descriptionTreść orzeczenia

Uzasadnienie

Powódka P. O. w pozwie skierowanym do tutejszego Sądu domagała się zobowiązania pozwanego (...) SA w T. do zwrotu kwoty 116.000zł wraz z należnościami ubocznymi.

W uzasadnieniu żądania powódka wskazała, iż posiada w pozwanym banku rachunek bankowy. W dniu 10 lutego 2021r podczas korzystania z komputera przyłączonego do sieci internetowej, postanowiła skorzystać z usług portalu zarejestrowanego pod nazwą (...). Witryna wyglądała na autentyczną i oferowano możliwość gry giełdowej na kryptowalutach, a co za tym idzie zarobienia pieniędzy z gwarancją bezpieczeństwa. Warunkiem niezbędnym do jej rozpoczęcia był przelew w kwocie 350 Euro na wskazane konto bankowe. Kwota ta miała być jedynym ryzykiem ponoszonym przez inwestującego. Powódka dokonała wpłaty powyższej kwoty. R. później zadzwonił do niej konsultant – ekspert z prośbą o podanie kilku niezbędnych informacji. Po podaniu powyższego powódka została zapewniona, iż po zakończeniu procedury weryfikacyjnej, nawiązany zostanie kolejny kontakt. Do dnia złożenia pozwu nikt z powódką się nie skontaktował.

Kolejno powódka wskazała, iż posiada dwa rachunki bankowe – jeden u pozwanego, drugi w (...). Na rachunku w (...) SA powódka wraz z mężem zgromadziła życiowe oszczędności.

W dniu 12 lutego 2021r powódka weszła na swoją skrzynkę pocztową, na której dzień wcześniej bank (...) SA przesłał wiadomość, z której wynikało, iż w dniu 11 lutego 2021r z tym bankiem zawarta została umowa pożyczki ekspresowej na kwotę 39.999,99zł. Wchodząc na rachunek bankowy w (...) SA okazało się, iż wszystkie środki finansowe zgromadzone na tym rachunku zniknęły. Obawiając się o swoje oszczędności w (...) SA powódka zalogowała się do banku pozwanego i odkryła, że wszystkie środki finansowe w wysokości 116.000zł również zniknęły. Z historii rachunku wynikało, iż powyższa kwota została przelana na rachunek, który uprzednio dokonała wpłaty 350Euro.

Dodatkowo powódka odkryła, iż na jej skrzynce pocztowej znajdowała się wiadomość, z której wynikało, iż padła ona ofiarą próby zaciągnięcia kredytu w wysokości 150.000zł. Powyższe udało się w porę powstrzymać.

W dniu 15 lutego 2021r powódka złożyła reklamację u pozwanego domagając się zwrotu kwoty 116.000zł. 16 lutego 2021r powódka otrzymała od pozwanego rozstrzygnięcie reklamacji, która została rozpoznana negatywnie. Zdaniem pozwanego przelew został wykonany prawidłowo, zarzucił powódce, iż udostępniła swojego logowania osobom trzecim.

W odpowiedzi na pozew pozwany (...) SA w T. wniósł o oddalenie powództwa oraz o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu swojego stanowiska podniósł, iż podważana przez powódkę transakcja z rachunku powódki została zlecona, przeprowadzona i autoryzowana prawidłowo, tj. według danych uwierzytelniających zarejestrowanych w systemie bankowym pochodzącym od powódki, zweryfikowanej zgodnie z procedurą uwierzytelniania na podstawie zgłaszanych w banku danych uwierzytelniających. Od strony systemu bankowego posłużenie się danymi uwierzytelniającymi przypisanymi do powódki skutkowało zidentyfikowaniem osoby składającej dyspozycję i autoryzującej ich realizację przez powódkę.

Pozwany zaprzeczył, aby:

- powódka jako posiadacz rachunku dochowała należytej staranności w zakresie ochrony danych identyfikujących (uwierzytelniających),

- powódka nie udostępniła osobom trzecim danych umożliwiających realizowanie kwestionowanej transakcji,

- pozwany nie zachował bezpieczeństwa przechowywania środków pieniężnych powódki,

- zabezpieczenia stosowane przez pozwanego nie są właściwe,

- pozwany ponosił odpowiedzialność za realizację przelewu i utratę środków z rachunku powódki,

- powódka nie potwierdziła (uwierzytelniła) kwestionowanej transakcji,

- zachowanie powódki w zakresie przestrzegania podstawowych zasad bezpieczeństwa przy korzystaniu z bankowości elektronicznej nie nosiło cech rażącego niedbalstwa.

Kolejno pozwany powołał się na Regulamin obsługi klientów w ramach bankowości detalicznej w (...) SA.

Pozwany wskazał, iż powódka nie dochowała należytej staranności, zmierzając do uzyskania chęci wzbogacenia się, podjęła kontakt i współpracę z nieznanymi jej osobami, nie zweryfikowała opinii i wiarygodności podmiotu, z którym nawiązała relacje o charakterze finansowym.

Ostatecznie powód wskazał, iż w dniu 11 lutego 2021r. o godz. 9:20 powódka zatelefonowała na infolinię (...) SA z informacją, że w serwisie transakcyjnym dokonała przelewu do D. P. C. z (...) i chciałaby, aby przelew został szybko zrealizowany. Przelew miał być wykonany około 15 minut wcześniej, a w tym czasie został wykonany przelew na kwotę 116.000zł. Wobec tych ustalonych okoliczności pozwany bank miał wystarczające podstawy uznania, że powódka zleciła, autoryzowała i wyraziła zgodę na wykonanie przelewu w myśl art. 40ust.1 i (...).

W toku procesu strony podtrzymały swoje stanowiska.

Sąd ustalił, co następuje

Powódka P. O. w 2021r posiadała dwa rachunki bankowe. Jeden w Banku (...) SA, na którym zgromadzone miała środki finansowe w wysokości 1.200Euro i około 1.000zł. Drugi rachunek powódka posiadała w (...) SA, na którym zgromadziła wraz z mężem swoje oszczędności życiowe w wysokości 116.000zł.

Powódka posiadała aplikację (...). Korzystając z rachunku bankowego w (...) SA powódka posługiwała przeglądarką internetową, posiadała stałe zlecenia na tym rachunku. Aby dokonać przelewu powódka musiała wejść na stronę banku, wpisać login i hasło – bank potwierdzał, że to powódki rachunek. Kolejno powódka musiała wprowadzić dane do przelewu, odbiorcę, kwotę i czas dokonania przelewu. Wówczas otrzymywała z banku sześciocyfrowy kod, który musiała wpisać. Po dokonanej transakcji otrzymywała informację sms o dokonanym przelewie.

