descriptionTreść orzeczenia

Sygn. akt . I C 310/25

Wyrok w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej

Dnia 20 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Gdyni - I Wydział Cywilny w składzie:

Przewodniczący: sędzia Mateusz Berent

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Bronk-Marwicz

Sygn. akt I C 310/25

Uzasadnienie

wyroku z dnia 20 października 2025 roku

I

(żądanie i podstawa faktyczna pozwu)

1. Powódka Ż. F. (1) wniosła pozew przeciwko Ł. V. i S. V. o przywrócenie posiadania (...) L. o powierzchni 210 m 2 położonej w E. przy ulicy (...) poprzez usunięcie z terenu działki ziemi usypanej w sposób utrudniający poruszanie się samochodem i pieszo oraz zamykanie bramy dojazdowej oraz zakazanie dalszych naruszeń posiadania powódki, wnosząc o zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych.

2. W uzasadnieniu pozwu powódka podniosła, że jest właścicielką działki nr (...), zaś pozwani są właścicielami działki nr (...), która de facto stanowi jedyną drogę dojazdową do działki powódki. Powódka korzystała z niej w sposób wyłączny od 1989 roku, aby dojechać do swojej nieruchomości. Strony uregulowały prawo powódki do ww. działki, zawierając umowę z dnia 29 lipca 1994 roku, jednak w dniu 3 lipca 1997 roku pozwani wręczyli powódce oświadczenie o unieważnieniu tej umowy. Później, w dniu 14 września 1998 roku strony zawarły umowę przedwstępną sprzedaży tej części działki, lecz nie doszło do zawarcia umowy przyrzeczonej. Pod koniec 2024 roku pozwani rozpoczęli prace ziemne i wysypali ziemię na drogę dojazdową tj. działkę nr (...), w efekcie czego powódka straciła możliwość dojazdu do domu samochodem, a jej nieruchomość znalazła się w niecce w wyniku naruszenia stosunków wodnych, czym pozwani naruszyli posiadanie powódki.

(pozew, k. 3-5)

II

(stanowisko pozwanych)

3. W odpowiedzi na pozew pozwani wnieśli o oddalenie powództwa i zasądzenie od powódki kosztów procesu według norm przepisanych.

4. Uzasadniając swoje stanowisko pozwani przyznali, że powódka korzystała z działki nr (...), a także że zawarli z nią i jej mężem najpierw umowę zaliczki, a następnie umowę przedwstępną sprzedaży ww. działki, jednakże z uwagi na nieuregulowanie umówionej ceny nie doszło do sprzedaży. Ze względu na dobrosąsiedzkie stosunki pozwani nadal pozwalali powódce wjeżdżać na tę nieruchomość celem dojazdu na tył jej działki. Pozwani wskazali, że bez ich zgody powódka postawiła bramę wjazdową, uniemożliwiając pozwanym wjazd na teren budowy. Dalej, pozwani podnieśli, iż z uwagi na złośliwości i utrudnienia ze strony powódki, nie mogli zakończyć swojej inwestycji, w tym budowy deszczowni. Pozwani wskazali także, że powódka ma możliwość dojazdu do swojej nieruchomości od strony ulicy (...).

(odpowiedź na pozew, k. 63-65)

III

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

5. Powódka Ż. F. (1) jest właścicielką nieruchomości stanowiącej (...) L., położonej w E. przy (...) objętej (...).

6. Od 1989 roku powódka stale korzystała z sąsiedniej (...) jako drogi dojazdowej do swojej nieruchomości. Na działce nr (...) powódka posadziła drzewa, zbudowała mur oporowy oraz zamontowała bramę wjazdową.

(dowód: zeznania świadka O. Z., płyta CD k. 125, zeznania świadka B. F., płyta CD k. 125, przesłuchanie powódki Ż. F. (2), płyta CD k. 125, dokumentacja zdjęciowa, k. 22-29)

7. Działka nr (...) objęta księgą wieczystą nr (...), stanowi własność pozwanych Ł. V. i S. V. na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej.

8. W przeszłości strony próbowały uregulować sposób korzystania powódki z przedmiotowej nieruchomości, zawierając w dniu 29 lipca 1994 roku oraz 14 września 1998 roku umowy przedwstępne sprzedaży.

