I C 535/23 — Sąd Okręgowy w Sieradzu

Treść orzeczenia

Sygnatura akt I C 535/23

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 18 marca 2026 r.

Sąd Okręgowy w Sieradzu – Wydział I Cywilny w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Dagmara Kos

Protokolant: Dominika Górecka

po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2026 roku w N. na rozprawie sprawy z powództwa H. H. przeciwko Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w V. o zadośćuczynienie

1. zasądza od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w V. na rzecz powódki H. H. kwotę 33.850,00 (trzydzieści trzy tysiące osiemset pięćdziesiąt) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 10 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty,

2. w pozostałym zakresie powództwo oddala,

3. zasądza od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w V. na rzecz powódki H. H. kwotę 287,60 (dwieście osiemdziesiąt siedem złotych sześćdziesiąt groszy) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu,

4. zasądza od powódki H. H. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 5.471,52 (pięć tysięcy czterysta siedemdziesiąt jeden złotych pięćdziesiąt dwa grosze) tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa i kwotę tę nakazuje ściągnąć z zasądzonego od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w V. na rzecz powódki H. H. roszczenia,

5. zasądza od pozwanego Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w V. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 2.458,22 (dwa tysiące czterysta pięćdziesiąt osiem złotych dwadzieścia dwa grosze) tytułem częściowego zwrotu kosztów procesu wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa,

6. nakazuje zwrócić pozwanemu Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w V. niewykorzystaną część zaliczki w kwocie w kwocie 2,67 (dwa złote sześćdziesiąt siedem groszy) zaksięgowaną pod pozycją księgi zaliczek 70/25.

Sygn. akt I C 535/23

Uzasadnienie

W pozwie z dnia 10 marca 2023 r. powódka H. H. wniosła o zasądzenie na jej rzecz od pozwanego ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w V. kwoty 42.443,20 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 19 lipca 2016 r. do dnia zapłaty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek udziału w wypadku komunikacyjnym z dnia 4 września 2011 r. oraz zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

(pozew- k.2-5)

W odpowiedzi na pozew pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od udzielonych pełnomocnictw wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty. Podnosił on zarzut przedawnienia roszczenia odsetkowego za okres dalszy niż 3 lata przed datą wytoczenia powództwa.

(odpowiedź na pozew- k.73-81)

Na rozprawie przed Sądem Rejonowym w Wieluniu w dniu 19 czerwca 2023 r. pełnomocnik powódki zajmował stanowisko jak dotychczas a w imieniu pozwanego nikt się nie stawił.

(protokół rozprawy przed Sądem Rejonowym w Wieluniu z dnia 19 czerwca 2023 r. na płycie CD 00:00:17 – 00:01:09- koperta k.115)

W piśmie procesowym z dnia 23 października 2023 r. powódka rozszerzyła powództwo i wnosiła o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty 102.443,20 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi: od kwoty 42.443,20 zł od dnia 19 lipca 2016 r. do dnia zapłaty i od kwoty 60.000,00 zł od dnia rozszerzenia powództwa do dnia zapłaty i wnosiła o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

(pismo- k.152)

Postanowieniem z dnia 2 listopada 2023 r. Sąd Rejonowy w Wieluniu stwierdził swoją niewłaściwość rzeczową i przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Sieradzu jako właściwemu do jej rozstrzygnięcia.

(postanowienie- k.155)

W piśmie procesowym z dnia 15 listopada 2023 r. pozwany wnosił o oddalenie powództwa w całości, w tym również w rozszerzonej części oraz zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

(pismo- k.171-173)

Na rozprawach w dniach 28 lutego 2025 r. i 6 marca 2026 r. pełnomocnik powódki popierał powództwo w rozszerzonym kształcie a w imieniu pozwanego nikt się nie stawił.

(protokół rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:00:51 – 00:07:36- koperta k.330, protokół rozprawy z dnia 6 marca 2026 r. na płycie CD 00:00:20 – 00:13:06- koperta k.330)

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 4 września 2011 r. powódka H. H. brała udział w imprezie odpustowej, jaka odbywała się w L.. Na imprezę tą przyjechała ona samochodem marki H. (...) (1), którym kierował P. M., który nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami i który był już w stanie po spożyciu alkoholu. Samochód, jakim przyjechali oni na imprezę, był 5 – osobowy i był wyposażony w pasy bezpieczeństwa dla podróżujących zarówno w przedniej jak i tylnej jego części.

(zeznania świadków: P. M.- protokół rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:36:55 – 00:45:06- koperta k.330, L. K.- protokół rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:45:06 – 00:51:55- koperta k.330, P. K.- protokół rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:51:55 – 01:00:27- koperta k.330, częściowo zeznania powódki H. H.- protokół rozprawy z dnia 6 marca 2026 r. na płycie CD 00:05:45 – 00:11:46 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:07:38 – 00:34:28- koperta k.330)

Na imprezie powódka siedziała przy stoliku z młodszą siostrą i koleżanką a P. M. wraz z innymi znajomymi powódki P. K., M. N., L. K. i T. H. (1) siedzieli przy stoliku obok. Powódka z koleżanką siostry wypiła na tej imprezie jedno piwo na pół. P. M. w czasie tej imprezy również spożywał alkohol.

Po zakończeniu imprezy około godziny 22.00 – 23.00 P. M. był nietrzeźwy i mówił, że jest zmęczony. Powódka zdawała sobie wówczas sprawę z tego, że jest on nietrzeźwy i proponowała mu, że ona będzie kierować samochodem w drodze powrotnej, na co jednak on się nie zgodził. Do samochodu P. M. wsiadło wówczas 8 osób. P. M. zajął miejsce kierowcy, obok niego na fotelu pasażera usiadła koleżanka powódki G. L. a na jej kolanach siostra powódki K. H.. Powódka zajęła miejsca z tyłu pojazdu za kierowcą a obok usiedli P. K., L. K., M. N. i T. H. (1). Powódka podczas jazdy nie była zapięta pasami bezpieczeństwa.

