descriptionTreść orzeczenia

Sygnatura akt I C 567/23

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 30 lipca 2024 roku

Sąd Rejonowy w Sopocie, Wydział I Cywilny, w składzie:

Przewodniczący: SSR Anna Potyraj

Protokolant: Laura Markiel

Sygnatura akt I C 567/23

Uzasadnienie

Powód W. D. w pozwie wniesionym przeciwko S. Towarzystwu (...) z siedzibą w S. wniósł o zasądzenie:

a) kwoty 9 927,58 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 03 listopada 2021 r. do dnia zapłaty tytułem częściowego odszkodowania za szkodę powstałą w dniu 03 października 2021 r. w mieniu należącym do poszkodowanego O. W.,

a) kwoty 500,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty tytułem poniesionych przez powoda wydatków związanych z wykonaniem wyceny kosztów przywrócenia mienia poszkodowanego do stanu sprzed szkody;

b) zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 03 października 2021 r. powstała szkoda, w wyniku której uszkodzeniu uległo mienie należące do poszkodowanego. W dniu zdarzenia opisane mienie objęte było ochroną udzielaną przez pozwanego z tytułu umowy ubezpieczenia mienia. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił tytułem odszkodowania kwotę 9 455,75 zł. Wypłacona przez pozwanego kwota odszkodowania została znacząco zaniżona i nie umożliwia przywrócenia uszkodzonego mienia do stanu sprzed szkody. Prawidłowo ustalone koszty przywrócenia mienia do stanu sprzed szkody wynoszą łącznie 29 310,91 zł. Ponieważ pozwany wypłacił poszkodowanemu kwotę 9 455,75 zł, do zapłaty pozostaje kwota 19 855,16 zł. Na obecnym etapie powód dochodzi jedynie części należnego odszkodowania w kwocie 9 927,58 zł. Dodatkowo powód domagał się zwrotu kwoty 500 zł z tytułu kosztów prywatnej ekspertyzy uzyskanej w celu prawidłowego oszacowania wysokości szkody.

(pozew – k. 4-6)

Nakazem zapłaty z dnia 28 sierpnia 2023 r. Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Sopocie uwzględnił żądanie pozwu w całości.

(nakaz zapłaty – k. 66)

Od powyższego nakazu pozwany złożył sprzeciw, zaskarżając go w całości i wnosząc o oddalenie powództwa i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwany podniósł zarzut braku legitymacji procesowej czynnej po stronie powoda wskazując, że po jego stronie nie występuje szkoda, ponieważ nie przysługuje mu żaden tytuł prawny do uszkodzonego mienia. Pozwany wskazał, że z treści pozwu nie wiadomo, ani jakiego rodzaju szkoda powstała, ani co ją spowodowało. Powód nie przedstawił żadnego dowodu, z którego wynikałaby odpowiedzialność ubezpieczonego bądź pozwanego za bliżej nieokreśloną szkodę. Powód winien udowodnić aktualny rozmiar szkody oraz wyłącznie niezbędne i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy. Zamiast tego, powód sformułował żądanie zapłaty hipotetycznego odszkodowania, wyliczonego według rozmiaru szkody z 2021 r. i w oparciu o kosztorys naprawy z 2023 r. W pozwie nie ma informacji o aktualnym stanie przedmiotu szkody, co jest istotne dla ustalenia odszkodowania metodą kosztorysową. Powodowi nie należy się także zwrot kosztów wykonania prywatnej kalkulacji naprawy, ponieważ kosztorys nie jest niezbędny wobec wniosku powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego.

