descriptionTreść orzeczenia

Sygnatura akt I C 417/24/P

UZASADNIENIE WYROKU

Sądu Rejonowego dla Krakowa - Podgórza w Krakowie

z dnia 3 grudnia 2024 roku

W dniu 26 maja 2023 r. powodowie N. K. i W. K., reprezentowani przez zawodowego pełnomocnika, wnieśli pozew przeciwko A. (...) spółce

z ograniczoną odpowiedzialnością spółce jawnej w K., w którym domagali się zasądzenia od strony pozwanej kwoty 16.697,89 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że powodowie w dniu 23 września 2021 r. zawarli umowę deweloperską z poprzednikiem prawnym strony pozwanej. Na podstawie tejże umowy poprzednik prawny strony pozwanej zobowiązał się do wybudowania budynku przy

ul. (...) w K. oraz do ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego oznaczonego roboczo nr 2 i przeniesienia jego własności w stanie wolnym od obciążeń na rzecz powodów do dnia 30 listopada 2022 r. Jednocześnie zgodnie z § 3

pkt II ust. 6 umowy deweloperskiej powodowie byli uprawnieni do naliczenia kary umownej

za okres opóźnienia w wysokości równej sumie odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych od ceny nieruchomości za każdy dzień opóźnienia, z wyjątkiem sytuacji, w których opóźnienie dewelopera wynikało z przyczyn leżących wyłącznie po stronie nabywców. Termin

do zawarcia umowy przenoszącej własność lokalu wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawami z tym związanymi nie został dochowany, gdyż do zawarcia tejże umowy doszło dopiero w dniu 14 kwietnia 2023 r. z przyczyn nieleżących po stronie powodów.

W dniu 6 lipca 2023 r. Referendarz w Sądzie Rejonowym dla Krakowa - Podgórza

w K. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym pod sygn. I Nc 1295/23/P.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty złożonym w dniu 18 sierpnia 2023 r. strona pozwana, działając przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powodów na rzecz strony pozwanej zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, iż na terminową realizację obowiązków wynikających z umowy deweloperskiej miał wpływ szereg czynników niezależnych od niej. W szczególności były to: wykonanie przyłącza prądu, konieczność usunięcia kolizji sieci elektroenergetycznej, zorganizowanie dla (...) S.A. zgody na wejście w teren, problemy

z przebudową sieci ciepłowniczej MPEC (w szczególności w kontekście praw autorskich do części projektu realizacji inwestycji drogowej) oraz problem bliskiego sąsiedztwa sieci wodociągowej i kanału technologicznego, które to powody wpłynęły z kolei na terminowość realizacji zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy drogi przy ul. (...)

w K.. Jednocześnie strona pozwana wniosła z ostrożności procesowej o miarkowanie kary umownej, wskazując na to, że zobowiązanie wobec powodów zostało w znacznej części wykonane i naliczona kara umowna jest rażąco wygórowana oraz podniósł zarzut z art. 5 k.c.

Po skutecznym wniesieniu sprzeciwu przez stronę pozwaną sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą I C 417/24/P. Na późniejszym etapie postępowania stanowiska pisemne stanowiska stron nie uległy zmianie.

Z powództwem przeciwko (...) sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w K. wystąpił również powód M. Ż., reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika.

W pozwie z 2 października 2023 r. pełnomocnik wniósł o zasądzenie od strony pozwanej

na rzecz powoda kwoty 25.749,24 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi

od kwot: 4.746,25 zł – od 14 lutego 2023 r. do dnia zapłaty; 9.033,19 zł od 27 marca 2023 r. do dnia zapłaty; 11.969,80 zł od 13 czerwca 2023 r. do dnia zapłaty. Ponadto, pełnomocnik wniósł o zasądzenie na rzecz powoda zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu pełnomocnik wskazał, że stronę pozwaną łączyła z powodem umowa deweloperska dotycząca inwestycji przy ul. (...) w K.. W oparciu

o tę umowę deweloper zobowiązał się do wybudowania budynku mieszkalnego oraz do ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego oznaczonego roboczo nr 41

i przeniesienia jego własności w stanie wolnym od obciążeń na rzecz powoda

do dnia 30 listopada 2022 r. Do zawarcia umowy przenoszącej własność lokalu wraz

z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawami z tym związanymi doszło dopiero

w dniu 17 maja 2023 r. z przyczyn nieleżących po stronie powoda. W § 3 pkt II ust. 6 umowa deweloperska łącząca strony zawierała zastrzeżenie kary umownej na rzecz powoda

w przypadku opóźnienia dewelopera z zawarciem umowy z wyjątkiem sytuacji, w których opóźnienie to wynika z przyczyn leżących wyłącznie po stronie nabywcy.

W dniu 19 października 2023 r. Referendarz w Sądzie Rejonowym dla Krakowa – Podgórza w Krakowie wydał nakaz zapłaty pod sygn. I Nc 2201/23/P.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty wniesionym w dniu 21 listopada 2023 r. strona pozwana, działając przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o oddalenie w całości powództwa M. Ż. oraz zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu pełnomocnik powołał się na te same przyczyny nieterminowej realizacji obowiązków wynikających z umowy deweloperskiej, które zostały podniesione w sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w sprawie o sygnaturze

I Nc 1295/23/P. Jednocześnie strona pozwana wniosła z ostrożności procesowej

o miarkowanie kary umownej, wskazując na to, że zobowiązanie wobec powoda zostało

w znacznej części wykonane i kara umowna naliczona przez niego jest rażąco wygórowana oraz podniósł zarzut z art. 5 k.c. Dodatkowo pełnomocnik podniósł, że powód opóźnił się

z zapłatą rat wynikających z umowy deweloperskiej i umowy rezerwacyjnej miejsca postojowego na zewnątrz budynku (...), w związku z tym w dniu 15 listopada 2023 r. strona pozwana wezwała powoda do zapłaty zaległych odsetek w łącznej kwocie 5.331,28 zł z tytułu nieterminowych płatności w ramach umowy deweloperskiej oraz umowy rezerwacyjnej.

Po skutecznym wniesieniu sprzeciwu sprawa została zarejestrowana pod sygn.

I C 1610/24/P. Pismem oznaczonym datą 6 grudnia 2023 r. strona pozwana podniosła ewentualny zarzut potrącenia należności dochodzonej przez powoda z należnością w kwocie 3.833,27 zł tytułem odsetek za opóźnienie w związku z nieterminową płatnością rat w ramach umowy deweloperskiej z 14 czerwca 2021 r. (k. 666-672) oraz kwoty 1.498,01 zł tytułem odsetek za opóźnienie w związku z nieterminową płatnością rat w ramach umowy rezerwacyjnej miejsca postojowego na zewnątrz budynku z dnia 16 czerwca 2021 r. Pismem oznaczonym datą 27 września 2024 r. pełnomocnik strony pozwanej cofnął zarzut potrącenia w zakresie kwoty 2.602,87 zł z uwagi na zwolnienie powoda z płatności części odsetek

(k. 1746-1749). Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały pisemne stanowisko.

Postanowieniem Sądu Rejonowego dla Krakowa – Podgórza w Krakowie z dnia

12 lipca 2024 r. połączono sprawę z powództwa M. Ż. ze sprawą o sygnaturze

I C 417/24/P w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.

W dniu 5 grudnia 2023 r. z powództwem przeciwko (...) sp. z o.o. sp. j.

z siedzibą w K. wystąpiła powódka J. K. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika. Pełnomocnik domagał się zasądzenia od strony pozwanej na rzecz powódki

kwotę 17.924,88 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od tej kwoty

od dnia 28 listopada 2023 r. do dnia zapłaty. Ponadto wniósł o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu pełnomocnik wskazał, że powódkę łączyła z poprzednikiem prawnym strony pozwanej umowa deweloperska. Strona pozwana zobowiązała się

do wybudowania budynku mieszkalnego przy ul. (...) w K. oraz do ustanowienia

odrębnej własności lokalu mieszkalnego oznaczonego roboczo nr 24 i przeniesienia jego własności w stanie wolnym od obciążeń na rzecz powódki do dnia 30 listopada 2022 r.

Do zawarcia umowy przenoszącej własność lokalu wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawami z tym związanymi doszło dopiero 20 kwietnia 2023 r. z przyczyn nieleżących

od powódki. W § 3 pkt II ust. 6 umowa deweloperska zawierała zastrzeżenie kary umownej na rzecz powódki w przypadku opóźnienia dewelopera z zawarciem umowy z wyjątkiem sytuacji, w których opóźnienie to wynika z przyczyn leżących wyłącznie po stronie nabywcy.

W dniu 25 stycznia 2024 r. Referendarz w Sądzie Rejonowym dla Krakowa - Podgórza w Krakowie wydał nakaz zapłaty pod sygn. I Nc 2613/23/P.

W dniu 22 kwietnia 2024 r. strona pozwana, działając przez zawodowego pełnomocnika, złożyła sprzeciw od nakazu zapłaty, w którym wniosła o oddalenie w całości powództwa J. K. oraz zasądzenie od powódki na rzecz strony pozwanej zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu strona pozwana powołała się na te same przyczyny nieterminowej realizacji obowiązków wynikających z umowy deweloperskiej, jakie podniosła

w sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w sprawie o sygnaturze I Nc 1295/23/P oraz

I Nc 2201/23/P. Jednocześnie wniósł z ostrożności procesowej o miarkowanie kary umownej, wskazując na to, że zobowiązanie wobec powódki zostało w znacznej części wykonane i kara umowna naliczona przez powódkę jest rażąco wygórowana oraz podniósł zarzut z art. 5 k.c.

Wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu przez stronę pozwaną sprawa z powództwa J. K. została zarejestrowana pod sygnaturą I C 743/24/P.

Następnie postanowieniem z dnia 17 lipca 2024 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Podgórza w Krakowie połączył sprawę z powództwa J. K. ze sprawą o sygnaturze

I C 417/24/P w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Na późniejszym etapie postępowania strony podtrzymały pisemne stanowisko.

W dniu 29 września 2023 r. do Sądu wpłynął pozew B. G., reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika, przeciwko (...) sp. z o.o. sp. j. z siedzibą

w K., w którym pełnomocnik wniósł o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powódki kwoty 14.108,72 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 lipca 2023 r.

do dnia zapłaty oraz o zwrot kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu pełnomocnik podniósł, że powódkę łączyła z poprzednikiem prawnym strony pozwanej umowa deweloperska, według której strona pozwana zobowiązała się do wybudowania budynku mieszkalnego przy ul. (...) w K. oraz do ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego oznaczonego roboczo nr 61

i przeniesienia jego własności w stanie wolnym od obciążeń na rzecz powódki do dnia 30 listopada 2022 r. Do zawarcia umowy przenoszącej własność lokalu wraz z udziałem

w nieruchomości wspólnej i prawami z tym związanymi doszło dopiero w dniu 25 kwietnia

2023 r. z przyczyn nieleżących po stronie powódki. W § 3 pkt II ust. 6 umowa deweloperska łącząca strony zawierała zastrzeżenie kary umownej na rzecz powoda w przypadku opóźnienia dewelopera z zawarciem umowy z wyjątkiem sytuacji, w których opóźnienie to wynika z przyczyn leżących wyłącznie po stronie nabywcy.

W dniu 15 listopada 2023 r. Referendarz w Sądzie Rejonowym dla Krakowa - Podgórza w Krakowie wydał nakaz zapłaty pod sygn. XII Nc 1548/23/P.

W sprzeciwie od nakazu zapłaty złożonym w dniu 12 grudnia 2023 r. strona pozwana, działając przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powódki B. G. na rzecz strony powodowej zwrotu kosztów procesu.

W uzasadnieniu strona pozwana powołała się na te same przyczyny nieterminowej realizacji obowiązków wynikających z umowy deweloperskiej, jakie podniosła w sprawach z powództw N. K. i W. K., M. Ż. i J. K.. Jednocześnie

pełnomocnik wniósł z ostrożności procesowej o miarkowanie kary umownej, wskazując,

iż zobowiązanie wobec powódki B. G. zostało w znacznej części wykonane i kara umowna naliczona przez powódkę jest rażąco wygórowana oraz podniósł zarzut z art. 5 k.c.

