descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt I C 340/25

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 30 lipca 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny

w składzie następującym:

Przewodniczący: sędzia Małgorzata Żelewska

Sygnatura akt I C 340/25

Uzasadnienie wyroku z dnia 30 lipca 2025 roku

Powódka (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w W. wniosła pozew przeciwko D. T. (poprzednio N.) domagając się zasądzenia od pozwanego kwoty 83.198,52 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP z ograniczeniem do wysokości odsetek maksymalnych, naliczanymi od kwoty 66.405,72 zł od dnia 22 lutego 2024r. do dnia zapłaty, przy zastrzeżeniu pozwanemu prawa powoływania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie jego odpowiedzialności - jako dłużnika rzeczowego - do wartości lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w G. przy ul. (...), dla którego prowadzona jest księga wieczysta numer (...) oraz hipoteki umownej zwykłej do kwoty 105.000 zł oraz hipoteki umownej kaucyjnej do kwoty 23.100 zł ustanowionej na tej nieruchomości a nadto z zastrzeżeniem, że zapłata przez M. Ż. (1) świadczenia objętego nakazem zapłaty Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie wydanym w dniu 21 czerwca 2023r. pod sygnaturą akt VI Nc-e 781308/23 opatrzonego klauzulą wykonalności w dniu 17 sierpnia 2023r. zwalnia pozwanego z obowiązku zapłaty do wysokości zapłaty dokonanej przez M. Ż. (1).

W uzasadnieniu pozwu powód podniósł, że w dniu 6 kwietnia 2006 roku M. Ż. (1) zawarła z powodem umowę kredytu mieszkaniowego Własny K. hipoteczny, na podstawie której bank udzielił jej kredytu w kwocie 105.000 zł na okres do dnia 1 kwietnia 2036 roku. Zabezpieczeniem spłaty kredytu były ww. hipoteki. Kredytobiorca nie wywiązał się z zobowiązania, co spowodowało wypowiedzenie umowy. Powód wytoczył przeciwko kredytobiorcy powództwo, uzyskując tytuł egzekucyjny w postaci ww. nakazu zapłaty. Na dochodzone roszczenie składają się: kwota 66.405,72 zł z tytułu niespłaconego kapitału, kwota 15.794,83 zł z tytułu niespłaconych odsetek naliczonych do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu, a także kwota 997,97 zł z tytułu opłat i prowizji. Powód dochodzi roszczenia od właściciela nieruchomości zabezpieczonej hipoteką (dłużnika rzeczowego) na podstawie art. 65 ustawy o księgach wieczystych i hipotece.

(pozew, k. 2-12)

W dniu 29 kwietnia 2024 roku w sprawie o sygnaturze akt I Nc 122/24 Referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.

(nakaz zapłaty, k. 74)

Pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości. Zdaniem pozwanego powództwo jest przedwczesne, gdyż na dzień wniesienia pozwu nie było podstaw do wystąpienia z żądaniem, a nadto powód nie przedłożył obiektywnego dowodu na wykazanie kwoty roszczenia. Pozwany wskazał, że powód nie przedłożył oryginału ani poświadczonej za zgodność kopii umowy kredytowej, a jedynie zwykłą kserokopię, która jest niekompletna (brak załącznika w postaci Tabeli prowizji i opłat) i którą pozwany kwestionuje. Nadto, podniósł, że niemożliwym jest ustalenie, czy umowa została podpisana przez uprawnionego do tego pracownika banku. Pozwany zarzucił też, że bank wypowiedział umowę bez prawidłowego przeprowadzenia procedury upominawczej (brak dowodu doręczenia M. Ż. wezwania do zapłaty z dnia 4 maja 2022 roku oraz pozwanemu informacji o zadłużeniu) w okresie pandemii C.-19. Poza tym pozwany zarzucił, że powód nie wykazał wysokości roszczenia, kwestionując moc dowodową wyciągu z ksiąg bankowych.