(sprzeciw pozwanego – k. 74-79)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 20 stycznia 2021 r. O. W. zawarł z pozwanym - S. Towarzystwem (...) z siedzibą w S. umowę ubezpieczenia lokalu mieszkalnego położonego w B. przy ul. (...), na mocy której pozwany zobowiązał się do udzielenia ochrony ubezpieczeniowej mienia, z rozszerzeniem o ryzyko przepięć i szkód zalaniowych w odniesieniu do: mieszkania ze stałymi elementami od pożaru i innych zdarzeń losowych z sumą ubezpieczenia wynoszącą 180 000 zł, ruchomości domowych od pożaru i innych zdarzeń losowych z sumą ubezpieczenia wynoszącą 8 000 zł, ruchomości domowych od kradzieży z włamaniem i rozboju z sumą ubezpieczenia wynoszącą 8 000 zł, stałych elementów od kradzieży z włamaniem i rozboju z sumą ubezpieczenia wynoszącą 2 000 zł oraz odpowiedzialności cywilnej w życiu prywatnym Polska z sumą ubezpieczenia wynoszącą 25 000 zł. Umowa została potwierdzona polisą nr (...) i obejmowała okres od 04 lutego 2021 r. do 03 lutego 2022 r. Do ww. umowy zastosowanie miały Ogólne Warunki Ubezpieczenia mieszkań i domów jednorodzinnych (...) o symbolu (...).

Zgodnie z § 6 ust. 1 OWU, zakres ubezpieczenia obejmuje szkody powstałe w okresie ubezpieczenia wskutek zdarzenia losowego w postaci m.in. pożaru.

Ochroną ubezpieczeniową można objąć m.in. mieszkanie lub dom jednorodzinny, stałe elementy mieszkania lub domu jednorodzinnego i ruchomości domowe (§ 7 ust. 1 OWU).

Zgodnie z § 55 ust. 1 OWU, wysokość odszkodowania ustala się w kwocie odpowiadającej rozmiarowi szkody w granicach sumy ubezpieczenia/gwarancyjnej. Wysokość szkody w mieniu ustala się m.in. dla:

a) mieszkania wraz z pomieszczeniami przynależnymi – według wartości kosztów remontu, a w przypadku szkody całkowitej według wartości rynkowej z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia,

b) stałych elementów – według kosztów odtworzenia, jeżeli okres od ich instalacji lub ostatniego remontu w dniu zawarcia umowy nie przekracza 15 lat, w pozostałych przypadkach – według wartości rzeczywistej,

c) ruchomości domowych – według kosztów odtworzenia jeżeli okres użytkowania od daty zakupu w dniu zawarcia umowy nie przekracza 10 lat, w pozostałych przypadkach – według wartości rzeczywistej,

d) sprzętu AGD i RTV – według kosztów odtworzenia, jeżeli okres użytkowania od daty zakupu w dniu zawarcia umowy nie przekracza 5 lat, a w pozostałych przypadkach – według wartości rzeczywistej.

Wartość odtworzeniowa oznacza wartość odpowiadającą kosztom odtworzenia tj. przywrócenia ubezpieczonego mienia do stanu nowego, lecz nieulepszonego, tj. dla domu jednorodzinnego lub domu letniskowego lub stałych elementów – wartość kosztów remontu lub odbudowy w tym samym miejscu z uwzględnieniem dotychczasowych wymiarów, konstrukcji lub materiałów, ruchomości domowych – cena nabycia lub koszt wytworzenia nowego przedmiotu tego samego rodzaju, typu oraz o tych samych parametrach.

Wartość rynkowa dla mieszkania to kwota odpowiadająca iloczynowi: średniej ceny rynkowej za 1 m 2 powierzchni użytkowej mieszkania obowiązującej w danej miejscowości lub określonej dzielnicy miasta dla mieszkania o podobnych parametrach i standardzie wykończenia oraz powierzchni ubezpieczonego mieszkania.

Wartość rzeczywista oznacza wartość odtworzeniową pomniejszoną o zużycie techniczne.

(dowód: polisa – k. 42-44, OWU – k. 45-53, karta produktu – k. 54-58)

W dniu 03 października 2021 r., na skutek wystąpienia pożaru, doszło do uszkodzenia lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w B. przy ul. (...), należącego do poszkodowanych O. W. i R. W.. Uszkodzone ogniem bądź zadymione zostały pomieszczenia znajdujące się w lokalu mieszkalnym w postaci kuchni, trzech pokoi oraz przedpokoju. Uszkodzeniu uległy także ruchomości znajdujące się w lokalu mieszkalnym w postaci m.in. okna, ościeżnic drzwiowych, skrzydeł drzwiowych, mebli kuchennych, meblościanki, szafki pod zlewozmywak, kuchenki gazowej oraz lodówki.