Po skutecznym wniesieniu sprzeciwu sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą

I C 212/24/P. Postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2024 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Podgórza w Krakowie połączył sprawę z powództwa B. G. ze sprawą o sygnaturze

I C 417/24/P w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały pisemne stanowisko.

Z powództwem przeciwko (...) sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w K. wystąpili także powodowie A. B. i C. B. działając przez zawodowego pełnomocnika. W pozwie z dnia 8 lutego 2024 r. pełnomocnik wniósł o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powodów solidarnie kwoty 16.997,63 zł wraz z ustawowymi odsetkami

za opóźnienie od dnia 5 września 2023 r. do dnia zapłaty oraz o zwrot kosztów procesu.

W uzasadnieniu pozwu podano, że powodowie w dniu 5 maja 2021 r. zawarli z poprzednikiem prawnym strony pozwanej umowę deweloperską dotyczącą lokalu roboczo oznaczonego

nr 13 położonego przy ul. (...) w K.. W oparciu o tę umowę poprzednik prawny strony pozwanej zobowiązał się do wybudowania na obszarze działek o numerach ewidencyjnych (...) objętych księgą wieczystą o nr (...) budynku mieszkalnego oraz do ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego oznaczonego roboczo nr 13 i przeniesienia jego własności w stanie wolnym od obciążeń na rzecz powodów do dnia 30 listopada 2022 r. Do zawarcia umowy przenoszącej własność doszło dopiero w dniu 17 kwietnia 2023 r. z przyczyn nieleżących po stronie powodów.

Wobec braku podstaw do wydania nakazu zapłaty w postępowaniu nakazowym

sprawę zarejestrowano pod nową sygnaturą I C 289/24/P. W odpowiedzi na pozew strona pozwana działając przez zawodowego pełnomocnika wniosła o oddalenie powództwa

w całości oraz o zasądzenie od powodów zwrotu kosztów procesu. W uzasadnieniu strona pozwana powołała się na te same przyczyny nieterminowej realizacji obowiązków wynikających z umowy deweloperskiej, jakie podniosła w sprzeciwach złożonych w sprawach z powództw N. K. i W. K., M. Ż., J. K. oraz B. G.. Jednocześnie z ostrożności procesowej wniósł o miarkowanie kary umownej, wskazując, że zobowiązanie wobec powodów zostało w znacznej części wykonane,

a naliczona kara umowna rażąco wygórowana oraz podniósł zarzut z art. 5 k.c.

Pismem procesowym wniesionym w dniu 14 maja 2024 r. strona pozwana podniosła ewentualny zarzut potrącenia swojej należności w wysokości 2.711,56 zł z należnością dochodzoną przez powodów A. B. i C. B.. W uzasadnieniu pisma strona pozwana wskazała, iż powodowie nie wywiązali się w pełni z zobowiązania terminowej zapłaty

rat oznaczonych w umowie deweloperskiej w związku z czym strona pozwana pismem

z dnia 25 marca 2024 r., doręczonym powodom w dniu 14 kwietnia 2024 r., wezwała powodów do uiszczenia należności z tego tytułu w terminie 14 dni. Następnie w dniu 6 maja 2024 r. strona pozwana wysłała powodom oświadczenie o ewentualnym potrąceniu za pośrednictwem Poczty Polskiej oraz w wiadomości mailowej na adresy e-mail.

Postanowieniem z dnia 24 lipca 2024 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa – Podgórza

w K. połączył sprawę z powództwa A. B. i C. B. ze sprawą

o sygnaturze I C 417/24/P w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Strony

na dalszym etapie procesu podtrzymały pisemne stanowisko.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 27 stycznia 2021 r. (...) sp. z o.o. sp. k z siedzibą w K., poprzednik prawny strony pozwanej (dalej jako Deweloper), w imieniu której działał pełnomocnik M. F. (1), zawarł z J. K. umowę deweloperską, Rep. A Nr 809/2021, na mocy której Deweloper zobowiązał się do wybudowania wielorodzinnego sześciokondygnacyjnego budynku mieszkalnego oraz do ustanowienia odrębnej własności znajdującego się we wskazanym budynku lokalu mieszkalnego oznaczonego roboczo numerem 24 położonego na czwartym piętrze (piątej kondygnacji) wskazanego budynku, składającego się z holu, łazienki, pokoju dziennego z aneksem kuchennym i pokoju,

o projektowanej powierzchni użytkowej 36,14 m 2 i przeniesienia jego własności – w stanie wolnym od obciążeń – wraz ze związanym z nim udziałem w nieruchomości wspólnej

i prawami niezbędnymi do korzystania z niego na rzecz J. K. za cenę w kwocie 378.786,00 zł brutto a J. K. zobowiązała się wyrazić zgodę na przeniesienie własności tego lokalu i zapłacić wskazaną cenę. Zgodnie z § 3 pkt II ust 1. umowy deweloperskiej, strony umowy zobowiązały się zawrzeć umowę przenoszącą własność lokalu wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawami związanymi na rzecz J. K.

w terminie najdalej do dnia 30 listopada 2022 r. Ponadto, w § 3 pkt III ust. 6 umowy deweloperskiej strony postanowiły, że wobec opóźnienia Dewelopera z zawarciem umowy przenoszącej własność, w terminie określonym w ust. II tj. do 30 listopada 2022 r., powódka uprawniona będzie do naliczenia kary umownej za okres opóźnienia w wysokości

równej sumie odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od ceny za każdy dzień opóźnienia, z wyjątkiem sytuacji, w których opóźnienie Dewelopera wynikać będzie z przyczyn leżących wyłącznie po stronie powódki w sytuacji niewykonania lub nieprawidłowego wykonania zobowiązań przez powódkę wynikających z umowy. Strony postanowiły, że kara płatna będzie w terminie 14 dni od otrzymania przez dewelopera pisemnego wezwania.

Dowód : umowa deweloperska z dnia 27 stycznia 2021 r. (t. IV, k. 779-800).

W dniu 20 kwietnia 2023 r. J. K. zawarła ze stroną pozwaną, w imieniu której działała K. M., umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu

i przeniesienia jego własności oraz ustanowienia hipoteki, Rep. A Nr 3964/2023. Na mocy przedmiotowej umowy ustanowiono odrębną własność lokalu mieszkalnego o nr (...) położonego w budynku numer (...) przy ul. (...) w K. i przeniesiono prawo własności przedmiotowego lokalu na rzecz J. K. wraz ze związanym z nim udziałem

w nieruchomości wspólnej za cenę 377.499,00 zł brutto. Zgodnie z § 3 pkt III ust. 2 umowy przenoszącej własność strony oświadczyły, iż cena nabycia lokalu mieszkalnego uległa zmianie z kwoty 378.786,00 zł brutto na 377.499,00 zł brutto z uwagi zmianę wymiaru powierzchni użytkowej lokalu względem wymiaru projektowanej powierzchni użytkowej,

który został oznaczony w umowie deweloperskiej. W dniu zawarcia umowy przenoszącej własność lokalu mieszkalnego powódka J. K. była już w posiadaniu lokalu, gdyż

jego wydanie nastąpiło 5 kwietnia 2023 r. na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego

(§ 6 pkt II ust. 1 Umowy przenoszącej własność).

Dowód : umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności oraz akt ustanowienia hipoteki (t. V, k. 801-817).

Pismem oznaczonym datą 3 listopada 2023 r. powódka J. K. wezwała stronę pozwaną do zapłaty kary umownej za opóźnienie w zawarciu umowy przenoszącej własność lokalu w wysokości 17.924,88 zł w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Strona pozwana odpowiedziała na wezwanie pismem nadanym w dniu 20 listopada 2023 r. (w treści pisma błędnie została wskazana data 6 czerwca 2023 r.), w którym odmówiła zapłaty kary umownej, wskazując, iż strona pozwana nie miała wpływu na nieterminową realizację niniejszego obowiązku, a opóźnienie wynikało z opieszałości innych podmiotów,

w szczególności spółki (...), która nie wykonała w terminie przyłącza energetycznego

do budynku oraz Zarządu Dróg Miasta K.. Odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 378.786,00 zł od dnia 1 grudnia 2022 r. do 20 kwietnia 2023 r. wynoszą 17.924,88 zł.

Dowody : wezwanie do zapłaty z dnia 3 listopada 2023 r. wraz z potwierdzeniem nadania i odbioru

(t. V, k. 819-820, 822-823); odpowiedź na ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty kary umownej z potwierdzeniem nadania (t. V, k. 824-825);

W dniu 5 maja 2021 r. Deweloper, w imieniu którego działał K. C., zawarł

z A. B. i C. B. w formie aktu notarialnego umowę deweloperską, Rep. A Nr 5087/2021, na mocy której zobowiązał się do wybudowania wielorodzinnego sześciokondygnacyjnego budynku mieszkalnego oraz do ustanowienia na odrębną własność znajdującego się we wskazanym budynku lokalu mieszkalnego oznaczonego roboczo numerem 13, położonego na drugim piętrze (trzeciej kondygnacji) wskazanego budynku, składającego się z przedpokoju, łazienki, pokoju dziennego z aneksem kuchennym i pokoju,

o projektowanej powierzchni użytkowej 36,06 m 2 i przeniesienia jego własności – w stanie wolnym od obciążeń – wraz ze związanym z nim udziałem w nieruchomości wspólnej

i prawami niezbędnymi do korzystania z niego na rzecz A. i C. B. za cenę

w kwocie 367.570,00 zł brutto, a A. i C. B. zobowiązali się wyrazić zgodę

na przeniesienie własności tego lokalu i zapłacić wskazaną cenę. Zgodnie z § 3 pkt II ust 1. Umowy deweloperskiej strony umowy zobowiązały się zawrzeć umowę przenoszącą własność lokalu wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawami związanymi w terminie najdalej do dnia 30 listopada 2022 r. Ponadto, w § 3 pkt III ust. 6 Umowy deweloperskiej

strony postanowiły, że wobec opóźnienia Dewelopera z zawarciem umowy przenoszącej własność w terminie określonym w ust. II tj. do 30 listopada 2022 r. Nabywcy uprawnieni będą do naliczenia kary umownej za okres opóźnienia w wysokości równej sumie odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od ceny za każdy dzień opóźnienia, z wyjątkiem sytuacji, w których opóźnienie Dewelopera wynikać będzie z przyczyn leżących wyłącznie po stronie Nabywców w sytuacji niewykonania lub nieprawidłowego wykonania zobowiązań Nabywców wynikających z umowy. Strony postanowiły, że kara umowna płatna będzie w terminie 14 dni od otrzymania przez dewelopera pisemnego wezwania.

Dowód : umowa deweloperska z dnia 5 maja 2021 r. (t. VI, k. 1055-1065)

Do zawarcia umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności oraz ustanowienia hipoteki między powodami A. B. i C. B.

a stroną pozwaną, reprezentowaną przez K. C., doszło 17 kwietnia 2023 r., Rep. A Nr 3744/2023. Na mocy przedmiotowej umowy ustanowiono odrębną własność lokalu mieszkalnego o numerze (...) położonego w budynku numer (...) przy ul. (...) w K.

i przeniesiono prawo własności przedmiotowego lokalu na rzecz małżeństwa A. B.

i C. B. wraz ze związanym z nim udziałem w nieruchomości wspólnej za cenę 367.000,00 złotych brutto. Zgodnie z § 3 pkt III ust. 2 umowy przenoszącej własność strony oświadczyły, iż cena nabycia lokalu mieszkalnego uległa zmianie z kwoty 367.500,00 zł brutto na 367.000,00 zł brutto z uwagi zmianę wymiaru powierzchni użytkowej lokalu względem wymiaru projektowanej powierzchni użytkowej, który został oznaczony w umowie deweloperskiej. W dniu zawarcia umowy przenoszącej własność lokalu mieszkalnego

A. B. i C. B. byli już w posiadaniu lokalu, gdyż jego wydanie nastąpiło

6 kwietnia 2023 r. na podstawie sporządzonego protokołu zdawczo-odbiorczego

(§ 6 pkt II ust. 1 Umowy przenoszącej własność).

Dowód : umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności oraz

akt ustanowienia hipoteki (t. VI, k. 1080-1095).