W dniu 9 lutego 2021r powódka oglądała reklamę w telewizji (...) dotyczącą zakupu kryptowaluty, w reklamie występowała znana powszechnie Ł. A., co wzbudziło jej zaufanie. P. O. założoną ma pocztę internetową na przeglądarce S.. Czasem pojawiają się tam reklamy. 10 lutego 2021r pojawiła się również reklama firmy brokerskiej, w reklamie której wcześniej występowała Ł. A.. Weszła w zakładkę z informacjami i po przeczytaniu wypełniła formularz zgłoszeniowy. W formularzu wskazała swoje dane osobowe oraz nr telefonu. Parę minut później na jej nr telefonu zadzwonił mężczyzna, który przedstawił się jako T. D. i dzwonił z nr (...). T. D. poinformował ją, iż jeżeli powódka chce założyć konto, to musi wpłacić minimum 250-350 Euro. Mężczyzna ten podał jej nr rachunku bankowego (...), którego posiadaczem miała być P. H., na który powódka wpłaciła 1.050zł. Przelew wykonany został o godzinie 11:40:19 podczas rozmowy z T. D. i był to przelew „express elixir wychodzący”. Po wpłacie T. D. poinformował powódkę, iż kolejnym krokiem będzie podpisanie umowy z firmą brokerską, jednakże niezbędne jest przekazanie dwóch dokumentów: dowodu osobistego oraz faktury za usługi (gaz, energię elektryczną, telefon) z widniejącym na niej danych osobowych powódki. Powódka poinformowała mężczyznę, iż na komputerze posiada zdjęcie dowodu osobistego oraz faktury za telefon. Poinformowała, iż jak syn wróci z pracy, będzie mogła przekazać rozmówcy wymagane dokumenty. Mężczyzna zaproponował powódce, iż pomoże jej odszukać dokumenty na komputerze. Po chwili powódka zauważyła, iż na ekranie pojawił się skan jej dowodu osobistego. Powódka była zaskoczona, nie wiedziała w jaki sposób pojawiło się to na ekranie. Rozmówca instruował ją, aby nie ruszała myszki do komputera. Powódka zauważyła, iż ktoś zdalnie posługuje się jej laptopem. W pewnym momencie mężczyzna powiedział, iż idzie do księgowości sprawdzić, czy wpłata na kwotę 1.050zł została zaksięgowana, nie rozłączył rozmowy. Kolejno poinformował ją, iż na pulpicie jej komputera założy skrót wejścia w konto brokerskie. Jak powódka weszła w skrót, zobaczyła, iż pojawiła się strona K.. Mężczyzna polecił powódce przejrzenie strony. Na tej stronie powódka zauważyła, iż dokonana została wpłata 350Euro. Na koniec rozmowy mężczyzna poinformował, iż będzie się kontaktował w późniejszym terminie.

Tego samego dnia około godziny 17.00 zadzwonił do powódki inny mężczyzna, który przedstawił się jako Ł. O. i oświadczył, iż dzwoni z firmy (...) podając adres ul. (...) Biurowiec A, 7 piętro T.. Dzwonił z nr (...). Mężczyzna poinformował, iż dzwoni celem weryfikacji prawidłowości dokumentów oraz, iż musi skontaktować się z P. C., która jest z Komisji Nadzoru Finansowego. Powódka miała wrażenie, że mężczyzna stara się przedłużać rozmowę oraz, że występują zakłócenia. Mężczyzna uspokajał powódkę. W pewnym momencie zakończył rozmowę.

(dowód: wydruk mejla – k. 18-19, zeznania powódki – k. 316v-319, elektroniczne zestawienie operacji – k. 158, protokół ustnego zawiadomienia – k. 239 )

Przelew na kwotę 116.000zł z rachunku bankowego powódki dokonany został w dniu 11 lutego 2021r o godzinie 9:07:15 po poprawnym zalogowaniu się do serwisu transakcyjnego za pomocą identyfikatora powódki oraz poufnego hasła z wykorzystaniem adresacji (...). Przelew dokonany został na rachunek bankowy nr (...), którego posiadaczem była P. C., przelew wykonany został jako „przelew sorbnet wychodzący”. Powódka nie zlecała wykonania tego przelewu. Nie otrzymała tego dnia żadnego potwierdzenia ze strony (...) SA, iż wykonany został przelew na kwotę 116.000zł. 11 lutego 2021r nie wykonywała żadnych operacji na rachunku bankowym.

W dniu 11 lutego 2021r o godzinie 9:22 osoba podająca się powódkę wykonała telefon na infolinię (...) SA z informacją, iż w serwisie transakcyjnym dokonała przelewu do D. P. C. z (...) i chciałaby, aby przelew został szybko wykonany. Po krótkiej rozmowie, podczas której nie padła kwota transakcji powódka uzyskała zapewnienie, iż z uwagi na okoliczność, iż jest to przelew ekspresowy zostanie wykonany niezwłocznie. Osoba podająca się za powódkę oświadczyła, iż przelew wykonała 15 minut temu.

Jeszcze tego samego dnia o godzinie 10:34:09 po poprawnym zalogowaniu do serwisu transakcyjnego z wykorzystaniem tej samej adresacji IP, złożono wniosek o kredyt gotówkowy na kwotę 160.700zł. Wniosek otrzymał decyzję odmowną, ze względu na brak zdolności kredytowej.

(dowód: elektroniczne zestawienie operacji – k. 158, nagranie rozmowy – k. 177, akta postępowania prokuratorskiego – k. 239)

W dniu 12 maja 2021r powódka weszła na swoją skrzynkę pocztową, na której dzień wcześniej bank (...) SA przesłał wiadomość, z której wynikało, iż w dniu 11 lutego 2021r z tym bankiem zawarta została umowa pożyczki ekspresowej na kwotę 39.999,99zł. Wchodząc na rachunek bankowy w (...) SA okazało się, iż wszystkie środki zniknęły. Obawiając się o swoje oszczędności w (...) SA powódka zalogowała się do banku pozwanego i odkryła, że wszystkie środki finansowe w wysokości 116.000zł również zniknęły. Z historii rachunku wynikało, iż powyższa kwota została przelana na rachunek, który uprzednio dokonała wpłaty 350Euro.