(okoliczności niesporne, nadto dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu budownictwa R. N. wraz z dwoma kosztorysami – k. 119-214, rozliczenie szkody - akta szkody zapisane na płycie CD k. 99, dokumentacja zdjęciowa - akta szkody zapisane na płycie CD k. 99, wykaz - akta szkody zapisane na płycie CD k. 99)

Szkoda z dnia 03 października 2021 r. została zgłoszona pozwanemu towarzystwu ubezpieczeń w dniu 05 października 2021 r. . Pozwany zarejestrował szkodę pod nr (...).

W dniu 05 października 2021 r. odbyły się oględziny nieruchomości i sporządzony został protokół oględzin.

Decyzją z dnia 16 listopada 2021 r. pozwany poinformował o przyznaniu kwoty 523,23 zł tytułem odszkodowania za uszkodzone ruchomości domowe.

Decyzją z dnia 16 listopada 2021 r. pozwany poinformował o przyznaniu kwoty 8 932,52 zł tytułem odszkodowania za szkody powstałe w stałych elementach pomieszczeń objętych szkodą pożarową.

(dowód: decyzje – k. 13-16, protokół szkody – akta szkody zapisane na płycie CD k. 99, zgłoszenie szkody - akta szkody zapisane na płycie CD k. 99)

W wyniku zawarcia umowy cesji wierzytelności z dnia 05 lipca 2023 r. pomiędzy powodem (jako cesjonariuszem) a O. W. (jako cedentem), powód nabył wszelkie prawa do odszkodowania, które przysługują poszkodowanemu od S. Towarzystwa (...) z siedzibą w S., sprawcy szkody oraz wszystkich innych podmiotów odpowiedzialnych za szkodę w związku ze szkodą z dnia 03 października 2021 r.

(dowód: umowa cesji – k. 8-9, pełnomocnictwo – k. 10)

Powód skorzystał z usług prywatnego rzeczoznawcy (...) Sp. z o.o., który sporządził kosztorys naprawy uszkodzonego mienia, szacując wysokość tych kosztów na kwotę 28 374,81 zł.

W dniu 10 sierpnia 2023 r. firma (...) Sp. z o. o. w S. wystawiła fakturę VAT (...) na kwotę 615 zł brutto (500 zł netto) tytułem wykonania powyższego kosztorysu naprawy na zlecenie powoda.

(dowód: kosztorys naprawy – k. 17-40v, faktura VAT – k. 41)

Koszt przywrócenia mienia poszkodowanych do stanu sprzed szkody z dnia 03 października 2021 r., przy uwzględnieniu cen i stawek aktualnych na dzień sporządzenia opinii wynosił 19 498,92 zł brutto, a według cen i stawek aktualnych na dzień powstania szkody – 15 016,75 zł brutto.

(dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu budownictwa R. N. wraz z dwoma kosztorysami – k. 119-214)

Sąd zważył, co następuje

Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów w postaci dokumentów załączonych do pism procesowych stron, jak i tych znajdujących się w aktach szkody przedłożonych przez stronę powodową i zapisanych na płycie CD oraz opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa.

Sąd uznał za wiarygodne dokumenty znajdujące się w aktach szkody i przedstawione przez strony w toku procesu, bowiem ich autentyczność ani wiarygodność nie była kwestionowana przez strony ani nie budziła wątpliwości Sądu. Sąd zważył przy tym, iż przedłożona przez powoda kalkulacja kosztów przywrócenia mienia poszkodowanych do stanu sprzed szkody, sporządzona na jego zlecenie stanowiła jedynie wyjaśnienie stanowiska powoda co do sposobu wyliczenia szkody i jej wysokości. Była to kalkulacja prywatna, wykonana na zlecenie powoda przez wybrany przez niego podmiot. Sąd uznał ją więc jedynie za dowód tego, iż taka kalkulacja była sporządzana na zlecenie strony powodowej.