(zeznania świadków: P. M.- protokół rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:36:55 – 00:45:06- koperta k.330, L. K.- protokół rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:45:06 – 00:51:55- koperta k.330, P. K.- protokół rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:51:55 – 01:00:27- koperta k.330, zeznania powódki H. H.- protokół rozprawy z dnia 6 marca 2026 r. na płycie CD 00:05:45 – 00:11:46 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:07:38 – 00:34:28- koperta k.330)

Gdy P. M. przejeżdżał pomiędzy miejscowościami L. i D., jego samochód wpadł w poślizg i uderzył w drzewo.

(zeznania świadka P. M.- protokół rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:36:55 – 00:45:06- koperta k.330, zeznania powódki H. H.- protokół rozprawy z dnia 6 marca 2026 r. na płycie CD 00:05:45 – 00:11:46 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:07:38 – 00:34:28- koperta k.330)

Prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie z dnia 3 listopada 2015 r. wydanym w sprawie sygn. akt II K 117/15 P. M. został uznany za winnego tego, że wieczorem 4 września 2011 r., na drodze publicznej pomiędzy miejscowościami L. i D. woj. (...), kierując bez wymaganych uprawnień samochodem osobowym marki H. (...) (1) o nr rej. (...), którym przewoził siedmiu pasażerów, umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości, rozwinął nadmierną w stosunku do panujących na drodze warunków prędkość, przez co na prostym odcinku drogi za miejscowością L., utracił panowanie nad pojazdem, którym zjechał na lewą stronę jezdni i uderzył w przydrożne drzewo, w wyniku czego pasażer T. H. (2) doznał ogólnych potłuczeń, pasażerka T. H. (3) poniosła śmierć na miejscu na skutek obrażeń czaszkowo – mózgowych, G. L. zmarła po przewiezieniu do szpitala na skutek obrażeń czaszkowo – mózgowych, L. K. doznał obrażeń w postaci zwichnięcia stawu biodrowego ze złamaniem panewki tego stawu oraz rozejściem więzozrostu krzyżowo – biodrowego lewego, złamania przynasady dalszej kości promieniowej lewej, które to obrażenia naruszyły czynność narządów ciała na czas powyżej dni siedmiu, P. K. doznał obrażeń ciała w postaci złamania żeber I i II po stronie lewej z urazową odmą opłucnową lewostronną, stłuczenia powłok brzucha i przedramienia lewego, które to obrażenia naruszyły czynność narządów ciała na czas powyżej dni siedmiu, pasażer M. N. doznał złamania trzony lewej kości udowej przemieszczeniem odłamów, złamania trzonu V kości śródręcza lewego, infrakcji paliczków bliższych palców II i III ręki lewej, stłuczenia głowy i barku lewego pasażerka, które to obrażenia naruszyły czynność narządów ciała na czas powyżej dni siedmiu, H. H. doznała obrażeń w postaci złamania wieloodłamowego panewki prawego stawu biodrowego, urazu głowy z raną tłuczoną okolicy czołowej lewej, które to obrażenia naruszyły czynność narządów ciała na czas powyżej siedmiu dni i skazany na karę pozbawienia wolności. Wyrokiem tym P. M. został też uznany za winnego tego, że przed dniem 4 września 2011 r. w D. woj. (...) usunął z pojazdu marki H. (...) (1) rok produkcji 1992 o nr VIN (...) znak identyfikacyjny w postaci tablic rejestracyjnych oraz naklejki na przedniej szybie pojazdu o nr (...), które to tablice rejestracyjne zamontował, a naklejkę nalepił w samochodzie marki H. (...) (2) rok produkcji 1991 o numerze VIN (...), usuwając uprzednio z tego pojazdu znaki identyfikacyjne w postaci tablic rejestracyjnych oraz naklejki na przedniej szybie samochodu o numerze (...) i skazany na karę pozbawienia wolności.

(bezsporne, zeznania świadka P. M.- protokół rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:36:55 – 00:45:06- koperta k.330, zeznania powódki H. H.- protokół rozprawy z dnia 6 marca 2026 r. na płycie CD 00:05:45 – 00:11:46 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:07:38 – 00:34:28- koperta k.330, kserokopia wyroku- k.9-11)

Pojazd, jakim poruszał się sprawca wypadku, nie był ubezpieczony w zakresie OC.

(bezsporne, kserokopia wyroku- k.9-11, kserokopia pisma- k.42-42,

Po wypadku powódka przewieziona została do Szpitala w H., gdzie trafiła na Oddział Chirurgiczny. Wykonano jej tam badanie RTG głowy, prawej stopy i prawego stawu biodrowego oraz badanie TK miednicy i podejrzewano złamanie nasady dalszej paliczka bliższego palca drugiego stopy prawej oraz wieloodłamowe złamanie panewki prawego stawu biodrowego z cechami znacznego stopnia przemieszczenia odłamów. Przeprowadzone badania wykazały podejrzenie dysplazji włóknistej w obrębie prawego talerza kości biodrowej. Ranę tłuczoną okolicy czołowej lewej, jaką miała powódka po wypadku, zaopatrzono jej szwami. Powódka przebywała w szpitalu w pozycji leżącej z prawą nogą na wyciągu. Była też ona leczona farmakologicznie i podawano jej między innymi leki przeciwbólowe.