Pismami oznaczonymi datami 18 sierpnia 2023 r. oraz 18 października 2023 r. powodowie A. B. i C. B. wezwali stronę pozwaną do zapłaty kary umownej za opóźnienie w zawarciu umowy przenoszącej własność lokalu w wysokości 16.997,63 zł

w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie do zapłaty z 18 sierpnia 2023 r. zostało doręczone stronie pozwanej w dniu 21 sierpnia 2023 r. W odpowiedzi

strona pozwana podniosła, iż to nie jej działania przyczyniły się do nieterminowej realizacji obowiązku a opóźnienie wynikało z opieszałości innych podmiotów, w szczególności spółki (...), która nie wykonała w terminie przyłącza energetycznego do budynku oraz Zarządu Dróg Miasta K.. Odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 367.000,00 zł od dnia

1 grudnia 2022 r. do 17 kwietnia 2023 r. wynoszą 16.997,63 zł.

Dowody : wezwania do zapłaty z dnia 18 sierpnia i 18 października 2023 roku wraz z dowodami nadania i doręczenia (t. VI, k. 1096-1099, 1101-1104); odpowiedzi na wezwania do zapłaty (t. VI, k. 1100, 1105)

Pismem z dnia 25 marca 2024 r. strona pozwana wezwała powodów A. B.

i C. B. do zapłaty kwoty 2.711,56 zł tytułem odsetek za opóźnienie w związku

z nieterminową płatnością rat w ramach umowy deweloperskiej z 5 maja 2021 r. Następnie strona pozwana pismem oznaczonym datą 30 kwietnia 2024 r. złożyła powodom oświadczenie

o ewentualnym potrąceniu z wierzytelnością powodów z tytułu kary umownej kwoty

2.711,56 zł. Wezwanie przesłano na adres e-mail powodów dnia 14 maja 2024 r. oraz pocztą.

Dowody : wezwanie z 25 marca 2024 r. (k. 1328); oświadczenie z 30 kwietnia 2024 r. (k. 1335); e-mail (k. 1336); dowody nadania (k. 1339-1341);

W dniu 14 czerwca 2021 r. Deweloper, w imieniu którego działał pełnomocnik M. F. (1), zawarł z M. Ż. umowę deweloperską, Rep. A Nr 6858/2011, na mocy której Deweloper zobowiązał się do wybudowania wielorodzinnego sześciokondygnacyjnego budynku mieszkalnego oraz do ustanowienia odrębnej własności znajdującego się

we wskazanym budynku lokalu mieszkalnego oznaczonego roboczo numerem 41, położonego na pierwszym piętrze (drugiej kondygnacji) wskazanego budynku, składającego się z pokoju

z aneksem, dwóch pokoi, przedpokoju i łazienki, o projektowanej powierzchni użytkowej

46,55 m 2 i przeniesienia jego własności – w stanie wolnym od obciążeń – wraz ze związanym z nim udziałem w nieruchomości wspólnej i prawami niezbędnymi do korzystania z niego na rzecz M. Ż. za cenę w kwocie 456.190,00 zł brutto, a M. Ż. zobowiązał się wyrazić zgodę na przeniesienie własności tego lokalu i zapłacić wskazaną cenę. Zgodnie

z § 3 pkt II ust 1. umowy deweloperskiej strony umowy zobowiązały się zawrzeć umowę przenoszącą własność lokalu wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawami związanymi na rzecz M. Ż. w terminie najdalej do dnia 30 listopada 2022 r.

Ponadto, w § 3 pkt III ust. 6 Umowy deweloperskiej strony postanowiły, że wobec opóźnienia Dewelopera z zawarciem umowy przenoszącej własność, w terminie określonym w ust. II tj.

do 30 listopada 2022 r., Nabywca uprawniony będzie do naliczenia kary za okres opóźnienia w wysokości równej sumie odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od ceny za każdy dzień opóźnienia, z wyjątkiem sytuacji, w których opóźnienie Dewelopera wynikać będzie z przyczyn leżących wyłącznie po stronie Nabywcy w sytuacji niewykonania lub nieprawidłowego wykonania zobowiązań nabywcy wynikających z umowy. Strony postanowiły, że kara płatna będzie w terminie 14 dni od otrzymania pisemnego wezwania.

Dowód : umowa deweloperska z dnia 14 czerwca 2021 roku (t. II-III, k. 392-412).

W dniu 16 czerwca 2021 r. M. Ż. zawarł ze stroną pozwaną „umowę rezerwacyjną miejsca postojowego na zewnątrz budynku (...)”, na podstawie której strona pozwana zobowiązała się do rezerwacji miejsca postojowego oznaczonego

roboczo numerem 20 położonego na zewnątrz budynku mieszkalnego przy ul. (...)

w K. do dnia 30 listopada 2022 r. a powód zobowiązał się zapłacić z tego tytułu

kwotę 20.000,00 zł brutto we wskazanym terminie.

Dowód : umowa rezerwacyjna z dnia 16 czerwca 2021 roku (t. IV, k. 632).

W dniu 17 maja 2023 r. M. Ż. zawarł ze stroną pozwaną, w imieniu której działał K. C., umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności oraz akt ustanowienia hipoteki, Rep. A Nr 4966/2023. Na mocy przedmiotowej umowy ustanowiono odrębną własność lokalu mieszkalnego o nr (...) położonego w budynku numer (...) przy ul. (...) w K. i przeniesiono prawo własności przedmiotowego lokalu na rzecz M. Ż. wraz ze związanym z nim udziałem w nieruchomości wspólnej za cenę 476.680,00 zł brutto. Zgodnie z § 3 pkt III ust. 2 umowy przenoszącej własność strony oświadczyły, iż cena nabycia lokalu mieszkalnego uległa zmianie z kwoty 456.190,00 zł brutto na 476.680,00 zł brutto z uwagi na zmianę powierzchni użytkowej lokalu.

Dowody : umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności oraz akt ustanowienia hipoteki (t. III, k. 413-430); protokół zdawczo-odbiorczy (t. III, k. 470-472)

Do zawarcia umowy przenoszącej własność z M. Ż. doszło dopiero

17 maja 2023 r. na skutek braku możliwości skontaktowania się z powodem i umówienia terminu wizyty u notariusza. Powodowi wskazywano kilka terminów z których został przez niego zaakceptowany jeden na koniec kwietnia 2023 r. Powód nie stawił się w tym terminie przez co koniecznym było wyznaczenie kolejnego terminu. Nie było problemów z ustaleniem terminu zawarcia umowy przenoszącej własność z pozostałymi powodami. W dniu zawarcia umowy przenoszącej własność lokalu mieszkalnego M. Ż. był już w posiadaniu lokalu, gdyż jego wydanie nastąpiło 5 kwietnia 2023 roku na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego (§ 6 pkt II ust. 1 Umowy przenoszącej własność).

Dowody: protokół zdawczo-odbiorczy (t. III, k. 470-472) zeznania świadka K. C. na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (02:37:38 – 03:18:12, t. IX, k. 1736v - 1737); zeznania świadka M. F. (2) na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (03:18:12 – 03:37:42, t. IX, k. 1737v); zeznania M. Ż. na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (03:56:26-04:15:55, t. IX, 1738);

Pismami oznaczonymi datami 26 stycznia, 7 marca i 23 maja 2023 r.

powód M. Ż. wezwał stronę pozwaną do zapłaty kary umownej za opóźnienie

w zawarciu umowy przenoszącej własność lokalu w wysokości odpowiednio 4.746,25 zł, 9.033,19 zł. i 25.749,24 zł w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania. Strona pozwana ustosunkowała się do wezwań pismami oznaczonymi datami 31 stycznia, 17 marca

i 6 czerwca 2023 r. uznając roszczenia powoda za bezzasadne i podnosząc, że nie miała wpływu na nieterminową realizację niniejszego obowiązku, a opóźnienie wynikało

z opieszałości innych podmiotów, w szczególności spółki (...) oraz Zarządu Dróg Miasta K.. Odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 456.680,00 zł od dnia 1 grudnia 2022 r.

do 17 maja 2023 r. wynoszą 25.749,24 zł.

Dowody : wezwania do zapłaty kary umownej z dnia 26 stycznia, 7 marca oraz 23 maja 2023 r. wraz

z potwierdzeniami nadania (t. III, k. 431-436); odpowiedzi na wezwania do zapłaty kary umownej z dnia 31 stycznia, 17 marca oraz 6 czerwca 2023 r. (t. III, k. 437-439)

Pismem z dnia 13 listopada 2023 r. strona pozwana wezwała powoda M. Ż. do zapłaty kwoty 3.833,27 zł tytułem odsetek za opóźnienie w związku z nieterminową płatnością rat w ramach umowy deweloperskiej z dnia 14 czerwca 2021 r. oraz kwoty

1 498,01 zł tytułem odsetek za opóźnienie w związku z nieterminową płatnością

rat w ramach umowy rezerwacyjnej miejsca postojowego na zewnątrz budynku przy

ul. (...) w K. zawartej w dniu 16 czerwca 2021 r. W wezwaniach został wskazany 7-dniowy termin płatności. Ponadto, w dniu 6 grudnia 2023 r. na adres e-mail wskazany

przez powoda w umowie deweloperskiej z dnia 14 czerwca 2021 r. zostało wysłane oświadczenie strony pozwanej o ewentualnym potrąceniu kwoty wyżej wskazanych kwoty

z kwotą dochodzoną przez powoda z tytułu kary umownej w związku z nieterminowym przeniesieniem własności lokalu mieszkalnego.

Dowody : tabela wpłat i odsetek za opóźnienie (t. IV, k. 637); wezwanie do zapłaty z dnia 13 listopada 2023 r. (t. IV, k. 671-672), oświadczenie z dnia 6 grudnia 2023 r. (t. IV, k 668-670).

W dniu 23 września 2021 r. Deweloper, w imieniu której działał pełnomocnik M. F. (1), oraz N. K. wraz z W. K. zawarli w formie aktu notarialnego umowę deweloperską, Rep. A Nr 11866/2021. Na mocy tej umowy Deweloper zobowiązał się do wybudowania wielorodzinnego sześciokondygnacyjnego budynku mieszkalnego oraz do ustanowienia odrębnej własności znajdującego się we wskazanym budynku lokalu mieszkalnego oznaczonego roboczo numerem 2, położonego na parterze (pierwszej kondygnacji) wskazanego budynku, składającego się z pokoju z aneksem kuchennym, pokoju, łazienki i komunikacji, o projektowanej powierzchni użytkowej 37,52 m 2 i przeniesienia jego własności – w stanie wolnym od obciążeń – wraz ze związanym z nim udziałem

w nieruchomości wspólnej i prawami niezbędnymi do korzystania z niego na rzecz

N. K. i W. K. za cenę w kwocie 369.184,00 zł brutto, a N. K. i W. K. zobowiązali się wyrazić zgodę na przeniesienie własności tego lokalu i zapłacić wskazaną cenę. Zgodnie z § 3 pkt II ust 1. Umowy deweloperskiej strony umowy zobowiązały się zawrzeć umowę przenoszącą własność lokalu wraz z udziałem

w nieruchomości wspólnej i prawami związanymi na rzecz N. K. i W. K. w terminie najdalej do dnia 30 listopada 2022 r.

Ponadto, w § 3 pkt III ust. 6 Umowy deweloperskiej strony postanowiły, że wobec opóźnienia Dewelopera z zawarciem umowy przenoszącej własność, w terminie określonym

w ust. II tj. do 30 listopada 2022 r., Nabywca uprawniony będzie do naliczenia kary za okres opóźnienia w wysokości równej sumie odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od ceny za każdy dzień opóźnienia, z wyjątkiem sytuacji, w których opóźnienie Dewelopera wynikać będzie z przyczyn leżących wyłącznie po stronie Nabywcy w sytuacji niewykonania lub nieprawidłowego wykonania zobowiązań nabywcy wynikających z umowy. Strony postanowiły, że kara płatna będzie w terminie 14 dni od otrzymania pisemnego wezwania.

Dowód : umowa deweloperska z dnia 23 września 2021 r. (t. I, k. 12-22)

W dniu 14 kwietnia 2023 r. N. K. i W. K. zawarli ze stroną pozwaną, w imieniu której działał K. C., umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności oraz ustanowienia hipoteki, Rep. A Nr 3687/2023.

