Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 619/13
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 22 kwietnia 2014 roku
Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący SSR Joanna Radzyńska-Głowacka
Protokolant Martyna Lubieniecka – Kiljańska
po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2014 roku w Warszawie sprawy z powództwa R. K. przeciwko (...) S.A. V. (...) o zapłatę
I. Zasądza od (...) S.A. V. (...) na rzecz R. K. kwotę 5.400,00 zł (pięć tysięcy czterysta złotych) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 14 stycznia 2013 roku do dnia zapłaty;
II. Umarza postępowanie co do kwoty 600,00 zł (sześćset złotych);
III. Zasądza od (...) S.A. V. (...) na rzecz R. K. kwotę 1.517,00 zł (tysiąc pięćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu;
IV. Nakazuje pobrać Skarbowi Państwa Kasie Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia od (...) S.A. V. (...) kwotę 689,10 zł (sześćset osiemdziesiąt dziewięć złotych 10/100) tytułem zwrotu kosztów wynagrodzenia biegłego poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa.
Uzasadnienie
Powód, R. K., reprezentowany przez radcę prawnego M. G., wniósł 14 stycznia 2013 roku pozew przeciwko (...) S.A. V. (...) w W., wnosząc o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 6.000,00 zł (sześciu tysięcy) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 14 stycznia 2013 r. do dnia zapłaty oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych.
Uzasadniając to żądanie powód twierdził, że w wyniku kolizji drogowej, do której doszło dnia 17 września 2012 roku, nie ze swojej winy, doznał szkody komunikacyjnej w postaci rozbicia pojazdu marki V. (...). Sprawcą wypadku był inny kierowca. Ubezpieczyciel - pozwany uznał swoją odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną powodowi.
Pismem z dnia 21 września 2012 roku pozwany uznał, że przywrócenie pojazdu powoda do stanu poprzedniego pociągałoby dla pozwanego nadmierne trudności i koszty, dlatego też pozwany przyjął wartość pojazdu na kwotę 27.000,00 zł (dwadzieścia siedem tysięcy), wypłacił powodowi kwotę wartości szkody całkowitej w wysokości 13.900,00 zł (trzynaście tysięcy dziewięćset) i pozostawił pojazd w dyspozycji powoda. Powód odwołał się od tej decyzji, kwestionując przyjętą wartość pojazdu w stanie nieuszkodzonym.
W dniu 13 lutego 2013 roku został wydany nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zasądzający na rzecz powoda od pozwanego kwotę 6.000,00 zł (sześciu tysięcy) wraz z odsetkami ustawowymi od dnia 14 stycznia 2013 roku do dni zapłaty oraz koszty postępowania.
Pozwany w sprzeciwie od nakazu zapłaty wnosił o oddalenie powództwa w całości z zasądzeniem kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu wskazał, iż naprawa samochodu marki V. (...) była ekonomicznie i technologicznie nieuzasadniona. W związku z powyższym, pozwany wypłacił na rzecz powoda wartość szkody całkowitej, co stanowi różnicę pomiędzy wartością pojazdu w stanie nieuszkodzonym, a wartością pojazdu w stanie uszkodzonym. Pozwany wskazał, iż kwestia sporną pomiędzy pozwanym a powodem jest ustalenie wartości rynkowej pojazdu w stanie nieuszkodzonym w dniu zdarzenia tj. 17 września 2012 roku, dlatego też niezbędnym jest dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego, o co wnosił również powód.
Na podstawie zgromadzonego materiału Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 17 września 2012 roku, R. K., kierujący pojazdem marki V. (...) o nr rejestracyjnym (...), brał udział w kolizji drogowej. Sprawcą kolizji była G. T. – prowadząca pojazd marki F. (...). Szkoda została zgłoszona do (...) S.A. V. (...), gdzie powód był ubezpieczony (nr polisy (...)).
W wyniku kolizji rozbity został pojazd powoda. Po przeprowadzonej wewnętrznej analizie wielkości charakteru uszkodzeń pozwany, pismem z dnia 21 września 2012 roku, stwierdził nadmierne koszty i trudności w przywróceniu pojazdu powoda do stanu poprzedniego. W związku z powyższym, pozwany dokonał wyceny wartości rynkowej pojazdu na dzień powstania szkody na podstawie notowań systemu E. z uwzględnieniem korekty do wartości bazowej. Pozwany wartość pojazdu marki V. w stanie nieuszkodzonym ustalił na sumę 27.000,00 zł (dwudziestu siedmiu tysięcy) i przyznał powodowi odszkodowanie w wysokości 13.900,00 zł (trzynaście tysięcy dziewięćset).