Dodatkowo powódka odkryła, iż na jej skrzynce pocztowej znajdowała się wiadomość, z której wynikało, iż padła ona ofiarą próby zaciągnięcia kredytu w wysokości 160.700zł. Powyższe udało się w porę powstrzymać.

W dniu 15 lutego 2021r. powódka zgłosiła reklamację dotyczącą kwestionowanej przez nią transakcji na kwotę 116.000zł dokonanej w dniu 11 lutego 2021r. Bank reklamację rozpoznał negatywnie, wskazując, iż operację potwierdzono hasłem wysłanym na nr (...). (...) SA zarzucił powódce rażące niedbalstwo, albowiem udostępniła osobom trzecim dane do logowania

(dowód: protokół reklamacji – k. 31, odpowiedź na reklamację – k. 32)

Tego samego dnia powódka złożyła zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia z art. 279§1kk i inne na jej szkodę.

(dowód: potwierdzenie złożenia zawiadomienia – k. 29, zawiadomienie – k. 236)

Postępowanie w sprawie prowadzone jest przez Prokuraturę Regionalną w I. I Wydział do spraw przestępczości gospodarczej pod sygnaturą 2005-1Ds.5.2022 w sprawie doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem osób fizycznych dokonujących inwestycji za pośrednictwem platformy (...). Śledztwo prowadzone jest w fazie in rem i obejmuje liczne osoby pokrzywdzone oraz ma charakter transgraniczny.

Z przesłuchania w charakterze świadka P. C. wynika, iż nie miała ona wiedzy skąd wzięły się kwota 116.000zł przelana z rachunku bankowego powódki. P. C. zeznała, iż nie przelewała ich dalej na rachunek E. w R..

(dowód: dokumentacja z akt postępowania przygotowawczego – k. 239)

W ramach postępowania przygotowawczego sporządzona została opinia biegłego z zakresu badań elektronicznych komputerowych nośników danych I. A., z której wynika, iż na urządzeniu elektronicznym komputer (...) model V3-(...), sn (...) o pojemności 500GB zamontowanego w komputerze przenośnym firmy (...) model V3-(...) sn: (...):

1. nie stwierdzono zainstalowanej aplikacji służącej do zdalnego zarządzania komputerem przez sieć Internet,

2. stwierdzono pliki wykonywalne .exe aplikacji o nazwie AnyDesb służącej do zdalnego zarządzania pracą komputera. Wraz z plikiem stwierdzono katalog zawierający dane konfiguracyjne oraz historię jej pracy, w tym:

a) B. identyfikacyjny przypisany do komputera (...) poprzez usługę AnyDesk, tj. ID: (...),

b) B. ID komputerów AnyDesk, które zdalnie łączyły się z komputerem firmy (...) wraz z datami zdarzeń, tj. ID: (...) i (...),

3. stwierdzono dane o aktywności sieciowej komputera za okres jego udostępnienia (10 lutego 2021r i 11 lutego 2021r), w których występują przypadki edycji i logowań serwisu bankowości elektronicznej oraz serwisów związanych z obsługą kryptowalut itp.,

4. nie stwierdzono występowania oprogramowania służącego do tzw. phishingu.

Z opinii biegłego wynika nadto, iż w wyniku analizy dysku (...) model (...), sn: (...) o pojemności 500GB stwierdzono w jego zasobach:

1. Wśród zainstalowanych na dysku twardym programów komputerowych, nie stwierdzono zainstalowanego programu o nazwie AnyDesk.

2. W wyniku edycji i analizy plików systemowych stwierdzono:

a) występowanie w lokalizacji C:/F./O./R./ dwóch plików wykonywalnych (...) aplikacji AnyDesk. Pliki utworzono w dniu 10 lutego 2021r o godzinie 11:34 oraz 11 lutego 2021r o godzinie 08:49. Ostatni dostęp stwierdzono 15 lutego 2021r.

b) w danych zawierających historię aktywności sieciowej uzytkowanika komputera stwierdzono ślady wskazujące źródło i datę pozyskania plików wykonywalnych (...) alikacji AnyDesk,

c) w danych zawierających dane o uruchamianych aplikacjach stwierdzono informację o wzbudzeniu aplikacji AnyDesk w dniu 10 lutego 2021r od godziny 10:35:25 i w dniu 11 lutego 2021r od godziny 07:51:33,

3. Wśród plików znajdujących się w lokalizacji C:/F./O./AppData/C./AnyDesk/ stwierdzono:

a) Nr identyfikacyjny usługi (...) przypisany do komputera (...): (...),

b) Numery ID komputerów – użytkowników usługi (...), które nawiązały zdalną łączność z komputerem powódki: ID o nr (...) – połączenia z dnia 10 lutego 2021r oraz ID o nr (...) – połączenia z dnia 11 lutego 2021r,

c) w pliku o nazwie ad.trace.ascii stwierdzono logi pracy za okres od 10 lutego 2021r godzina 10:35:55 do 11 lutego 2021r godzina 10:04:36.

Aplikacja AnyDesk działać może w dwóch trybach:

Tryb I: Po zainicjowaniu – uruchomieniu pliku wykorzystywalnego AnyDesk.exe, wzbudza się program w wersji bez integracji z systemem operacyjnym. Utworzony jest jedynie katalog w lokalizacji C:/F./AppData/C. zawierający pliki konfiguracyjne usługi/programu oraz plik zawierający historię pracy. Tak zainicjowany program jest w pełni funkcjonalny,

Tryb II: po zainicjowaniu programu (w wyniku uruchomienia pliku wykonywalnego AnyDesk.exe) w oknie programu znajduje się informacja o możliwości instalacji programu na dysku. Po akceptacji tej opcji, uruchamiany jest proces instalacji w wyniku, którego na dysku komputera dodatkowo tworzą się katalogi w lokalizacjach C:\Program Q.(x86) i C:\Program R.\.

4. W pliku o nazwie places.sqlit zawierającym dane o aktywności użytkownika komputera stwierdzono ślady aktywność sieciową za okres od dnia 10 lutego 2021r do dnia 11 lutego 2021r. W danych aktywności sieciowej użytkownika komputera zawartych w tym pliku stwierdzono przypadki edycji i logowań do systemów bankowości elektronicznej m.in (...).

Aplikacja AnyDesk daje innemu użytkownikowi dostęp do komputera, na którym zainstalowano tą aplikację.