Na mocy tejże umowy ustanowiono odrębną własność lokalu mieszkalnego o nr (...) położonego w budynku numer (...) przy ul. (...) w K. i przeniesiono prawo własności przedmiotowego lokalu na rzecz małżonków N. K. i W. K.

wraz ze związanym z nim udziałem w nieruchomości wspólnej za cenę 368.540,00 zł brutto. Zgodnie z § 3 pkt III ust. 1 Umowy przenoszącej własność strony oświadczyły, iż cena nabycia lokalu mieszkalnego uległa zmianie z kwoty 369.184,00 zł brutto na 368.540,00 zł brutto

z uwagi na zmianę powierzchni użytkowej lokalu. W dniu zawarcia umowy przenoszącej własność lokalu mieszkalnego N. i W. K. byli już w posiadaniu lokalu,

gdyż jego wydanie nastąpiło 3 kwietnia 2023 r. na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego (§ 6 pkt II ust. 1 Umowy przenoszącej własność).

Dowody : umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności oraz akt ustanowienia hipoteki (t. I, k. 23-32); protokół zdawczo-odbiorczy (t. I, k. 108-112 ).

Pismami oznaczonymi datami 7 lutego, 28 lutego oraz 14 kwietnia 2023 r. powodowie N. i W. K. wezwali stronę pozwaną do zapłaty kary umownej w wysokości odpowiednio 8.425,49 zł, 11.027,48 zł i 16.603,17 zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwań. Strona pozwana w odpowiedzi na powyższe pisma oświadczyła, iż roszczenia powodów są bezpodstawne, gdyż opóźnienia w przeniesieniu własności lokalu wynikały

z opieszałości innych podmiotów, w szczególności spółki (...), która nie wywiązała się należycie z terminowej realizacji przyłącza energetycznego do budynku mieszkalnego. Strona pozwana nie wypłaciła powodom żądanych kwot. Odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 368.540,00 zł od dnia 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r. wynoszą 16.697,89 zł.

Dowody : wezwania do zapłaty kary umownej z dnia 7 lutego, 28 lutego oraz 14 kwietnia 2023 r.

wraz z potwierdzeniami nadania (t. I, k. 33-39); odpowiedzi na wezwania do zapłaty (t. I, k. 40-41)

W dniu 23 maja 2022 r. Deweloper, w imieniu którego działał pełnomocnik M. F. (1), zawarł z B. G. umowę deweloperską, Rep. A Nr 8159/2022, na mocy której Deweloper zobowiązał się do wybudowania wielorodzinnego sześciokondygnacyjnego budynku mieszkalnego oraz do ustanowienia odrębnej własności znajdującego się we wskazanym budynku lokalu mieszkalnego oznaczonego roboczo numerem 61 położonego na piątym piętrze (szóstej kondygnacji) wskazanego budynku, składającego się z pokoju, przedpokoju z aneksem oraz łazienki, o projektowanej powierzchni użytkowej 25,25 m 2

i przeniesienia jego własności – w stanie wolnym od obciążeń – wraz ze związanym z nim udziałem w nieruchomości wspólnej i prawami niezbędnymi do korzystania z niego na rzecz B. G. za cenę w kwocie 290.000,00 zł brutto, a B. G. zobowiązała się wyrazić zgodę na przeniesienie własności tego lokalu i zapłacić wskazaną cenę. Zgodnie z § 3 pkt II ust 1. Umowy deweloperskiej strony umowy zobowiązały się zawrzeć umowę przenoszącą własność lokalu wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej i prawami związanymi na rzecz J. K. w terminie najdalej do dnia 30 listopada 2022 r. Ponadto, w § 3 pkt III ust. 6 Umowy deweloperskiej strony postanowiły, że wobec opóźnienia Dewelopera z zawarciem umowy przenoszącej własność, w terminie określonym w ust. II tj. do 30 listopada 2022 r., Nabywca uprawniony będzie do naliczenia kary umownej za okres opóźnienia w wysokości równej sumie odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od ceny za każdy dzień opóźnienia, z wyjątkiem sytuacji, w których opóźnienie Dewelopera wynikać będzie z przyczyn leżących wyłącznie po stronie Nabywcy w sytuacji niewykonania lub nieprawidłowego wykonania zobowiązań Nabywcy wynikających z umowy. Strony postanowiły, że kara umowna płatna będzie w terminie 14 dni od otrzymania przez dewelopera pisemnego wezwania.

Dowód : umowa deweloperska z dnia 23 maja 2022 roku (t. VIII, k. 1451-1462).

W dniu 25 kwietnia 2023 r. powódka B. G., w imieniu której działała jej matka A. D., zawarła ze stroną pozwaną, za którą działał K. C., umowę ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności oraz ustanowienia hipoteki, Rep. A Nr 4234/2023. Na mocy przedmiotowej umowy ustanowiono odrębną własność lokalu mieszkalnego o nr (...) położonego w budynku numer (...) przy ul. (...)

w K. i przeniesiono prawo własności przedmiotowego lokalu na rzecz B. G.

wraz ze związanym z nim udziałem w nieruchomości wspólnej za cenę 287.933,00 zł brutto. Zgodnie z § 3 pkt III ust. 2 umowy przenoszącej własność strony oświadczyły, iż cena nabycia lokalu mieszkalnego uległa zmianie z kwoty 290.000,00 zł brutto na 287.933,00 zł brutto

z uwagi na zmianę powierzchni użytkowej lokalu. W dniu zawarcia umowy przenoszącej własność lokalu mieszkalnego B. G. była już w posiadaniu lokalu, gdyż jego

wydanie nastąpiło 4 kwietnia 2023 r. na podstawie sporządzonego protokołu zdawczo-odbiorczego (§ 6 pkt II ust. 1 Umowy przenoszącej własność).

Dowód : umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu i przeniesienia jego własności oraz akt ustanowienia hipoteki (t. VIII, k. 1410-1417).

Pismem oznaczonym datą 9 czerwca 2023 r. powódka B. G. wezwała

stronę pozwaną do zapłaty kary umownej za opóźnienie w zawarciu umowy przenoszącej własność lokalu w wysokości 14.108,72 zł w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.

Odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 287.933,00 zł od dnia 1 grudnia 2022 r.

do 25 kwietnia 2023 r. wynoszą 14.108,72 zł.

Dowody : wezwania do zapłaty z dnia 9 czerwca 2023 r. z dowodem nadania (t. VIII, k. 1418-1419)

Umowy deweloperskie były sporządzane według wzorca przygotowanego przez poprzednika prawnego strony pozwanej. Strona pozwana A. (...) spółka

z ograniczoną odpowiedzialnością spółka jawna powstała w dniu 22 grudnia 2022 r.

na podstawie uchwały (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w K. (KRS: (...), do dnia

22 grudnia 2020 r. działającej pod firmą (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa) zaprotokołowanej notarialnie przez notariusz A. W. z Kancelarii Notarialnej w K. przy ulicy (...), Repertorium A nr 19278/2022.

/okoliczności bezsporne/

W dniu 18 grudnia 2017 r. pomiędzy IH2 sp. z o.o. a (...) S.A.

została zawarta umowa nr (...) o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej (...) obiektu wielolokalowego zlokalizowanego przy ul. (...) w K.. Termin realizacji przyłącza określono na dzień 30 maja 2019 r. Umowa została aneksowana dnia 13 lipca 2020 r. w zakresie § 1 ust. 1 i 2 umowy.

Dowody : umowa nr (...) wraz z aneksem nr (...) (t. I, k. 114-118)

W dniu 16 marca 2018 r. pomiędzy Gminą Miejską K., reprezentowaną

przez I. Z. Dyrektora ds. Inwestycji Zarządu Infrastruktury (...)

i (...) w K., a (...) sp. z o.o. w K. (dalej jako Inwestor) została zawarta umowa nr (...) o realizację inwestycji drogowej przy ul. (...)

w K.. Zawarcie umowy podyktowane było realizacją inwestycji niedrogowej oznaczonej jako „Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na dz. nr 265/3 obr. 15 P. przy ul. (...) w K.”. Inwestor zobowiązał się na własny koszt

m.in.: sporządzić dokumentację projektową inwestycji drogowej, przygotować i wystąpić

w imieniu Zarządu Infrastruktury (...) i (...) w K. (dalej także jako (...))

z kompletnym wnioskiem do właściwego organu administracji publicznej o wydanie decyzji

o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej oraz zrealizować inwestycję drogową

jako generalny realizator i inwestor zastępczy (...). Z kolei (...) zobowiązał się do pełnej

i ścisłej współpracy z Inwestorem na potrzeby wykonania przedmiotowej umowy

w ramach obowiązujących przepisów prawa (§ 4 ust. 1 i 2 umowy).

Dowód : umowa nr (...) z dnia 16 marca 2018 r. (t. I, k. 175-184)

W dniu 2 listopada 2020 r. została zawarta pomiędzy (...) sp. z o.o.

w K. a (...) sp. z o.o. w K. umowa związana

z realizacją zamierzenia budowlanego pn.: „Budowa zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych na dz. nr 265/3 obr 15 P. przy ul. (...) w K.”. W umowie wskazano, że z uwagi iż ul. (...) nie jest drogą publiczną na odcinku łączącym się

z przebudowywaną ul. (...) koniecznym będzie objęcie wnioskiem o decyzję (...) części ul. (...) aż do ul. (...). Przedmiotem umowy było wykonanie kompletnej dokumentacji projektowej, w tym opracowanie projektu budowlano – wykonawczego wraz

z przygotowaniem projektu architektoniczno – budowlanego w zakresie niezbędnym do uzyskania decyzji (...) oraz z przygotowaniem i złożenie wniosku o wydanie tej decyzji

dla inwestycji drogowej zgodnie z ofertą i harmonogramem stanowiącym załącznik do umowy.

Dowód : umowa nr z 2 listopada 2020 r. (k. 1709 – 1714)

W dniu 13 listopada 2020 r. Prezydent Miasta K. decyzją nr (...). (...) przeniósł za zgodą IH2 sp. z o.o. decyzję nr (...).1.2018 z dnia 22 października 2018 r. znak AU-01-2.6740.1. (...).2028. (...) na (...) sp. z o.o. sp.k. (KRS: (...)).

Dowód : decyzja nr (...).1.2018 z dnia 22 października 2018 r. (k. 1655-1656)

(...) sp. z o.o. zwróciła się do Miejskiego Przedsiębiorstwa (...) S.A. (dalej także jako MPEC) o uzgodnienie planowanej inwestycji drogowej. W piśmie z dnia 7 czerwca 2021 r. MPEC określił warunki przebudowy istniejącej infrastruktury cieplnej kolidującej z inwestycją. MPEC dopuścił możliwość realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego pod warunkiem m.in. uzyskania przez Inwestora wszelkich niezbędnych zgód, uzgodnień, opinii, zezwoleń i pozwoleń, w zakresie wymaganym przez obowiązujące przepisy prawa na przeprowadzenie prac realizacyjnych

w ramach rozpatrywanej przebudowy oraz wykonania staraniem i na koszt Inwestora wszelkich prac realizacyjnych w ramach rozpatrywanej przebudowy, przy jednoczesnym umożliwieniu MPEC stałego nadzoru nad wykonywanymi pracami, wglądu do materiałów

i dokumentów związanych z ich realizacją oraz zagwarantowaniu MPEC uczestnictwa

w odbiorach częściowych i końcowym od wykonawcy tychże prac. Następnie w odpowiedzi

na pismo Inwestora, w dniu 3 stycznia 2022 r. MPEC wydał pozytywną opinię dla przedstawionego projektu przebudowy osiedlowej sieci cieplnej pod określonymi warunkami.

Dowody : pismo z 7 czerwca 2021 r. (t. I, k. 162-163); pismo z 3 stycznia 2022 r. (t. I, k. 164).

Pracownikiem koordynującym inwestycję przy ul. (...) w K. z ramienia strony pozwanej był M. K.. Dopiero w kwietniu 2021 r. świadek zaczął kontaktować się telefonicznie z kierownikiem do spraw przyłączy w przedmiocie wykonania umowy

z 18 grudnia 2017 r. obejmującej przyłącz do sieci dystrybucyjnej energii elektrycznej.