Z uwagi na spór stron co do zakresu uszkodzeń powstałych w mieniu poszkodowanych R. W. i O. W. jak i kosztów przywrócenia tego mienia do stanu sprzed szkody z dnia 03 października 2021 r. Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu budownictwa R. N.. Opinia biegłego została sporządzona starannie i rzetelnie, przez biegłego dysponującego odpowiednią wiedzą specjalistyczną z zakresu budownictwa oraz doświadczeniem zawodowym. Na podstawie opinii biegłego Sąd ustalił zakres uszkodzeń w nieruchomości poszkodowanych oraz wysokość kosztów przywrócenia tej nieruchomości do stanu sprzed szkody. Treść opinii została sformułowana w sposób przejrzysty, jasny. Opinia jest wewnętrznie spójna i zrozumiała. Sąd zważył, że do opinii głównej biegły załączył dwa kosztorysy naprawy sporządzone w oparciu o czynniki cenotwórcze na dzień sporządzenia opinii jak i na dzień wystąpienia szkody, tj. w dwóch wariantach zgodnie z postanowieniem Sądu. Biegły wyraźnie wskazał, jaki zakres prac jest według niego uzasadniony, a wyjaśnienie poczynionych ustaleń biegłego było przytoczone w opinii głównej. Dlatego w ocenie Sądu sama opinia, jak i kosztorysy biegłego są przejrzyste i zrozumiałe.

Do powyższej opinii zastrzeżenia zgłosiła zarówno strona powodowa jak i pozwana. Strona pozwana zgłosiła zarzut zawyżenia przez biegłego sądowego kosztów przywrócenia mienia poszkodowanych do stanu sprzed zdarzenia ponad kwotę 12 259,99 zł, przedkładając jednocześnie weryfikację kosztorysu z zaznaczeniem, które pozycje pozwana uznała za zasadne, a które za zawyżone. Sąd zważył jednak, że załączony i zweryfikowany przez pozwanego kosztorys przywrócenia uszkodzonego mienia do stanu sprzed szkody dotyczył innej szkody aniżeli szkoda w mieniu poszkodowanych ( (...), podczas gdy szkoda w mieniu poszkodowanych została zarejestrowana pod numerem (...)) oraz innego lokalu mieszkalnego niż lokal poszkodowanych (ul. (...) B., podczas gdy lokal poszkodowanych położony jest w B. przy ul. (...)). Co ważne także, zweryfikowany kosztorys nie był kosztorysem tożsamym z tym, który został sporządzony przez biegłego sądowego R. N.. Brak było zatem możliwości ustosunkowania się przez biegłego sądowego do prawidłowości weryfikacji przez pozwanego przedstawionego kosztorysu. Tym samym Sąd uznał zarzuty pozwanego do opinii za nieuzasadnione.