9. Ostatecznie jednak nie doszło do zawarcia umowy przyrzeczonej.

10. Pozwani nigdy nie występowali przeciwko powódce z powództwem windykacyjnym.

(dowód: umowa „zaliczki” z dnia 29 lipca 1994 r., k. 16, pismo pozwanych z dnia 3 lipca 1997r., k. 17, umowa przedwstępna z dnia 14 września 1998r., k. 18, przesłuchanie pozwanego Ł. V., płyta CD k. 125, przesłuchanie pozwanej S. V., płyta CD k. 125)

11. Na swojej działce sąsiadującej z działką nr (...) pozwany realizuje inwestycję w postaci budowy budynku usługowo – mieszkalnego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Do tej pory pozwany nie zakończył budowy.

(dowód: przesłuchanie pozwanego Ł. V., płyta CD k. 125, przesłuchanie pozwanej S. V., płyta CD k. 125)

12. Od końca 2024 roku pozwany Ł. V. realizował prace ziemne na działce nr (...) polegające na wycięciu drzew, demontażu bramy, zburzeniu muru oporowego oraz nawiezieniu ziemi, przez co podniósł się poziom gruntu.

13. Pozwany nie uzyskał zgody powódki na wykonanie tych prac ani ich nie konsultował z powódką.

(dowód: zeznania świadka B. F., płyta CD k. 125, przesłuchanie powódki Ż. F. (2), płyta CD k. 125, , przesłuchanie pozwanego Ł. V., płyta CD k. 125, dokumentacja zdjęciowa, k. 30-35)

14. Prace ziemne przeprowadzone przez pozwanego na działce o nr (...) spowodowały podniesienie poziomu gruntu na ww. drodze dojazdowej.

15. Na skutek tego powódka została pozbawiona możliwości przejazdu samochodem przez grunt o nr (...) do domu znajdującego się na działce o nr (...). Również znacznie utrudnione jest dojście do domu pieszo.

16. Z uwagi na pozbawienie powódki możliwości wjazdu na działkę o nr (...) powódka obecnie parkuje samochód przy ul. (...). Powódka nie ma możliwości wejścia do swojego domu od strony ulicy (...).

(dowód: zeznania świadka B. F., płyta CD k. 125, przesłuchanie powódki Ż. F. (2), płyta CD k. 125)

Sąd zważył co następuje

IV

17. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów, fotografii, zeznań świadków O. Z. i B. F., a także dowodu z przesłuchania stron.

(ocena dowodów)

18. W ocenie Sądu brak było jakichkolwiek podstaw do kwestionowania wiarygodności i mocy dowodowej dokumentów powołanych w ustaleniach stanu faktycznego. Zważyć bowiem należało, że autentyczność ww. dokumentów nie była kwestionowana przez żadną ze stron, zaś Sąd z urzędu nie doszukał się żadnych okoliczności mogących wzbudzać wątpliwości co do wiarygodności przedmiotowych dokumentów, w szczególności nie dostrzegł żadnych śladów podrobienia, przerobienia czy innej ingerencji.

19. Nadto, Sąd dał wiarę zeznaniom świadków O. Z. i B. F. oraz dowodowi z przesłuchania stron Należy bowiem zauważyć, iż zeznania wszystkich przesłuchanych w niniejszej sprawie osób korelowały ze sobą w odniesieniu do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj. co do ostatniego stanu posiadania powódki, a także faktu jego naruszenia przez pozwanego. Co istotne, w odpowiedzi na pozew pozwany nie kwestionował tego, że od wielu lat powódka była posiadaczką (...) nr (...), która służyła jej jako droga dojazdowa do domu położonego na (...) nr (...). Pozwany Ł. V. przyznał również, że na przełomie 2024/2025 na spornej działce przeprowadził prace ziemne polegające m.in. podwyższeniu poziomu gruntu drogi dojazdowej. Pozwany potwierdził też, że prace te zostały wykonane bez wiedzy i zgody pozwanej. W pozostałym zakresie, tj. co do motywacji pozwanego czy też przebiegu prowadzonej przez niego inwestycji budowlanej zeznania pozwanego nie miały żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy z uwagi na ograniczony zakres kognicji sądu w sprawach o ochronę naruszonego posiadania.

20. Na podstawie art. 235 2 §1 pkt 2 k.p.c. i art. 478 k.p.c. Sąd oddalił wniosek pozwanego o zobowiązanie powódki do złożenia projektu budowlanego na okoliczność ustalenia, czy stanowiący jej własność budynek mieszkalny został wykonany w sposób prawidłowy. Powyższy fakt był całkowicie nieistotny dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż wykraczał poza kognicję sądu ściśle wyznaczoną przez art. 478 k.p.c., w myśl którego w sprawach o naruszenie posiadania sąd bada jedynie ostatni stan posiadania i fakt jego naruszenia, nie rozpoznając samego prawa ani dobrej wiary pozwanego.