Od czerwca 2021 r. świadek kontaktował się z wykonawcą wybranym przez (...) S.A. W marcu/kwietniu 2022 r. o problemach z realizacją przyłącza został poinformowany zarząd strony pozwanej co było powodem zorganizowania wideokonferencji

z przedstawicielami (...) S.A. w czerwcu 2022 r.

Dowody : wiadomości e-mail (k. 1692-1699); zeznania świadka M. K. na rozprawie

w dniu 24 września 2024 r. (00:30:17-01:32:10, t. IX, k.1734-1735)

W dniu 31 sierpnia 2021 r. dotychczasowe strony umowy nr (...) o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej podpisały aneks nr (...), na mocy którego wszelkie prawa i obowiązki (...) z ograniczoną odpowiedzialnością wynikające

z przedmiotowej umowy zostały przeniesione na (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością spółkę komandytową z siedzibą w K..

Dowód : aneks nr (...) wraz z załącznikami (t. I, k. 119-124)

Wniosek o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej do budynku mieszkalnego przy ul. (...) w K. został złożony w późniejszym terminie niż pierwotnie zakładany (wniosek miał zostać złożony w czerwcu 2021 r. a został złożony

4 lutego 2022 r.). W ramach kompletowania projektu drogowego ujawnił się problem odległości sieci ciepłowniczej i wodociągowej od kanału technologicznego (odległość

ta powinna według wytycznych dostawców mediów wynosić 1 metr). Wymogu tego strona pozwana nie mogła spełnić ze względu na wąski pas drogowy i jednostronny, 2-metrowy chodnik. Ostatecznie strona pozwana uzyskała zgodę (...) S.A.

na wykonanie przybudowy z założeniem odległości 0,5 m. Ponadto, kolejnym problemem było, że sieć ciepłownicza była położona zbyt blisko sieci kanalizacji przez co należało zabezpieczyć obydwie sieci. Projektanci także zajmowali się wyjaśnieniem czy koniecznym będzie przebudowa ul. (...) do ul. (...). Skompletowanie wszystkich koniecznych zgód w celu złożenia wniosku o wydanie decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej do budynku przy ul. (...) w K. zajęło ponad rok.

Dowód : zeznania świadka J. C. na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (01:32:10-02:33:24, t. IX, k.1735-1736)

Pismem oznaczonym datą 31 maja 2022 r. strona pozwana informowała nabywców lokali mieszkalnych w budynku przy ul. (...) w K., że został zakończony zakres robót obejmujący wykonanie pozostałych 70% elewacji, wykończenie części wspólnych

i montaż osprzętu instalacyjnego. Do pisma dołączono protokół odbioru.

Dowód : pismo z dnia 31 maja 2022 roku (t. I, k. 220)

Decyzją nr (...). (...) z dnia 30 czerwca 2022 r. Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany

i udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pod nazwą rozbudowa odcinka ulicy (...) – klasy L w km:0+006.20-0+108.07 w K.. Decyzja zapadła na skutek wniosku

z dnia 4 lutego 2022 r. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2022 r. Prezydent Miasta K. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W przedmiotowej decyzji organ postanowił, że dla realizacji inwestycji drogowej do budynku przy ul. (...) konieczne jest dokonanie przebudowy sieci ciepłowniczej, energetycznej napowietrznej, przebudowa sieci energetycznej eS, przebudowa sieci wodociągowej. Przebudowa drogi rozpoczęła się

w sierpniu 2022 r. Przebudowę wykonywała firma (...). Podczas prac okazało się, że sieć ciepłownicza była położona na innej wysokości niż wskazywały to mapy. W tym czasie ujawnił się także problem w zawarciu umowy z MPEC w związku z pracami przebudowy sieci ciepłowniczej. MPEC uzależnił zawarcie umowy dotyczącej przebudowy instalacji ciepłowniczej od przeniesienia na niego praw autorskich do projektu przebudowy. Stronie pozwanej, jako inwestorowi zastępczemu dla Gminy Miejskiej K., nie została udzielona licencja do korzystania z praw autorskich do projektu budowlanego obejmującego budowę drogi, w tym przebudowę sieci ciepłowniczej MPEC, z możliwością udzielenia sublicencji.

W związku z czym bez udzielenia upoważnienia przez Gminę Miejską K.

inwestor zastępczy nie mógł tymi prawami dysponować. Ostatecznie stronom udało się wypracować kompromis w postaci aneksu do umowy nr (...) o realizację inwestycji drogowej przy ul. (...) w K. z dnia 28 lutego 2023 r. Na mocy aneksu udzielono licencji niewyłącznej na korzystanie z praw autorskich majątkowych do dokumentacji projektowej inwestycji drogowej wraz z prawami zależnymi na rzecz inwestorów, w tym stronę pozwaną. Wypracowanie porozumienia w tym zakresie zajęło ok. 3-4 miesiące.

Dowody : decyzja nr (...). (...) z dnia 30 czerwca 2022 r. wraz z postanowieniem z dnia

1 lipca 2022 r. (t. I, k. 167-176); pismo z dnia 23 grudnia 2022 r. (t. I, k.189); wiadomość e-mail

z dnia 3 stycznia 2023 r. (t. I, k. 190); aneks nr (...) do umowy nr (...) (t. I, k. 191-193) zeznania świadka M. K. na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (00:30:17-01:32:10, t. IX, k.1734-1735); zeznania świadka J. C. na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (01:32:10-02:33:24, t. IX, k.1735-1736)

Pismem z dnia 20 września 2022 r. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. wezwała (...) S.A. do pilnego wykonania przyłącza do istniejącego budynku wielolokalowego zlokalizowanego na działkach o nr (...)

przy ul. (...) w K.. W odpowiedzi na powyższe wezwanie spółka (...) S.A. poinformowała o wystąpieniu przeszkód w realizacji przyłącza elektrycznego. Wydłużony czas realizacji umowy spółka uzasadniała nieuzyskaniem zgody TBS (...) oraz oczekiwaniem na uzgodnienia Zarządu Dróg Miasta K. związane z planowaną przebudową ul. (...). Dodatkowo termin zakończenia realizacji przyłącza wydłużył się

z uwagi na konieczność usunięcia kolizji urządzeń elektroenergetycznych znajdujących się na działkach należących do osób trzecich. Do demontażu kolidujących urządzeń potrzebna

była zgoda osób trzecich jako właścicieli działek, na których terenie znajdowały się urządzenia. Po uzyskaniu zgód z dniem 15 listopada 2022 r. (...) S.A.

i (...) Sp. z o.o. sp. k. zawarły porozumienie nr (...),

na podstawie którego poprzednik prawny strony pozwanej zobowiązał się do usunięcia

kolizji na własny koszt i ryzyko.

Dowody : pismo z dnia 20 września 2022 r. (t. I, k. 125), pismo z dnia 5 października 2022 r. z wzorem aneksu (t. I, k. 126-128), pismo z dnia 9 listopada 2022 r. (t. I, k. 129); umowa rozwiązująca do umowy nr (...) (t. I, k. 130), porozumienie nr (...) z dnia 15 listopada 2022 r. wraz z porozumieniami zawartymi z osobami trzecimi (t. I., k. 146-157)

W październiku 2022 r. oraz lutym 2023 r. do stron umów deweloperskich strona pozwana za pośrednictwem pracowników działu sprzedaży przesłała pisma informujące o tym, że nie jest w stanie dotrzymać terminu do przeniesienia własności lokali na nabywców zgodnie z zawartymi umowami do 30 listopada 2022 r.

Dowody: zeznania świadka K. C. na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (02:37:38 – 03:18:12, t. IX, k. 1736v - 1737); zeznania świadka M. F. (1) na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (03:18:12 – 03:37:42, t. IX, k. 1737v);

W dniu 19 stycznia 2023 r. strony podpisały umowę rozwiązującą umowę

nr (...) o przyłączenie do sieci dystrybucyjnej (...) S.A.

i zawarły nową umowę przyłączeniową nr (...), w której ustaliły termin wykonania przyłącza na 3 lutego 2023 r.

Dowód : umowa nr (...) (t. I, k. 132).

W piśmie z dnia 25 stycznia 2023 r. (...) S.A. wystawił zaświadczenie

o wykonaniu i odbiorze przyłącza do sieci elektroenergetycznej na podstawie warunków określonych w umowie nr (...) dla obiektu wielolokalowego

przy ul. (...) w K. (nr działek (...)).

Dowód : zaświadczenie o wykonaniu przyłącza z dnia 25 stycznia 2023 roku (t. I, k. 133).

W dniu 1 marca 2023 r. pomiędzy stroną pozwaną a MPEC została podpisana

umowa w przedmiocie wykonania w całości oraz pokrycia wszelkich kosztów prac związanych z demontażem istniejącej infrastruktury ciepłowniczej, wykonanie w całości i pokrycie wszelkich kosztów prac związanych z budową na nowo realizowanej infrastruktury ciepłowniczej oraz prac związanych z rozwiązaniem kolizji z innymi urządzeniami zbrojenia terenu. W § 6 umowy inwestorzy, w tym strona pozwana, udzielili MPEC sublicencji na korzystanie z praw autorskich majątkowych do dokumentacji projektowej dotyczącej przebudowy urządzeń infrastruktury ciepłowniczej wraz z prawami zależnymi.

Dowód : umowa z dnia 1 marca 2023 roku z załącznikami (t. I-II, k. 194-204)

W dniu 28 marca 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K.

po rozpatrzeniu wniosku strony pozwanej wydał zaświadczenie, że nie wniósł sprzeciwu

w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku przy ul. (...) w K..

Dowód : zaświadczenie z dnia 28 marca 2023 roku (t. II, k. 205-208)

Pracownicy biura sprzedaży dewelopera, w tym jego kierownik K. C.,

M. F. (1) i K. M. starali się na bieżąco informować klientów

o problemach związanych z terminowym oddaniem inwestycji i przyczyną tychże problemów. Sami pracownicy działu sprzedaży o przyczynach opóźnienia realizacji inwestycji byli informowani pobieżnie. Wiedzę o tym, że deweloper nie zdąży terminowo zrealizować inwestycji posiadali już w październiku 2022 r. Po uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie

z dnia 28 marca 2023 r. pracownicy strony pozwanej poinformowali klientów mailowo

o możliwości zawierania umów przenoszących własność. Pierwsza umowa przenosząca własność lokalu została zawarta 6 kwietnia 2023 r. Terminy zawarcia umów przenoszących własność były uzgadnianie z klientami który dla nich był dogodny. Pracownicy strony pozwanej zwykle proponowali kilka terminów spośród których klienci mogli wybrać termin dla nich dogodny. Strona pozwana wyraziła zgodę aby przesunąć termin płatności rat od I do V

z umowy deweloperskiej zawartej z M. Ż. najpóźniej do dnia 29 września 2021 r.

W projektach umów przenoszących własność lokali mieszkalnych strona pozwana

w celu uniknięcia płatności kar umownych umieściła klauzulę dotyczącą zmiany terminu zawarcia umowy przenoszącej własność.

Dowody: oświadczenie z 23 września 2021 r. (k. 1748); zeznania świadka K. C. na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (02:37:38 – 03:18:12, t. IX, k. 1736v - 1737); zeznania świadka M. F. (1) na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (03:18:12 – 03:37:42, t. IX, k. 1737v); zeznania świadka K. M. na rozprawie w dniu 5 listopada 2024 r. (00:06:14-00:30:43, t. IX, k. 1790v. – (...)); zeznania C. B. na rozprawie w dniu 24 września 2024 r.

(03:37:42 – 03:53:07, t. IX, k. 1737v - 1738); zeznania A. B. na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (03:53:07 – 03:56:26, t. IX, 1738); zeznania M. Ż. na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (03:56:26-04:15:55, t. IX, 1738); zeznania B. G. na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (04:19:30-04:32:25, t. IX, 1739); zeznania J. K. na rozprawie w dniu 24 września 2024 r. (04:32:25 – 04:53:41, t. IX, 1739)

Stan faktyczny sprawy został ustalony w oparciu o dokumenty przedłożone

przez strony których treść oraz prawdziwość nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Ponadto, Sąd oparł się również na dowodach z zeznań świadków oraz dowodu

z przesłuchania stron które również były wiarygodne w całości.

Sąd zważył co następuje

Roszczenia powodów okazały się uzasadnione niemalże w całości.

