat- k.117-129, wydruki przelewów- k.130-131)

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów złożonych przez strony, które nie były przez strony kwestionowane. Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd pominął opinię biegłej z zakresu księgowości W. F., gdyż nie miała ona znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Zgodnie z art. 720 § 1 kc przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Jak wynika z art. 3 ust 1 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1497 ze zm.) przez umowę o kredyt konsumencki rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550,00 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 1 tej ustawy za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki.

W przedmiotowej sprawie pozwany zawarł z powodem w dniu 26 lipca 2019 r. umowę pożyczki, która to umowa określała prawa i obowiązki stron tej umowy. Pożyczki udzielonej przez powoda, pozwany nie spłacał terminowo.

W pkt 34 umowy pożyczki strony ustaliły, iż bank miał prawo wypowiedzenia umowy z 30 – dniowym terminem wypowiedzenia jeżeli pożyczkobiorca nie spłacał terminowo swoich zobowiązań wobec banku wynikających z umowy mimo uprzedniego wezwania go do zapłaty lub dopuścił do powstania zadłużenia przeterminowanego i nie uregulował go w terminie określonym w wezwaniu banku, który nie będzie krótszy niż 14 dni roboczych. Z powyższego zapisu wynika, iż warunkiem skutecznego wypowiedzenia umowy pożyczki było wcześniejsze wezwanie pożyczkobiorcy do spłaty zadłużenia.

Pozwany od kwietnia 2020 r. nie spłacał terminowo w pełnej wysokości rat pożyczki. Powód miał zatem prawo wypowiedzenia mu umowy pożyczki. W kontekście dokumentów złożonych przez powoda nie może ulegać wątpliwości, iż przed wypowiedzeniem umowy pożyczki wystosował on do pozwanego wezwanie do zapłaty, w którym wezwał go do spłaty istniejącego zadłużenia w terminie 14 dni roboczych i poinformował go o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych wniosku o restrukturyzację zadłużenia i informował go, iż w przypadku nieskorzystania z tych uprawnień dokona wypowiedzenia umowy pożyczki.

Pozwany po otrzymaniu wezwania do zapłaty nie dokonał w wyznaczonym terminie 14 dni roboczych spłaty zaległości i nie złożył też w tym terminie wniosku o restrukturyzację zadłużenia. W tej sytuacji powód miał prawo złożenia mu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy pożyczki. Zatem wypowiedzenie umowy pożyczki dokonane przez powoda było skuteczne.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostawało, że pozwany zawierając umowę pożyczki działał jako konsument.

Zgodnie z art. 385 1 § 1 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Z przepisu tego wynika zatem, że aby uznać postanowienie umowne za niedozwolone powinny zostać spełnione następujące przesłanki:

- postanowienie nie było indywidualnie uzgodnione (nie było negocjowane),

- postanowienie nie dotyczy sformułowanych jednoznacznie głównych świadczeń stron,

- w wyniku zawarcia w umowie tego postanowienia prawa i obowiązki konsumenta zostały ukształtowane w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami,

- doszło tym samym do rażącego naruszenia interesów konsumenta.

W myśl art. 385 1 § 2 kc jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Jak wynika zaś z art. 385 1 § 3 kc nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta.

Zgodnie z art. 385 1 § 4 kc ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje.

Zgodnie z art. 385 2 kc oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając umowy pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny.

Będący konsumentem pozwany kwestionował powództwo i zarzucał nieprawidłowe naliczanie przez powoda odsetek oraz naliczenie zbyt wysokiej prowizji.

Dobre obyczaje to reguły postępowania niesprzeczne z etyką i moralnością. Sprzeczne z dobrymi obyczajami są: niedoinformowanie drugiej strony umowy, spowodowanie jej dezorientacji, wywołanie u klienta błędnego przekonania, wykorzystanie niewiedzy klienta lub jego naiwności, ukształtowanie stosunku prawnego niezgodnie z zasadą równorzędności stron. Sprzeczne z dobrymi obyczajami są działania potocznie określane jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające od przyjętych standardów postępowania.

Rażące naruszenie interesów konsumenta ma miejsce wówczas, gdy umowa przewiduje nieusprawiedliwione dysproporcje, na niekorzyść konsumenta, w rozłożeniu umownych praw i obowiązków. Chodzi o zawarcie w umowie postanowień, które szczególnie mocno godzą w interesy majątkowe konsumenta.

W przedmiotowej sprawie powód nie wykazał w żaden sposób, by strony negocjowały warunki umowy.

Zgodnie z art. 36 a ustawy o kredycie konsumenckim w brzmieniu na czas zawarcia umowy pożyczki koszty pozaodsetkowe nie mogły przekroczyć sumy dwóch składników: 25 procent kredytu (część stała) oraz 30 procent wartości kredytu w skali roku (część zmienna zależna od czasu trwania umowy) przy czym w całym okresie kredytowania nie mogą być wyższe od całkowitej kwoty kredytu. Wprowadzone wskazaną ustawą ograniczenia stanowić mogą wskazówkę przy ocenie, czy pozaodsetkowe koszty w umowie kredytu nie są nadmierne. Ratio legis wprowadzenia tego unormowania miało bowiem na celu ukrócenie niewłaściwych praktyk rynkowych polegających na zawyżaniu opłat.