21. Podkreślenia zatem wymaga, że w niniejszej sprawie Sąd badał wyłącznie ostatni stan posiadania działki o (...) i fakt jego naruszenia przez stronę pozwaną. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawał tytuł prawny stron do poszczególnych gruntów, jak również cel robót wykonywanych przez pozwanego, zasadność i ekonomiczna opłacalność tych prac oraz przeszkody w ich przeprowadzeniu, które miały być usunięte poprzez wykonanie prac ziemnych na działce o (...).

V

(rozstrzygnięcie i podstawa prawna orzeczenia)

22. Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

23. Podstawę prawną niniejszego powództwa stanowił przepis art. 344 §1 k.c., zgodnie z którym przeciwko temu, kto samowolnie naruszył posiadanie, jak również przeciwko temu, na czyją korzyść naruszenie nastąpiło, przysługuje posiadaczowi roszczenie o przywrócenie stanu poprzedniego i o zaniechanie naruszeń. Roszczenie to nie jest zależne od dobrej wiary posiadacza ani od zgodności posiadania ze stanem prawnym, chyba że prawomocne orzeczenie sądu lub innego powołanego do rozpoznawania spraw tego rodzaju organu państwowego stwierdziło, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem.

24. Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 478 k.p.c. w sprawach o naruszenie posiadania sąd bada jedynie ostatni stan posiadania i fakt jego naruszenia, nie rozpoznając samego prawa ani dobrej wiary pozwanego. W związku z tak zarysowanymi granicami kognicji Sądu w sprawie o ochronę naruszonego posiadania bez znaczenia pozostawały podnoszone przez stronę pozwaną kwestie związane z przebiegiem inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno – usługowego oraz infrastruktury towarzyszącej, czy też motywacją pozwanego przy prowadzeniu spornych prac ziemnych.

25. Podkreślić przy tym należy, iż w procesie posesoryjnym pozwany nie może bronić się zarzutem, że posiadanie powoda, które on naruszył, było bezprawne. Zakaz badania zgodności posiadania z prawem odnosi się zarówno do powoda, jak i pozwanego. Tak więc w procesie posesoryjnym nie wolno badać ani tego, czy powód (posiadacz) jest osobą uprawnioną, ani też tego, czy przymiot taki przysługuje pozwanemu ( vide: A. Marciniak (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Tom III. Komentarz do art. 425–729, Warszawa 2020). Tym samym dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu bez znaczenia było, że pozwany jest właścicielem spornej działki nr (...), a powódka nie ma tytułu prawnego do władania tym gruntem. Swoje roszczenia właścicielskie pozwany mógł realizować w oparciu o legalne środki prawne, w tym mógł był domagać się wydania nieruchomości na drodze sądowej. Właściciel nieruchomości – mimo swojego tytułu prawnego – nie może bowiem samowolnie naruszać czyjegoś posiadania, choćby nie było ono oparte na tytule prawnym.

26. Przechodząc do kwestii materialnoprawnych w pierwszej kolejności należało ustalić, czy powódka w momencie podjęcia przez pozwanego prac ziemnych była posiadaczem spornej (...).

27. Zważyć należy, iż posiadanie nie jest prawem podmiotowym a jedynie określonym stanem faktycznym ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 kwietnia 1975 r., II CZ 57/75, LEX nr 7693). W myśl art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

28. Na posiadanie składają się zaś dwa elementy: element fizyczny (corpus possessionis) wyrażający się we władaniu rzeczą oraz element psychiczny (animus possidendi) wyrażający się w psychicznym nastawieniu do wykonywanego władztwa. Oznacza to, iż posiadacz znajduje się w sytuacji, która pozwala na korzystanie z rzeczy w taki sposób, jak to mają prawo czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo. Przy czym musi istnieć wola wykonywania względem rzeczy określonego prawa dla siebie, czyli we własnym imieniu. Zatem posiadaczem rzeczy jest ten, kto włada rzeczą i postępuje z nią jak osoba, której przysługuje do niej prawo własności lub inne prawo podmiotowe( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 1966 r., III CR 108/66, OSP 1967/10/234). Na podstawie art. 336 k.c. w zw. z art. 338 k.c. możliwe jest sformułowanie definicji, w myśl której posiadanie jest stanem faktycznym, w którym podmiot prawa cywilnego sprawuje we własnym interesie względnie trwałe, faktyczne władztwo nad rzeczą w zakresie prawa własności albo w zakresie innego prawa podmiotowego umożliwiającego sprawowanie faktycznego władztwa nad cudzą rzeczą ( vide: K. Osajda (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 22, 2019). Przepis art. 336 k.c. wyróżnia dwa rodzaje posiadania tj. posiadanie samoistne oraz posiadanie zależne. W judykaturze wskazuje się, że rodzaj posiadania jest zdeterminowany przede wszystkim zakresem faktycznego władztwa nad rzeczą oraz faktem, czy odbywa się ono za wyraźną lub dorozumianą zgodą innej osoby. Na kwalifikację posiadania jako samoistnego albo zależnego nie ma w szczególności wpływu ani dobra albo zła wiara posiadacza, ani zgodność posiadania ze stanem prawnym ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2002r., III CKN 891/00, Legalis), ani sposób, w jaki sam posiadacz określa werbalnie swój stosunek do rzeczy ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 2002 r., III CKN 206/01, Legalis), ani okres sprawowania faktycznego władztwa nad rzeczą ( vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2003 r., II CKN 1112/00, Legalis).