Powodowie wnieśli o zasądzenie od strony pozwanej należności stanowiących kary umowne za nieterminowe przeniesienie własności lokali mieszkalnych ustalone przez strony

w umowach deweloperskich. Przypomnieć należy, że umowa deweloperska jest umową nazwaną, której obligatoryjne elementy zostały uregulowane w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia

16 września 2011 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego, która to ustawa obowiązywała w dacie zawierania umowy deweloperskiej przez strony oraz art. 35 ustawy z dnia 20 maja 2021 r. o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego oraz Deweloperskim Funduszu Gwarancyjnym. Ustawodawca przewidział, że umowa deweloperska zawiera również określenie wysokości odsetek i kar umownych dla stron umowy deweloperskiej. Strony umowy postanowiły

w umowach, że powodowie jako nabywcy lokalu mieszkalnego będą uprawnieni do naliczania kary umownej za okres opóźnienia w wysokości równej sumie odsetek ustawowych

za opóźnienie, liczonym od ceny za każdy dzień opóźnienia, z wyjątkiem sytuacji,

w których opóźnienie strony pozwanej wynikać będzie z przyczyn leżących wyłącznie

po stronie nabywcy (w sytuacji niewykonania lub nieprawidłowego wykonania zobowiązań nabywcy, wynikających z umowy). Ceny lokali zostały precyzyjnie określone

w zawieranych przez strony umowach a zatem kara została zastrzeżona w umowie w sposób prawidłowy, tj. możliwe jest jej arytmetyczne wyliczenie.

Spornym pomiędzy stronami był charakter prawny kary umownej z uwagi, że

w umowach zastrzeżono, że kara umowna należna będzie za każdy dzień opóźnienia. Zgodnie z art. 483 § 1 k.c., można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej

z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, że kara umowna przysługuje wierzycielowi jedynie w przypadku zwłoki, a zatem zawinionego działania bądź zaniechania osoby, w stosunku do której taką karę zastrzeżono (tak: uchwała Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2021 r., sygn. akt III CZP 16/21). Przepis art. 483 k.c. łączyć należy z reżimem odpowiedzialności kontraktowej uregulowanej w art. 471 k.c. i tym samym domniemaniem winy dłużnika. Dłużnik ma zatem możliwość zwolnienia się od zapłaty kary umownej, jeżeli wykaże, że nie ponosi winy w niewykonaniu lub nienależytym wykonaniu przyjętego na siebie zobowiązania. Stosownie do art. 473 k.c., dłużnik może przez umowę przyjąć odpowiedzialność za niewykonanie lub za nienależyte wykonanie zobowiązania

z powodu oznaczonych okoliczności, za które na mocy ustawy odpowiedzialności nie ponosi.

W ocenie Sądu, to, że w umowach deweloperskich wskazano, że dłużnik ponosi odpowiedzialność „za opóźnienie” nie pozwala na tak daleko idące rozszerzenie odpowiedzialności albowiem takie rozszerzenie musi dotyczyć oznaczonych okoliczności.

Nie oznacza to jednak, że prawo zabrania rozszerzać odpowiedzialność dłużnika poza okoliczności w zakresie których mogłoby dojść do zwolnienia się dłużnika z odpowiedzialności. Zgodnie z zasadą swobody umów uregulowaną w art. 353 1 k.c. możliwe jest wskazanie dodatkowych okoliczności, za które dłużnik będzie odpowiadać. Dojdzie wówczas

do zastrzeżenia określanego jako gwarancyjne. Takie zastrzeżenie nakłada na dłużnika obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniężnej w razie niewykonania (niewłaściwego wykonania) zobowiązania wskutek okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności (nie ma wówczas potrzeby wskazywać konkretnych okoliczności zgodnie z art. 473 § 1 k.c.). Do takiego postanowienia umownego nie stosuje się przepisów o karze umownej

(por. T. Szanciło [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, red. M. Załucki, Legalis/ el., 2023, art. 473). Nie ma przy tym wątpliwości, że tak rozszerzona odpowiedzialność dłużnika musi być wyraźnie w umowie wskazana, nie można wyprowadzać zastrzeżenia gwarancyjnego

z samego faktu posłużenia się pojęciem „kara umowna za opóźnienie” (por. przykładowo wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 października 2010 r., II CSK 180/10 oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 22 czerwca 2018 r., V AGa 167/18). Jeżeli więc strony użyją sformułowania "opóźnienie", ale z umowy nie będzie wynikać, że chodzi o zastrzeżenie gwarancyjne, wykładnia dokonana w myśl art. 65 § 2 k.c. powinna prowadzić do wniosku,

że chodzi o karę umowną, a więc "opóźnienie" oznacza "zwłokę", gdyż dłużnik – co do zasady – ma prawo zwolnić się od odpowiedzialności (nieprawidłowe jest zatem sformułowanie "kara umowna za opóźnienie"). Zestawienie słów "kara umowna" i "opóźnienie" w zasadzie wyłącza możliwość przyjęcia zastrzeżenia gwarancyjnego. Jeżeli natomiast strony użyją sformułowania typu "kara umowna bez względu na przyczynę niewykonania lub niewłaściwego wykonania zobowiązania", należy uznać, że takie postanowienie jest nieważne w części dotyczącej przyczyny (art. 483 § 1 w zw. z art. 473 § 1 k.c.), co oznacza, że dłużnik może zwolnić się

z obowiązku zapłaty kary umownej na zasadach ogólnych (op. cit.).

Stosownie do treści art. 65 § 1-2 k.c. oświadczenie woli należy tak tłumaczyć,

jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Analiza umów deweloperskich oraz dowód z przesłuchania świadków i części powodów wskazuje, że strony

nie chciały zastrzec w umowie odpowiedzialności innej niż wynikającej z kary umownej

w rozumieniu kodeksowym, a zatem zastrzeżoną karę umowną należy rozumieć jako zwłokę, a nie zastrzeżenie o charakterze absolutnym.

Zgodnie z art. 472 k.c., jeżeli ze szczególnego przepisu ustawy albo z czynności prawnej nie wynika nic innego, dłużnik odpowiedzialny jest za niezachowanie należytej staranności. Jak stanowi zaś art. 355 § 1-2 k.c., dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się

przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności.

W ocenie Sądu zachodzą podstawy do naliczenia przez powodów kar umownych zastrzeżonych w umowach deweloperskich. Strona pozwana ponosi winę za nieterminowe zrealizowanie obowiązku umownego polegającego na zawarciu z powodami umów przenoszących własność lokali mieszkalnych.

Problemy z przyłączem prądu do budowanego budynku przy ul. (...)

nie stanowią o braku winy strony pozwanej. Zwrócić należy uwagę, że strona pozwana nabyła gotowy projekt budowlany wraz z pozwoleniem na budowę od spółki IH2 sp. z o.o. już po upływie terminu do którego (...) S.A. miała wykonać przyłącze zgodnie

z umową przyłączeniową z dnia 12 grudnia 2017 r. (do dnia 30 maja 2019 r.). Strona pozwana powinna dokładnie zatem zbadać na jakim etapie jest realizacja przyłącza do sieci dystrybucyjnej i niezwłocznie podjąć czynności w celu zapewnienia realizacji umowy.

Co wynika z zeznań świadków, mimo, że strona pozwana była świadoma, że zarówno IH2 sp. z o.o. jak i (...) S.A. nie uczyniły nic w kierunku realizacji umowy przez długi czas nie podejmowała jakichkolwiek czynności w tym kierunku. Pracownik strony pozwanej dopiero po paru miesiącach od dnia nabycia praw do inwestycji (w kwietniu 2021 r.) zaczął się interesować pracami związanymi z przyłączem prądu (nie stało się to niezwłocznie

po przeniesieniu pozwolenia na budowę). Formalne wezwanie do wykonania umowy przyłącza prądu nastąpiło dopiero 20 września 2022 r. (niespełna dwa miesiące przed umownym terminem zawarcia umów przenoszących własność nieruchomości oznaczonym na 30 listopada 2022 r.). Strona pozwana zawierając umowy deweloperskie z klientami powinna była uwzględnić, że skoro do 30 maja 2019 r. nie wykonano żadnych prac przyłączeniowych

to istnieje duże prawdopodobieństwo, że realizacja przyłącza będzie utrudniona. Mimo wiedzy od 2020 r. o występujących problemach strona pozwana kontynuowała zawieranie umów

z klientami z oznaczeniem daty przeniesienia własności lokali na 30 listopada 2022 r. Jak się okazało, wykonanie przyłącza wymagało oprócz uzyskania zgód właścicieli sąsiednich nieruchomości na wejście na ich posesje (które zresztą strona pozwana uzyskała) także wykonanie prac budowlanych (w tym tych wskazanych w porozumieniu z dnia 15 listopada 2022 r.) oraz rozwiązanie kwestii związanych z przebudową ul. (...). Zdaniem Sadu, nie powinno być zaskoczeniem dla strony pozwanej jako spółki powołanej przez osoby doświadczone w branży deweloperskiej, że przyłączenie budynku do sieci mediów z reguły wymaga prac budowlanych, w tym modernizacji sieci elektroenergetycznej. Oczywiście Sąd dostrzega znaczną zwłokę (...) S.A., niemniej jednak, to deweloper i jego poprzednicy prawni poprzez brak właściwych działań ponaglających, w tym stanowczego domagania się wykonania umowy z 12 grudnia 2017 r. dopuścili, że przyłączenie nieruchomości do sieci trwało niemalże 6 lat. Realia rynkowe (monopolistyczna pozycja (...) S.A.) powinny być wzięte pod uwagę przez stronę pozwaną również pod kątem planowania terminu przeniesienia własności nieruchomości. Powinno zostać również wzięte pod uwagę także to, że skoro T. nie dotrzymał pierwotnego terminu (a było to wiadome w dacie zawierania umów deweloperskich z powodami), to możliwe jest również znaczne przeciągnięcie się w czasie realizacji przyłącza, zwłaszcza że prace przyłączeniowe nie były zaawansowane (dopiero w piśmie z dnia 22 października 2022 r. (...) S.A. konkretnie i jednoznacznie wskazał jakie prace należy jeszcze przeprowadzić).

Realizacja przyłącza do sieci elektrycznej była powiązana z realizacją przebudowy

ul. (...) wraz z siecią mediów. Co prawda umowa o realizację inwestycji drogowej została zawarta już w dniu 16 marca 2018 r. jednakże wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu

na realizację inwestycji drogowej został złożony dopiero w dniu 4 lutego 2022 r.

(po przeszło 4 latach od zawarcia umowy). Oczywistym jest, że realizacja takiej inwestycji drogowej jest skomplikowana i czasochłonna. To jednak powinno zostać uwzględnione przez stronę pozwaną na etapie planowania inwestycji. Wskazać w tym zakresie należy, że rozpoznawanie wniosku przez Prezydenta Miasta K. przez okres 4 miesięcy nie było okresem nadmiernie długim. Odnotować także należy, że narady koordynacyjne miały miejsce również około 4 lat po zawarciu umowy o realizację inwestycji drogowej. Sąd stroi na stanowisku, że gdyby strona pozwana w sposób sprawny i należyty (zgodnie

z wytycznymi dotyczącymi budowy sieci mediów przez co odpadłaby konieczność występowania o odstępstwa) przygotowała inwestycję drogową można byłoby rozwiązać również problemy związane ze sporem dotyczącym praw autorskich pomiędzy (...) a MPEC. Problem dotyczący tychże praw autorskich rozpoczął się w listopadzie 2022 r.

(wniosek o wydanie pełnomocnictwa) a już na początku następnego roku zawarto stosowny aneks do umowy o realizację inwestycji drogowej, która wyjaśniła wątpliwości. Rozwiązanie tego problemu zajęło zatem ok. 3 miesięcy, co jest czasem relatywnie szybkim. W przypadku sprawnego realizowania inwestycji drogowej, nie byłoby problemów z uwzględnieniem

w czasie inwestycji również sprawy związanej z prawami autorskimi.

W decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z dnia 30 czerwca 2022 r. stwierdzono konieczność dokonania przebudowy sieci ciepłowniczej. Powyższa kwestia

nie powinna być jednak zaskoczeniem dla strony pozwanej, albowiem na etapie projektowania drogi (do czego deweloper był zobowiązany na podstawie umowy o realizację inwestycji drogowej) musiał wiedzieć o przebiegu tej sieci i konieczności jej przebudowy, a konkretne informacje uzyskał w dniach 7 czerwca 2021 r. zaś 3 stycznia 2022 r. uzyskano pozytywną opinię co do przebudowy. Opóźnienie w realizacji inwestycji drogowej było powodem, że ostatecznie umowę z MPEC podpisano dopiero w dniu 1 marca 2023 r.

Okoliczność niezgodności położenia sieci z danymi zawartymi w mapach również nie stanowi okoliczności zwalniającej strony pozwanej z winy. W ocenie Sądu możliwość wystąpienia tego rodzaju niezgodności powinna być brana pod uwagę na etapie planowania inwestycji przez przedsiębiorcę jeśli ten przedsiębiorca nie decyduje się przed przygotowaniem szczegółowego projektu na przeprowadzenie kosztownych (często nieopłacalnych) ale możliwych do wykonania badań w celu ustalenia położenia elementów sieci. Strona pozwana odpowiada również w tym zakresie za działania i zaniechanie biura projektowego, albowiem na podstawie art. 474 k.c. odpowiada również za te osoby. Dostrzec również należy, że strona pozwana nie przystąpiła do umowy o realizacji inwestycji drogowej wykonywanej przez IH2 sp. z o.o., ponieważ w kwestii tych prac nie poczyniono żadnych postępów. A zatem, strona powodowa przejmując ten teren w 2020 r. i zawierając umowy deweloperskie z powodami wiedziała, że inwestycja ta nie postępuje. Nie stanowi o braku winy strony pozwanej okoliczność że miała ona problem w kompletacji dokumentacji do wniosku

do Prezydenta Miasta K. o wydanie stosownego zezwolenia.

Biorąc po uwagę powyższe Sąd uznał roszczenia powodów wywodzone z zapisów

w umowach deweloperskich za usprawiedliwione co do zasady. Odnosząc się szczegółowo

do pozwów złożonych w sprawie:

1) powodowie W. K. i N. K.

Powodowie prawidłowo obliczyli wysokość karty umownej (odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 368.540,00 zł od dnia 1 grudnia 2022 r. do 14 kwietnia 2023 r. wynoszą 16.697,89 zł – zob. k. 1792). Odsetki ustawowe za opóźnienie należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powodów mając na uwadze treść wezwań do zapłaty na podstawie

art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c.. Powodowie pismem oznaczonym datą 7 lutego

2023 r. wezwali stronę pozwaną do zapłaty kwoty 8.425,49 zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania (k. 33). Wezwanie doręczono w dniu 10 lutego 2023 r. (k. 35). Następnie powodowie pismem oznaczonym datą 28 lutego 2023 r. (k. 36) wezwali ponownie stronę pozwaną – tym razem o zapłatę kwoty 11.027,48 zł w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie doręczono w dniu 3 marca 2023 r. Powodowie wnieśli

w pozwie o zasądzenie od strony pozwanej odsetek ustawowych od kwoty 16.697,89 zł

od dnia wniesienia pozwu (26 maja 2023 r.). Mając na uwadze wezwania do zapłaty

(pisma oznaczone datami 7 lutego 2023 r. i 28 lutego 2023 r.) oraz, że pozew zastępujący wezwanie do zapłaty kwoty ponad 11.027,48 zł został doręczony stronie pozwanej dopiero

w dniu 11 sierpnia 2023 r. (k. 1793) odsetki ustawowe za opóźnienie należało zasądzić na rzecz powodów co do kwoty 11.027,48 zł zgodnie z żądaniem pozwu od 26 maja 2023 r. zaś od kwoty 5.670,41 zł od dnia 26 sierpnia 2023 r. (14 dni po doręczeniu pozwu).

W pozostałym zakresie roszczenie powodów w zakresie odsetek należało oddalić. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w pkt. I i II wyroku.

2) powód M. Ż.

Powód prawidłowo obliczył wysokość kary umownej (odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 456.680,00 zł od dnia 1 grudnia 2022 r. do 17 maja 2023 r. wynoszą 25.749,24 zł – zob. k. 1794). W ocenie Sadu powód jednak ponosi wyłączną winę za to, że umowa przenosząca własność nie została zawarta do końca 2023 r. Kontakt z powodem

był utrudniony, powód nie odbierał telefonów oraz odwołał w ostatniej chwili termin spotkania

u notariusza wyznaczony na koniec kwietnia 2023 r. Z tego względu Sąd uznał, że roszczenie powoda w zakresie kary umownej jest uzasadnione jedynie do kwoty 22.837,13 zł (za okres od 1 grudnia 2022 r. do 28 kwietnia 2023 r.). Odsetki ustawowe za opóźnienie należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powoda mając na uwadze treść wezwań do zapłaty na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c.). Powód wezwał stronę pozwaną do zapłaty w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania: a) pismem oznaczonym datą 26 stycznia

2023 r. kwoty 4.746,25 zł (k. 431-432); b) pismem oznaczonym datą 7 marca 2023 r. kwoty 9.033,19 zł (k. 433-434); c) pismem oznaczonym datą 23 maja 2023 r. kwoty 25.749,24 zł

(k. 435-436). Powód nie dołączył dowodów doręczeń tych pism jednak w oparciu

o daty pism stanowiących odpowiedzi udzielone przez stronę pozwaną można wnioskować,

że rzeczone wezwania do zapłaty zostało doręczone z całą pewnością odpowiednio w dniach 31 stycznia 2023 r. (k. 437), 17 marca 2023 r. (k. 438) oraz 6 czerwca 2023 r. (k. 439).

Mając na uwadze termin wyznaczony w wezwaniach do zapłaty należało od strony pozwanej na rzecz powoda zasądzić odsetki ustawowe za opóźnienie od kwot: 4.746,25 zł od dnia

15 lutego 2023 r. do dnia zapłaty; 4.286,94 zł od dnia 1 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty; 13.803,94 zł od dnia 21 czerwca 2023 r. (błędnie wskazano datą 7 czerwca 2023 r.).

Roszczenie powoda w pozostałym zakresie podlegało oddaleniu (w zakresie kwoty żądania głównego w wysokości 2 912,11 zł oraz w zakresie odsetek ustawowych

za opóźnienie innych niż zasądzone w pkt. IV wyroku.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w pkt. IV i V wyroku.

3) powódka J. K.

Powódka obliczyła wysokość karty umownej licząc odsetki ustawowe za opóźnienie

od kwoty 378.786,00 zł od dnia 1 grudnia 2022 r. do 20 kwietnia 2023 r. Wynoszą one 17.924,88 zł – zob. k. 1796). Odsetki ustawowe za opóźnienie należało zasądzić od strony pozwanej na rzecz powódki mając na uwadze treść wezwania do zapłaty na podstawie

art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c. Powódka pismem oznaczonym datą 3 listopada

2023 r. wezwała stronę pozwaną do zapłaty kwoty 17.924,88 zł w terminie 14 dni

od dnia doręczenia wezwania (k. 819-820). Wezwanie doręczono w dniu 13 listopada 2023 r. (k. 822). Mając na uwadze wezwania do zapłaty odsetki ustawowe za opóźnienie należało zasądzić na rzecz powódki od żądanej kwoty zgodnie z żądaniem pozwu od 28 listopada

2023 r. do dnia zapłaty. Roszczenie powódki uznano za w całości uzasadnione, zarówno

w zakresie żądanej kwoty należności głównej jak i odsetek.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w pkt. VII wyroku.

4) powodowie A. B. i C. B.

Powodowie prawidłowo obliczyli wysokość karty umownej (odsetki ustawowe

za opóźnienie od kwoty 367.000,00 zł od dnia 1 grudnia 2022 r. do 17 kwietnia 2023 r. wynoszą 16.997,63 zł – zob. k. 1787). Odsetki ustawowe za opóźnienie należało zasądzić

od strony pozwanej na rzecz powodów mając na uwadze treść wezwania do zapłaty

na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c. Powodowie pismem oznaczonym datą 18 sierpnia 2023 r. wezwali stronę pozwaną do zapłaty kwoty 16.997,63 zł w terminie 14 dni

od dnia doręczenia wezwania (k. 1096 - 1097). Wezwanie doręczono 21 sierpnia 2023 r.

(k. 1098). Mając na uwadze wezwania do zapłaty odsetki ustawowe za opóźnienie należało zasądzić na rzecz powodów od żądanej kwoty zgodnie z żądaniem pozwu od dnia 5 września 2023 r. do dnia zapłaty. Roszczenia powodów były w całości uzasadnione (należność główna

i odsetki). Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w pkt. IX wyroku.

5) powódka B. G.

Powódka prawidłowo obliczyła wysokość karty umownej (odsetki ustawowe

za opóźnienie od kwoty 287.933,00 zł od dnia 1 grudnia 2022 r. do 25 kwietnia 2023 r.

wynoszą 14.108,72 zł – zob. k. 1798). Odsetki ustawowe za opóźnienie należało zasądzić

od strony pozwanej na rzecz powódki mając na uwadze treść wezwania do zapłaty

na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 455 k.c. Powódka pismem oznaczonym

datą 9 czerwca 2023 r. wezwała stronę pozwaną do zapłaty kwoty 14.108,72 zł w terminie

14 dni od dnia doręczenia wezwania (k. 1418-1419). W aktach sprawy brak dowodu doręczenia tego pisma. Pozew zastępujący wezwanie do zapłaty został doręczony stronie pozwanej w dniu 28 listopada 2023 r. (k. 1423). Mając na uwadze treść wezwania do zapłaty oraz datę doręczenia pozwu (wezwanie do zapłaty) odsetki ustawowe za opóźnienie należało zasądzić na rzecz powódki od żądanej kwoty od dnia 13 grudnia 2023 r. do dnia zapłaty

a w pozostałym zakresie żądanie w zakresie odsetek oddalić.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w pkt. XI wyroku.

Miarkowanie kar umownych, potrącenie, zarzut z art. 5 k.c.

Brak podstaw do miarkowania kar umownych. Strona pozwana twierdziła, że tego rodzaju zabieg uzasadnia wykonanie znacznej część prac przy budowie budynku

do dnia 30 listopada 2022 r. a także udostępnienie powodom lokali jeszcze przed zawarciem w formie aktu notarialnego umów przenoszących własność. Nadto strona pozwana powoływała się na rażące wygórowanie kar umownych.

Zgodnie z art. 484 § 2 k.c., jeżeli zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane, dłużnik może żądać zmniejszenia kary umownej; to samo dotyczy wypadku, gdy kara umowna jest rażąco wygórowana. Co kluczowe, w zakresie rozważenia możliwości zwolnienia się strony pozwanej z zapłaty kary umownej na skutek „wykonania zobowiązania w znacznej części” zwrócić należy uwagę, że kary umowne w sprawie miały zabezpieczać terminowe przeniesienie własności nieruchomości. Nie można zatem przyjąć, że strona pozwana wykonała swoje zobowiązane w części na skutek wykonania do dnia 30 listopada 2022 r. większości prac budowlanych oraz na skutek udostępnienia powodom mieszkań od początku kwietnia 2023 r. Treścią zobowiązania strony pozwanej było bowiem przeniesienie własności lokali (zawarcie umów przenoszących własność) a nie zakończenie budowy lokalu czy jego udostępnienie bez przeniesienia własności. Nie można również przyjąć rażącego wygórowania kar umownych. Strona pozwana, która narzuciła wzór umowy zastosowała schemat naliczania kar umownych powszechnie stosowany przez przedsiębiorców z branży deweloperskiej, czyli w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie za każdy dzień zwłoki

w przeniesieniu własności liczonych od ceny lokalu. Zupełnie niezrozumiałe jest powoływanie się przez stronę pozwaną na to, że w dniu zawarcia umowy deweloperskiej stopa odsetek wynosiła 0,10% a w dacie przeniesienia własności 5,75%. Inflacja była zjawiskiem powszechnym a zatem taka konstrukcja kary umownej uwzględniała istnienie tego zjawiska. Umowy deweloperskie z powodami były zawierane już po okresie największych obostrzeń związanych z pandemią jednak w czasie gdy stopy procentowe były niskie na skutek działań ochronnych dla gospodarki. Wojna w Ukrainie, choć miała wpływ gospodarkę, to jednakże nie doprowadziła do ustalenia wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w wysokości które mogłaby być w realiach niniejszej sprawy być uznane za rażąco wygórowane. Trudno także przyjąć aby odsetki ustawowe za opóźnienie mogły być wskaźnikiem rażącego wygórowania kary umownej skoro zostały one uregulowane ustawowo. Nie ma również znaczenia dla oceny rażącego wygórowania kary umownej to czy strona pozwana notuje straty. Nie jest wiarygodnym także twierdzenie strony pozwanej, że sprzedaż mieszkań w K. przy inwestycji przy ul. (...) w K. była przedsięwzięciem nierentownym (przy powszechnie wiadomym dużym popytem mieszkań, wysokich cenach i niskiej podaży). Nawet gdyby tak rzeczywiście było to okoliczność ta również nie miałaby znaczenia dla oceny rażącego wygórowania kary umownej o zapisach jak w niniejszej sprawie.