(sprzeciw od nakazu zapłaty, k. 102-105v)

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 6 kwietnia 2006 roku pomiędzy pozwanym (...) Bankiem (...) S.A. z siedzibą w W. reprezentowanym przez A. D. i J. R. (jako kredytodawcą) a M. Ż. (1) (jako kredytobiorcą) została zawarta umowa kredytu mieszkaniowego Własny K. hipoteczny nr 203- (...) (spłacanego w ratach annuitetowych udzielonego w walucie polskiej). Na podstawie przedmiotowej umowy kredytodawca udzielił M. Ż. (1) kredytu w kwocie 105.000 zł na zakup spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu nr (...) znajdującego się w G. przy ul. (...) (§ 2 ust. 1) na okres do dnia 1 kwietnia 2036 roku (§ 13 ust. 4). Zabezpieczenie spłaty kredytu stanowiły: hipoteka umowna zwykła w kwocie 105.000 zł oraz hipoteka umowna kaucyjna do kwoty 23.100 zł ustanowione na nieruchomości objętej księgą wieczystą nr (...) prowadzoną dla lokalu mieszkalnego nr (...) przy ul. (...) w G. (§ 12 ust. 1 pkt 1). Niespłacenie przez kredytobiorcę części lub całości raty w terminie umownym powodowało, że należność z tytułu zaległej spłaty stawała się zadłużeniem przeterminowanym (§ 19 ust. 1). Za każdy dzień kalendarzowy w okresie utrzymywania się zadłużenia przeterminowanego bank pobierał odsetki według obowiązującej w tym okresie zmiennej stopy procentowej dla kredytów przeterminowanych i kredytów postawionych po upływie okresu wypowiedzenia w stan natychmiastowej wymagalności, która nie może być wyższa niż czterokrotność kredytu lombardowego NBP (§ 19 ust. 4). Bank mógł wypowiedzieć umowę kredytu m.in. w przypadku niedokonania spłaty dwóch kolejnych spłat w terminach określonych przez bank w wysłanych do kredytobiorcy dwóch kolejnych przypomnieniach oraz w razie naruszenia przez kredytobiorcę postanowień umowy (§ 23 ust. 1). Bank miał powiadomić kredytobiorcę o wypowiedzeniu listem poleconym lub poprzez doręczenie do rąk własnych – za zwrotnym potwierdzeniem odbioru – wyznaczając termin spłaty zadłużenia (§ 23 ust. 2). Okres wypowiedzenia wynosił 30 dni licząc od dnia doręczenia wypowiedzenia (§ 23 ust. 3).

(dowód: umowa kredytu mieszkaniowego Własny K. hipoteczny nr 203- (...), k. 16-26)

W dziale IV. księgi wieczystej nr (...) prowadzonej dla lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w G. przy ul. (...) stanowiącego odrębną nieruchomość została wpisana hipoteka umowna zwykła w kwocie 105.000 zł (zabezpieczająca należność główną z tytułu ww. umowy kredytowej) oraz hipoteka umowna kaucyjna do kwoty 23.100 zł (zabezpieczająca odsetki). Jako aktualny właściciel nieruchomości w dziale II. ww. księgi wieczystej jest wpisany pozwany D. T. (poprzednio N.).

(dowód: wydruk aktualnej treści księgi wieczystej nr (...), k. 46-54)

W 2022 roku kredytobiorca zaprzestała spłaty rat kredytowych. Pismem z dnia 4 maja 2022 roku powód wezwał M. Ż. (1) do spłaty zaległej części kredytu w wysokości 1.127,86 zł w terminie 14 dni od otrzymania monitu pod rygorem wypowiedzenia umowy i postawienia wierzytelności w stan natychmiastowej wymagalności po upływie okresu wypowiedzenia. Jednocześnie, poinformowano kredytobiorcę, że w ciągu 14 dni roboczych od otrzymania tego pisma może złożyć wniosek o restrukturyzację zadłużenia. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone kredytobiorcy w dniu 10 maja 2022 roku.

(dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 4 maja 2022r., k. 55 wraz z wydrukiem z portalu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A., k. 56-59, historia operacji na kontakcie kredytowym, k. 40-45)

Pismem z dnia 29 lipca 2022 roku powód wypowiedział M. Ż. (1) umowę z powodu braku spłaty zadłużenia wymagalnego i niedopełnienia warunków spłaty zawartych w umowie. Termin wypowiedzenia wynosił 30 dni. Na dzień wypowiedzenia umowy zadłużenie wymagalne wynosiło 2.080,77 zł. Wypowiedzenie zostało podpisane przez E. S., która była umocowana do samodzielnego wypowiadania i rozwiązywania umów kredytowych. Wypowiedzenie umowy zostało kredytobiorcy doręczone w dniu 4 sierpnia 2022 roku.