( zeznania świadka L. H.- protokół rozprawy z dnia 5 czerwca 2023 r. na płycie CD zeznania świadka L. H.- protokół rozprawy z dnia 5 czerwca 2023 r. na płycie CD 00:26:20 – 00:38:29- koperta k.100, zeznania powódki H. H.- protokół rozprawy z dnia 6 marca 2026 r. na płycie CD 00:05:45 – 00:11:46 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:07:38 – 00:34:28- koperta k.330, kserokopia dokumentacji medycznej- k.12-13)

W dniu 13 września 2011 r. powódkę przewieziono do (...) Szpitala (...) w K., gdzie została przyjęta na Oddział (...) i (...). W dniu 16 września 2011 r. wykonano jej tam operację polegającą na stabilizacji złamania ściany tylnej panewki prawego stawu biodrowego płytą rekonstrukcyjną i dodatkowo śrubą ciągnącą oraz uwolnieniu nerwu kulszowego uciśniętego przez odłam kostny oraz zastosowano wyciąg szkieletowy. Powódka była też tam leczona farmakologicznie i podawano jej między innymi leki przeciwbólowe.

( zeznania świadka L. H.- protokół rozprawy z dnia 5 czerwca 2023 r. na płycie CD 00:26:20 – 00:38:29- koperta k.100, zeznania powódki H. H.- protokół rozprawy z dnia 6 marca 2026 r. na płycie CD 00:05:45 – 00:11:46 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:07:38 – 00:34:28- koperta k.330, kserokopia dokumentacji medycznej- k.14)

Ze Szpitala w K. powódkę przekazano w dniu 23 września 2011 r. na Oddział Chirurgiczny Szpitala w H. w celu kontynuacji leczenia. Przy wypisie zalecono jej ograniczenie obciążania miednicy przez 3 miesiące po operacji, usunięcie szwów z rany około 14 dni po operacji, przyjmowanie zastrzyków przeciwzakrzepowych i doraźnie leków przeciwbólowych. W szpitalu tym powódka przebywała do dnia 1 października 2011 r. i była w nim poddana leczeniu opatrunkowemu i rehabilitacji ruchowej bez obciążenia kończyny. Przy wypisie zalecono jej kontynuację rehabilitacji ruchowej w łóżku bez pionizacji, stosowanie leku przeciwzakrzepowego oraz dalszą kontrolę w Poradni (...) oraz konsultację w Poradni (...) po wykonaniu kontroli RTG.

Podczas hospitalizacji w szpitalach powódka była osobą leżącą i wszystkie czynności wykonywała na łóżku i potrzeby fizjologiczne także załatwiała na łóżku. Odczuwała ona dolegliwości bólowe ze strony biodra. Gdy została wypisana do domu, nadal była osobą leżącą a w czynnościach życia codziennego pomagała jej mama. Ponieważ powódka mieszkała z mamą i rodzeństwem w jednym pokoju, było dla niej krępujące, że rodzeństwo przyglądało się wszystkiemu co było z nią robione. Po upływie miesiąca leżenia w domu, powódka zaczęła poruszać się po domu o dwóch kulach. W tym okresie jej matka musiała pomagać jej podczas wykonywania czynności fizjologicznych czy przy zakładaniu butów, bo powódka nie mogła się zginać. Pod prysznicem powódka korzystała ze stołka.

( zeznania powódki H. H.- protokół rozprawy z dnia 6 marca 2026 r. na płycie CD 00:05:45 – 00:11:46 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:07:38 – 00:34:28- koperta k.330)

W okresie od 24 kwietnia 2012 r. do 16 maja 2012 r. powódka przebywała na Oddziale C. – Rehabilitacyjnym w Z. Szpitala w G.. W czasie pobytu w tym szpitalu była ona poddawana zabiegom fizjoterapeutycznym i zaczęła chodzić o jednej kuli. Ze szpitala została wypisana z zaleceniem dalszego leczenia w Poradni (...).

Po wypisaniu ze szpitala, w którym powódka poddana była rehabilitacji, chodziła ona bez kul.

Po wypadku powódka pozostawała pod opieką lekarską w Poradni (...), (...) oraz (...).

(kserokopia dokumentacji medycznej- k.17-27 )

W 2014 r. powódka zaczęła leczyć się u psychiatry.

(kserokopia dokumentacji medycznej- k.108-112 )

Orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w N. z dnia 18 stycznia 2012 r. powódka została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Orzeczeniem tym stwierdzono, że niepełnosprawność istnieje od 4 września 2011 r. a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od 4 września 2011 r. Orzeczenie to wydane było do dnia 31 stycznia 2013 r. Następnie orzeczeniem z dnia 20 lutego 2013 r. powódka została zaliczona do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Orzeczeniem tym stwierdzono, że niepełnosprawność istnieje od 4 września 2011 r. a ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od stycznia 2013 r. Orzeczenie to wydane było do dnia 29 lutego 2016 r.

(bezsporne, kserokopie orzeczeń- k.28-31)

We wrześniu 2012 r. powódka podjęła pracę.

W dniu 1 lutego 2019 r. wykonano u powódki badanie TK miednicy i rozpoznano wówczas u niej guz w prawym talerzu biodrowym o maksymalnych wymiarach poprzecznych 8,5 cm x 7 cm, sięgający od poziomu górnej granicy stawu biodrowego aż do górnego brzegu talerza biodrowego. W 2019 r. powódka miała udar, w związku z którym była hospitalizowana.

