Treść orzeczenia
Sygn. akt I C 500/16 upr.
Wyrok zaoczny
W imieniu Rzeczypospolitej Polskiej
Dnia 23 marca 2017 r.
Sąd Rejonowy w Ostrzeszowie I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
SSR Małgorzata Wierzba-Golicka
Sygn. akt I C 500/16
sekretarka Joanna Kempa po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. w Ostrzeszowie, na rozprawie sprawy z powództwa H. (...) z siedzibą w K. przeciwko H. C. o zapłatę oddala powództwo. /-/ Małgorzata Wierzba – Golicka
Uzasadnienie
wyroku zaocznego z dnia 23 marca 2017r.
Powód H. (...) z siedzibą w K. wniósł pozew przeciwko H. C. domagając się zasądzenia od pozwanej na jego rzecz kwoty 7202,62 złotych wraz z odsetkami oraz zwrotu kosztów procesu.
W uzasadnieniu pozwu podniósł, że pozwana nie uregulowała zobowiązań wynikających z zawartej przez nią z P. (...) spółka z o.o. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Powód nabył przedmiotową wierzytelność na podstawie umowy cesji
Pozwana H. C. pomimo prawidłowego wezwania nie stawiła się na rozprawę, nie złożyła odpowiedzi na pozew ani żadnych wyjaśnień w sprawie.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 339 § 1 kpc jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny, § 2 wymienionego przepisu stanowi, iż w takim wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.
Sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu, w zakresie tym bowiem nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 kpc, negatywny zaś wynik takich rozważań powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1972r. w sprawie III CRN 30/72 ). Sąd ma także każdorazowo obowiązek krytycznego ustosunkowania się do twierdzeń powoda z punktu widzenia ich ewentualnej zgodności z rzeczywistym stanem faktycznym ( zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 października 1998r. w sprawie I CKU 85/98 ).
Powód nie wykazał, faktu nabycia wierzytelności względem pozwanej. Dowodem przedłożonym przez powoda na potwierdzenie przejścia wierzytelności z wierzyciela pierwotnego na powoda była poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia zawiadomienia dłużnika o przelewie wierzytelności ( k. 5 ). Zawiadomienie takie może stanowić dowód na przejście wierzytelności, powinno jednak być sygnowane przez podmiot uprawniony do reprezentacji wierzyciela pierwotnego, ponieważ tylko wtedy można potraktować je jako oświadczenie o przelewie wierzytelności. Zawiadomienie z dnia 24 czerwca 2015r. podpisane zostało przez T. K.. Z dokumentów przedłożonych przez powoda nie wynika, ażeby T. K. był uprawniony do składania oświadczeń woli w imieniu wierzyciela pierwotnego, tym samym nie można potraktować podpisanego przez niego zawiadomienia jako oświadczenia wierzyciela pierwotnego o przelewie wierzytelności na rzecz powoda. Wobec braku jakichkolwiek innych dowodów na poparcie twierdzeń powoda o nabyciu wierzytelność wobec pozwanego Sąd nie może bezkrytycznie przyjąć twierdzeń powoda, tym bardziej, że to na nim zgodnie z art. 6 kc spoczywa ciężar udowodnienia faktów, z których wywodzi skutki prawne.
Sąd nie badał okoliczności istnienia zobowiązania pierwotnego, gdyż wobec nieudowodnienia nabycia wierzytelności przez powoda okoliczność ta nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia.
W związku z powyższym wobec powstałych wątpliwości co do okoliczności faktycznych Sąd w wyroku zaocznym orzekł o oddaleniu powództwa.
/-/ Małgorzata Wierzba-Golicka