Brak podstaw do oddalenia powództw powodów w oparciu o art. 5 k.c. Zgodnie z tym przepisem, nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego.

Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa

i nie korzysta z ochrony. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 kwietnia 2011 r., sygn. akt II CSK 494/10, zasady współżycia społecznego w rozumieniu art. 5 k.c. są pojęciem pozostającym w nierozłącznym związku z całokształtem okoliczności danej sprawy. Potrzebę istnienia w systemie prawa klauzul generalnych określa właściwie wyrażone w piśmiennictwie stwierdzenie, iż brak takich klauzul mógłby prowadzić do rozstrzygnięć formalnie zgodnych

z prawem, ale w konkretnych sytuacjach niesłusznych, ponieważ nieuwzględniających

w rozstrzyganych przypadkach uniwersalnych wartości składających się na pojęcie sprawiedliwości nie tylko formalnej lecz i materialnej. Sąd Najwyższy w innym wyroku z dnia 22 listopada 1994 r., sygn. akt II CRN 127/94, podkreślał, iż istotą prawa cywilnego jest strzeżenie praw podmiotowych, a zatem wszelkie rozstrzygnięcia prowadzące do redukcji bądź unicestwienia tych praw wymagają z jednej strony ostrożności, a z drugiej wnikliwego rozważenia wszystkich aspektów rozpoznawanego przypadku. Istotną podstawę stwierdzenia o wystąpieniu nadużycia prawa stanowić powinna analiza zachowania uprawnionego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt IV CSK 290/09). Klauzula zawarta w art. 5 k.c. każdorazowo musi być wypełniona konkretną treścią odnoszącą się do okoliczności sprawy, a kryterium oceny jest wykonywanie przez daną osobę, przysługującego jej uprawnienia materialno-prawnego w aspekcie zasad współżycia społecznego, przez które należy rozumieć podstawowe reguły etycznego i uczciwego postępowania, akceptowane

i godne ochrony reguły rzetelnego postępowania w stosunkach społecznych. Należą do nich "zasady słuszności", "zasady uczciwego obrotu", "zasady uczciwości" czy "lojalności".

Na gruncie niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, że powodowie nadużywają swojego prawa realizując zapisy umowy deweloperskiej w przedmiocie kar umownych. To strona pozwana niewłaściwie planując inwestycję odpowiada za nieterminowe przeniesienie własności lokali na rzecz powodów którzy przez ponad 4 miesiące nie mogli korzystać z lokali za które opłacili raty, w tym nie mogli niezwłocznie podjąć prac wykończeniowych których koszty w kolejnym roku z uwagi na wysoką inflację znacznie wzrosły. Dodać należy,

że w orzecznictwie sądów powszechnych za utrwalony można uznać pogląd, że zastrzeżenie kary umownej na wypadek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania

nie zwalnia dłużnika z obowiązku jej zapłaty w razie wykazania, że wierzyciel nie poniósł szkody (por. uchwała Sądu Najwyższego z 6.11.2003 r., III CZP 61/03).

Zarzuty potrącenia podniesione przez stronę pozwaną nie mogły skutkować oddaleniem powództwa A. i C. B. oraz powództwa M. Ż. w części. Stosownie do art. 203 1 k.p.c., podstawą zarzutu potrącenia może być tylko wierzytelność:

1) pozwanego z tego samego stosunku prawnego co wierzytelność dochodzona przez powoda, chyba że wierzytelność ta jest niesporna, stwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu, orzeczeniem sądu polubownego, ugodą zawartą przed sądem albo sądem polubownym, zatwierdzoną przez sąd ugodą zawartą przed mediatorem, lub uprawdopodobniona dokumentem potwierdzającym jej uznanie przez powoda; 2) o zwrot spełnionego świadczenia przysługująca jednemu z dłużników solidarnych wobec pozostałych współdłużników (§ 1). Pozwany może podnieść zarzut potrącenia nie później niż przy wdaniu się w spór co do istoty sprawy albo w terminie dwóch tygodni od dnia, gdy jego wierzytelność stała się wymagalna

(§ 2). Zarzut potrącenia może zostać podniesiony tylko w piśmie procesowym. Do pisma tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące pozwu, z wyjątkiem przepisów dotyczących opłat (§ 3). Jak stanowi zaś art. 498 § 1 i 2 k.c., gdy dwie osoby są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelności drugiej strony, jeżeli przedmiotem obu wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub przed innym organem państwowym. Wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Wedle zaś treści art. 499 k.c., potrącenia dokonywa się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. Oświadczenie

ma moc wsteczną od chwili, kiedy potrącenie stało się możliwe. W orzecznictwie,

jak i doktrynie sporne jest, czy pozwany może podnieść zarzut potrącenia w formie ewentualnej, jednakże należy przychylić się do stanowiska o dopuszczalności podniesienia takiego zarzutu. Dopuszczalność potrącenia przyjęto w orzecznictwie (tak np. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 1961 r., IV CR 212/61; z dnia 9 listopada 2011 r., II CSK 70/11; z dnia 14 czerwca 2013 r., V CSK 389/12; z dnia 9 sierpnia 2016 r., II CZ 83/16). Sąd

w niniejszej sprawie nie brał pod uwagę złożenia przez stronę pozwaną oświadczeń materialnoprawnych o potrąceniu z uwagi na jednoznaczną treść art. 203 1 § 2 k.p.c. Podniesione zarzuty potrącenia zostały w sprawie poniesione zbyt późno. Wierzytelności strony pozwanej z tytułu zapłaty odsetek od rat związanych z umową deweloperską stały się bowiem wymagalne w okresie przed dwoma tygodniami przed złożeniem pism z zarzutem potrącenia. Nawet zatem jeśli na skutek złożonych oświadczeń doszło do umorzenia części wierzytelności powodów C. B. oraz M. Ż. to Sąd w tym procesie t

ej okoliczności nie mógł wziąć pod uwagę. Będzie ona mogła być przedmiotem powództwa przeciwegzekucyjnego w oparciu o art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. (jeśli takie zostanie wytoczone).

O kosztach procesu orzeczono w pkt. III, VI, VIII, X oraz XIII wyroku. Odsetki ustawowe za opóźnienie od kosztów procesu zasądzono na podstawie art. 99 § 1 1 k.p.c.

Podstawą orzeczenia o kosztach procesu w pkt. III wyroku był art. 100 zd. 2 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem sąd może włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Powództwo N. K. i W. K. okazało się uzasadnione niemalże

w całości (roszczenie zostało oddalone w niewielkiej części w zakresie żądania odsetek

od żądanej kwoty). Na koszty sądowe poniesione przez powodów w łącznej kwocie

4.617,00 zł składa się opłata sądowa od pozwu w kwocie 1.000,00 zł (art. 13 § 1 pkt 7 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, Dz. U. z 2022 r., 1125 ze zm. – dalej u.k.s.c.), wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600,00 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie; Dz. U. z 2015r., poz. 1800 ze zm. – dalej także rozporządzenie), opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł (art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z cz. IV załącznika do ustawy

z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej; Dz.U. 2016 r. poz. 1827 ze zm.).

Podstawą orzeczenia o kosztach procesu w pkt. VI wyroku był art. 100 zd. 1 k.p.c. Zgodnie z tym przepisem w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Powód M. Ż. domagał się zasądzenia od strony pozwanej kwoty 25.749,24 zł. Jego roszczenie uwzględniono do kwoty 22.837,13 zł a zatem powód wygrał proces w 89 % (22.837,13 zł / 25.749,24 zł). Na koszty poniesione przez powoda składa się opłata sądowa od pozwu w kwocie 1.280,00 zł (art. 13 § 2 u.k.s.c., wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600,00 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie; Dz. U. z 2015r., poz. 1800 ze zm.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa

w kwocie 17,00 zł. Należne powodowi od strony pozwanej koszty wynosiły zatem 4.358,33 zł (89% z 4.897,00 zł). Strona pozwana poniosła koszty w kwocie 3.617,00 zł (3.600,00 zł – wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym, 17,00 zł – opłata skarbowa. Koszty należne stronie pozwanej od powoda wynosiły 397,87 zł (11% z 3.617,00 zł). Po rozliczeniu, od strony pozwanej na rzecz powoda należało zasądzić kwotę 3.960,46 zł.

Podstawą orzeczenia o kosztach procesu w pkt. VIII wyroku był art. 98 § 1 i 3 k.p.c. Roszczenie powódki J. K. było uzasadnione w całości a zatem strona pozwana powinna w całości zwrócić poniesione przez powódkę koszty procesu. Na kwotę 4.617,00 zł składa się opłata sądowa od pozwu w kwocie 1.000,00 zł (art. 13 § 1 pkt 7 u.k.s.c.), wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600,00 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł (art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z cz. IV załącznika do ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej; Dz.U. 2016 r. poz. 1827 ze zm.).

Również w pkt. X podstawą orzeczenia o kosztach procesu jest art. 98 § 1 i 3 k.p.c. gdyż roszczenie powodów A. B. i C. B. było uzasadnione w całości.

Na kwotę 4.617,00 zł składa się opłata sądowa od pozwu w kwocie 1.000,00 zł (art. 13 § 1 pkt 7 u.k.s.c.), wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600,00 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia)

oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł.

Podstawą orzeczenia o kosztach w pkt. XIII wyroku jest art. 100 zd. 2 k.p.c. Roszczenie powódki B. G. było uzasadnione niemalże w całości (podlegało oddaleniu jedynie w zakresie części odsetek od należności głównej). Powódce należała się tytułem zwrotu kosztów procesu kwocie 4.367,00 zł. Na skutek omyłki zasądzono na rzecz powódki kwotę 4.317,00 zł. Na koszty procesu należne powódce która strona pozwana powinna była zwrócić składa się opłata sądowa od pozwu w kwocie 750,00 zł (art. 13 § 1 pkt 6 u.k.s.c.), wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 3.600,00 zł (§ 2 pkt 5 rozporządzenia) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł (art. 1 ust. 1 pkt 2 w zw. z cz. IV załącznika do ustawy z 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej; Dz.U. 2016 r. poz. 1827 ze zm.).

W pkt. XIV wyroku nakazano na podstawie art. 80 ust. 1 u.k.s.c. zwrócić stronie pozwanej kwotę 200,00 zł (k. 306) która została niezasadnie wniesiona w związku ze skargą na orzeczenie referendarza sądowego z dnia 27 września 2023 r.

Sygnatura akt I C 417/24/P

ZARZĄDZENIE

1) odnotować:

a. uzasadnienie (termin przedłużony do 15 lutego 2025 r.);

b. zmianę pełnomocnika strony pozwanej (pismo z 13 stycznia 2025 r.);

2) doręczyć pełnomocnikowi strony pozwanej przez PI:

.



odpis wyroku z 3 grudnia 2024 r. wraz z uzasadnieniem;



informację, że termin do sporządzenia uzasadnienia został przedłużony

w oparciu o art. 329 § 4 k.p.c. do dnia 15 lutego 2025 r.;

3) doręczyć pełnomocnikom powodów odpis pisma pełnomocnika strony pozwanej oznaczonego datą 7 stycznia 2025 r.;

4) dokumenty z okładki zgodnie z kolejnością wszyć do akt;

5) kal. 21 dni lub wraz z wpływem.

K., dnia 15 lutego 2025 roku

Sędzia Marek Kamionka