W czasie, gdy doszło do wypadku, powódka, która ma wykształcenie podstawowe, miała 29 lat i była zdrowa. Pracowała ona wówczas w zakładzie meblarskim na podstawie umowy o pracę zawartej na okres 3 miesięcy. Po wypadku nie nawiązano z nią w tym zakładzie kolejnej umowy o pracę. Po wypadku powódka odczuwała dolegliwości bólowe ze strony biodra i odczuwa je nadal. Nie może ona za długo siedzieć z nogą założona na nogę, jeździć rowerem, biegać czy grać z synem w piłkę. Musiała zrezygnować z biegania, gdyż nie jest w stanie uprawiać sportów. Ma też trudności przy współżyciu fizycznym, co negatywnie wpływa na jej związki z mężczyznami. Po zabiegu operacyjnym ma ona na ciele blizny, które są dla niej krępujące. Obecnie powódka wykonuje samodzielnie wszystkie czynności domowe, nie może jednak zbyt długo stać, gdyż odczuwa dolegliwości bólowe ze strony biodra i kości krzyżowej. Czuje też ona po wypadku mrowienie prawej strony ciała i ma osłabioną prawą rękę. Najwygodniej jest jej w pozycji leżącej. Nadal pozostaje pod opieką ortopedy i neurologa. Z powodu bólu nogi zażywa środki przeciwbólowe przepisywane jej przez neurologa. Powódka do dziś korzysta z rehabilitacji finansowanej przez NFZ. Obecnie pracuje ona jako sprzątaczka w zakładzie pracy chronionej. Ma ona ograniczenia w dźwiganiu i może dźwigać ciężary do 7 kg.

W wyniku wypadku z dnia 4 września 2011 r. u powódki rozpoznano stan po urazie głowy z raną tłuczoną okolicy czołowo – skroniowej lewej, wygojoną z powstaniem słabo widocznej blizny o długości 1,5 cm – bez widocznego oszpecenia, który spowodował 1 % stałego uszczerbku na zdrowiu, stan po wysokoenergetycznym urazie miednicy po stronie prawej z wieloodłamowym złamaniem panewki prawego stawu biodrowego z przemieszczeniem, leczonym operacyjnie wygojonym z deformacją kości biodrowej, guzem tkankowym talerza biodrowego, patologicznym skostnieniem, zwężeniem szpary stawu biodrowego prawego wtórnymi do urazu cechami postępującej choroby zwyrodnieniowej, który spowodował 30 % uszczerbku na zdrowiu, stan po urazie przodostopia prawego ze złamaniem dalszej nasady paliczka podstawnego palca II, wygojonym z jego deformacją, uszkodzeniem powierzchni stawowej, ograniczeniem ruchomości stawu międzypaliczkowego bliższego na tle współistniejącego płaskostopia o znacznym stopniu zaawansowania, który po zbilansowaniu ze współistniejącą utrwaloną wieloletnią wadą konfiguracji stopy spowodował 2 % uszczerbku na zdrowiu. Powódka doznała trwałych, negatywnych następstw urazu narządu ruchu w zakresie miednicy, które powodują uczucie stałego dyskomfortu oraz zaburzenia statyki i motoryki tego narządu wyrażone nasilonym dyskomfortem, odczuciami bólowymi związanymi z wysiłkiem fizycznym, długotrwałym staniem, poruszaniem się z dodatkowym obciążaniami. Natężenie bólu występujące u powódki w skali (...) w okresach nasilenia wynosi 3 – 5 pkt i wymaga okresowego stosowania leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych. U powódki upośledzone są wszystkie czynności dnia codziennego wymagające: długiego stania, pracy w pozycjach wymuszonych, pokonywania barier i przeszkód architektonicznych i terenowych. Trudności te mają tendencję do nasilania się w przypadku powtarzania wykonywanych czynności i w skrajnych sytuacjach mogą je uniemożliwiać, wymagać przerw w ich wykonywaniu. W okresie pourazowym dolegliwości były znacznie większe mogły sięgać 7 – 8 pkt w skali (...) i w znaczącym stopniu uciążliwości z tendencją malejącą mogły utrzymywać się przez co najmniej 12 – 18 miesięcy. Przez pierwsze trzy miesiące powódka wymagała pomocy innych osób z uwagi na unieruchomienie. Dobowy wymiar tej pomocy wynosił trzy godziny w pierwszym tygodniu a w kolejnych dwie godziny. Po tym czasie obecnie brak wskazań do takiej pomocy. Brak jest podstaw do uznania, aby brak rehabilitacji wpłynął na przebieg procesu gojenia urazów w obrębie miednicy a tym samym do uznania, aby brak rehabilitacji przyczynił się do pogorszenia stanu zdrowia powódki bądź też, że gdyby rehabilitacja się odbyła, to stan zdrowia powódki byłby lepszy niż obecnie. Przyczyną pogorszenia stanu zdrowia powódki był wysokoenergetyczny uraz i jego następstwa a nie brak rehabilitacji. Również wszelkie zgłaszane i odczuwane dolegliwości przez powódkę wynikają z faktu przebytego urazu. Nie ma przeciwwskazań aby powódka rehabilitowała się. Nie wpłynie to jednak w żaden wymierny sposób na poprawę jej stanu zdrowia czy też na trwałe zmniejszenie dolegliwości, albowiem doszło do trwałych zmian w strukturze narządu ruchu i zmian tych nie da się zmniejszyć ani cofnąć w drodze nieinwazyjnego leczenia to jest rehabilitacji czy fizjoterapii. Rozpoznawane u powódki w latach 2018 – 2019 zaburzenia lękowe napadowe oraz depresyjno – lękowe wykazują sytuacyjny charakter. Analiza ich wystąpienia, nasilenia, przebiegu w czasie, leczenia oraz remisji wskazuje na silną korelację z sytuacją życiową powódki. Szczególnie silnymi czynnikami wywołującymi i nasilającymi relacjonowane dolegliwości były te związane z sytuacją rodzinną i partnerską, która z uwagi na patologiczny charakter tych związków (alkoholizm, przemoc psychiczna i fizyczna) w zdecydowany sposób odpowiada za ujawnienie się zaburzeń i ich przebieg. Konsekwencje w postaci trudnej sytuacji życiowej (finansowej – długi i zajęcia komornicze, rodzinnej – konieczność samotnego wychowywania dzieci, braku wsparcia ze strony ojców – niepłacenie alimentów), stanowiły główny czynnik, który doprowadził do załamania funkcjonowania psychicznego i społecznego, wymuszając na powódce zgłoszenie się do psychiatry w celu uzyskania specjalistycznej pomocy. Przeprowadzona analiza badania i dostępnej dokumentacji medycznej nie potwierdza, że zarówno sam wypadek w dniu 4 września 2011 r. jak i jego konsekwencje miały udział w etiologii zaburzeń ujawnionych w 2018 r. to jest 7 lat później. Brak jest podstaw medycznych do stwierdzenia związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy wypadkiem i zaburzeniami psychicznymi ujawnionymi w 2018 r. Aktualny stan psychiczny powódki jest dobry, nie wymaga ona leczenia psychiatrycznego. Z psychiatrycznego punktu widzenia brak jest podstaw do uznania, że urazy doznane przez powódkę w związku z wypadkiem w dniu 4 września 2011 r. skutkowały u niej powstaniem długotrwałego lub trwałego uszczerbku na zdrowiu.