(dowód: wypowiedzenie umowy, k. 60, elektroniczne potwierdzenie odbioru, k. 61, pełnomocnictwo udzielone E. S., k. 121)

Następnie, powód złożył przeciwko M. Ż. (1) pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym. W dniu 21 czerwca 2023 roku Referendarz sądowy Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie w sprawie o sygnaturze akt VI Nc-e 781308/23 wydał nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym, nakazując M. Ż. (1), aby zapłaciła na rzecz powoda kwotę 70.075,58 zł wraz z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy lombardowej NBP rocznie, ale nie więcej niż w wysokości odsetek maksymalnych od kwoty 66.405,72 zł za okres od dnia 11 maja 2023 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 876 zł z tytułu zwrotu kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się nakazu do dnia zapłaty. Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2023 roku ww. nakazowi zapłaty nadano klauzulę wykonalności jako orzeczeniu prawomocnemu. Następnie, na podstawie ww. tytułu wykonawczego powód wszczął przeciwko M. Ż. (1) postępowanie egzekucyjne.

(dowód: pozew w epu, k.62-63, nakaz zapłaty w epu, k. 64, postanowienie w przedmiocie nadania klauzuli wykonalności, k. 65, zawiadomienie o wszczęciu egzekucji, k. 66)

Aktualne zadłużenie z tytułu umowy wynosi 83.198,52 zł, w tym kwota 66.405,72 zł z tytułu niespłaconego kapitału, kwota 15.794,83 zł z tytułu niespłaconych odsetek naliczonych do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu, kwota 997,97 zł z tytułu kosztów.

(dowód: historia operacji na kontakcie kredytowym, k. 40-45, pozew w epu, k.62-63)

Pismem z dnia 8 lutego 2024 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 81.668,40 zł z tytułu zabezpieczenia wierzytelności hipotekami wpisanymi w księdze wieczystej nr (...) w terminie do dnia 15 lutego 2024 roku.

(dowód: informacja o zadłużeniu, k. 69)

Sąd zważył, co następuje

Powyższy stan faktyczny Sąd w całości ustalił na podstawie dowodów z dokumentów oraz dowodów z kserokopii przedłożonych przez stronę powodową.

Oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw do kwestionowania wiarygodności przedłożonych przez stronę powodową kserokopii dokumentów. Powołane przez powoda dowody z niepoświadczonych kserokopii nie stanowią wprawdzie dowodów z dokumentów, o których mowa w art. 244 i art. 245 k.p.c., nie są jednak pozbawione mocy dowodowej w rozumieniu art. 232 w związku z art. 308 k.p.c. Podkreślić bowiem należy, iż przepisy Kodeksu postępowania cywilnego nie zawierają zamkniętej listy środków dowodowych, a z treści art. 309 k.p.c. wynika, że możliwe jest przeprowadzenie dowodu także innymi środkami niż wymienione w kodeksie, o ile ich wykorzystanie nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa. Kserokopia jest formą technicznego (z wykorzystaniem fotoelektrycznego) odtworzenia i utrwalenia dokumentów, rysunków i innych dwuwymiarowych elementów graficznych. Nie różni się zasadniczo, jeśli chodzi o rezultat w postaci kopii od fotokopii, która wymieniona została w art. 308 k.p.c. i w zasadzie pozwala na ustalenie, czy określony dokument istniał, jaką treść zawierał i od kogo pochodził (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2021r., I ACa 354/20, L.). N. kserokopii poświadczeniem za zgodność z oryginałem niewątpliwie samo w sobie nie pozbawia zatem zawartych w nich informacji przymiotu wiarygodności, jedynie wpływa to na ocenę ich moc dowodowej, która jest uzależniona od innych zaoferowanych w sprawie dowodów (zob. wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 9 sierpnia 2016 r., III Ca 838/16, L.). Jednocześnie należy wskazać, że dopóki sąd ani strona przeciwna nie zakwestionuje ich i nie zażąda złożenia oryginałów dokumentów, stanowią one jeden ze środków dowodowych, przy pomocy których strona może udowodnić fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązek złożenia oryginałów dokumentów powstaje, gdy zażąda tego sąd albo strona przeciwna (art. 248 i art. 129 § 1 k.p.c.). Tak jak inne dowody, podlegają one ocenie sądu na podstawie art. 233 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2025 r., I CSK 1660/24, L.; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2021 r., V CSK 341/20, L.). W niniejszej sprawie strona pozwana nie złożyła skutecznego wniosku o przedstawienie oryginałów ww. dokumentów, wręcz przeciwnie powołując się na prekluzję dowodową wskazywała, że powód nie ma prawa do uzupełnienia materiału dowodowego. Natomiast, Sąd nie dopatrzył się żadnych podstaw pozwalających na stwierdzenie, że przedstawione kserokopie nie stanowią wiernego odwzorowania oryginałów, albo też, że zostały one w inny sposób zmanipulowane. Analiza przedstawionych kopii nie wskazuje, aby stanowiły one kompilację fragmentów różnych dokumentów. Nie zawierają również żadnych zaciemnionych (zakrytych) miejsc. Tym samym – zdaniem Sądu – zarzuty pozwanego odnośnie formy przedstawionych dowodów należało uznać za nieuzasadnione.