29. W świetle twierdzeń stron oraz ustalonego stanu faktycznego nie budziło wątpliwości Sądu, że powódka była posiadaczem spornej działki (...) w momencie podjęcia przez pozwanego prac ziemnych.

30. Z osobowego materiału dowodowego, w tym również z przesłuchania pozwanego, wynikało w sposób jednoznaczny, że powódka Ż. F. (1) od około 1989 roku korzystała z przedmiotowej działki, która służyła jej jako droga dojazdowa do własnego gruntu. Powódka przechodziła i przejeżdżała samochodem przez tę działkę, aby dostać się do swojego domu położonego na sąsiedniej działce nr (...). Ponadto, na spornej działce powódka posadziła drzewa, zamontowała bramę, czy też zbudowała mur oporowy. Wszystkie wymienione powyżej działania dostatecznie manifestują faktycznie sprawowane władztwo powódki. Opisany powyżej stan rzeczy istniał za dorozumianą zgodą pozwanego, który nie próbował odzyskać faktycznego władztwa nad przedmiotową działką, znosił fakt, że powódka postawiła bramę, a także wykorzystywała ten grunt jako drogę dojazdową. Jednocześnie, w świetle zarysowanych powyżej przesłanek powództwa posesoryjnego bez znaczenia pozostawało, że powódka wiedziała, iż nie ma tytułu prawnego do korzystania z przedmiotowej działki, gdyż przepis art. 344 §1 k.c. bowiem wyraźnie stanowi, że roszczenie posesoryjne nie jest zależne od dobrej wiary posiadacza.

31. W świetle przepisu art. 344 k.c. konieczną przesłanką powództwa posesoryjnego jest samowolne naruszenie posiadania. Z naruszeniem posiadania stanowiącym przesłankę powstania roszczenia posesoryjnego mamy do czynienia wtedy, gdy doszło do wkroczenia w sferę faktycznego władztwa nad rzeczą sprawowanego przez posiadacza bezpośrednio lub za pośrednictwem innych osób. Wkroczenie w sferę faktycznego władztwa nad rzeczą może nastąpić zarówno w wyniku uniemożliwienia lub ograniczenia sprawowania fizycznego władztwa nad rzeczą (naruszenie posiadania w sferze corpus), jak i w wyniku ujawnienia woli sprawowania faktycznego władztwa nad rzeczą we własnym interesie w zakresie niedającym się pogodzić z zakresem faktycznego władztwa nad rzeczą sprawowanego przez posiadacza (naruszenie posiadania w sferze animus) ( vide: W. Borysiak (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 33, 2024). Samowolne naruszenie należy rozumieć szeroko, czyli jako każde zachowanie, które prowadzi do utrudnienia posiadaczowi wykonywania jego władztwa nad rzeczą. Naruszenie to jednak musi prowadzić do bezpośredniego zagrożenia lub spowodować utratę władztwa (całkowitą lub częściową) ( vide: E. Gniewek, P. Machnikowski (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 12, 2025). Samowolność naruszenia prawego posiadania wyłącza zgoda dotychczasowego posiadacza lub uprawnienie do naruszenia posiadania stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu władzy publicznej, wykonywane za pośrednictwem właściwych organów egzekucyjnych ( vide: orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 30 października 1956r., 3 Cr 600/55, OSN 1957, Nr 3, poz. 87, s. 93; orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 1959r., 2 CR 669/59, OSPiKA 1962, Nr 4, poz. 106).

