descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I C 412/18 upr.

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 21 grudnia 2018 r.

Sąd Rejonowy w Nowym Targu I Wydział Cywilny w składzie:

SSR Przemysław Mościcki

SSR Przemysław Mościcki

Sygn. akt I C 412/18

Uzasadnienie

wyroku z dnia 21 grudnia 2018 roku

Strona powodowa G. (...) Bank z siedzibą w W. domagała się zasądzenia od pozwanych H. K. i M. K. w elektronicznym postępowaniu upominawczym kwoty 21.790,81 w tym:

- 18 943,50 zł (osiemnaście tysięcy dziewięćset czterdzieści trzy złote 50/100) z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP, ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od 7 kwietnia 2018 roku do dnia zapłaty;

- 929,95 zł (dziewięćset dwadzieścia dziewięć złotych 95/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 26 kwietnia 2018 roku do dnia zapłaty;

- 1 644,40 zł (tysiąc sześćset czterdzieści cztery złote 40/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 26 kwietnia 2018 roku do dnia zapłaty;

- 272,96 zł (dwieście siedemdziesiąt dwa złote 96/100).

W uzasadnieniu pozwu strona powodowa wskazała, iż wierzytelność dochodzona przez stronę powodową pozostaje w związku z umową o kredyt, którą pozwani zawarli z G. (...) Bank z siedzibą w W. w dniu 17 listopada 2014 roku, nr umowy (...). Pozwani nie wywiązali się z warunków przedmiotowej umowy, pomimo ustalonych warunków kontraktu.

Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie w elektronicznym postępowaniu upominawczym w dniu 11 maja 2018 roku, sygn. akt VI Nc-e 776311/18 wydał przeciwko pozwanym nakaz zapłaty, od którego pozwani skutecznie wnieśli sprzeciw.

W złożonym sprzeciwie pozwani wskazali, że nakaz zapłaty dotyczy pozwu, w którym pozwani mieli otrzymać od strony powodowej aktualną wycenę wartości przedmiotu sporu, a ponadto miały zostać wykonane przez stronę powodową czynności, mające na celu ustalenie realnej kwoty do spłaty, po odliczeniu wpłaconej dotychczas kwoty przez pozwanych.

Postanowieniem Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie z dnia 2 lipca 2018 roku sprawa została przekazana do rozpoznania tut. Sądowi.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Pozwani H. K. i M. K. zawarli w dniu17 listopada 2014 roku G. (...) Bank w W. umowę kredytu gotówkowego nr (...). Umowa została zawarta w Oddziale w K.. Na podstawie zawartej umowy Bank udzielił kredytobiorcom kredytu na okres 60 miesięcy w kwocie 28.690,47 złotych. Kredyt miał zostać przeznaczony na sfinansowanie: refinansowanie kosztów zakupu pojazdu w kwocie 24.100,00 złotych, prowizja bankowa w kwocie 2.008,33 złotych, koszty pośrednictwa kredytowego 1.434,52 złotych, opłaty za ochronę ubezpieczeniową 1.147,62 złotych. Pozwani zobowiązali się do spłaty należności wraz z prowizją i odsetkami w sześćdziesięciu ratach, przy czym pierwsza rata miała być płatna do dnia 25 grudnia 2014 roku, a ostatnia do dnia 25 maja 2017 roku, z tym zastrzeżeniem, że wysokość pierwszej i ostatniej raty może się od siebie różnić.

(dowód – umowa kredytu gotówkowego nr (...) k. 33-36).

W umowie przedmiotowego kredytu (§ 4 pkt 8) znalazł się harmonogram spłaty kredytu. W przypadku zwłoki kredytobiorcy z zapłatą pełnych rat kredytu za co najmniej dwa okresy płatności, niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu, stwierdzenia nieważności bądź nieskuteczności umowy w trakcie jej trwania, wprowadzenia banku w błąd co do tożsamości klienta poprzez podanie nieprawidłowych danych osobowych, wystąpienia kredytobiorcy na liście ostrzeżeń publicznych (...), Bank zastrzegł sobie możliwość wypowiedzenia umowy z zachowaniem 3-dniowego okresu wypowiedzenia.

(dowód – umowa kredytu gotówkowego nr (...) k. 33-36).

Wobec niewywiązania się przez pozwanych z warunków umowy, G. (...) Bank z siedzibą w W. pismem z dnia 11 kwietnia 2017 roku wypowiedział umowę o kredyt zawartą z pozwanymi w dniu 17 listopada 2014 roku, nr (...) z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, informując jednocześnie pozwaną o obowiązku spłaty całego zobowiązania wynikającego z zawartej umowy o kredyt.

(dowód – oświadczenie o wypowiedzeniu umowy k. 41, 43 potwierdzenie odbioru k. 42, 44).

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych wyżej dowodów, które nie budziły wątpliwości.

Sąd zważył, co następuje

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

W sprawie bezspornym jest, iż pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy kredytu bankowego w dniu 17 listopada 2014 roku nr (...), z której pozwani się nie wywiązali się.

Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29.08.1997r. Prawo bankowe przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.