Podobnie, za przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy Sąd uznał wydruki dokumentów elektronicznych (np. wydruk operacji na rachunku kredytowym). Należy bowiem mieć na względzie, iż wydruki komputerowe mogą stanowić dowód w postępowaniu cywilnym, co wynika z przyjętej powszechnie wykładni przepisów art. 308 k.p.c. Wydruki komputerowe stanowią, bowiem „inny środek dowodowy”, o którym mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c., gdyż wymieniony tam katalog ma charakter otwarty. Jakkolwiek nie można przyjąć, że oświadczenie zawarte w wydruku komputerowym jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, to należy przyjąć, że przedmiotowy środek dowodowy świadczy o istnieniu zapisu komputerowego określonej treści w chwili dokonywania wydruku (zob. wyrok SA w Łodzi z dnia 29 września 2017r., I ACa 448/17, L.). W toku niniejszego postępowania pozwana nie wykazała, by przedstawione wydruki zostały w jakikolwiek przerobione czy też w inny sposób zmanipulowane. Takich okoliczności nie dopatrzył się również Sąd.

W niniejszej sprawie powód dochodził od pozwanego będącego dłużnikiem rzeczowym zapłaty kwoty 83.198,52 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP z ograniczeniem do wysokości odsetek maksymalnych, naliczanymi od kwoty 66.405,72 zł od dnia 22 lutego 2024r. do dnia zapłaty. Podstawę prawną roszczenia stanowił przepis art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 341), który stanowi, że w celu zabezpieczenia oznaczonej wierzytelności wynikającej z określonego stosunku prawnego można nieruchomość obciążyć prawem, na mocy którego wierzyciel może dochodzić zaspokojenia z nieruchomości bez względu na to, czyją stała się własnością, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela nieruchomości (hipoteka).

