Treść orzeczenia
Sygn. akt IC 588/25
Uzasadnienie
(...) Sp. z o.o. z/s w I. wniosła pozew przeciwko (...) S.A. w L. o zapłatę kwoty 5502,39 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od 7.05.2025r. do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania za szkodę w pojeździe marki T. (...), nr rej. (...), powstałą w wyniku wypadku z dnia 5.03.2025r.
Strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa, zakwestionowała kalkulację naprawy, wykonaną przez warsztat naprawczy (...) sp. j. z/s w J., podnosząc, że kwestię wysokości kosztu naprawy powinien ustalić biegły sądowy, podnosząc w szczególności zarzut zawyżonej stawki za roboczogodzinę prac naprawczych w stosunku do stawek rynkowych.
Stan faktyczny
W dniu 5.03.2025r., w wyniku kolizji drogowej, uszkodzony został pojazd marki marki T. (...), nr rej. (...), stanowiący własność O. U.. Sprawca zdarzenia ubezpieczony był u strony pozwanej od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Poszkodowany zlecił naprawę w warsztacie Firmy (...) Spółka jawna z/s w J. ((...)), która sporządziła kalkulację kosztów naprawy (na kwotę 39.822,22 zł) i przedłożyła ją stronie pozwanej przed przystąpieniem do naprawy. Strona pozwana zweryfikowała kosztorys i ostatecznie przyznała odszkodowanie w kwocie 34.319,83 zł, uznając za zasadną stawkę za roboczogodzinę prac naprawczych w wysokości 155 zł netto, zamiast 270 zł netto, którą stosował w.w. warsztat. Naprawa w w.w. warsztacie została wykonana wg zakresu i kosztów uwzględnionych w kalkulacji warsztatu. Poszkodowany zbył w dniu 6.03.2025r. przysługującą mu wobec pozwanego wierzytelność, z tytułu kosztów naprawy, na rzecz Firmy (...) Spółka Jawna, ta zaś następnie, w dniu 22.04.2025r. - na rzecz strony powodowej. Pismem z dnia 22.04.2025r. strona powodowa wezwała pozwaną do zapłaty brakującej kwoty odszkodowania.
Bezsporne.
Sąd ustalił:
Stawka za roboczogodzinę prac naprawczych, stosowana przez warsztat (...), wykonawcę naprawy, w wys. 270 zł (netto), mieściła się w stawkach rynkowych, występujących na lokalnym rynku. Średnia stawka rynkowa za rbg w 2025r. wynosiła 247 zł netto.
Koszt naprawy przedmiotowego samochodu po wypadku z dnia 5.03.2025r., pozwalający na przywrócenie pojazdu do stanu sprzed szkody, pod względem technicznym, bezpieczeństwa, estetyki i trwałości części zamiennych – wynosił 39.822,22 zł, przy uwzględnieniu rynkowej stawki za roboczogodzinę prac blacharsko-mechanicznych i lakierniczych w wysokości 270 zł (netto), stosowanej przez warsztat (...), wykonawcę naprawy.
Dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej, kosztorysowania i wyceny pojazdów C. I. (k-51 i nast.).
Sąd zważył, co następuje
Kwestia odpowiedzialności strony pozwanej za skutki wypadku z dnia 5.03.2025r. nie była sporna. Poza sporem było, że dotychczas strona pozwana wypłaciła kwotę 34.319,83 zł, tytułem odszkodowania, odpowiadającego oszacowanym kosztom naprawy pojazdu.
Na skutek przelewu, wierzytelność zbywcy wchodzi do majątku nabywcy wraz ze związanymi z nią prawami (art. 509 § 2 kc). Konsekwencją przelewu wierzytelności jest zmiana podmiotowa po stronie wierzyciela, polegająca na tym, że dotychczasowy wierzyciel traci to stanowisko, a w jego miejsce wchodzi nabywca wierzytelności, który uzyskuje ją w takim samym kształcie, w jakim przysługiwała ona zbywcy. Legitymację materialną do żądania spełnienia świadczenia uzyskuje nowy wierzyciel (cesjonariusz), na ręce którego dłużnik jest obowiązany spełnić świadczenie, z zastrzeżeniem konsekwencji wynikających z braku zawiadomienia dłużnika o przelewie (art. 512 kc). Powyższe oznacza, że powód był legitymowany do dochodzenia spornej w sprawie wierzytelności.
Zarzuty strony pozwanej nie zasługiwały na uwzględnienie.
Naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu, wysokość odszkodowania powinna być ustalona według cen z daty ustalenia odszkodowania (art. 363 kc).