(dowód: opinia – k. 271-289)

Zgodnie z Regulaminem obsługi klientów w ramach bankowości detalicznej (...) SA z dnia 20 listopada 2020r oświadczenie woli lub wiedzy może mieć postać między innymi dyspozycji, zlecenia płatniczego (pkt.ppkt2). Złożenie oświadczenia można potwierdzić elektronicznie – hasłem jednorazowym w postaci kodu SMS, który posiadacz rachunku otrzymuje na nr telefonu, który podał bankowi (pkt.8.2.b Regulaminu).

Indywidualne dane uwierzytelniające to indywidualne dane, które bank zapewnia, aby posiadacz rachunku mógł potwierdzić swoją tożsamość lub oświadczenie, które składa. Są to: hasło, PIN do aplikacji mobilnej oraz inne dane wskazane jako indywidualne uwierzytelniające w umowie, regulaminie lub innym dokumencie do danego produktu lub usługi. Hasło to poufny i znany tyko posiadaczowi rachunku ciąg znaków, dzięki któremu ma on wyłączny dostęp do: serwisu transakcyjnego na stronie internetowej Banku, bok. Identyfikator to to poufny numer, który nadał bank posiadaczowi rachunku, aby mógł korzystać z serwisu transakcyjnego lub (...). (pkt.2.2 Regulaminu).

W regulaminie przewidziano tzw. silne uwierzytelnienie, które jest dodatkowym potwierdzeniem tożsamości posiadacza rachunku lub potwierdzenie złożenia oświadczenia. Bank stosuje go, gdy wymagają tego przepisy prawa lub względy bezpieczeństwa. Może być on wymagany między innymi wówczas, gdy posiadacz rachunku zamierza zrobić przelew lub zapłacić kartą. Gdy bank wymagać będzie silnego uwierzytelnienia, może poprosić o potwierdzenie czynności za pomocą hasła jednorazowego. (pkt9 Regulaminu).

(dowód: Regulamin – k. 140-157)

Sąd zważył, co następuje

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.

W pierwszej kolejności wskazać należy na dowody w oparciu, o które ustalono powyższy stan faktyczny. Stanowiły je dokumenty urzędowe będące dowodem tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone (Art. 244§1kpc). Były nimi orzeczenia prokuratora. Dowodami w sprawie były także dokumenty prywatne stanowiące dowód tego, iż osoba która złożyła pod nimi podpis, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (Art. 245kpc). Stanowiły je korespondencja stron, protokoły przesłuchań, elektroniczne zestawienie operacji, Regulaminy. Żadna ze stron procesu nie kwestionowała wiarygodności omawianych dokumentów, odmiennie oceniając skutki z nich płynące. Sąd z urzędu nie znalazł podstaw do odmowy wiarygodności dokumentów przedstawionych przez strony, uznając, iż moc dowodową w zakresie art. 245kpc. Skutki z nich płynące wskazane zostały w powyższym stanie faktycznym.

W trakcie postępowania dowodowego Sąd dopuścił dowód z zeznań powódki. Sąd w całości dał wiarę zeznaniom powódki, mając jednak na uwadze, iż upływ 5 lat od daty zdarzenia, mógł spowodować, iż powódka mogła nie pamiętać szczegółów i kolejności zdarzeń. Niemniej jednak konfrontując zeznania powódki z protokołem zawiadomienia o przyjęciu zawiadomienia o przestępstwie oraz przesłuchania powódki w postępowaniu przygotowawczym dało Sądowi przekonanie o wiarygodności zeznań powódki. Sam pozwany nie kwestionował wiarygodności zeznań powódki, a Sąd kierując się zasadami doświadczenia życiowego wynikającego z wieloletniego rozpoznawania spraw cywilnych oraz możliwością bezpośredniego kontaktu podczas przesłuchania, dało Sądowi przekonanie o wiarygodności zeznań P. O..

Przepis art. 2 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011r o usługach płatniczych (dalej uup) określa, iż płatnikiem osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjną niebędąca osobą prawną, której ustawa przyznaje zdolność prawną, składającą zlecenie płatnicze, zaś dostawcą prowadzącym rachunek bankowy jest dostawca usług płatniczych prowadzący rachunek płatniczy dla płatnika.

W przedmiotowej sprawie dostawcą jest pozwany (...) SA, zaś płatnikiem powódka P. O..

Z rachunku bankowego powódki w dniu 11 lutego 2021r z wykorzystaniem bankowości elektronicznej dokonano jednorazowej transakcji na kwotę 116.000zł na podstawie zlecenia płatniczego z tego samego dnia.

Z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego jednoznacznie wynika, iż powódka P. O. padła ofiarą kompleksowo przeprowadzonych działań oszukańczych, które to objęte jest postępowaniem karnym prowadzonym przez Prokuraturę Regionalną w Lublinie pod sygn. akt 2005-1.Ds.5.2022.

Pozwany wbrew zasadom logicznego rozumowania w pozwie zaprzecza okolicznościom udziału osób trzecich w dokonanej transakcji. Jednocześnie pozwany bank wskazał na rażące niedbalstwo ze strony powódki.

Zgodnie z art. 40 ustawy o usługach płatniczych za transakcje autoryzowaną uważa się wyłącznie taką transakcję, na której przeprowadzenie płatnik wyraził zgodę. (ust1). Zgoda powinna być udzielona przez płatnika przed wykonaniem transakcji płatniczej albo kolejnych transakcji płatniczych, chyba że płatnik i jego dostawca uzgodnili, że zgoda może zostać udzielona także po ich wykonaniu. Zgody na wykonanie transakcji płatniczej można również udzielić za pośrednictwem odbiorcy, dostawcy odbiorcy albo dostawcy świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej. (ust.2)

Jak wskazuje Rzecznik Finansowy w oświadczeniu z dnia 3 kwietnia 2025r (k. 212 i nast.), które w pełni podziela Sąd Okręgowy w Koszalinie istotne jest wyrażenie świadomej woli przez płatnika. Dopiero w takim przypadku można mówić o prawidłowo dokonanej transakcji płatniczej.

Analizując stanowisko pozwanego (...) SA Sąd doszedł do przekonania, iż pozwany swoje stanowisko sprowadza do ogólnikowego wskazania faktu zarejestrowania uwierzytelnienia i autoryzacji transakcji.