W sprzeciwie od nakazu zapłaty strona pozwana podniosła szereg zarzutów. I tak, zakwestionowała skuteczne zawarcie umowy kredytowej, wskazując na niekompletność złożonej umowy, jej formę (zwykła kserokopia), jak również wskazując, że strona powodowa nie udowodniła, że osoby podpisane pod umową były umocowane do zawarcia jej w imieniu powodowego banku. Jeśli chodzi o kwestię rzekomej niekompletności umowy kredytowej, to należy wskazać, że przedłożona kserokopia zawiera wszystkie 12 stron. Bez znaczenia – dla stwierdzenia skuteczności zawarcia umowy – pozostaje fakt niedołączenia załącznika w postaci Tabeli opłat i prowizji. Oświadczenia stron umowy zawarte były w umowie, nie w załączniku. Strona powodowa nie dochodzi w niniejszym postępowaniu zapłaty opłat i prowizji, których wysokość została określona w tym załączniku (jak wyjaśniono w pozwie należności określone jako „opłaty i prowizje” stanowią poniesione koszty sądowe i koszty postępowania egzekucyjnego w sprawach przeciwko dłużnikowi osobistemu). Kwestia formy załączonych dowodów została omówiona powyżej. Na marginesie należy jedynie wskazać, że strona powodowa dołączyła do pozwu również prawomocny nakaz zapłaty wydany przeciwko kredytobiorcy przez Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie w elektronicznym postępowaniu upominawczym. Przedmiotowe orzeczenie stanowi dokument urzędowy, a więc zgodnie z treścią art. 244 § 1 k.p.c. korzysta nie tylko z domniemania autentyczności, ale również zgodności jego treści z prawdą. Z kolei, w myśl art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zatem, w świetle powołanych przepisów Sąd był zobowiązany przyjąć, że M. Ż. (1) posiada zobowiązanie w wysokości zasądzonej ww. nakazem zapłaty. Jak wynika z pozwu złożonego w epu zobowiązanie wynikało z przedmiotowej umowy kredytowej. Ponadto, jak wynika z dołączonego do pozwu zestawienia operacji na rachunku kredytowym, kredytobiorca przez długi okres spłacała kredyt, a wpłat zaprzestała dopiero w 2022 roku. Poza tym po doręczeniu wezwania do zapłaty oraz wypowiedzenia nie kwestionowała istnienia zobowiązania. Powyższe okoliczności jednoznacznie wskazują, że umowa została zawarta w sposób skuteczny. Dalej, Sąd nie podzielił zarzutów pozwanego dotyczących niewłaściwego umocowania pracowników banku, którzy podpisali w imieniu powoda umowę kredytową. Zgodnie z treścią umowy została ona zawarta w Oddziale 2 w G.. Wedle art. 97 k.c. osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa. Jak wskazuje się w orzecznictwie domniemanie z art. 97 k.c. zostało zastrzeżone na korzyść klientów działających w zaufaniu do profesjonalnego zorganizowania aktywności przedsiębiorstwa. Zgodnie z chroniącą zaufanie klienteli regułą interpretacyjną, wyrażoną w art. 97 k.c., każdy, kto z osobą czynną w lokalu przedsiębiorstwa zawrze umowę tego rodzaju, jakie zwykle są zawierane w tym lokalu, może spodziewać się, że jej skutki prawne powstaną bezpośrednio dla przedsiębiorstwa (przedsiębiorcy). Ochrony tej klient może zostać pozbawiony jedynie w razie ustalenia, że przy zawieraniu umowy wiedział o tym, iż zawiera ją z osobą nie umocowaną do takich działań, albo gdyby okoliczności wykluczały wszelką wątpliwość co do umocowania (braku umocowania) tej osoby do zawierania umów ze skutkiem dla przedsiębiorstwa. Co więcej, kontrahent nie ma w normalnym toku rzeczy obowiązku ustalania, czy określona osoba jest uprawniona do zawierania umów. Ryzyko negatywnych skutków w tej mierze może obciążać wyłącznie przedsiębiorstwo (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 20 października 2014 r., I ACa 475/14, L.). Umowy kredytu zawierane w oddziałach banków korzystają z ochrony wynikającej z art. 97 k.c. Udzielanie kredytów należy do czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa, toteż klient może działać w zaufaniu do tego, że umowa zawierana z osobą czynną w takim lokalu będzie wiązała bank (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 lutego 2024 r., (...), L.). Przypisanie skutków działania osoby czynnej w lokalu przedsiębiorstwa podmiotowi prowadzącemu to przedsiębiorstwo ma charakter pełnomocnictwa ustawowego (zob. E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 11, 2023). W przedmiotowym przypadku nie sposób uznać, aby kredytobiorca działała w złej wierze (tj. wiedziała, że osoby podpisujące umowę ze strony banku nie mają umocowania), gdyż przez kilkanaście lat spłacała kredyt. Tym samym należało uznać, że umowa została skutecznie zawarta.