(opinia łączna biegłego ortopedy M. X. i biegłego psychiatry N. F.- k.126-129, uzupełniająca opinia biegłego ortopedy M. X.- k.185)

Doznany przez powódkę wskutek wypadku z dnia 4 września 2011 r. uraz głowy skutkował krótkotrwałymi dolegliwościami bólowymi i blizną, złamaniami w obrębie stawu biodrowego i palca stopy. Złamaniu panewki towarzyszyło uwięźnięcie prawego nerwu kulszowego przez odłamy kostne uwolnione dopiero po dwóch tygodniach stąd dolegliwości neuralgiczne ze strony tego nerwu obecne jedynie w dokumentacji w pierwszym miesiącu po wypadku i oceniane łącznie wraz ze złamaniami kostnymi w opinii ortopedycznej. Obecnie nie skutkują one dysfunkcją ani nie stanowią uszczerbku na zdrowiu z przyczyn neurologicznych. Nie należy też w przyszłości spodziewać się nowych następstw neurologicznych omawianego wypadku. Przebyty przez powódkę 8 lat po wypadku udaru mózgu nie ma związku z udziałem powódki w wypadku. Okresowe uczucie drętwienia, zgłaszane przez powódkę, nie przekłada się na deficyt funkcji kończyny czy deficyt obiektywny ze strony obwodowego układu nerwowego.

(opinia biegłego neurologa N. M.- k.201-203)

Możliwym jest, by osoba pozostająca pod wpływem alkoholu w stężeniu na poziomie 1,6 promila wykazywła brak widocznych „gołym okiem” objawów organizmu związanych z jego obecnością w krwiobiegu w danym stężeniu, co nie wyklucza, że kierujący będzie mieć niewidoczne zaburzenia psychomotoryki, które jednak ujawnią się w nagłych sytuacjach drogowych wymagających np. wykonania nagłego manewru mijania. Występujące zaburzenia prawidłowych funkcji psychomotorycznych mogą być niewidoczne dla osób postronnych oraz personelu medycznego jeśli osoba będąca pod wpływem alkoholu jest od niego w pewnym stopniu uzależniona. Zaburzenia związane z pozostawaniem osoby pod wpływem alkoholu mogą być również niewidoczne dla osób postronnych, które same pozostają pod wpływem alkoholu, ponieważ nie mają one możliwości obiektywnej oceny swojego stanu jak i stanu innych osób oraz w zakresie podejmowanych decyzji, ruchów, zachowań.

(opinia biegłej z zakresu toksykologii i chemii sądowej L. N.- k.301-308)

Powódka w 2012 r. zgłosiła szkodę na osobie do (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N.. Decyzją z dnia 12 stycznia 2012 r. (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N. przyznało powódce kwotę 17.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wynikającą z uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia oraz kwotę 784,00 zł tytułem zwrotu kosztów opieki i uznając 80 % jej przyczynienia się do szkody w związku z niezapięciem pasów bezpieczeństwa, podróżowaniem z nietrzeźwym kierowcą i w samochodzie z nadmierną liczbą pasażerów wypłaciło jej kwotę 3.556,80 zł.

(bezsporne, zeznania powódki H. H.- protokół rozprawy z dnia 6 marca 2026 r. na płycie CD 00:05:45 – 00:11:46 w zw. z protokołem rozprawy z dnia 28 lutego 2025 r. na płycie CD 00:07:38 – 00:34:28- koperta k.330, kserokopia decyzji- k.32)

Po otrzymaniu protokołu z przeprowadzonego badania lekarskiego powódki (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N. dokonało weryfikacji zgłoszonych przez powódkę roszczeń i decyzją z dnia 26 kwietnia 2012 r. uznało przyznaną kwotę zadośćuczynienia w wysokości 17.784,00 zł za ostateczną i za ostateczną uznało też wypłaconą powódce po przyjęciu jej 80% przyczynienia się do szkody kwotę 3.556,80 zł. Pismem z dnia 14 maja 2012 r. poinformowało ono powódkę, że nadesłana przez nią dokumentacja medyczna nie wnosi nic do sprawy i stanowi jedynie podsumowanie dokumentacji wcześniej zgromadzonej oraz podtrzymało swoje stanowisko w zakresie wysokości przyznanego zadośćuczynienia i stopnia przyczynienia się powódki do powstania szkody.