32. W świetle przedstawionego materiału dowodowego należało uznać, że działania pozwanego stanowiły samowolne naruszenie posiadania powódki w rozumieniu art. 344 k.c. Pozwany Ł. V. bez uzgodnienia z powódką nawiózł i wysypał ziemię na sporną drogę dojazdową w taki sposób, że doszło do podniesienia poziomu gruntu. W wyniku podjętych przez pozwanego działań pomiędzy drogą dojazdową a nieruchomością powódki występuje na tyle duża różnica poziomu gruntu, iż nie ma możliwości wjazdu samochodem na posesję powódki od strony tej drogi. Z dołączonej do akt dokumentacji fotograficznej wynika także, że powódka ma także problemy z wejściem na własną nieruchomość z poziomu drogi dojazdowej. Różnica poziomu gruntu uniemożliwia także zamykanie bramy. Tym samym na skutek podjętych przez pozwanego działań powódka nie ma możliwości korzystania ze spornej (...) w dotychczasowym zakresie. Zdaniem Sądu, nie ulega także wątpliwości, że działanie pozwanego miało charakter samowolny, gdyż odbyło się bez wiedzy i zgody powódki. Poza tym, pozwany nie przedstawił prawomocnego orzeczenia sądu lub innego organu państwowego stwierdzającego, że stan posiadania powstały na skutek naruszenia jest zgodny z prawem. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie roszczenie o ochronę z tytułu samowolnego naruszenia posiadania nie jest skuteczne, jeżeli po dokonaniu owego naruszenia zmianie uległ stan prawny w tym znaczeniu, że prawomocnym orzeczeniem sądu został potwierdzony, jako zgodny z prawem, stan faktyczny powstały po naruszeniu. Kwestię tę może podnieść, w postaci zarzutu, pozwany. Przykładem orzeczeń spełniających warunki, o których mowa w art. 344 k.c., są wyroki uwzględniające roszczenie: petytoryjne, o ustalenie prawa własności, o zniesienie współwłasności, jak i roszczenie o spełnienie świadczenia związanego ze stanem własności rzeczy ( vide: M. Załucki (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, Warszawa 2023). Pozwany nigdy nie wystąpił przeciwko powódce z powództwem o wydanie spornej nieruchomości i nie przedstawił prawomocnego wyroku uwzględniającego powództwo windykacyjne.

33. Bezsporne pozostawało również, że powództwo zostało wytoczone w rocznym terminie zawitym określonym w art. 344 k.c. Do naruszenia posiadania doszło na przełomie 2024/2025, zaś pozew został wniesiony w dniu 29 kwietnia 2025 roku.

34. Należy nadto zauważyć, że mimo że opisane powyżej działania podjął pozwany Ł. V., to legitymację bierną w niniejszej sprawie miała również pozwana S. V.. Jak bowiem wskazuje się w doktrynie na potrzeby roszczenia posesoryjnego unormowano szerzej legitymację bierną, obejmując nią nie tylko sprawcę naruszenia, lecz również podmiot, który odniósł korzyść ze zdarzenia, w tym jego spadkobierców ( vide: M. Załucki (red.), Kodeks cywilny. Komentarz, wyd. 4, 2024). Niewątpliwie, pozwana odniosła korzyść z naruszenia posiadania, albowiem na skutek podjętych przez męża działań uzyskała dojazd do swojej nieruchomości, co było konieczne do spełniania warunków umożliwiających oddanie do użytkowania wybudowanego przez małżonków V. budynku mieszkalno – usługowego.

35. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 344 §1 k.c. Sąd nakazał pozwanym Ł. V. i S. V., aby przywrócili powódce Ż. F. (1) posiadanie działki o nr (...), obręb L., położonej w E. przy ulicy (...) poprzez usunięcie z terenu działki ziemi usypanej w sposób utrudniający poruszanie się samochodem osobowym i pieszo oraz zamykanie bramy dojazdowej oraz zakazał pozwanym dalszych naruszeń posiadania powódki.

(rygor natychmiastowej wykonalności)

36. Nadto, na podstawie art. 333 § 2 k.p.c. Sąd nadał wyrokowi w zakresie punktu I. rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie bowiem z treścią ww. przepisu Sąd może nadać wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności, jeżeli uwzględnia powództwo o naruszenie posiadania. Za nadaniem wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności przemawiał słuszny interes powódki w możliwie najszybszym odzyskaniu możności korzystania w dotychczasowy sposób z gruntu służącego do dojazdu do jej domu.

VI

(koszty procesu)

37. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 §1 k.p.c. i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik sprawy zasądził od przegrywających niniejszych spór pozwanych solidarnie na rzecz powódki kwotę 537 zł. Na zasądzoną kwotę składają się: opłata od pozwu (200 zł), wynagrodzenie kwalifikowanego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w stawce minimalnej ustalona w oparciu o §5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (320 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

38. Od sumy tych kosztów na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Sąd zasądził odsetki ustawowe za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.