Kolejną sporną kwestią pozostawała skuteczność wypowiedzenia umowy. Zgodnie z art. 75c ust. 1 Prawa bankowego jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W myśl ust. 2 powołanego artykułu w wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Z kolei wedle ust. 3 tegoż przepisu, bank powinien, na wniosek kredytobiorcy, umożliwić restrukturyzację zadłużenia poprzez zmianę określonych w umowie warunków lub terminów spłaty kredytu, jeżeli jest uzasadniona dokonaną przez bank oceną sytuacji finansowej i gospodarczej kredytobiorcy. Restrukturyzacja, o której mowa w ust. 1, dokonywana jest na warunkach uzgodnionych przez bank i kredytobiorcę (ust. 4). W myśl ust. 5 bank, w przypadku odrzucenia wniosku kredytobiorcy o restrukturyzację zadłużenia, przekazuje kredytobiorcy, bez zbędnej zwłoki, szczegółowe wyjaśnienia, w formie pisemnej, dotyczące przyczyny odrzucenia wniosku o restrukturyzację. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 czerwca 2021 roku w sprawie IV CSKP 92/21 (OSNC 2022/1/9) w odniesieniu do opisanej procedury, kategoryczne brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nakłada on na banki obowiązki polegające na wezwaniu kredytobiorcy, gdy ten opóźnia się ze spłatą zobowiązania, do zapłaty i wyznaczeniu mu terminu nie krótszego niż 14 dni roboczych wraz z pouczeniem o możliwości złożenia w terminie 14 dni roboczych wniosku o restrukturyzację zadłużenia. W związku z tym wypowiedzenie przez bank umowy kredytowej bez zachowania wymogów jest nieważne w świetle art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 75c Prawa bankowego (zob. wyrok SA w Krakowie z dnia 8 listopada 2019r., I ACa 1213/18, L.), bądź też według innego poglądu skutkuje nieskutecznością oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytowej (zob. wyrok SA w Krakowie z dnia 7 września 2021r., I ACa 1305/18, L.).

Jak wynika z przedłożonych dokumentów, w związku z powstaniem zaległości w spłacie rat pożyczki, pismem z dnia 4 maja 2022 roku powód skierował do kredytobiorcy wezwanie do zapłaty zadłużenia w terminie nie dłuższym niż 14 dni roboczych od otrzymania wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy kredytu. Jednocześnie, powód poinformował kredytobiorcę, że w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania może złożyć wniosek o restrukturyzację zadłużenia. Następnie, wobec braku spłaty zadłużenia, pismem z dnia 29 lipca 2022 roku bank złożył kredytobiorcy oświadczenie w przedmiocie wypowiedzenia umowy kredytowej za 30 - dniowym terminem wypowiedzenia. W ocenie Sądu całkowicie bezzasadne pozostają zarzuty strony pozwanej dotyczące rzekomego doręczenia przesyłek w trybie awizo. Jak wynika z wydruku z portalu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej S.A. wezwanie zostało wydane kredytobiorcy w UP (...) w dniu 10 maja 2022 roku, zaś wypowiedzenie zostało jej osobiście doręczone w dniu 4 sierpnia 2022 roku (vide: elektroniczne potwierdzenie odbioru z własnoręcznym podpisem M. Ż. (1)). Z tego względu całkowicie irrelewantne pozostają zarzuty pozwanego co do prawnych ograniczeń doręczeń w trybie awizo w okresie pandemii. Kredytobiorca bez wątpienia odebrała oba pisma. Zwrócić należy także uwagę, że numery przesyłek jakimi zostały opatrzone oba ww. dokumenty są tożsame z numerami widniejącymi na wydruku śledzenia przesyłek oraz na elektronicznym potwierdzeniu odbioru. Nie ma zatem wątpliwości, że doręczona kredytobiorcy korespondencja zawierała ww. oświadczenia. Podkreślić przy tym należy, iż możność czynienia ustaleń w oparciu o dowód w postaci wydruku z systemu śledzenia przesyłek nie wzbudza wątpliwości w orzecznictwie (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2020 r., I ACa 538/20, L.). Strona powodowa wykazała także, że osoba podpisująca oświadczenie w przedmiocie wypowiedzenia umowy była należycie umocowana. Pełnomocnictwo zostało złożone w terminie wyznaczonym przez Sąd na wskazanie wszystkich twierdzeń i dowodów (art. 458 15 § 3 k.p.c.), stąd tenże dowód nie był sprekludowany.