(bezsporne, kserokopie decyzji- k.33-34, kserokopie orzeczeń lekarskich- k.35-41)

Pismem z dnia 5 lipca 2016 r. (...) Spółka Akcyjna w N. przekazało pozwanemu Ubezpieczeniowemu Funduszowi Gwarancyjnemu w V. kserokopie decyzji wydanych w sprawie powódki oraz kserokopie dotyczących jej orzeczeń lekarskich. Poinformowało też pozwanego, że H. (...) (1) o numerze rej. (...), jakim jechała powódka, w chwili zdarzenia nie posiadał ważnego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych.

(bezsporne, kserokopia pisma- k.42-43)

Decyzją z dnia 18 lipca 2016 r. pozwany przyznał powódce kwotę 40.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia, kwotę 70,00 zł tytułem kosztów leczenia i kwotę 896,00 zł tytułem kosztów opieki osób trzecich i mając na uwadze przyczynienie się powódki, kwotę uznaną przez (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w N. (to jest zadośćuczynienie w kwocie 17.000,00 zł i opiekę osób trzecich w kwocie 784,00 zł) i waloryzację kwot wypłaconych na podstawie minimalnego wynagrodzenia za pracę, dopłacił powódce kwotę 4.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia oraz kwotę 14,00 zł tytułem kosztów leczenia.

Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd nie dał wiary zeznaniom powódki w tej części, w której podawała ona, że samochód, jakim jechała ona w czasie, gdy doszło do wypadku, nie był wyposażony w pasy bezpieczeństwa dla podróżujących z tyłu pasażerów. Jej zeznania w tym zakresie pozostawały w sprzeczności ze zgodnymi w tym zakresie zeznaniami świadków P. M., L. K. i P. K..

Sąd nie dał wiary zeznaniom powódki także w tej części, w której podawała ona, że nie widziała, by P. M., mający wieźć ją samochodem z imprezy odpustowej, spożywał na imprezie alkohol. Zdaniem Sądu biorąc pod uwagę fakt, że P. M. siedział w barze przy stoliku znajdującym się obok tego stolika, przy którym siedziała powódka oraz biorąc pod uwagę stopień jego nietrzeźwości jak również sam fakt, iż powódka proponowała kierowanie w drodze powrotnej jego samochodem uznać należy, iż powódka musiała mieć wiedzę, że jest on nietrzeźwy i że nie powinien w takim stanie prowadzić samochodu. Zeznaniom powódki w tej części, w której twierdziła ona, iż nie widziała aby P. M. na imprezie spożywał alkohol, przeczą przy tym korespondujące ze sobą zeznania świadków P. M. i P. K.. Co więcej zauważyć też należy, że powódka ostatecznie przyznała sama, że zanim wsiadła do samochodu wywnioskowała, że P. M. był pod wpływem alkoholu.

Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd pominął zeznania świadka M. N. z uwagi na to, iż wobec nie wskazania adresu tego świadka przeprowadzenie dowodu z jego zeznań nie było możliwe.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Właściciel samochodu, którym w czasie wypadku jako pasażerka jechała powódka, nie ubezpieczył tego pojazdu w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem tego pojazdu. Zgodnie z art. 98 ust. 1 pkt 3 ppkt a ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst. jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 367 ze zm.) w brzmieniu na czas wypadku, do zadań Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego należy zaspakajanie roszczeń z tytułu ubezpieczeń obowiązkowych w tym z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów, w granicach określonych na podstawie rozdziałów 2 i 3 tej ustawy, za szkody powstałe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w mieniu i na osobie, gdy posiadacz zidentyfikowanego pojazdu mechanicznego, którym szkodę tę wyrządzono, nie był ubezpieczony obowiązkowym ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych.

Zgodnie z art. 34 ust. 1 powołanego aktu prawnego w brzmieniu obowiązującym w czasie gdy doszło do wypadku, z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.

Art. 36 ust. 1 ustawy, w brzmieniu obowiązującym w czasie gdy doszło do wypadku, stanowił, iż odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Suma gwarancyjna nie może być niższa niż równowartość w złotych – w przypadku szkód na osobie 5.000.000 euro w odniesieniu do jednego zdarzenia, którego skutki są objęte ubezpieczeniem bez względu na liczbę poszkodowanych – ustalana przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu wyrządzenia szkody.

Podstawą odpowiedzialności P. M., kierującego nieubezpieczonym pojazdem, który przewoził z grzeczności powódkę i doprowadził do wypadku, na skutek czego powódka doznała szkody, jest art. 415 kc. Przepis ten stanowi, że kto z winy swojej wyrządził drugiemu szkodę obowiązany jest do jej naprawienia.

Pozwany w toku likwidacji szkody ustalił, iż kierujący pojazdem P. M. ponosi winę za spowodowanie wypadku, w wyniku którego obrażeń ciała doznała powódka. Został on bowiem skazany prawomocnym wyrokiem sądu za spowodowanie tego wypadku. Stwierdzenie odpowiedzialności za szkodę kierującego nieubezpieczonym samochodem jest w związku z tym równoznaczne z odpowiedzialnością za nią pozwanego. Pozwany przyjął zresztą swoją odpowiedzialność za tę szkodę wypłacając w toku likwidacji szkody świadczenia odszkodowawcze na rzecz powódki.