Strona powodowa także zgłosiła zarzuty do opinii, wnosząc o sporządzenie opinii uzupełniającej, obejmującej odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie procesowym powoda z dnia 08 kwietnia 2024 r. W treści tego pisma powód kwestionował brak naliczenia przez biegłego sądowego kosztów przygotowania pomieszczeń do prac remontowych w postaci m.in. sprzątania, brak ujęcia przez biegłego w swoim kosztorysie kosztów prac osuszających po akcji gaśniczej jak i ozonowania, brak ujęcia prac związanych z oczyszczaniem powierzchni sufitów, ścian i posadzek z silnie zanieczyszczonych powierzchni, brak ujęcia prac związanych z elektryką, brak ujęcia prac związanych z demontażem i montażem szaf kuchennych jak i wywiezieniem i usunięciem odpadów. W ocenie Sądu zarzuty strony powodowej do opinii nie zasługiwały na uwzględnienie. Biegły na rozprawie w dniu 25 czerwca 2024 r. w sposób przekonywający i rzeczowy odniósł się do wszystkich zarzutów powoda. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów biegły sądowy wskazał, że powód nie zaoferował materiału dowodowego wskazującego na ilość przedmiotów do uprzątnięcia, dlatego też kalkulacja sporządzona przez biegłego nie obejmuje sprzątania i naliczenia oddzielnej pozycji własnej przewidującej ilość roboczogodzin w zależności od ilości przedmiotów do uprzątnięcia. Niezależnie jednak od powyższego biegły wskazał, że w jego ocenie w swoim kosztorysie ujął wszelkie niezbędne czynności przygotowawcze lokal do prac remontowych np. oklejenie podłóg folią, zwłaszcza, że podłogi w lokalu nie zostały zniszczone, a to co spadłoby ze ścian na folię, można było wyrzucić do worka z plastikiem. Odnosząc się do kolejnych zarzutów powoda biegły sądowy wskazał, że nie ujął w kosztorysie prac związanych z osuszaniem, albowiem w ocenie biegłego ze względu na charakter zdarzenia, nie było podstaw do przyjęcia, że straż pożarna w wyniku zaistniałego zdarzenia w ogóle użyła wody w lokalu mieszkalnym. Zatem skoro nie było zalania, to zbędne było również osuszanie. Co do kosztów ozonowania biegły wyjaśnił, że ozonowanie stosuje się w pomieszczeniach, w których wymagana jest czystość biologiczna. W tym konkretnym przypadku nie było żadnych powodów, by ozonować mieszkanie poszkodowanych po pożarze. Odnosząc się do braku ujęcia w kosztorysie prac związanych z elektryką oraz oczyszczaniem powierzchni ścian i sufitów biegły wyjaśnił, że brak było podstaw do ujęcia tego typu prac, skoro tynk i tapety zostały w całości zeskrobane. Znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja fotograficzna wskazuje, że po zaistnieniu zdarzenia szkodowego ze ścian wystawały kable, ale z nieuszkodzoną izolacją. Brak było więc podstaw do przypuszczenia, że instalacja elektryczna znajdująca się pod tynkiem została uszkodzona. W ocenie Sądu wyjaśnienia biegłego były przekonywające, logiczne i wskazały na bezzasadność zgłoszonych zarzutów do opinii. Również sam powód, po wydaniu ustnej opinii uzupełniającej przez biegłego, nie kwestionował jej treści wskazując jedynie, że koszt przywrócenia uszkodzonego mienia do stanu sprzed szkody winien zostać przyjęty w oparciu o wyliczenia biegłego sądowego obejmujące czynniki cenotwórcze z daty opiniowania, nie zaś z daty powstania szkody. Sąd zważył jednak, że nie jest to zarzut do opinii. Biegły zgodnie z tezą dowodową oszacował koszty niezbędne do przywrócenia nieruchomości do stanu sprzed zdarzenia szkodowego według cen i stawek na dzień powstania szkody i na dzień sporządzania opinii. Ustalenie, które stawki winny być brane pod uwagę przy określeniu wysokości świadczenia pozwanego stanowi zagadnienie prawne i pozostaje do oceny Sądu.

W ocenie Sądu w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części.

W niniejszej sprawie powód domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 9 927,58 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie nieruchomości wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 03 listopada 2021 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 500 zł tytułem zwrotu kosztów sporządzenia kosztorysu na zamówienie powoda.

Podstawę żądania powoda stanowił art. 805 § 1 k.c., zgodnie z którym przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Przy ubezpieczeniu majątkowym świadczenie ubezpieczyciela polega na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku, o czym stanowi art. 805 § 2 k.p.c.

Na wstępie wskazać należy, że Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut braku legitymacji czynnej powoda do wystąpienia z roszczeniem przeciwko pozwanemu. Powodowi nie musi bowiem przysługiwać tytuł prawny do uszkodzonego lokalu mieszkalnego, aby mógł dochodzić od pozwanego odszkodowania za szkodę powstałą w dniu 03 października 2021 r. w mieniu poszkodowanych. Powód bowiem w drodze umowy cesji wierzytelności z dnia 05 lipca 2023 r. nabył od poszkodowanego wszelkie prawa do odszkodowania, jakie przysługują mu od pozwanego oraz wszystkich innych podmiotów odpowiedzialnych za szkodę opisaną w § 1 umowy cesji. Powód przedkładając umowę cesji z dnia 05 lipca 2023 r., w ocenie Sądu, wykazał nabycie wierzytelności odszkodowawczej wobec strony pozwanej, a co za tym idzie istnienie po strony powodowej uprawnienia do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym względem pozwanego.