Wreszcie, powód sprostał ciężarowi dowodu w zakresie wysokości roszczenia. Zważyć należy, iż wysokość niespłaconego przez kredytobiorcę kapitału, który stał się natychmiast wymagalny na skutek wypowiedzenia umowy kredytowej (66.405,72 zł), wynika wprost z zestawienia operacji na rachunku kredytowym (rubryka saldo po operacji na dzień 12 sierpnia 2022r.). Z kolei, wysokość stopy procentowej odsetek została określona w § 19 ust. 4 umowy. Wartość odsetek naliczonych przez powoda za okres od dnia postawienia kredytu w stan natychmiastowej wymagalności do dnia poprzedzającego dzień wniesienia pozwu – przy uwzględnieniu § 19 ust. 4 umowy oraz ograniczenia wynikającego z art. 481 k.c. (odsetki maksymalne za opóźnienie) – nie przekracza dochodzonej przez powoda kwoty 15.794,83 zł. Z kolei 997,97 zł stanowi sumę opłaty sądowej uiszczonej w elektronicznym postępowaniu upominawczym (876 zł) oraz kosztów postępowania egzekucyjnego (121,97 zł). Wysokość ww. należności wynika z dokumentów dołączonych do pozwu (pozew w epu, zawiadomienie o wszczęciu egzekucji).

Brak jest podstaw prawnych do uznania, iż egzekucja względem dłużnika rzeczowego możliwa jest tylko w razie bezskuteczności egzekucji z majątku dłużnika osobistego. Jak bowiem wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu przywołanego powyżej wyroku z dnia 26 kwietnia 2012r., III CSK 300/11 sens hipoteki polega na tym, aby w razie nieuzyskania zaspokojenia od dłużnika osobistego, wierzyciel mógł uzyskać zaspokojenie od dłużnika rzeczowego. Jeżeli pomimo nadejścia terminu płatności wierzyciel hipoteczny nie otrzyma zapłaty, może żądać uiszczenia długu, według swego wyboru, od dłużnika osobistego lub rzeczowego albo od obydwu z nich. Jedynie na marginesie zaznaczyć należy, jak wynika z okoliczności sprawy wierzyciel prowadzi egzekucję z majątku dłużnika osobistego. Z tego też względu bezpodstawny był zarzut dotyczący przedwczesności roszczenia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 65 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece w zw. z art. 455 k.c., Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 83.198,52 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP z ograniczeniem do wysokości odsetek maksymalnych, naliczanymi od kwoty 66.405,72 zł od dnia 22 lutego 2024r. do dnia zapłaty.

Jednocześnie, jako że pozwany jest dłużnikiem rzeczowym, w sentencji wyroku na podstawie art. 319 k.p.c. Sąd zastrzegł mu prawo powoływania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie jego odpowiedzialności jako dłużnika rzeczowego do wartości lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w G. przy ul. (...), dla którego prowadzona jest księga wieczysta numer (...) oraz hipoteki umownej zwykłej do kwoty 105.000 zł oraz hipoteki umownej kaucyjnej do kwoty 23.100 zł ustanowionej na tej nieruchomości. Nadto, Sąd zastrzegł, że zapłata przez M. Ż. (1) świadczenia objętego nakazem zapłaty Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie wydanym w dniu 21 czerwca 2023r. pod sygnaturą akt VI Nc-e 781308/23 opatrzonego klauzulą wykonalności w dniu 17 sierpnia 2023r. zwalnia pozwanego z obowiązku zapłaty do wysokości zapłaty dokonanej przez M. Ż. (1). Podkreślić bowiem należy, iż po stronie dłużnika rzeczowego oraz dłużnika osobistego zachodzi - wobec braku w ustawie przepisu, który by przewidywał solidarną odpowiedzialność tych dłużników - tzw. solidarność przypadkowa (nieprawidłowa, niewłaściwa, in solidum) do której mają odpowiednie zastosowanie przepisy o solidarności biernej, zwłaszcza przepis art. 366 k.c. (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 września 1999 r., III CKN 331/98, L.).

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywającego niniejszy spór pozwanego na rzecz powoda kwotę 9.577 zł, na którą stanowi opłata sądowa od pozwu (4.160 zł), opłata za czynności zawodowego pełnomocnika powoda w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej ustalona w oparciu o § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności rządców prawnych (3.600 zł) oraz opłata skarbowa od pozwu (17 zł). Zgodnie z art. 98 § 1 1 k.p.c. od przyznanych kosztów procesu Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.