Zgodnie z powołanym wyżej przepisem dozwolone pozaodsetkowe koszty w niniejszej sprawie, mogłyby wynosić 25.250,00 zł (101.000,00 zł x 25 %) + 242.400,00 zł (101.000,00 zł x 2920/365 x 30 %] = 267.650,00 zł a ponieważ całkowita kwota pożyczyki była niższa od tej kwoty ograniczyć się one musiałyby do kwoty pożyczki a więc do kwoty 101.000,00 zł. Ponieważ jedynym pozaodsetkowym kosztem pożyczki w przedmiotowej sprawie była prowizja wynosząca 5.039,90 zł, mając na uwadze powyższe wyliczenie nie można uznać, by jej wysokość ustalona była w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami lub by rażąco naruszała ona interesy pozwanego jako konsumenta. Oczywistym jest bowiem, że przygotowanie i udzielenie pożyczki a dalej administrowanie nią, przyjmowanie wpłat i ich kontrola powodowały powstawanie kosztów pracy, materiałów biurowych, energii i kosztów lokalowych. Pożyczka była przy tym udzielona na dość długi okres, bo 8 lat.

Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że zapisy umowy dotyczące wysokości prowizji nie były abuzywne. Zauważyć przy tym należy, że postanowienia umowy dotyczące prowizji sformułowane zostały w sposób jednoznaczny a zatem nie mogły być dla pozwanego niezrozumiałe.

Jak wynikało z umowy kwota pożyczki, która uwzględniała kredytowaną prowizję, wynosiła 106.039,90 zł zaś całkowita kwota pożyczki wynosiła 101.000,00 zł.

Jak wynika z art. 5 pkt 7 ustawy o kredycie konsumenckim całkowita kwota kredytu to maksymalna kwota wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt, a w przypadku umów, dla których nie przewidziano tej maksymalnej kwoty, suma wszystkich środków pieniężnych nieobejmujących kredytowanych kosztów kredytu, które kredytodawca udostępnia konsumentowi na podstawie umowy o kredyt.

Choć jako całkowitą kwotę pożyczki ujęto w umowie kwotę bez prowizji, a więc tak jak powinna być ona wyrażona zgodnie z powyżej wskazanym przepisem, to jednak nie można nie zauważyć, że faktycznie powód oddał do dyspozycji pozwanego kwotę 106.039,90 zł, co wynika z wydruku przelewu. Zatem kwota wypłacona pozwanemu obejmowała również kwotę prowizji, która była kosztem pożyczki i mogła być przeznaczona jedynie na skredytowanie prowizji a nie na inny cel. Z treści umowy wynika przy tym, że odsetki zostały naliczone przez powoda nie tylko od całkowitej kwoty pożyczki ale też od kredytowanej nią prowizji, która jest kosztem pożyczki. Tymczasem brak jest podstaw do obciążania konsumenta odsetkami od kosztów pożyczki, nawet w wypadku udzielenia pożyczki w celu sfinansowania tych kosztów. Istotą bowiem pozaodsetkowych kosztów pożyczki a w tym prowizji jest to, że konsument zobowiązany jest do ich poniesienia ale pożyczkodawcy nie przysługuje prawo do pobierania od tych kosztów odsete.k Wynika to przy tym wprost z art. 5 pkt 6 a ustawy o kredycie konsumenckim.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd doszedł do przekonania, że oprocentowanie pożyczki zostało wyliczone w sposób nieprawidłowy i niezgodny z definicją stopy oprocentowania wskazaną w art. 5 pkt 10 ustawy o kredycie konsumenckim, który stanowi, że stopa oprocentowania kredytu to stopa oprocentowania wyrażona jako stałe lub zmienne oprocentowanie stosowane do wypłaconej kwoty na podstawie umowy o kredyt w stosunku rocznym. Natomiast kwota wypłacona utożsamiana jest z kwotą udostępnioną do swobodnej dyspozycji konsumenta, do czego odwołuje się zresztą definicja całkowitej kwoty kredytu.

Postanowienia umowy dotyczące oprocentowania pożyczki wraz z kosztami jej udzielenia w postaci prowizji nie były jednoznaczne. Z pewnością też postanowienia te są abuzywne, gdyż obciążały konsumenta będącego słabszą stroną umowy do poniesienia dodatkowego kosztu w postaci odsetek od prowizji, do jakiego pobrania powód nie był uprawniony.

Mając na uwadze, iż raty pożczyki zostały skalkulowane przy uwzględnieniu odsetek także od prowizji od pożyczki, co nie powinno mieć miejsca, stwierdzić należy, iż powód, pomimo udowodnienia skuteczności wypowiedzenia umowy pożyczki nie udowodnił swojego roszczenia co do wysokości. Nie wykazał on bowiem w żaden sposób jaka jest wysokość należności z umowy pożyczki po wyeliminowaniu z niej abuzywnych postanowień o oprocentowaniu prowizji od pożyczki.

Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił powództwo jako niezasadne.

Co do nie pokrytych wydatków w kwocie 2.211,35 zł to Sąd na podstawie 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 959 ze zm.) zasądził tę kwotę na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu od przegrywającego sprawę powoda.