W tym miejscu szczegółowego omówienia wymagają pojęcie autoryzacji i uwierzytelnienia.

Za transakcję autoryzowaną uważa się transakcje płatniczą, na której przeprowadzenie płatnik wyraził zgodę. (art.40 ustawy o usługach płatniczych). Udzielenie zgody (w uzgodniony przez strony sposób) przez płatnika jest jedyną przesłanką autoryzacji danej transakcji płatniczej. Dopiero bowiem wówczas można mówić o prawidłowo dokonanej transakcji płatniczej. Jeżeli zaś zgoda na transakcje płatniczą nie została udzielona przez osobę uprawnioną do tego (w niniejszej sprawie przez powódkę), a dostawca wykonuje transakcję, to nie uzyskuje on uprawnienia do obciążenia rachunku bankowego płatnika kwotą transakcji.

Zarówno Rzecznik Finansowy, jak i Sąd Okręgowy w Koszalinie zauważają, iż twierdzenia banku wskazują jednoznacznie, iż kwestie dotyczące uwierzytelnienia transakcji traktuje jako jednoznaczne z jej autoryzacją. Uwierzytelnienie to jednoznaczna weryfikacja tożsamości użytkowania, np. za pomocą hasła. Autoryzacja za polega na sprawdzeniu, czy dana transakcja dla danego użytkownika jest dozwolona, czy użytkownik wyraził na nią zgodę. Transakcję płatniczą można uznać za autoryzowaną wyłącznie wówczas, jeżeli płatnik wyraził na nią zgodę w sposób przewidziany w umowie między nim a dostawcą.

W tym miejscu wskazać należy, iż z ugruntowanego orzecznictwa jednoznacznie wynika, iż prawidłowo wpisane hasło i login świadczą o udowodnieniu uwierzytelnienia transakcji, jednakże udowodnienie jej autoryzacji wymaga wykazania, iż to powódka wpisała login i hasło oraz kod. ( vide wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 21 grudnia 2023r III Ca 742/22, Lex nr 3889469, wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 29 października 2025r II Ca 1191/25, Lex nr 3943379).

Zgodnie z art. 18 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/389 z dnia 27 listopada 2017r uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 w odniesieniu do regulacji standardów technicznych dotyczących silnego uwierzytelniania klienta i wspólnych i bezpiecznych otwartych standardów komunikacji (Dz.U. L. 069 z 13.3.2018, s. 23) banki zobowiązane są do prowadzenia analizy ryzyka transakcji w czasie rzeczywistym, uwzględniającej:

1. niestandardowe wydatki lub niestandardowe wzorce zachowań płatników,

2. nietypowe informacje na temat dostępu do urządzenia/oprogramowania płatnika,

3. wystąpienia złośliwego oprogramowania w którejkolwiek sesji procesu uwierzytelniania

4. znane scenariusze oszustwa w świadczeniu usług płatniczych,

5. niestandardowe lokalizacje płatnika,

6. lokalizacje odbiorcy wiążące się z wysokim ryzykiem.

Nie ulega wątpliwości Sądu, iż sposób postępowania osób trzecich w niniejszej sprawie był schematyczny i mieścił się w scenariuszu oszustw, kwota zaś operacji znacznie przewyższała standardowe operacje. Zdaniem Sądu zatem bank winien zachować w sposób opisany powyżej i zweryfikować, a w rzeczywistości doprowadzić do rzeczywistej autoryzacji transakcji u powódki.

Sądowi z urzędu wiadomym jest, iż dostawcy usług płatniczych odnotowując próbę dokonania transakcji na kwotę przewyższającą standardowe transakcje, kontaktują się z płatnikiem celem weryfikacji i upewnienia się, czy płatnik nie padł ofiarą oszustwa. W niniejszej sprawie pozwany bank tego nie uczynił. Ograniczył się jedynie do uwierzytelnienia transakcji, jednakże nie sprawdził w sposób dostateczny autoryzacji, tzn. czy powódka wyraziła zgodę i wolę na jej dokonanie.

Powyższym nie może być przedłożona rozmowa telefoniczna, z której bank wywodzi wolę powódki dokonania kwestionowanej transakcji.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż bank nie wykazał, aby rzeczywiście osobą dzwoniącą była powódka (nawet jeżeli pojawia się jej nr telefonu). Możliwości techniczne, które wykorzystywane były już w 2021r przez oszustów w zakresie zmontowania lub podszycia się pod płatnika są powszechnie znane. Wystarczy jedynie wspomnieć przestępstwa na tzw. wnuczka powszechnie stosowane już w 2020r

Nawet gdyby przyjąć, iż to rzeczywiście powódka wykonała owo połączenie, to należy zwrócić uwagę po pierwsze, iż telefon wykonany został na ogólnodostępną infolinię i dotyczył przelewu ekspresowego, ponadto w rozmowie nie wspomniano o kwocie 116.000zł. Przelew na kwotę 116.000zł wykonany został jako „przelew (...) wychodzący”, a nie (...).

Sąd zwraca uwagę, że krajowy system płatniczy przewiduje różne tryby realizacji przelewów międzybankowych: (...) i (...). Przelew (...) jest przelewem natychmiastowym realizowanym za pośrednictwem systemu prowadzonego przez Krajową Izbę Rozliczeniową. Natomiast przelew (...) jest realizowany w systemie prowadzonym przez Narodowy Bank Polski, przeznaczonym do rozliczeń wysokokwotowych. Są to odrodne systemy płatnicze, funkcjonujące na różnych zasadach, wobec czego nie ma podstaw do utożsamiania przelewu (...) z przelewem N..

Sąd zatem uznał, iż przedłożona przez bank nagrana rozmowa telefoniczna, którą zainicjować miała rzekomo sama powódka nie odnosiła się w żadnym zakresie do przelewu (...) na kwotę 116.000zł jako transakcji wykonanej w dniu 11 lutego 2021r., albowiem dotyczyła ona przelewu express.

Powyższego nie potwierdza również twierdzenie banku, iż rozmowa została przeprowadzona w dniu 11 lutego 2021r o godzinie 9:22. Sąd powziął poważne wątpliwości co do rzeczywistej daty rozmowy telefonicznej, jak i ich tożsamości jej rozmówców. W żadnym zakresie jednak rozmowa ta nie może świadczyć o prawidłowej autoryzacji spornej transakcji. Tym samym nie stanowi wykazania przez bank, iż powódka miała wolę i dokonała osobiście uwierzytelnienia transakcji.

