Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 520/14
Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 23 marca 2015 r.
Sąd Okręgowy w Olsztynie – Wydział I Cywilny
w składzie następującym:
Przewodniczący SSO Przemysław Jagosz
Protokolant p.o. sekr. sąd. Adam Żemis
po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2015 r., w Olsztynie, na rozprawie, sprawy z powództwa K. P. przeciwko A. J. o ochronę dóbr osobistych i zapłatę
I. oddala powództwo;
II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 557 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.
Uzasadnienie
K. P. żądał od pozwanego A. J. złożenia oświadczenia, mającego usunąć skutki naruszenia dóbr osobistych, jakiego powód doznał w związku z wyrokiem wydanym w sprawie II K 886/10 Sądu Rejonowego w Szczytnie, a nadto zapłaty kwoty 1 000 zł za doznaną krzywdę na wskazany w pozwie cel społeczny. W uzasadnieniu tych żądań powód wskazał, że pozwany wydał wyrok, którym uznał powoda za winnego spowodowania wypadku drogowego, nie dysponując odpowiednim materiałem dowodowym i dopuszczając się szeregu uchybień w toku postępowania sądowego. W ten sposób w ocenie powoda zachowanie pozwanego wyczerpało znamiona czynu niedozwolonego i naruszyło dobra osobiste powoda.
(pozew i pismo k. 23-24)
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa i zwrot kosztów procesu.
(oświadczenie do protokołu rozprawy z dnia 23.03.2015 r.)
Sąd ustalił, co następuje
A. J. pełni funkcję sędziego Sądu Rejonowego w Szczytnie. Wyrokiem tego Sądu z dnia (...)r. w sprawie II K 886/10 K. P. został uznany za winnego popełnienia przestępstw:
a) z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 178 § 1 kk w zb. z art. 178 a § 4 kk w zb. z art. 244 kk w zb. z art. 157 § 3 kk w zw. z art. 11 § 2 kk,
oraz
b) z art. 244 w zw. z art. 12 kk,
za co skazano go na łączną karę 11 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na zawsze i podanie wyroku do publicznej wiadomości. W wyniku pierwszego z przestępstw doszło do śmierci jednej osoby i obrażeń ciała drugiej.
Apelacja od tych rozstrzygnięć, wniesiona na korzyść K. P. przez jego obrońcę, została uznana za oczywiście bezzasadną, a zaskarżony wyrok utrzymano w mocy - wyrokiem Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia (...)r.
Kasacja od wymienionego wyroku Sądu Okręgowego, wniesiona przez obrońcę K. P., została oddalona przez Sąd Najwyższy - postanowieniem z (...) r. - jako oczywiście bezzasadna.
(kopie w/w orzeczeń i środków zaskarżenia z akt II K 886/10 k. 86-151)
Sąd zważył, co następuje
W świetle poczynionych w sprawie ustaleń żądania powoda nie zasługują na uwzględnienie.
Z treści pozwu i jego uzasadnienia w sposób oczywisty wynika, że powód upatruje podstaw swoich roszczeń w czynnościach, jakie pozwany A. J. podejmował w ramach postępowania karnego w sprawie II K 886/10, występując w nim jako przewodniczący składu orzekającego Sądu Rejonowego w Szczytnie. Z argumentacji powoda wynika nadto, że podejmując opisane w pozwie czynności pozwany miał dopuścić się czynu niedozwolonego i naruszyć jego dobra osobiste
W konsekwencji, w świetle treści przepisów art. 415 Kodeksu cywilnego (kc) i art. 24 kc, regulujących odpowiedzialność za czyn niedozwolony i z tytułu naruszenia dóbr osobistych, w pierwszym rzędzie rozstrzygnięcia wymagało, czy wskazane w pozwie zachowanie pozwanego miało charakter bezprawny. Warunkiem odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub naruszenia dóbr osobistych jest bowiem bezprawność zachowania, które miałoby stanowić źródło szkody lub naruszenia tych dóbr osobistych.
W realiach niniejszej sprawy, nie ulega wątpliwości, że dokonując oceny dowodów oraz wydając wyrok w sprawie II K 886/10 pozwany działał w ramach porządku prawnego, sprawując urząd sędziego w Sądzie Rejonowym w Szczytnie i przewodnicząc składowi tego Sądu w toku rozpoznania sprawy, w której powód został oskarżony o popełnienie przestępstw. Postępowanie toczyło się według reguł określonych Kodeksem postępowania karnego, a rozstrzygnięcia zawarte w zapadłym wyroku zostały wyjaśnione w jego pisemnym uzasadnieniu, sporządzonym przez pozwanego i znajdującym się w aktach sprawy. Decyzje procesowe pozwanego i motywy rozstrzygnięć, w tym obejmujące wyjaśnienie dokonanej przez pozwanego oceny dowodów, zostały objęte kontrolą przez sądy wyższej instancji, które uznały środki zaskarżenia, powołujące się na rzekome uchybienia w tym zakresie, za oczywiście bezzasadne.
W tym stanie rzeczy, nie sposób uznać, aby pozwany, dokonując oceny dowodów i wyrokując w sprawie II K 886/10, w której prawomocny wyrok skazujący powoda nie został w żaden sposób skutecznie i zgodnie z prawem podważony, działał w sposób bezprawny, co czyniło bezzasadnymi żądania pozwu.
Ponieważ treść pozwu nie budziła wątpliwości, zaś żądanie postępowania dowodowego ograniczało się zapoznania z materiałami zgromadzonymi w aktach sprawy II K 886/10, nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron, co czyniło również zbędnym doprowadzenie powoda na rozprawę, zwłaszcza wobec udzielenia mu informacji o możliwości dodatkowego wyjaśnienia zajmowanego stanowiska przez złożenie stosownego pisma procesowego (zarządzenie k. 85).
Ponieważ powód przegrał proces, zgodnie z art. 98 Kodeksu postępowania cywilnego nałożono na niego obowiązek zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego w kwocie 557 zł. Obejmowały one opłatę od pełnomocnictwa (17 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika reprezentującego pozwanego, przyznane w stawce minimalnej od poszczególnych żądań – zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2, § 6 pkt 2 oraz § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie … (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) – z uwagi na prosty charakter sprawy i nieznaczną liczbę czynności podjętych przez pełnomocnika w jej toku.