Zaistnienie u powódki obrażeń ciała spowodowało po jej stronie powstanie roszczenia o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę na podstawie art. 445 § 1 kc.

Pozwany wypłacił powódce zadośćuczynienie w kwocie 4.000,00 zł po uwzględnieniu, że wcześniej likwidujące szkodę (...) Spółka Akcyjna w N. wypłaciło jej z tego tytułu 3.400,00 zł. Łącznie zatem powódka otrzymała już z tytułu zadośćuczynienia 7.400,00 zł. W przedmiotowym procesie powódka po rozszerzeniu powództwa dochodziła dalszego zadośćuczynienia w kwocie 102.443,20 zł.

Zgodnie z art. 445 § 1 kc w wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym tj. art. 444 kc, Sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Chodzi tu o krzywdę ujmowaną jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości) oraz cierpienie psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia). Trzeba mieć przy tym na względzie, że zadośćuczynienie obejmuje cierpienia zarówno już doznane jak i te, które wystąpią w przyszłości. Ma więc ono charakter całościowy i powinno stanowić rekompensatę za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego. Nadto prawomocne zasądzenie zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę wyłącza mimo pogorszenia się stanu zdrowia przyznanie dalszego zadośćuczynienia za krzywdy, które można było przewidzieć w ramach podstawy przeprowadzonego sporu (porównaj uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 1967 r., III PZP 37/67 OSNCP 1968, z. 7, poz. 113)

Udział powódki w wypadku był dla niej z pewnością źródłem cierpień zarówno fizycznych jak i psychicznych. Powódka odczuwała po wypadku silne dolegliwości bólowe ze strony miednicy i prawego biodra, które były uśmierzane silnymi lekami przeciwbólowymi. Po wypadku powódka przez okres prawie miesiąca przebywała w szpitalach i była poddana zabiegowi operacyjnemu, który także wiązał się z przysporzeniem dolegliwości bólowych. Przez cały okres pobytu w szpitalu powódka nie opuszczała łóżka i czynności fizjologiczne załatwiała na łóżku, co było dla niej krępujące. Wymagała też ona pomocy przy wszystkich czynnościach życia codziennego. Po wypisaniu ze szpitala powódka nadal przez miesiąc nie opuszczała łóżka i w czynnościach samoobsługi była zdana na pomoc matki. Gdy zaczęła chodzić, przemieszczała się przy użyciu kul ale nadal nie była samodzielna. Nie mogła ona wówczas wykonywać wszystkich ruchów i nadal korzystała w niektórych czynnościach z pomocy matki. Nadal też, choć w mniejszym zakresie, odczuwała dolegliwości bólowe ze strony miednicy i biodra i przyjmowała wówczas leki przeciwbólowe. Po wypadku powódka musiała zrezygnować z aktywności, jakie wykonywała przed nim. Nie może już jeździć na rowerze, biegać czy grać w piłkę z synem. Miała też trudności przy współżyciu fizycznym. Po zabiegu operacyjnym ma ona na ciele blizny, które są dla niej krępujące. Skutki wypadku powódka odczuwa do dziś. Nadal odczuwa ona bowiem dolegliwości bólowe ze strony biodra, nie może za długo siedzieć z nogą założoną na nogę i nie może zbyt długo stać. Z powodu dolegliwości bólowych zażywa ona nadal środki przeciwbólowe. Obecnie ma ona też ograniczenia w dźwiganiu, gdyż może dźwigać ciężary do 7 kg i z tego powodu może pracować tylko w zakładzie pracy chronionej. Uraz głowy z raną tłuczoną okolicy czołowo – skroniowej lewej, wygojoną z powstaniem słabo widocznej blizny o długości 1,5 cm – bez widocznego oszpecenia spowodował u powódki 1 % stałego uszczerbku na zdrowiu, stan po wysokoenergetycznym urazie miednicy po stronie prawej z wieloodłamowym złamaniem panewki prawego stawu biodrowego z przemieszczeniem, leczonym operacyjnie wygojonym z deformacją kości biodrowej, guzem tkankowym talerza biodrowego, patologicznym skostnieniem, zwężeniem szpary stawu biodrowego prawego wtórnymi do urazu cechami postępującej choroby zwyrodnieniowej, spowodował u niej 30 % uszczerbku na zdrowiu a stan po urazie przodostopia prawego ze złamaniem dalszej nasady paliczka podstawnego palca II, wygojonym z jego deformacją, uszkodzeniem powierzchni stawowej, ograniczeniem ruchomości stawu międzypaliczkowego bliższego na tle współistniejącego płaskostopia o znacznym stopniu zaawansowania, po zbilansowaniu ze współistniejącą utrwaloną wieloletnią wadą konfiguracji stopy spowodował u niej 2 % uszczerbku na zdrowiu.

Zadośćuczynienie z art. 445 § 1 kc ma przede wszystkim charakter kompensacyjny i tym samym jego wysokość musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość. Wysokość ta nie może być jednak nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa a więc powinna być utrzymana w rozsądnych granicach. (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 lutego 1962 r., IV CR 902/61, OSNCP 1963, poz. 105, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 czerwca 1965 r., I PR 203/65, OSPiKA 1966, poz. 92, wyrok Sadu Najwyższego z dnia 22 marca 1978 r., IV CR 79/78, nie publ.)