W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 45 ustawy o usługach płatniczych na dostawcy użytkownika spoczywa ciężar udowodnienia, że transakcja płatnicza została autoryzowana i prawidłowo zapisana w systemie służącym do obsługi transakcji płatniczych dostawcy oraz że nie miała na nią wpływu awaria techniczna ani innego rodzaju usterka związana z usługą płatniczą świadczoną przez tego dostawcę, w tym dostawcę świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej.

Jeżeli transakcja płatnicza jest inicjowana za pośrednictwem dostawcy świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej, na dostawcy tym spoczywa ciężar udowodnienia, że w zakresie jego właściwości transakcja płatnicza została autoryzowana i prawidłowo zapisana w systemie służącym do obsługi transakcji płatniczych dostawcy oraz że nie miała na nią wpływu awaria techniczna ani innego rodzaju usterka związana z usługą płatniczą, za którą ten dostawca odpowiada. (art.45 ust. 1a uup.)

Wykazanie przez dostawcę zarejestrowanego użycia instrumentu płatniczego nie jest wystarczające do udowodnienia, że transakcja płatnicza została przez użytkownika autoryzowana, albo że płatnik umyślnie albo wskutek rażącego niedbalstwa doprowadził do nieautoryzowanej transakcji płatniczej albo umyślnie albo wskutek rażącego niedbalstwa dopuścił się naruszenia co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa w art. 42. Ciężar udowodnienia tych okoliczności spoczywa na dostawcy. (art. 45ust.2 uup).

Jak słusznie wskazuje w swojej opinii Rzecznik Finansowy „z punktu widzenia odpowiedzialności pozwanego jako dostawcy usług płatniczych, prowadzącego rachunek bankowy, nie ma znaczenia, że nie doszło do złamania zabezpieczeń informatycznych systemu bankowego i nie odnotowano przypadku incydentu operacyjnego w postaci naruszeń zabezpieczeń. Art. 40ust1 uup oraz pozostałe artykuły regulujące przedmiotową materię nie uzależniają odpowiedzialności dostawcy usług płatniczych wyłącznie od wystąpienia takich okoliczności. Zapewnienie bezpieczeństwa depozytów jest jednym z najistotniejszych obowiązków banku, a sposób jego wykonywania jest najbardziej wymierną podstawą oceny jego wiarygodności, w związku z czym wszelkie próby interpretacji przez banki postanowień zawartych w stosowanych przez nie wzorcach umownych, zmierzające do zaniżania standardów bezpieczeństwa powierzonych bankowi środków pieniężnych, powinny być oceniane jako zachowania sprzeczne z dobrymi obyczajami i celem umowy rachunku bankowego (tak SN w wyroku z dnia 14 kwietnia 2003r ICKN 308/61)”

Nie ulega wątpliwości Sądu, iż powódka P. O. padła ofiarą działań przestępczych. Działała w przeświadczeniu, że korzysta w sposób standardowy z usług dostawcy instrumentu płatniczego i wszelkie czynności jakie wykonuje są standardowe. W żadnym zakresie nie można przypisać powódce, iż w sposób świadomy i zawiniony naruszyła indywidualne zabezpieczenia instrumentu płatniczego, świadomie nie przechowywała instrumentu płatniczego z zachowaniem należytej staranności, czy w sposób świadomy udostępniła go osobom nieuprawnionym. Wówczas bowiem jedynie można byłoby postawić powódce zarzut rażącego niedbalstwa, o którym mowa w art. 46 ust.3 upp.

Można ewentualne zachowanie powódki rozpatrywać w kontekście nieumyślnego udostępnienia danych umożliwiających wykorzystanie ich do uwierzytelnienia zakwestionowanej transakcji.

W tym miejscu warto zwrócić uwagę na brzemiennie motywu 72 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) z dnia 25 listopada 2015r w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniającej Dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylające Dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U.L. 337 z 23.12.2015), w którym przedstawiono przykład rażącego niedbalstwa oraz wskazano, że w sytuacji płatności online ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na dostawcy: „ O ile pojęcie zaniedbania oznacza niedopełnienie obowiązku dochowania należytej staranności, rażące zaniedbanie powinno oznaczać więcej niż zwykłe zaniedbanie i odnosić się do postępowania odznaczającego się znacznym stopniem niedbalstwa; na przykład przechowywanie danych uwierzytelniających stosowanych do autoryzacji transakcji płatniczej w pobliżu instrumentu płatniczego, w formie jawnej, łatwo rozpoznawalnej dla stron trzecich. Warunki umowne dotyczące dostarczenia i używania instrumentu płatniczego , których skutkiem byłoby zwiększenie ciężaru dowodu spoczywającego na konsumencie lub zmniejszenie ciężaru spoczywającego na wydawcy, powinny być uznane za nieważna. Ponadto w szczególnych sytuacjach, a w szczególności w przypadku gdy instrumentu płatniczego nie ma w punkcie sprzedaży, jak ma to miejsce w przypadku płatności online, należy postanowić, że obowiązek przedstawienia dowodów domniemanego zaniedbania spoczywa na dostawcy usług płatniczych, ponieważ płatnik dysponuje w takich przypadkach bardzo ograniczonymi środkami w tym względzie.”.

Dla zastosowania dyspozycji przepisu art. 46ust.3 uup nie jest wystarczające rażące niedbalstwo jako takie. Istotne jest naruszenie przez płatnika co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa w art. 42 uup, wskutek rażącego niedbalstwa płatnika.

Art. 42 uup stanowi, iż: użytkownik uprawniony do korzystania z instrumentu płatniczego jest obowiązany:

1) korzystać z instrumentu płatniczego zgodnie z umową ramową oraz

2) zgłaszać niezwłocznie dostawcy lub podmiotowi wskazanemu przez dostawcę stwierdzenie utraty, kradzieży, przywłaszczenia albo nieuprawnionego użycia instrumentu płatniczego lub nieuprawnionego dostępu do tego instrumentu.(ust. 1)

W celu spełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, użytkownik, z chwilą otrzymania instrumentu płatniczego, podejmuje niezbędne środki służące zapobieżeniu naruszeniu indywidualnych danych uwierzytelniających, w szczególności jest obowiązany do przechowywania instrumentu płatniczego z zachowaniem należytej staranności oraz nieudostępniania go osobom nieuprawnionym (art. 42 ust.2 uup)

Dla przypisania powódce pełnej odpowiedzialności za nieautoryzowaną transakcję płatniczą, nie jest wystarczające, iż nie zachowała ona należytej staranności wymaganej od osoby korzystającej z systemu bankowości elektronicznej. Powódce należałoby wykazać rażące niedbalstwo w naruszeniu odpowiednich obowiązków. Treść zacytowanego powyżej art. 42 uup wskazuje, iż na płatnika nałożono obowiązek podejmowania niezbędnych środków służących zapobieżeniu naruszania indywidualnych zabezpieczeń instrumentu płatniczego, w tym przechowywanie go z zachowaniem należytej staranności oraz nieudostępnianie go osobom nieuprawnionym. W ocenie Sądu niezasadne jest przyjęcie, iż powódka, która padła ofiarą oszustwa poprzez zastosowanie wobec niej podstępu oraz kradzieży, naruszyła powyższe obowiązki w wyniku rażącego niedbałego zachowania.