Bezsporna między stronami była odpowiedzialność pozwanego co do zasady za szkodę w mieniu poszkodowanych R. W. i O. W. na skutek zdarzenia z dnia 03 października 2021 r. z racji świadczenia ochrony ubezpieczeniowej, potwierdzonej polisą ubezpieczeniową nr (...). Kwestią sporną była wysokość świadczenia, które pozwany był zobowiązany w związku z nią spełnić. Pozwany stał na stanowisku, że wypłacone przez niego świadczenie w kwocie łącznej 9 455,75 za szkodę w pełni rekompensuje szkodę w mieniu poszkodowanych. Ponieważ ustalenie tej kwestii spornej wymagało wiedzy specjalistycznej, Sąd dopuścił na tę okoliczność opinię biegłego z zakresu budownictwa. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym opinii biegłego, Sąd ustalił, że koszt przywrócenia mienia poszkodowanych do stanu sprzed zdarzenia z dnia 03 października 2021 r. wynosił 15 016,75 zł brutto. Podstawą tych ustaleń była opinia biegłego z zakresu budownictwa, przy czym biegły ustalił wysokość kosztów remontu w dwóch wariantach – według cen i stawek na dzień powstania szkody oraz na dzień sporządzenia opinii. W ocenie Sądu należne powodowi odszkodowanie winno zostać ustalone w wysokości obejmującej stawki i ceny z daty powstania szkody. Wprawdzie OWU mające zastosowanie do zawartej przez poszkodowanego z pozwanym umowy ubezpieczenia okoliczności nie zwiera wyraźnego postanowienia w tym zakresie, jednak stanowią (analogicznie jak art. 817 k.c.), że ustalenie świadczenia nastąpi w terminie 30 dni od daty zgłoszenia szkody, a więc także według cen i stawek wówczas obowiązujących. Dodatkowo Sąd wziął pod uwagę, że powód domaga się świadczenia uzupełniającego do wypłaconej już kwoty odszkodowania z odsetkami liczonymi od dnia następnego po upływie 30 dni od zgłoszenia szkody, to uzasadnia to wyliczenie należnej kwoty świadczenia, którą pozwany winien był spełnić w tym terminie wg cen i stawek wówczas obowiązujących.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd doszedł do wniosku, że ustalona i wypłacona w toku postępowania likwidacyjnego kwota 9455,75 zł z tytułu częściowego zniszczenia mienia poszkodowanych wskutek zdarzenia szkodowego z dnia 03 października 2021 r. była wartością zaniżoną, niepozwalającą na przywrócenie mienia poszkodowanych do stanu sprzed zdarzenia szkodowego. Zatem poszkodowanym, a na podstawie umowy cesji powodowi, przysługiwało roszczenie o dopłatę odszkodowania w kwocie 5 561 zł (15 016,75 zł – 523,23 zł – 8932,52 zł). Dlatego też w pkt. I sentencji wyroku Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 5 561 zł na zasadzie art. 805 § 1 k.c., oddalając żądanie główne w pozostałym zakresie jako niewykazane co do wysokości na podstawie art. 6 k.c.

W zakresie roszczenia odsetkowego należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie powód wnosił o zasądzenie odsetek za opóźnienie od dnia 03 listopada 2021 r. Zgodnie z treścią art. 817 k.c., ubezpieczyciel zobowiązany był do wypłaty odszkodowania w ciągu 30 dni od złożenia zawiadomienia o szkodzie. Zdarzenie szkodowe zostało zgłoszone w dniu 05 października 2021 r. Wysokość świadczenia winna być ustalona przez pozwanego najpóźniej do dnia 04 listopada 2021 r. Od dnia następnego tj. 05 listopada 2021 r. pozwany pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia na rzecz poszkodowanego. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od należności głównej w kwocie 5 561 zł od dnia 05 listopada 2021 r. do dnia zapłaty. W zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie obejmujących okres od dnia 03 listopada do 04 listopada 2021 r. żądanie zostało oddalone jak w pkt. II sentencji wyroku na podstawie art. 481 §§ 1 i 2 k.c. w zw. z art. 817 k.c.

Powód domagał się również zwrotu kosztów wykonanej na jego zlecenie prywatnej ekspertyzy. Sąd zważył, że w orzecznictwie wskazuje się, że nabywcy wierzytelności o odszkodowanie za szkodę przysługuje od ubezpieczyciela zwrot uzasadnionych kosztów ekspertyzy zleconej osobie trzeciej tylko wtedy, gdy jej sporządzenie było w okolicznościach danej sprawy niezbędne do efektywnego dochodzenia odszkodowania (vide: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2019 r., III CZP 68/18).