Sąd doszedł do przekonania, że adekwatne do rozmiaru doznanej przez powódkę na skutek wypadku krzywdy a jednocześnie nie pozostające w oderwaniu od stosunków majątkowych społeczeństwa byłoby zadośćuczynienie w kwocie 82.500,00 zł. Orzekając o tym zadośćuczynieniu Sąd nie mógł jednak nie wziąć pod uwagę faktu, iż powódka, która świadomie zdecydowała się na jazdę z nietrzeźwym kierowcą i jechała bez zapiętych pasów bezpieczeństwa w samochodzie, w którym podróżowała nadmiarowa liczba pasażerów, przyczyniła się do powstania szkody. Przyczynienie się powódki do powstania szkody powoduje natomiast zmniejszenie zadośćuczynienia na podstawie art. 362 kc, który stanowi, że jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności a zwłaszcza do stopnia winy obu stron.

W ocenie Sądu stopień przyczynienia się powódki do powstania szkody ocenić należy na 50 %, tak jak to zresztą oceniła sama powódka, a w związku z tym o taki też procent winno być pomniejszone zadośćuczynienie.

Przy uwzględnieniu zatem stopnia przyczynienia się powódki do powstania szkody należy się jej zadośćuczynienie w kwocie 41.250,00 zł. Ponieważ powódka otrzymała jednak już zadośćuczynienie w kwocie 7.400,00 zł, Sąd zasądził na jej rzecz od pozwanego różnicę pomiędzy zadośćuczynieniem należnym po uwzględnieniu stopnia jej przyczynienia się do wypadku (41.250,00 zł) a zadośćuczynieniem już wypłaconym (7.400,00 zł) w kwocie 33.850,00 zł a w pozostałym zakresie żądanie zasądzenia zadośćuczynienia jako niezasadne oddalił.

Świadczenie z tytułu zadośćuczynienia, jak każde odszkodowawcze świadczenie pieniężne, podlega co do odsetek zasadom art. 481 § 1 kc. Zgodnie z tym przepisem, odsetki należą się wierzycielowi od chwili, gdy świadczenie pieniężne stało się wymagalne a dłużnik go nie spełnił. Dłużnik ma obowiązek spełnić świadczenie pieniężne dopiero od chwili, gdy wskazana została jego wysokość. Dopiero bowiem od tej chwili można mówić o „świadczeniu pieniężnym” w rozumieniu art. 481 § 1 kc.

Z charakteru świadczenia w postaci zadośćuczynienia, którego wysokość zależna jest od oceny rozmiaru doznanej krzywdy, ze swej istoty trudno wymiernej i zależnej od szeregu okoliczności związanych z następstwami naruszenia dobra osobistego, wynika, że obowiązek jego niezwłocznego spełnienia powstaje po wezwaniu dłużnika. (porównaj wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 września 1970 r. II PR 257/70, OSNC 1971/6/103).

Powódka zażądała od pozwanego wypłaty zadośćuczynienia w kwocie 42.443,20 zł w pozwie doręczonym pozwanemu w dniu 10 maja 2023 r.

Zgodnie z art. 109 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych pozwany obowiązany był do zaspokojenia roszczenia powoda w terminie 30 dni licząc od dnia otrzymania akt szkody od zakładu ubezpieczeń.

Mając na uwadze powyższe Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powódki ustawowe odsetki za opóźnienie od kwoty 33.850,00 zł od dnia 10 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty a w pozostałym zakresie żądanie zasądzenia odsetek oddalił jako niezasadne.

Powódka dochodziła w przedmiotowym procesie zasądzenia kwoty 102.443,20 zł. Sąd zasądził na jej rzecz kwotę 33.850,00 zł. Żądania powódki zatem uwzględnione zostały w 33 %. Zgodnie z art. 100 kpc w takiej też proporcji Sąd rozdzielił koszty procesu.

Na poniesione przez powoda koszty procesu złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 5.123,00 zł, wynagrodzenie pełnomocnika powódki w kwocie 3.600,00 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 5 w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 1935), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł i koszty opinii biegłego w kwocie 1.500,00 zł. W sumie powódka poniosła koszty procesu w wysokości 10.240,00 zł.

Poniesione przez pozwanego koszty procesu to wynagrodzenie pełnomocnika pozwanego w kwocie 3.600,00 zł ustalone stosownie do treści § 2 pkt 5 w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł i koszt opinii biegłego w kwocie 997,33 zł. W sumie pozwany poniósł koszty procesu w wysokości 4.614,33 zł.

Łącznie zatem koszty postępowania poniesione przez strony wyniosły 14.854,33 zł. Powódka powinna ponieść 67 % tych kosztów a więc kwotę 9.952,40 zł. Ponieważ poniosła ona wyższe koszty, Sąd zasądził na jej rzecz od pozwanego kwotę 287,60 zł tytułem częściowego zwrotu poniesionych kosztów procesu.

W sprawie pozostały nie pokryte koszty opinii biegłych w kwocie 7.929,74 zł.

Co do nie pokrytych kosztów procesu to Sąd na podstawie 113 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn. Dz.U. z 2025, poz. 1228 ze zm.) zasądził od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu 67 % tych kosztów czyli kwotę 5.471,52 zł i kwotę tą nakazał ściągnąć z zasądzonego od pozwanego na jej rzecz roszczenia a na podstawie art. 113 ust. 1 powołanej ustawy zasądził od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Sieradzu kwotę 2.458,22 zł, która stanowi 33 % tych kosztów i odpowiada stosunkowi, w jakim pozwany przegrał sprawę.

W sprawie pozostała nie rozliczona część uiszczonej przez pozwanego zaliczki w kwocie 2,67 zł wobec czego na podstawie art. 84 ust. 1 i 2 w zw. z art. 80 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał zwrócić mu tę kwotę.

Wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu

Wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu

Treść orzeczenia

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Wyrok Sądu Okręgowego w Sieradzu

descriptionTreść orzeczenia

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy zważył, co następuje

Treść orzeczenia