Podkreślenia wymaga, iż stosownie do art. 45ust.2 uup to na dostawcy (pozwanym) ciąży obowiązek przeprowadzenia dowodu, iż powódka dopuściła się rażącego niedbalstwa w zakresie obowiązków wynikających z art. 42 uup i doprowadziła w jego wyniku do wystąpienia nieautoryzowanej transakcji płatniczej, szczególnie w sytuacji zaprzeczenia przez powódkę zaistnieniu takich okoliczności.

Sąd Okręgowy w Koszalinie zauważa, iż w realiach niniejszej sprawy nie można przypisać powódce odpowiedzialności za dokonanie nieautoryzowanej transakcji płatniczej. Podkreślenia wymaga w tym miejscu, iż to na pozwanym ciąży obowiązek wykazania, iż transakcja płatnicza była autoryzowana przez powódkę lub, że została wykonana prawidłowo. Zdaniem Sądu działanie powódki nie graniczyło z umyślnością, a wiec nie miało cech rażącego niedbalstwa.

Z analizy dostępnych akt postępowania przygotowawczego prowadzącego przez Prokuraturę Regionalną w Lublinie wynika, iż co najmniej powódka padła ofiarą manipulacji oraz, iż podmiot zewnętrzny bez zgody i wiedzy powódki wykonał nieautoryzowaną transakcję.

Powszechnie wiadomym jest, iż przestępcy niejednokrotnie wykorzystują fałszywe strony internetowe w celu wyłudzenia środków finansowych. Umiejętność poprawnej weryfikacji strony internetowej stworzonej przez oszustów niejednokrotnie wykracza poza możliwości przeciętnego użytkowania, a jak słusznie zauważa Rzecznik Finansowy, którego stanowisko w pełni podziela Sąd Okręgowy, brak tej umiejętności w żadnym zakresie nie powinien przesądzać o rażącym niedbalstwie. Również powszechnie wiadomym jest, iż przestępcy niejednokrotnie powołują się na urzędy, organizacje państwowe, które wzbudzić mają zaufanie w użytkowniku. Praktyki zachęcania odbiorców usług płatniczych do przelewania środków (nawet nieznacznych) na rachunki techniczne lub do rzekomych pracowników urzędów stanowią znany schemat działania oszustów.

Powyższe miało miejsce w niniejszej sprawie. Oszust powoływał się na konieczność weryfikacji wiarygodności powódki przez Komisję Nadzoru Finansowego. Okoliczność tą potwierdza także nagranie rozmowy powódki z konsultantem infolinii (...) SA, która przedłożył sam pozwany. Z rozmowy tej wyraźnie wynika, iż osoba dzwoniąca wyraźnie wskazała, iż chce dokonać przelewu na rachunek bankowy osoby pracującej w Komisji Nadzoru Finansowego.

Jak słusznie zauważa Rzecznik Finansowy, którego konkluzje w pełni podziela Sąd Okręgowy w Koszalinie, informacje przekazane przez osobę dzwoniącą na początku rozmowy winny wzbudzić u pozwanego uzasadnione podejrzenie, który w oparciu o treść art. 50 ust 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. prawa bankowego, zobowiązany jest do dochowania szczególnej staranności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przechowywania środków pieniężnych. Skoro okoliczności wskazane w rozmowie telefonicznej nie zbudziły w pozwanym podejrzenia i nie stanowiły dla niego wyraźnych sygnałów mówiących o zagrożeniu środków na rachunku, to tym bardziej nie sposób wymagać od niebędącej profesjonalistką powódki, aby była w stanie rozpoznać poprawnie wielopoziomową manipulację, której stała się ofiarą. Uznanie pełnej odpowiedzialności powódki z tytułu art. 46 ust.3 uup oznaczałoby faktyczne stwierdzenie, że podmiot nieprofesjonalny powinien wykazywać się wyższym standardem wiedzy i doświadczenia w zakresie cyberzagrożeń niż pozwany profesjonalista.

Powódka powiadomiła pozwanego o nieautoryzowanej transakcji w dniu 15 lutego 2021r, po czym pozwany niezwłocznie skontaktował się z bankiem odbiorcy przelewu w celu blokady środków finansowych, które w chwili zgłoszenia przez powódkę, które zostały już upłynnione. Sąd Okręgowy w Koszalinie wyraźnie zaznacza, iż pozwany już w dniu 11 lutego 2021r w oparciu o przeprowadzoną rozmowę telefoniczną winien dochować należytej staranności i rozpoznać schemat oszustwa, co mogło ostatecznie zapobiec utracie kwoty 116.000zł.

Dodatkowo zauważyć należy, iż wykonanie z rachunku bankowego powódki w dniu 10 lutego 2021r przelewu na kwotę 116.000zł, podczas gdy z historii rachunku wynika, iż tak dużych przelewów nigdy nie wykonywano, daje Sądowi przekonanie, iż bank nie wykazał, iż jego systemy bezpieczeństwa zareagowały adekwatnie do charakteru transakcji. Tym samym pozwany nie dochował należytej staranności, o której mowa w art. 50 ust. 2 prawa bankowego.

Jak słusznie zauważa się w jednolitym orzecznictwie Banki zobowiązane są do dołożenia szczególnej staranności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa przechowywanych środków pieniężnych, jak również zachowania reguł ostrożnego postępowania, bowiem należą one do podmiotów - instytucji finansowych, od których należy oczekiwać takiej ostrożności. Jak wskazuje się w orzecznictwie, obowiązek banku zapewnienia posiadaczowi rachunku dostatecznego bezpieczeństwa jego środków pieniężnych znajdujących się na tym rachunku, ma wymiar powszechny i pozakontraktowy (tak: SA w Warszawie z dnia 8 października 2021r, VII AGa 228/20, także: Sąd Apelacyjny w Białymstoku z dnia 24 września 2021r, I AGa 45/21 i in.)