Zgodnie z art. 75 prawa bankowego (Dz.U.2017.1876) przewiduje, że w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu. Termin wypowiedzenia, o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni (ust. 2).

Z kolei § 12 zawartej pomiędzy stronami umowy z dnia 17 listopada 2014 roku wynika, iż bankowi przysługuje prawo do wypowiedzenia umowy w każdym czasie, z zachowaniem 30-dniowego terminu wypowiedzenia, w przypadkach określonych w bezwzględnie obowiązujących przepisach prawa, a w szczególności w razie zwłoki kredytobiorcy z zapłatą pełnych rat kredytu, wynikających z harmonogramu spłat, za co najmniej dwa okresy płatności, po uprzednim pisemnym wezwaniu kredytobiorcy do spłaty wymaganych należności w terminie nie krótszym niż 7 dni od otrzymania wezwania.

W przedmiotowej sprawie bezspornym było, że pozwani nie wywiązali się z zawartej umowy o kredyt. Stąd też strona powodowa była uprawniona do jej wypowiedzenia, co też zrobiła, kierując do pozwanych pismo z dnia 11 kwietnia 2017 roku (odpowiednio do pozwanej H. K. i M. K.), stanowiące oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o kredyt nr (...), które zostało doręczone pozwanym na adres zamieszkania w dniu 18 kwietnia 2017 roku (k. 42 i 44). Pismem z dnia 14 czerwca 2017 roku zostało skierowane do pozwanych ostateczne wezwanie do zapłaty. Okoliczność ta jest bezsporna.

Stosownie do treści art. 353 § 1 kodeksu cywilnego, podstawowym obowiązkiem dłużnika jest spełnienie świadczenia. Prowadzi ono do zaspokojenia interesu wierzyciela, wskutek czego zobowiązanie wygasa.

Strony w ramach umowy o kredyt uzgodniły elementy przedmiotowo i podmiotowo istotne oraz w sposób jednoznaczny i indywidualny określiły prawa i obowiązki podmiotów zobowiązań.

Strona powodowa w sposób właściwy przekazała pozwanej umówione świadczenie, natomiast pozwani nie wykonali zobowiązania, wbrew treści umowy, poprzez zaniechanie spłaty należności wynikających z istniejącego stosunku obligacyjnego.

Zgodnie z treścią art. 213 § 2 kodeksu postępowania cywilnego Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że uznanie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierza do obejścia prawa.

Uznanie powództwa jest aktem dyspozycyjności pozwanego, który za zasadne uznaje zarówno roszczenie powoda, jak i przyznaje uzasadniające je przytoczone przez powoda okoliczności faktyczne, a w konsekwencji godzi się na wydanie wyroku uwzględniającego żądanie pozwu (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 2 grudnia 2016 roku, sygn. I ACa 657/16, lex 2229153).

Skutkiem uznania powództwa jest pominięcie postępowania dowodowego w zakresie okoliczności objętych uznaniem i wydanie wyroku uwzględniającego powództwo.

Norma art. 213 § 2 kodeksu postępowania cywilnego nie stanowi dla sądu, w ramach wyznaczonej nim kontroli uznania, podstawy do badania czy roszczenie zgłoszone w pozwie rzeczywiście powodowi przysługuje, a wyjaśnienie przyczyn skłaniających pozwanego do dokonania uznania pozwala na ocenę przesłanek jego skuteczności (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 12 stycznia 2016 roku, sygn. I ACa 1383/15, lex 2006002).

Sąd jest związany uznaniem powództwa, chyba że jest ono sprzeczne z prawem, przez co rozumie się sprzeczność z przepisami bezwzględnie obowiązującymi, albo zmierza do obejścia prawa lub jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Jeżeli żadna z tych okoliczności nie zachodzi sąd jest obowiązany wydać wyrok zgodny z uznaniem powództwa, bez względu na to, czy uznanie znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy (por. wyrok SN z dnia 22.02.2010 r., sygn. IV CSK 436/09, lex 585879).

Pozwani H. K. i M. K. na rozprawie w dniu 21 grudnia 2018 roku uznali w całości żądanie pozwu. Oświadczyli, że zawarli oni przedmiotową umowę pożyczki oraz wyrazili obawę o zapłatę roszczenia z uwagi na jej wysokość, bowiem otrzymują wezwania do zapłaty od firm windykacyjnych.

W ocenie Sądu uznanie powództwa przez pozwanych nie jest sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego ani nie zmierza do obejścia prawa. Dodatkowo zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budzi żadnych wątpliwości i potwierdza okoliczności przyznane przez pozwanych, a zawarte w pozwie.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na zasadzie art. 213 § 2 kodeksu postępowania cywilnego orzekł jak w pkt I wyroku.

Rygor natychmiastowej wykonalności wynika z tego, że jeżeli pozwani uznają żądanie pozwu, to Sąd zgodnie z przepisami k.p.c. taki rygor musi nadać.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 98 kodeksu postępowania cywilnego, obciążając nimi w całości pozwanych jak przegrywających proces.

SSR Przemysław Mościcki