W niniejszej sprawie to nie poszkodowani ponieśli koszty sporządzenia opinii, lecz powód będący nabywcą wierzytelności. Nadto koszty te poniesione zostały już po dacie nabycia wierzytelności. Są to koszty niepozostające w adekwatnym związku przyczynowym ze zdarzeniem powodującym szkodę. Sąd zważył, że powód dochodził od początku jedynie części roszczenia, wskazując wyraźnie, że wysokość roszczenia zostanie sprecyzowana po przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego. W tej sytuacji, nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie powoda, iż wydatki na prywatną ekspertyzę przedsądową były niezbędne i celowe dla prawidłowego sformułowania żądania pozwu.

Sąd wziął również pod uwagę, że inaczej należy oceniać działania samych poszkodowanych, jeśli nie mają oni orientacji w kwestiach dotyczących ustalenia zakresu uszkodzeń powstałych w mieniu i ich wartości, są laikami w tej dziedzinie, a inaczej firmy skupującej takie wierzytelności o wypłatę odszkodowania, zawodowo zajmującego się oceną ryzyka i szacowaniem strat. W niniejszej sprawie koszty sporządzenia prywatnej ekspertyzy zostały poniesione przez powoda, a więc podmiot prowadzący działalność gospodarczą związaną ze skupem i dochodzeniem wierzytelności odszkodowawczych. W ocenie Sądu, koszt sporządzenia prywatnej ekspertyzy w rozpoznawanej sprawie nie był ani niezbędny, ani celowy, ponieważ to w zasadzie na podstawie ustaleń biegłego (o którego przeprowadzenie dowodu z opinii zwrócił się powód) kształtuje się ostateczna i rzeczywista wysokość poniesionej szkody. Przy tym mając także na uwadze wspomnianą uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 2019 r. o sygn. III CZP 68/18, niezasadne byłoby ustalanie precyzyjnej wysokości żądania na etapie przedsądowym przez powoda i obciążanie tymi samymi kosztami dwukrotnie strony przegrywającej sprawę (koszty sporządzenia prywatnej ekspertyzy, koszty sporządzenia opinii biegłego). Z tego względu w ocenie Sądu nie było podstaw, by uznać, że wydatek ten był uzasadniony z punktu widzenia prawidłowej likwidacji szkody i stanowił normalne, zwykłe, typowe następstwo szkody. Dlatego też Sąd w pkt II wyroku oddalił żądanie pozwu co do kwoty 500 zł z tytułu zwrotu wydatków na prywatną kalkulację kosztów naprawy.

O kosztach procesu Sąd orzekł na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c., mając na względzie ogólną zasadę odpowiedzialności za wynik procesu i zasadę stosunkowego rozdzielenia kosztów. Powództwo zostało uwzględnione w 53,33 %. Powód winien ponieść zatem 46,67 % tych kosztów, natomiast pozwany 53,33%.

Na koszty procesu w tej sprawie składały się:

a) koszty poniesione przez powoda:

- kwota 750 złotych opłaty sądowej od pozwu,

- kwota 3600 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (ustalona na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie),

- kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa,

- kwota 1500 zł tytułem zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego;

b) koszty poniesione przez pozwanego:

- kwota 3600 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (ustalona na podstawie § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych),

- kwota 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa,

c) koszty poniesione tymczasowo przez Skarb Państwa na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego w kwocie 1054,78 zł.

Łącznie suma kosztów procesu wyniosła 10 538,78 zł. Powód powinien ponieść 46,67% tych kosztów, tj. 4918,45 zł (a poniósł 5867 zł), a pozwany – 5 620,33 zł. Dlatego

z tytułu rozliczenia kosztów procesu między stronami należało zasądzić od pozwanego na

rzecz powoda kwotę 948,55 zł ( (...) – 4918,45 zł) z tytułu zwrotu kosztów procesu, zasądzając również na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. od tej kwoty odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty. Pozwany winień również zwrócić na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Sopocie wyłożoną tymczasowo na poczet wynagrodzenia biegłego kwotę 1054,78 zł na zasadzie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.