Pozwany bank wskazuje na zaniedbania powódki w zakresie używania nieprawidłowego, tj. niezgodnego z oczekiwaniami pozwanego oprogramowania, czy sprzętu, wykorzystywanych do korzystania ze świadczonych przez tego dostawcę usług płatniczych. By zabezpieczyć użytkowników usług płatniczych przed skutkami działań ze strony oszustów polski ustawodawca za ustawodawca unijnym, zawarł przepisy chroniące użytkowników i mające na celu ciągłą intensyfikację działań ochronnych ze strony dostawców usług płatniczych. W tym miejscu podkreślić należy, iż nieautoryzowana transakcja dokonana została na skutek profesjonalnych działań oszukańczych. Rzecznik Finansowy wskazał w swoim stanowisku, iż każdy użytkownik systemu T. posiada odpowiednie oprogramowanie antywirusowe (wbudowane w T.). Oczekiwania po stronie pozwanego w zakresie posiadania dodatkowego oprogramowania antywirusowego nie znajdują pokrycia w przepisach ustawy o usługach płatniczych (w tym w szczególności art. 42 ust. 2 uup, na który to powołuje się sam pozwany). Zdaniem Sądu oczekiwania pozwanego w tym zakresie są wręcz sprzeczne z ustawą o usługach płatniczych i zmierzają wyłącznie do przerzucenia odpowiedzialności za nieautoryzowaną transakcję na powódkę.

W tym miejscu wskazać należy, na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2018r V CSK 141/17, w którym Sąd Najwyższy potwierdził, iż „zarzut naruszenia art. 45 ust.2 uup w zw. z art. 6kc dotyczy niewłaściwego ich zastosowania i przyjęcia, że pozwany nie udowodnił, aby powódka dopuściła się rażącego niedbalstwa przy wykonywaniu umowy o świadczenie usług bankowości internetowej. Zgodnie z art. 45 ust. 1 uup w drodze wyjątku od zasady określonej w art. 6 kc ciężar udowodnienia, że transakcja płatnicza była autoryzowana przez użytkownika lub, że została wykonana prawidłowo, spoczywa na dostawcy tego użytkowania. Według art. 45 ust. 2 uup wykazanie przez dostawcę zarejestrowanego instrumentu płatniczego nie jest wystarczające do udowodnienia, że transakcja płatnicza została przez użytkowania autoryzowana. Dostawca obowiązany jest udowodnić inne okoliczności wskazujące na fakt, że płatnik umyślnie doprowadził do nieautoryzowanej transakcji płatniczej, albo umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa dopuścił się naruszenia co najmniej jednego z obowiązków, o których mowa w art. 45 uup.”

Sąd Okręgowy w Koszalinie w pełni akceptuje rozważania Sądu Najwyższego w cytowanym powyżej rozstrzygnięciu i wskazuje, iż w rozpatrywanej sprawie, jak wskazano powyżej nie ma mowy o naruszeniu przez powódkę P. O. obowiązków określonych w art. 42 uup. Powódka bowiem korzystała z instrumentu płatniczego zgodnie z umową ramową oraz zgłosiła niezwłocznie po ujawnieniu przez nią nieautoryzowanej przez nią transakcji płatniczej .

Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie doszło do nieautoryzowanej przez powódkę P. O. transakcji płatniczej na kwotę 116.000zł.

W konsekwencji wystąpienia nieautoryzowanej transakcji płatniczej zastosowanie znajdzie art. 46 ust. 1 uup, zgodnie z którym z zastrzeżeniem art. 44 ust. 2 (który nie zachodzi w niniejszej sprawie), w przypadku wystąpienia nieautoryzowanej transakcji płatniczej dostawca płatnika jest obowiązany niezwłocznie zwrócić płatnikowi kwotę nieautoryzowanej transakcji płatniczej, a w przypadku gdy płatnik korzysta z rachunku płatniczego, przywrócić obciążony rachunek płatniczy do stanu, jaki istniałby, gdyby nie miała miejsce nieautoryzowana transakcja płatnicza.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż ze wskazanego przepisu jednoznacznie wynika, iż obowiązkiem pozwanego było przywrócić do stanu, jaki by istniał, gdyby nie miała miejsce nieautoryzowana transakcja płatnicza. Dopiero potem ewentualnie bank winien ustalać, czy odpowiedzialność za nieautoryzowaną transakcję płatnica może ponosić płatnik.

Podkreślenia wymaga, iż art. 46 ust. 1 uup wskazuje termin wykonania powyższego obowiązku i ustala go na niezwłocznie niepóźniej jednak niż do końca dnia roboczego następującego po dniu stwierdzenia wystąpienia nieautoryzowanej transakcji, którą został obciążony rachunek płatnika, lub po dniu otrzymania stosownego zgłoszenia. Tymczasem do dnia zamknięcia rozprawy pozwany bank nie uczynił zadość obowiązkowi wynikającemu z powołanego unormowania.

Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd orzekł, jak w pkt. 1.

O odsetkach orzeczono w oparciu o treść art. 481kc w zw. z art. 46 ust. 1 uup, ustalając, iż bank winien przywrócić rachunek bankowy powódki do stanu jaki by istniał, gdyby nieautoryzowana transakcja płatnicza nie miała miejsca do dnia 15 lutego 2025r. A zatem odsetki należą się powódce od dnia 16 lutego 2021r.

O kosztach procesu orzeczono w oparciu o treść art. 98kpc uznając, iż pozwany przegrał w całości proces. Na zasądzone koszty składa się opłata w wysokości 1.000zł. Jednocześnie na podstawie art. 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazano zwrócić powódce kwotę 5.000zł jako nienależnie uiszczoną opłatę od pozwu. Powódka jako konsument stosownie do treści art.13a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych winna uiścić kwotę 1.000zł.

Mając powyższe okoliczności na uwadze orzeczono, jak w pkt. II i III wyroku.

sędzia Małgorzata Przykucka

ZARZĄDZENIE

1. (...)

2. (...)

3. (...)

4. (...)

O., dnia 13 lipca 2026r