Strona pozwana, odpowiedzialna za szkodę, zobowiązana była zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia poprzedniego stanu uszkodzonego pojazdu. Przywrócenie uszkodzonego pojazdu do stanu poprzedniego polega na doprowadzeniu do takiego stanu używalności i jakości, jaki istniał przed wypadkiem. Jeżeli wymaga to użycia nowych części i materiałów, wydatki poniesione z tego tytułu powinny być uznane jako koszty naprawienia szkody. Odszkodowanie obejmuje koszty zakupu niezbędnych nowych części i innych materiałów pod warunkiem ich konieczności i niezbędności pod względem technicznym, bezpieczeństwa oraz estetyki i trwałości części zamiennych (por. postanowienie SN z dnia 24.02.2006r., III CZP 91/05, LEX nr 180669). O przywróceniu do stanu poprzedniego można mówić, gdy stan pojazdu po naprawie pod każdym istotnym względem odpowiada stanowi samochodu sprzed wypadku, biorąc pod uwagę zarówno stan techniczny, jak i trwałość i wygląd estetyczny (por. wyrok SN z dnia 3.02.1971r., III CRN 450/70, OSNC 1971/11/205; wyrok SN z dnia 5.11.1980r., III CRN 223/80, OSNC 1981/10/186; wyrok SA w Gdańsku z dn. 27.02.2020r., V ACa 599/19). Odszkodowanie obejmuje wszelkie celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki. Koszt naprawy nie jest nadmierny dopóty, dopóki nie przewyższa wartości pojazdu sprzed wypadku (por. wyroki SN z dn. 12.04.2018r., II CNP 43/17, z dn. 12.04.2018r., II CNP 41/17).
W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2002 r. (sygn. akt I CKN 1466/99, OSNC 2003, nr 5, poz. 64) stwierdzono, że nabywający autoryzowane części samochodowe potrzebne do naprawy uszkodzonego w wypadku pojazdu, nie ma obowiązku poszukiwać sprzedawcy, oferującego je najtaniej. Poszkodowany nie ma też obowiązku wykonywać naprawy w warsztacie (...) S.A., jako ubezpieczyciela sprawcy wypadku. Wobec tego brak jest podstaw do ustalenia wysokości kosztów naprawy z uwzględnieniem średniej stawki za roboczogodzinę, wynikającej z umów, zawartych pomiędzy warsztatami a zakładami ubezpieczeniowymi.
Wysokość szkody w rozpoznawanej sprawie ustalono w oparciu o opinię biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej C. I., który oszacował koszt naprawy samochodu wykorzystując kalkulację naprawy zweryfikowaną przez stronę pozwaną, przy uwzględnieniu, że zakres naprawy, technologia naprawy, ilość roboczogodzin, materiał lakierniczy nie były sporne pomiędzy stronami. Opinia nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Skoro poszkodowany dokonał naprawy pojazdu, przedstawiając rachunek (fakturę) na kwotę 39822,22 zł – z uwzględnieniem stawki za roboczogodzinę, stosowanej w konkretnym warsztacie, a stawka ta (270 zł netto) mieściła się w stawkach rynkowych, to należne z tego tytułu odszkodowanie powinno być ustalone w wysokości faktycznych kosztów naprawy, wynikających z faktury, wystawionej poszkodowanemu przez warsztat Firmy (...) Spółka jawna z/s w J., a więc w kwocie 39822,22 zł. Naprawa z tak oszacowanymi kosztami gwarantuje przywrócenie pojazdu do stanu, jak przed szkodą - pod względem technicznym, bezpieczeństwa, estetyki i trwałości części zamiennych.
Zarazem strona pozwana nie wykazała, aby wystarczającą do naprawy przedmiotowego pojazdu była kwota 34319,83 zł, która w świetle opinii biegłego sądowego jawi się jako rażąco zaniżona, co wskazuje, że zakład ubezpieczeń, likwidujący szkodę, nietrafnie określił rozmiar szkody.
Zasądzając kwotę 5502,39 zł, Sąd wziął pod uwagę, że dotychczas strona pozwana wypłaciła z tego tytułu kwotę 34319,83zł (art. 436 § 1 kc w zw. z art. 435 § 1 kc i art. 361 § 1 i 2 kc, art. 363 § 1 i 2 kc w zw. z art. 822 § 1 i 2 kc). Odsetki zasądzono zgodnie żądaniem powoda, mając na uwadze wezwanie do zapłaty z dnia 22.04.2025r. (art. 817 § 1 kc, art. 481 § 1 i 2 kc i art. 455 kc).
Orzeczenie o kosztach oparto na przepisie art. 98 § 1, 1 1 i 3 kpc. W skład kosztów procesu, które obciążają stronę pozwaną, jako przegrywającą sprawę, wchodzą: opłata od pozwu (400 zł), wynagrodzenie pełnomocnika powoda, będącego radcą prawnym, w stawce minimalnej, uzależnionej od wartości przedmiotu sporu (1800 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) i uiszczona przez powoda zaliczka na wynagrodzenie biegłego (1000 zł).
Orzeczenie w pkt III wyroku oparto na przepisie art. 84 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 1144 ze zm.).