Powód nie zgodził się z ustaleniami wyceny, podnosząc, iż wartość rynkowa pojazdu wynosi co najmniej 33.000,00 zł (trzydzieści trzy tysiące). Powód stwierdził, że otrzymał od pozwanego tytułem wyrównania szkody kwotę o 6.000,00 zł mniejszą niż to wynika z wartości samochodu przed szkodą. Jednocześnie powód nie kwestionował rozliczenia szkody, jako szkody całkowitej oraz wartości rynkowej pojazdu w stanie uszkodzonym.
Powołane dowody, jako wiarygodne i logiczne, wzajemnie się uzupełniają i tworzą spójny stan faktyczny.
Sąd ustalił stan faktyczny na podstawie następujących dowodów: akta szkody V. (...) (k. 26-31 i 41), decyzja o przyznaniu odszkodowania, przekazaniu wypłaty i potwierdzenie przelewu (k. 8, 9 i 35), odwołanie R. K. z dnia 22 października 2012 r. (k. 11; opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego, rekonstrukcji wypadków drogowych oraz wyceny wartości, kosztów i jakości napraw, pojazdów samochodowych R. M., k. 64-101)
Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Sąd zważył, co następuje
Okoliczność kolizji z dnia 17 września 2012 r. oraz zakres uszkodzeń pojazdu były bezsporne. Roszczenie nie było również kwestionowane co do zasady. Pozwany wypłacił częściowe odszkodowanie z przedmiotowego tytułu w kwocie 13.900,00 zł. Kwestią sporną pomiędzy stronami był fakt wartości pojazdu w stanie nieuszkodzonym, co rzutowało na ostateczną kwotę odszkodowania.
Zgodnie z art. 805 kc przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. W przypadku ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej ustawodawca doprecyzował zakres tego rodzaju umów w art. 822 kc ustalając, iż przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Jeszcze węziej odpowiedzialność ubezpieczającego ujęta jest art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U. nr 124 poz. 1152), który stanowi, że z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.
W uzasadnieniu uchwały z dnia 13 czerwca 2003 r., III CZP 32/03, Sąd Najwyższy zauważył, że obowiązek odszkodowawczy ubezpieczyciela pojawia się już z chwilą wyrządzenia poszkodowanemu szkody i nie jest uzależniony od tego czy poszkodowany dokonał naprawy samochodu i czy w ogóle zamierza go naprawić (podobnie również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie V CKN 1273/00, LEX nr 55515, por. wyrok SN z 7 sierpnia 2003 r., IV CKN 387/01, LEX nr 141410; wyrok SN z 16 stycznia 2002 r., IV CKN 635/00, LEX nr 78370; wyrok SN z 27 czerwca 1988 r., I CR 151/88, LEX nr 8894)
W celu ustalenia wartości rynkowej pojazdu marki V. (...) w stanie nieuszkodzonym na dzień powstania szkody tj. 17 września 2012 roku oraz ustalenia wartości szkody, Sąd powołał na podstawie art. 278 § 1 k.p.c. biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego, rekonstrukcji wypadków drogowych oraz wyceny wartości, kosztów i jakości napraw, pojazdów samochodowych M. R., gdyż rozpoznanie sprawy wymagało wiadomości specjalnych w ww. zakresie.
Do treści i wniosków opinii w zakresie ustalenia wartości pojazdu w stanie nieuszkodzonym strony nie składały zastrzeżeń. Opinia ta jest ponadto zgodna z profesjonalną wyceną pojazdów dokonaną w systemie komputerowym (...) E. w dniu 17 września 2012 r. Sąd podzielił całkowicie opinię biegłego rzeczoznawcy uznając ją za wiarygodną i sporządzoną w sposób prawidłowy i rzetelny.
Mając na względzie, iż odszkodowanie zostało już częściowo wypłacone, a powództwo ograniczone do kwoty określonej w opinii biegłego sądowego, Sąd zasądził kwotę określoną w pkt 1. wyroku, umarzając postępowanie co do kwoty określonej w pkt 2 wyroku.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z § 2 ust. 2 i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 490).
W pkt 4 Sąd orzekł na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594).
Mając powyższe względy na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.
Z: odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi pozwanego.